II OSK 1760/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz Sędzia del. WSA Jerzy Siegień (spr.) Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. J. i A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 82/10 w sprawie ze skargi D. J. i A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2010 r. sprawy o sygn. akt II SA/Bk 82/10 oddalił skargę D. J. i A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.), zwaną dalej "u.p.z.p.", po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą Warszawie od decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia [...] października 2009 r. o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Prezydent Miasta Białegostoku wskazaną wyżej decyzją odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] Białystok w zakresie: budowy wieży stalowej antenowej o wysokości 52 m, posadowionej na fundamentach betonowych z instalacją anten nadawczo – odbiorczych sektorowych i radioliniowych, kontenera technologicznego wraz z wyposażaniem technicznym niezbędnym do funkcjonowania stacji, przyłącza energetycznego nn., instalacji zasilającej i nadawczo – odbiorczej, ogrodzenia, drogi dojazdowej i zjazdu, zlokalizowanych na działce nr [...], przy ul. [...] w Białymstoku. Jako powód odmowy organ wskazał niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 9 u.p.z.p., nakazującym uwzględniać w planowaniu przestrzennym wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe oraz potrzeby interesu publicznego. Dalej organ pierwszej instancji podkreślił, że częścią decyzji o lokalizacji celu publicznego jest określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych, w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Usytuowanie zaś stalowej wieży o wysokości 52 m stanowiłoby dysonans przestrzenny w sąsiedztwie zdecydowanie niskiej zabudowy mieszkaniowej, usług i zieleni. Organ podniósł ponadto, że w związku z licznymi protestami osób mieszkających w sąsiedztwie proponowana lokalizacja inwestycji narusza, zdefiniowany w art. 2 ust. 4 u.p.z.p., interes publiczny lokalnej społeczności. Organ odwoławczy uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wyjaśniając, że rozstrzygniecie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że o sposobie rozstrzygnięcia sprawy decydują jedynie okoliczności wskazane w przepisach prawa. Zgodnie zaś z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Oznacza to, że w przypadku, gdy organ nie stwierdzi tej niezgodności, jest zobligowany do uwzględnienia wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Białegostoku nie wykazał natomiast, aby wnioskowane zamierzenie inwestycyjne pozostawało w kolizji z jakimkolwiek przepisem odrębnym. Odmowy uwzględnienia wniosku nie uzasadnia również wskazana przez organ pierwszej instancji okoliczność, jakoby zamierzenie inwestycyjne pozostawało w sprzeczności z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 9 oraz art. 2 ust. 1 i 4 u.p.z.p., albowiem wskazane przepisy nie są przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 56 tej ustawy. Ponadto art. 1 ust. 2 u.p.z.p., określający zasady, które powinny być uwzględniane w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie może być traktowany jako przepis bezpośrednio zobowiązujący. Kolegium podkreśliło, że inne okoliczności, nawet ważkie z punktu widzenia interesów społeczności lokalnej, nie mogą stanowić przyczyny odmowy uwzględnienia takiego wniosku. Dlatego też sam sprzeciw okolicznych mieszkańców w sytuacji, gdy nie zostanie dowiedzione, że inwestycja powoduje szkodliwe oddziaływanie na środowisko i zdrowie ludzi, nie może decydować o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku złożyli D. J. i A. J.. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga podlegała oddaleniu, albowiem kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności, z uwagi na przedmiot kontrolowanej decyzji, Sąd rozważył, czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej zalicza się do inwestycji celu publicznego. Przepis art. 2 pkt 5 u.p.z.p. określa inwestycję celu publicznego jako działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603, z późn. zm.). Zgodnie zaś z art. 6 pkt 1 powyższej ustawy celem publicznym jest, między innymi, budowa, utrzymywanie i wykonywanie robót budowlanych przy urządzeniach i obiektach łączności publicznej i sygnalizacji. Pojęcie łączności publicznej, w myśl art. 4 pkt 18 tej ustawy, definiuje się z kolei jako infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.) przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną