II SA/Rz 649/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2022 r. sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Wojewody Podkarpackiego z dnia 8 kwietnia 2022 r. nr I-III.7722.1.5.2022 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia 3 grudnia 2021 r. nr AR.670.65.16ł.2018.MP65; II. zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz skarżącej E. G. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi E. G. (dalej: "Skarżącej") jest postanowienie Wojewody Podkarpackiego (dalej: "Wojewoda", "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") z 8 kwietnia 2022 r. nr I-III.7722.1.5.2022, wydane w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] (dalej: "Prezydent" lub "Organ I instancji") zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] z/s w [...] pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą, zbiornika retencyjnego, murów oporowych oraz miejsc postojowych na działkach nr [...], [...] w [...]. Z adnotacji dokonanej przez pracownika organu na egzemplarzu decyzji znajdującym się w nadesłanych aktach administracyjnych wynika, że ww. rozstrzygnięcie stało się ostateczne w dniu 17 stycznia 2018 r. W piśmie z 25 września 2018 r. E. G., T. T., Z. P. i K. W. zwróciły się do Prezydenta Miasta [...] o wznowienie postępowań o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz postepowań o udzielenia pozwoleń na budowę inwestycji na działkach nr [...] w [...]. Jako podstawę wznowienia wskazano okoliczność art. 145 § 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn zm.) – dalej: "k.p.a.". Postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił wznowienia postępowań m.in. zakończonego opisaną wyżej decyzją z [...] stycznia 2018 r. Uwzględniając wniesione zażalenie, postanowieniem z 5 lutego 2019 r. nr I-III.7722.1.1.2019 Wojewoda Podkarpacki uchylił postanowienie Prezydenta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Postanowieniem z [...] grudnia 2021 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną własną decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...]. Organ I instancji podał, że wnioskodawcy nie dotrzymali określonego w art. 148 § 1 w zw. z art. 148 § 2 k.p.a. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Prezydent podniósł, że w piśmie z 5 listopada 2018 r. wezwał wnioskodawczynie do wskazania decyzji o pozwoleniu na budowę, których dotyczy ich wniosek z 25 września 2018 r. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że T. T., Z. P. i K. W. odebrały wezwanie 6 listopada 2018 r., natomiast E. G. – 7 listopada 2018 r. W ocenie Organu I instancji, zestawienie wskazanych okoliczności prowadzi do stwierdzenia, że wniosek o wznowienie postępowań administracyjnych z 25 września 2018 r. złożony został przedwcześnie. To zaś oznacza, że wnoszące nie zachowały terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Po rozpatrzeniu zażaleń E. G., T. T. i K. W., postanowieniem z 8 kwietnia 2022 r. nr I-III.7722.1.5.2022 Wojewoda Podkarpacki utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...]. Wojewoda podniósł, że warunkiem niezbędnym dla wznowienia postępowania w razie zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. jest uprzednie stwierdzenie fałszywości danego dowodu przez sąd lub inny uprawniony do tego organ. Nie może tego dokonać organ właściwy do wznowienia postępowania. Zdaniem Organu odwoławczego, wnioskodawczynie nie wykazały, aby dowody, na podstawie których wydano kwestionowane pozwolenia na budowę, okazały się fałszywe. Jednocześnie w ocenie Wojewody, nie ziściły się również przesłanki do zastosowania art. 145 § 2 k.p.a., uprawniającego do wznowienia postępowania przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu. W sprawie nie zachodzi bowiem oczywiste sfałszowanie dowodu, a wznowienie postępowania nie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Odnosząc się do wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odwoławczy podniósł, że wnioskodawczynie nie dotrzymały terminu do złożenia wniosku, określonego art. 148 § 2 k.p.a. W piśmie z 4 grudnia 2018 r. wskazały bowiem, że o fakcie wydania kwestionował decyzji powzięły wiedzę w drugim tygodniu listopada 2018 r. Prawidłowo zatem Organ I instancji uznał, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przedwcześnie i w konsekwencji odmówił wznowienia postępowania. Jednocześnie Wojewoda podniósł, że pismo z 25 września 2018 r. nie mogło zostać zakwalifikowane inaczej niż wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego, bowiem zawierał dane identyfikujące wnioskodawców, został złożony do organu właściwego oraz zawierał określenie żądania wnioskodawców. