II SA/Rz 618/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosków JP i TP o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 22 lutego 2017 r. sygn. II SA/Rz 618/16 w sprawie ze skarg JP i TP na decyzję Wojewody [.] z dnia [.] marca 2016 r. nr [.] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości - p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 22 lutego 2017 r. oddalono skargi JP i TP na opisaną w sentencji decyzję. Odpis wyroku z uzasadnieniem sporządzonym na wniosek skarżących doręczono ich pełnomocnikowi na wskazany adres kancelarii adwokackiej w dniu 27 marca 2017 r.; przesyłkę wydano PK. W dniu 9 maja 2017 r. stwierdzono prawomocność wyroku z dniem 27 kwietnia 2017 r. Podaniem z dnia 22 maja 2017 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżących wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Podał, że o fakcie dostarczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem do kancelarii dowiedział się 15 maja 2017 r. od osoby, której przesyłkę doręczono. Osoba ta odebrała ją w dniu 27 marca 2017 r., ale nie posiadała formalnego upoważnienia pocztowego do odbioru korespondencji w imieniu pełnomocnika skarżących i nie została ona mu przekazana. Do wniosku dołączył sporządzoną przez siebie skargę kasacyjną. W przepisanym terminie uiszczono również wpis od skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej zwana "Ppsa", czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl jednak przepisów art. 86 § 1 i art. 87 § 2 Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, jeżeli zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniesienie skargi kasacyjnej jest czynnością procesową, której dokonanie ograniczone jest terminem ustawowym. W myśl art. 177 § 1 Ppsa, czynności tej należy dokonać w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Przywrócenie uchybionego terminu wymaga jednak wskazania okoliczności, które przemawiać będą za uznaniem, że niedopełnienie czynności w przepisanym terminie odbyło się bez zaniedbania strony bądź jej pełnomocnika. Oceny tej dokonuje się przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której nie można było usunąć przy użyciu dostępnych normalnie sił i środków. Okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu powinny być niezależne od strony lub jej pełnomocnika i przez nich nieprzewidywalne. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżących nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Odpis wyroku z uzasadnieniem wysłano z Sądu przesyłką poleconą na podany adres kancelarii adwokackiej, podobnie jak wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej od wniosku o sporządzenie uzasadnienie. Doręczeń tych dokonywano zgodnie z art. 67 § 5 Ppsa. W myśl zaś art. 69 Ppsa, doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie. Art. 72 § 1 Ppsa stanowi natomiast, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. W § 2 tego artykułu postanowiono, że jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism. W obu opisanych wyżej przypadkach korespondencje wydano PK. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaznaczono, że wydano ją "dorosłemu domownikowi" i odciśnięto pieczątkę imienną tej osoby. Na dokumentach tych odciśnięto również pieczątkę z danymi kancelarii i adwokata RB. Dodatkowo na potwierdzeniu odbioru odpisu wyroku z uzasadnieniem doręczyciel pocztowy uczynił adnotację przy nazwisku PK "up. prac.". PK wydano także wezwanie do wykonania zarządzenia wzywającego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej (k. 77) oraz zarządzenia z dnia 18 maja 2017 r. (k.101). Natomiast ostatnie pismo wzywające do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej odebrane zostało osobiście przez adwokata RB, ale na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zamieszczono również, choć przekreślono, imię i nazwisko PK w postaci odcisku pieczątki imiennej. Powyższe okoliczności w ocenie Sądu wskazują, że pisma sądowe doręczono pełnomocnikowi skarżących prawidłowo i skutecznie, poprzez ich wydanie osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Trudno byłoby przyjąć, że zawodowy pełnomocnik – adwokat, wykonujący zawód zaufania publicznego, zezwala osobom postronnym przebywać w lokalu kancelarii i posługiwać się pieczątkami imiennymi tak samego pełnomocnika oraz z własnym nazwiskiem takiej osoby. Nie wyjaśniono zaś, w jakim charakterze osoba ta była obecna w lokalu kancelarii i dlaczego tolerowana była taka wielokrotna jej obecność. Na ostatnim złożonym do akt sprawy zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 102) także sam pełnomocnik posłużył się pieczątką imienną PK, a zatem był on w jej posiadaniu. Okoliczności te świadczą zatem, wbrew oświadczeniu zawartemu we wniosku o przywrócenie terminu, że PK był osobą uprawnioną w miejscu pracy – kancelarii adwokackiej, do odbioru pism. Fakt ten można domniemać na podstawie przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2014 r. sygn. II OSK 2686/14, z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. I FZ 24/11 oraz z dnia 23 marca 2017 r. sygn. I OZ 637/17; dostępne na stronie internetowej "http://orzeczenia.nsa.gov.pl"). Mając na względzie powyższe Sąd przyjął, że wniosek zgłoszono w terminie przyjmując za pełnomocnikiem, że dowiedział się on o wyroku w dniu 15 maja 2017 r., a wniosek nadano 22 maja 2017 r. Skuteczność doręczenia korespondencji osobie upoważnionej nie przekreśla faktu, że pełnomocnik mógł dowiedzieć się o doręczonym wyroku dopiero w dniu 15 maja 2017 r. Niemniej, nie uprawdopodobnił on braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Przedstawione okoliczności w ocenie Sądu obciążają tegoż pełnomocnika. Powinien on bowiem zapewnić taką organizację pracy i sprawować nad nią należytą pieczę, aby nie dochodziło do zaniedbywania ciążących na nim obowiązków związanych ze świadczoną pomocą prawną, w tym aby docierała do niego wszelka korespondencja do niego kierowana przez Sąd. Takiej podwyższonej staranności wymaga przyjęta na siebie odpowiedzialność za prowadzenie cudzej sprawy; zobowiązuje do niej również złożone ślubowanie zawodowe obligujące do wykonywania pracy gorliwie, sumiennie i zgodnie z prawem (zob. art. 5 ustawy – Prawo o adwokaturze). Wobec tego, na podstawie art. 86 § 1 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.