rozumie się usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników. Przestawiony stan prawny nie pozostawia, w ocenie Sądu pierwszej instancji, żadnych wątpliwości, że budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Służy ona bowiem zapewnieniu łączności publicznej, to jest powstaniu infrastruktury telekomunikacyjnej służącej zapewnieniu ogółowi użytkowników sieci telekomunikacyjnej usług telekomunikacyjnych. Nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt, że budowa tych urządzeń stanowi inwestycję prywatną o charakterze zarobkowym, skoro są to działania stanowiące realizację celów określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dostępność ogółowi użytkowników oznacza, że usługi telekomunikacyjne są dostępne nieograniczonej i z góry nieustalonej grupie osób, które, spełniając konieczne warunki, staną się użytkownikami sieci telekomunikacyjnej, a także użytkownikom sieci innych operatorów, łączących się z siecią tego operatora. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Z analizy powyższego przepisu, w ocenie Sądu pierwszej instancji, wynika, że w przypadku, gdy wnioskujący spełni ustawowe warunki, ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji ustalającej lokalizację takiej inwestycji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową organu, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ ustalający lokalizację projektowanej inwestycji, aby odmówić jej lokalizacji w sposób wnioskowany przez inwestora, musi wykazać niezgodność wnioskowanej lokalizacji z przepisami prawa. Uwzględniając powyższe uwagi, Sąd w pełni podzielił argumentację organu odwoławczego, że oparcie decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona, czyniłoby z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Ustawa ma oczywiście kształtować i chronić ład przestrzenny, jednakże środki do tego służące określone są precyzyjnie w przepisach o charakterze szczególnym, w tym regulujących ustalanie warunków zabudowy oraz lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z samej technicznej istoty urządzenia, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, wyposażona w anteny nadawcze i odbiorcze, wynika konieczność wykonania jej na odpowiednio wysokim maszcie, który musi znacząco przewyższać istniejącą zabudowę. Podzielenie zatem stanowiska organu pierwszej instancji musiałoby prowadzić do wniosku, że w żadnym wypadku nie jest możliwe ustalenie lokalizacji takiego celu publicznego, albowiem maszt anteny stacji zawsze będzie górował nad terenem lub okoliczną zabudową, zawsze zatem wprowadzi pewną dysharmonię w istniejący sposób zagospodarowania obszaru. Jednak sama ta okoliczność nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej. W świetle art. 56 u.p.z.p. może ona zapaść wyłącznie wówczas, kiedy inwestycja naruszałaby przepisy odrębne, a wśród nich szczegółowe normy, zawarte w tej samej ustawie, a także wynikające z przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Tymczasem organ I instancji, jak słusznie zauważyło SKO, nie przeanalizował inwestycji w zakresie wymagań wynikających z przepisów odrębnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli D. J. i A. J., zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", przez brak wyjaśnienia kwestii, czy inwestycja jest inwestycją celu publicznego, w tym czy dotyczy urządzeń łączności publicznej, - art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 56 u.p.z.p. przez uznanie, że przepisy tej ustawy, w tym art. 1 ust. 2, nie są przepisami, których naruszenie może być podstawą wydania decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji, gdyż taką podstawą może być tylko niezgodność z przepisami odrębnymi, - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów podniesionych przez skarżącego na rozprawie, że samodzielną podstawą decyzji o odmowie lokalizacji może być także art. 1 ust. 2 u.p.z.p., gdyż inaczej zbędna byłaby nowelizacja art. 56 tej ustawy ustawą zmieniającą z dnia 27 listopada 2009 r. 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 i art. 56 u.p.z.p. