II SA/Rz 593/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Joanna Zdrzałka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości -skargę oddala- II SA/Rz 593/10 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.) po rozpoznaniu odwołania A. B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...] w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1110/2 z nieruchomościami nr 111/2, 1112 położonymi w obr. [...]. Prezydent Miasta [...] w uzasadnieniu podał, że zachodzi powaga rzeczy osądzonej, gdyż sprawa była już rozstrzygnięta ostateczna decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego [...] nr [...] z dnia [...] września nr [...] o rozgraniczeniu działki nr 1110/2 własność A. B. z jednej strony, a działkami nr 1111/2, 1113 własność K. P., działką nr 1112 własność F. i J. R., działką nr 1114 własność W. R. zgodnie z operatem geodezyjnym włączonym do zasobu ewidencji gruntów dnia 31 sierpnia 1998r. pod nr [...]. W odwołaniu A. B. decyzji organu pierwszej instancji zarzucił naruszenie art. 7, art.10, art. 77, art. 80 k.p.a. oraz wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na błędną analizę i wnioski z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wskazał, że błędnie przeprowadzone postępowanie rozgraniczeniowe stosownie do decyzji z dnia [...] września 1998r. przez geodetę Z. K. nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania wszczętego z jego wniosku. Wskazując błędy postęwpoania rozgraniczeniowego z 1998r., że postępowanie rozgraniczeniowe nie może być uznane za właściwe, gdyż K. P. poprzednią właścicielkę działki nr 1112/2 reprezentowała córka, która nie byłą następcą prawnym, zatem nie miała upoważnienia do uczestnictwa w postępowaniu z uwagi na brak prawomocnie zakończonego postępowania spadkowego. Rozgraniczenie wg punktów 1, 2, 3, 4 na załączonym szkicu graficznym błędnie wskazuje granice działki jako linię prostą pomiędzy działkami 1110/2 a 1111/2, 1112, 1113, 1114 bo z map ewidencyjnych zalegających w katastrach w sposób niebudzący wątpliwości wynika inne ukształtowanie linii granicy w szczególności pomiędzy działką nr 1110/2 a działką nr 1111/2. Z dokumentacji geodezyjnej E. Z. wynika, że szlak drogowy o szerokości 3 m pomiędzy działką wnioskodawcy, a właścicielami działki nr 1111/2 i 1112 należy do nieruchomości 1110/2, co potwierdza błędy rozgraniczenia z 1998r. Przekazany przez wnioskodawcę materiał dowodowy pokazuje, że decyzja rozgraniczeniowa została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co obliguje organ administracji do dogłębnej analizy i oceny zakończonego postępowania. Wskazując na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. skarżący stwierdził, że winien być poinformowany jako strona o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego. Wnioskodawca nie został powiadomiony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i złożenia ewentualnych uwag. Skoro Prezydent Miasta [...] decyzję merytoryczną z dnia [...] grudnia 2009r. podjął na podstawie decyzji organu wydanej z rażącym naruszeniem prawa, to błędy tej decyzji zostały przeniesione na zaskarżoną decyzję. SKO uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie i wymienioną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji o umorzeniu postępowania. W uzasadnieniu decyzji SKO podało, że podstawą prawną decyzji jest art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny staje się bezprzedmiotowe, to organ administracji publicznej wydaje decyzje o umorzeniu postępowania. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji ustalił, że istnieje ostateczna decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z dnia [...] września 1998r. nr [...] o rozgraniczeniu działki nr 1110/2 własność A. B. z jednej strony, a z drugiej strony działki nr 1111/2, 1113 własność K. P., nr 1112 własność F. i J. R., nr 1114- własność W. R. Powyższe rozgraniczenie dotyczyło między innymi działek nr 1110/2, 1111/2 i 1112 dlatego zachodzi tożsamość przedmiotowa obu spraw. Sprawy są tożsame pod względem przedmiotowym o ile jest tożsama podstawa prawna, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają. Decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko, co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. E. P. jest prawnym następcą K. P., co potwierdza postanowienie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] marca 2000r. sygn. akt [...]. Tożsamość sprawy istnieje w przypadku, gdy w miejsce strony wstąpi następca prawny w odniesieniu do spraw zbywalnych i dziedzicznych. W świetle ugruntowanego orzecznictwa i piśmiennictwa dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Powagi rzeczy osądzonej nie narusza wydanie decyzji merytorycznej w postępowaniu wznowieniowym lub w innym trybie nadzwyczajnym, gdyż takie rozstrzygnięcie musi zawierać w sobie orzeczenie o uchyleniu poprzedniej decyzji. Wniosek A. B. z dnia 19 października 2009r. nie dotyczył wszczęcia postępowania w trybie nadzwyczajnym, a był żądaniem dokonania ponownego rozgraniczenia. Brak zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a. w rozpoznawanej sprawie nie miał wpływu na wynik postępowania, gdyż skarżący wiedział o postępowaniu rozgraniczeniowym z 1998r. W skardze do Sądu skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od SKO na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 10, art. 77 i art. 80 k.p.a. oraz wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa z uwagi na błędną analizę i wnioski z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Uzasadnienie skargi jest dokładnym powtórzeniem argumentów przedstawionych w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2009r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) zwana dalej w skrócie p.u.s.a. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji (bądź postanowienia) lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Skarga jest nieuzasadniona w aspekcie przeprowadzonej kontroli przez Sąd na podstawie wyżej przedstawionych zasad. Wnioskiem z dnia 19 października 2009r. A. B. zwrócił się o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy działką nr 1110/2, a działkami nr 1111/2 i 1112 w celu ustalenia zgodnej ze stanem prawnym i prawem własności granicy. Prowadząc postępowanie wyjaśniające organ pierwszej instancji podał, że decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z dnia [...] września 10098r. nr [...] nastąpiło rozgraniczenie nieruchomości położonych we wsi B. gmina [...] oznaczonych w operacie ewidencji gruntów jako działka nr 1110/2 stanowiąca własność A. B. z jednej strony z działkami nr 1112/2, 1113 stanowiącej własność K. P.; 1112 – własność F. i J. R.; 1114 – własność W. R. zgodnie z dokumentacją geodezyjną włączoną do zasobu ewidencji gruntów z dnia 31 sierpnia 1998r. za nr [...]. Z uzasadnienia decyzji i dołączonej dokumentacji geodezyjnej wynika, że uprawniony geodeta dokonał ustalenia i zastabilizowania granicy pomiędzy przedmiotowymi działkami, a protokół graniczny podpisały wszystkie zainteresowane strony. Decyzja zawiera pouczenie zgodne z treścią art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U.z 2010r. nr 193, poz. 1287 ze zm.) zwana dalej ustawą, iż strona niezadowolona z ustalenia granicy może żądać w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu [...]. Ponadto jak wynika ze zgromadzonego materiału strony podpisały protokół graniczny, zatem istniała przesłanka określona w art. 33 ust. 1 ustawy do wydania decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości, a skarżący pouczony o środkach zaskarżenia, terminie i trybie ich składania nie skorzystał z tej możliwości podważenia decyzji. Przewidziany w art. 33 ustawy wyjątek od zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego jest zgodny z regułą określoną w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że operat techniczny, sporządzony przez funkcjonariusza publicznego – geodetę, korzysta –jako dokument urzędowy – z domniemania prawdziwości zawartych w nim oświadczeń i zapisów, w tym także oświadczeń woli o charakterze cywilnym (wyrok NSA z 11.10.2006r. sygn. akt I OSK 1331/05 LEX nr 289251). Warto też zauważyć, że w uchwałach składów 5 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003r. (sygn. akt OPK31/02 oraz OPK 32/02 ONSA 2003r. nr 4, poz. 122 i 123) wskazano, iż warunki wydania stosownych decyzji przez organy administracji publicznej w postępowaniu rozgraniczeniowym zostały przez ustawodawcę ustalone w taki sposób, aby z jednej strony przeciwdziałać przedwczesnemu przekazaniu sprawy do sadu powszechnego, a jednocześnie zapobiegać możliwości dwutorowego postępowania w tej samej sprawie. Rozgraniczenie nastąpiło za zgodą stron, a to oznacza, że w postępowaniu administracyjnym nie można badać oświadczeń woli stron o charakterze cywilnoprawnym. Taką możliwość skarżący miał w 14 dniowym terminie od doręczenia decyzji rozgraniczeniowej, kiedy mógł żądać przekazania sprawy do sądu powszechnego, który jest właściwy do przeprowadzenia takiej oceny. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, którą organy umorzyły postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości wszczęte wnioskiem A. B. z dnia 19 października 2009r. wobec stwierdzenia, że rozgraniczenie, którego żąda aktualnie zostało rozstrzygnięte ostateczną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z dnia [...] września w postępowaniu wszczętym również na wnioskiem A. B. z dnia 5 maja 1998r. Dodać należy, że we wniosku z dnia 19 października 2009r. odwołaniu oraz skardze do Sądu kwestionuje zasadność przeprowadzonego w 1998r. rozgraniczenia. Prowadzenie ponownie postępowania w tej samej sprawie w zwykłym trybie przy zaistnieniu tożsamości sprawy, której przesłanki zaistnienia prawidłowo przestawiło SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, byłoby naruszeniem zasady trwałości decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a. Z tych przyczyn Sąd nie mógł dokonać oceny istnienia przesłanek nieważnościowych, których istnienie zarzuca skarżący decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości z 1998r., gdyż jest związany granicami sprawy, a te wyznacza rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji. Bez wpływu na wynik sprawy jest zarzut niewłaściwej reprezentacji w postępowaniu o rozgraniczenie nieruchomości przez K. P. zmarłej właścicielki działki nr 1111/2, gdyż w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją status strony K. P. wynikający z postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia 13 marca 2000r. sygn. akt [...] o stwierdzeniu nabycia spadku nie budzi wątpliwości. Z postanowienia tego wynika, że K. P. jest następcą prawnym E. P. właścicielki działki nr 1111/2. Treść postanowienia została ujawniona w Księdze wieczystej ww. nieruchomości, której wypis znajduje się w aktach administracyjnych sprawy. Mając na uwadze przedstawiony stan rzeczy Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.