II SA/Rz 6/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Nozdrzec na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 10 listopada 2015 r. nr P-II.4131.2.166.2016 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - postanawia - odrzucić skargę W dniu 7 stycznia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Gminy Nozdrzec na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 10 listopada 2015 r. nr P-II.4131.2.166.2016, którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Gminy Nozdrzec z dnia 25 września 2015 r. nr V/65/2015 w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "Siedliska 12". Zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2016 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie uchwały Rady Gminy Nozdrzec podjętej w trybie art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm., dalej "u.s.g."), stanowiącej podstawę do wniesienia skargi w powyższej sprawie. W treści wezwania zawarto pouczenie, że konsekwencją jego niewykonania w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia będzie odrzucenie skargi. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 21 stycznia 2016 r. W wykonaniu zarządzenia przesyłką nadaną w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 25 stycznia 2016 r. skarżąca nadesłała uchwałę Rady Gminy w Nozdrzcu z dnia 25 września 2015 r. nr V/65/2015 w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "Siedliska 12" . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 98 ust. 1 u.s.g. rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich podjęcia. Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone, podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze (art. 98 ust. 3 u.s.g.). W wyroku z dnia 4 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OSK 168/11, dostępnym na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że mimo wielu wątpliwości, które wywołuje wykładnia art. 98 ust. 3 u.s.g. w żadnym przypadku decyzja o wniesieniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące uchwały rady gminy nie może zapaść bez udziału samej rady. W myśl art. 98 ust. 3 powołanej ustawy rada gminy bierze udział w podjęciu decyzji o zaskarżeniu rozstrzygnięcia nadzorczego poprzez podjęcie uchwały, o której mowa w zdaniu drugim tego przepisu. Z kolei w postanowieniu z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 1011/11, Lex 1082558 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że przepis art. 98 ust. 3 tej ustawy ma charakter reguły kompetencyjnej. Wskazał w nim ponadto, że przepis art. 98 ust. 3 u.s.g. określa podstawę wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a podjęcie stosownego aktu (zarządzenia/uchwały) stanowi przesłankę skutecznego jej wniesienia. Ostatnio przytoczony przepis należy interpretować zatem w ten sposób, że warunkiem dopuszczalności skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, którego przedmiotem jest, tak jak w przedmiotowej sprawie, uchwała rady gminy, jest podjęcie przez radę gminy stosownej uchwały stanowiącej umocowanie do złożenia przez gminę owej skargi. Jej niedołączenie stanowi brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie jej dalszego biegu, który podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Skarżąca nie wykonała wezwania Sądu z dnia 18 stycznia 2016 r., bowiem zamiast uchwały podjętej w trybie art. 98 ust. 3 u.s.g. nadesłała uchwałę, której legalność zakwestionowano zaskarżonym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem nadzorczym. W świetle przedstawionych okoliczności przyjąć należało, że strona skarżąca nie spełniła wymagań ustawowych przewidzianych dla zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego, a zatem skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu po myśli art. 58 § 1 pkt 6 w zw. a art. 58 § 3 P.p.s.a.