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślili, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego ma szczególne znaczenie dla utrzymania ładu przestrzennego na obszarach pozbawionych planu miejscowego. Zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. projekt takiej decyzji sporządza osoba należąca do samorządu zawodowego architektów bądź urbanistów. Powinno to zapewniać odpowiedni poziom merytoryczny decyzji. Przepis art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. stanowi, że w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Decyzja wydawana w razie braku planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza zgodność zamierzenia z porządkiem prawnym wynikającym z powszechnie obowiązującego prawa. Do przepisów tego prawa należą również przepisy u.p.z.p. Rozmieszczenie masztów antenowych stacji bazowych telefonii komórkowych na terenie zabudowy mieszkaniowej powinno uwzględniać walory krajobrazowe i architektoniczne przestrzeni miejskiej i ich wpływ na te aspekty zagospodarowania przestrzeni. Inwestor realizujący taką inwestycję byłby bowiem nadmiernie uprzywilejowany względem właścicieli terenu, na którym ją planuje oraz wobec innych inwestorów, a tak daleko idącego uprzywilejowania nie wolno domniemywać. Zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są równi wobec prawa i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Należy też zauważyć, że w orzecznictwie pojawiają się wyroki uznające przepis art. 1 ust. 2 ustawy za wystarczającą podstawę odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji np. z powodu naruszenia ładu przestrzennego. Lokalizacja stalowej wieży antenowej o wysokości 52 m, na podstawie betonowej, w odległości 17 m od najbliższego budynku usługowego i w odległości 80 m od budynków mieszkalnych będzie kolidowała z ładem przestrzennym. Fakt, że istnieje też przeciwna linia orzecznicza, na którą powołuje się Sąd pierwszej instancji, uzasadniałby przedstawienie tego zagadnienia, stosownie do art. 187 p.p.s.a., składowi siedmiu sędziów NSA celem podjęcia uchwały. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. jest natomiast, jak podkreślono w skardze kasacyjnej, wynikiem nieodniesienia się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do argumentu podniesionego na rozprawie przed WSA w dniu 1 kwietnia 2010 r. przez skarżącego A. J., że wykładnia art. 56 u.p.z.p. powinna uwzględniać rządowy projekt ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z dnia 27 listopada 2009 r. Zakłada on zmianę powołanego art. 56 u.p.z.p., polegającą na dodaniu zdania: "Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego." W dniu 8 kwietnia 2010 r. Sejm uchwalił ustawę zawierającą tę zmianę w art. 70 pkt 7. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów postępowania - art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - przez brak wyjaśnienia kwestii, czy inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Sąd pierwszej instancji rozważył, czy budowa stacji bazowej telefonii komórkowej zalicza się do inwestycji celu publicznego, wyczerpująco wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia w tej kwestii. Stanowisko Sądu znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Należy zauważyć, że przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, to jest przed dniem 22 października 2007 r., orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii uznania budowy stacji bazowej telefonii komórkowej za inwestycję celu publicznego, jak trafnie zauważa się w skardze kasacyjnej, nie było w pełni jednolite. Przełomowe w tym względzie było orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 października 2005 r., sygn. akt II OSK 495/05, w którym przedstawiono szeroką argumentację przemawiającą za poglądem, że budowa takiej stacji stanowi inwestycję celu publicznego. Tożsame stanowisko wyraził następnie NSA w wyrokach z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt II OSK 989/07 i z dnia 28 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1583/06. Sąd ten wskazał, że po wejściu w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r., która zmieniła niektóre z przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć, zgodnie z art. 2 pkt 5 u.p.z.p., działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 1 wymienionej ostatnio ustawy celem publicznym jest m.in. budowa, utrzymywanie i wykonywanie robót budowlanych przy urządzeniach i obiektach łączności publicznej i sygnalizacji. Dodatkowy przepis art. 4 pkt 18 tej ustawy zdefiniował pojęcie łączności publicznej jako infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Zgodnie zaś z definicją zawartą w art. 2 pkt 31 Prawa telekomunikacyjnego przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną rozumie się usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników. Powołane wyżej przepisy stanowiły podstawę, aby ponad wszelką wątpliwość uznać, że budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, która służy zapewnieniu łączności publicznej, to jest powstaniu infrastruktury telekomunikacyjnej zapewniającej ogółowi użytkowników sieci dostęp do usług telekomunikacyjnych. Sąd podkreślił również, że nie ma żadnego znaczenia fakt, iż budowa tych urządzeń stanowi inwestycję prywatną o charakterze zarobkowym, skoro są to działania stanowiące realizację celów określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami (por. np. wyroki NSA: z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 521/08; z dnia 22 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1276/08; z dnia 7 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 789/08 i z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 762/09). Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 56 u.p.z.p. przez uznanie, że przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 1 ust. 2, nie są przepisami, których naruszenie może być podstawą wydania decyzji o odmowie ustalenia lokalizacji, gdyż taką podstawą może być tylko niezgodność z przepisami odrębnymi. Naczelny Sąd Administracyjny i wojewódzkie sądy administracyjne w zasadzie jednolicie przyjmowały, że przepis ogólny art. 1 ust. 2 u.p.z.p., nakazujący uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym m.in. wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej odmowy lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powyższy pogląd prezentowany był m.in. w wyrokach NSA: z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 220/09; z dnia 10 lutego 2010 r., II OSK 1737/08; z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 1862/08. W konsekwencji brak było również podstaw do przedstawienia powyższego zagadnienia do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dokonanie zmiany art. 56 u.p.z.p. ustawą z 27 listopada 2009 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przesądzającej wprost, że przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie oznacza, że przed tą zmianą dopuszczalna była odmienna wykładnia tego przepisu. Przyjęcie nowego brzmienie powyższego przepisu miało na celu wyeliminowanie wszelkich wątpliwości interpretacyjnych. Nowelizacja stanowi także zaprzeczenie tezy przyjętej przez NSA w wyroku z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 439/08. Podkreślić należy jednak, że uchylenie przez organ odwoławczy decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie przesądza, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 56 u.p.z.p. Powodem uchylenia decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji był bowiem fakt nieprzeanalizowania przez organ pierwszej instancji zgodności lokalizacji inwestycji w zakresie wymagań wynikających z przepisów odrębnych po uprzednim ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Należy mieć przy tym na uwadze, że jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt Kp 7/09, gwarantowane inwestorowi – mocą art. 4 Prawa budowlanego − prawo zabudowy nieruchomości gruntowej równoważone jest − wynikającą z różnorakich przepisów − ochroną praw osób trzecich i interesu publicznego. Granice prawa własności wynikają zarówno z norm prawa cywilnego (stanowiącego część prawa prywatnego), jak i z prawa administracyjnego (stanowiącego część prawa publicznego). W odniesieniu do prawa zabudowy – składowej prawa własności nieruchomości − należy stwierdzić, że jest ono kształtowane przede wszystkim przez prawo publiczne. Normy administracyjnoprawne wyznaczające granice prawa własności nieruchomości gruntowej zawarte są głównie w przepisach z zakresu szeroko pojętego prawa budowlanego (wraz z przepisami techniczno - budowlanymi) oraz przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w aktach prawnych dotyczących ochrony: przyrody, środowiska, gruntów rolnych i leśnych i zabytków, jak również w prawie wodnym, geologicznym i górniczym. Dopiero zatem w oparciu o przeprowadzoną analizę, w ramach której obowiązkiem organu będzie w szczególności sprawdzenie, czy ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji nie powoduje nadmiernej ingerencji w możliwości zagospodarowania i sposobu użytkowania sąsiednich nieruchomości, można będzie przesądzić, czy jej lokalizacja na działce nr [...] jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Zaskarżony wyrok oddalający na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę odpowiada zatem prawu, a przedstawiona w uzasadnieniu argumentacja spełnia wymogi art. 141 § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.