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie, E. G. i T. T. wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżących, zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem: 1. art. 148 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną subsumpcję oraz błędne zastosowanie i uznanie, że termin doręczenia decyzji jest tożsamy z terminem w którym strona dowiedziała się o decyzji, pomimo, że art. 148 ust. 2 k.p.a., wskazuję na miesięczny termin od dnia gdy "w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania"; 2. art. 8 k.p.a. poprzez działania organu powodujące podważenie zaufania skarżącego do organów państwa, w szczególności poprzez nienależyte i pobieżne zbadanie sprawy, a także nieprawidłową ocenę materiału zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego, błędne uznanie, iż strony o decyzjach dowiedziały się 6 i 7 listopada 2018 r., podczas gdy strony wskazały, że w tej dacie zostały poinformowane o znakach identyfikacyjnych wydanych zaskarżonych decyzji i pełną treść poznały 13 listopada 2018 r. podczas wglądu do akt spraw w Urzędzie Miasta [...], co nie jest tożsame z pojęciem z art. 148 § 2 k.p.a.; 3. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia, które zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania; 4. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, jak również bez wyjaśnienia w całości zakresu sprawy będącej jej przedmiotem; 5. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, skutkiem czego było wydanie wadliwego postanowienia; 6. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie i niezbadanie kwestii podnoszonych przez stronę, a w szczególności tych związanych z ustaleniem chwili istnienia wiedzy u strony skarżącej o treści decyzji, rozstrzygnięciu decyzji i złożeniem wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego przepisami prawa, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, że strony wniosły podanie o wznowienie postępowań dotyczących wszystkich decyzji z uchybieniem terminu; 7. art. 7, art. 77, art. 80, art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób nierzetelny z zaniechaniem inicjatywy dowodowej w zakresie zbadania i ustalenia momentu powzięcia faktycznej wiedzy stron o decyzjach będących przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania, poprzez wezwanie stron do wyjaśnień pisemnych lub przesłuchanie wnioskodawców, co skutkowało bezzasadną odmową wznowienia postępowania; 8. art. 7a i art. 8a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcia wątpliwości co do treści normy prawnej oraz wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony, zwłaszcza w przypadku istnienia sprzecznych i rozbieżnych okoliczności dotyczących wiedzy strony o decyzjach będących przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania oraz terminu wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, który należało uznać za prawidłowy; 9. art. 8, art. 107 § 3. i art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy, szczególnie w kontekście nieuwzględnienia podnoszonego przez strony art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. będącego przesłanką do wznowienia postępowań wraz z uznaniem skarżących jako właścicieli nieruchomości władnących w stosunku do nieruchomości obciążonej objętej decyzją administracyjną za stronę postępowań; 10. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak precyzyjnego odniesienia się co do wiarygodności dowodów i określenia ich mocy dowodowej w przedmiotowym postanowieniu co doprowadziło w konsekwencji do dowolnej oceny dowodów przez organ; 11. art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak uzasadnienia faktycznego. Wojewoda Podkarpacki nie wskazał jakie fakty uznało za udowodnione, nie ustalił dnia w którym strony dowiedziały się o istnieniu podstawy do wznowienia postępowania. 12. art. 148 § 2 k.p.a., przez nieustalenie dokładnej daty dnia, w którym strona mająca wiedzę o decyzji złożyła prawidłowy wniosek o wznowienie postępowania, skutkiem czego było błędne uznanie, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przed terminem; 13. art. 8 w zw. z art 107 § 3 k.p.a. poprzez swobodne przyjęcie bez poparcia w faktach, że obciążenie służebnością gruntową działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę nie daje prawa do uznania skarżących za stronę postępowania; 14. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez nie zastosowanie wspomnianego artykułu w sytuacji gdy z przytoczonych dowodów wynika, że strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu i należało tę kwestię wyjaśnić poprzez wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania; 15. art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez nie zastosowanie wspomnianego artykułu w sytuacji gdy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji a nieznane organowi który wydał decyzję, tj. bezsporna okoliczność istnienia służebności gruntowych przejazdu, przechodu i przegonu przez działki objęte wydanymi decyzjami o pozwoleniu na budowę oraz poprzedzających je decyzjami w sprawie ustalenia warunków zabudowy i w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego wobec działek władnących, których właścicielami są skarżące; 16. art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne wskazujące, że dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, tj. ujawnione wybiórcze służebności gruntowe lub brak ujawnienia służebności w szczególności z pominięciem zapisów o służebnościach gruntowych skarżących, co miało wpływ na niewłaściwe ustalenie rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji i ustalenia stron postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Postanowieniem z 8 lipca 2022 r. II SA/Rz 649/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę T. T. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako uzasadniona, została przez Sąd częściowo uwzględniona. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 P.p.s.a. Skarga została rozpoznana przez WSA na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Otóż w myśl tego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, o czym stanowi z kolei art. 120 P.p.s.a. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody Podkarpackiego z 8 kwietnia 2022 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] (dalej zwany Prezydentem) z [...] grudnia 2021 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta z [...] stycznia 2018 r., znak [...], o udzieleniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla inwestycji o nazwie : trzy budynki mieszkalne wielorodzinne wraz z instalacjami na terenie działek o nr [...], [...], obr. [...] przy ul. [...]. w [...]. Poddawszy kontroli zaskarżone postanowienie we wskazanym na wstępie zakresie Sąd stwierdził podobnie jak w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 30 listopada 2022 r., o sygn. II SA/Rz 633/22, CBOSA, także dotyczącym skargi E. G. i analogicznych okoliczności faktycznych jak i prawnych, że niektóre z zarzutów skargi zasługują na uwzględnienie, bowiem kwestionowane postanowienie jak i postanowienie je poprzedzające zapadło z naruszeniem art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Istota sprawy sprowadza się do oceny kwestii zachowania przez skarżącą terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Otóż na mocy art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast na mocy kluczowego ze względu na okoliczności faktyczne § 2 tego artykułu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Sąd podziela stanowisko organu I i II instancji, iż bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny w określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o wydaniu ostatecznej decyzji w postępowaniu, które toczyło się bez jej udziału, przy czym o istnieniu takiej decyzji strona może dowiedzieć się w jakikolwiek dostępny sposób, czyli niekoniecznie poprzez jej formalne doręczenie. Jest oczywistym, że wiedza o wydaniu decyzji w postępowaniu bez udziału strony zazwyczaj nie będzie pochodzić od organu administracji. Z uwagi na okoliczności związane z przyczyną żądania wznowienia stanowczo dopuścić należy tzw. "poza urzędnicze źródła wiedzy". Wystarczy więc, aby pominięta strona o konkretnej decyzji dowiedziała się, przez co należy rozumieć zapoznanie się z informacją o wydaniu takiej decyzji w określonym przedmiocie oraz o jej wystawcy, czyli autorze decyzji. Jednocześnie nie można pozbawiać strony jej uprawnień procesowych jeżeli informację o wydanych decyzjach otrzymuje z własnej inicjatywy, w wyniku działania zmierzającego do ustalenia tego czy toczyły się bez jej udziału określone postępowania administracyjne zakończone ostatecznymi decyzjami administracyjnymi. W takim przypadku należy brać pod uwagę przede wszystkim to, czy po otrzymaniu informacji o wydaniu ostatecznej decyzji wyraża ona w przewidzianym w art. 148 § 2 k.p.a. terminie wolę wznowienia postępowania. Takiego podejścia do interpretacji faktów prawotwórczych wymaga zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa – art. 8 § 1 K.p.a. Wojewoda i Prezydent w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie przez organ I instancji przyjęli, iż wnioskodawczyni wiedzę o decyzji stanowiącej przedmiot żądania wznowienia powzięła już po złożeniu 25 września 2018 r. wniosku o wznowienie, w związku z czym wniosek ten został złożony przedwcześnie i nie może ona wiązać z nim oczekiwanych skutków. Zdaniem Sądu, ocena organów jest błędna. Jako punkt wyjścia w sprawie należało przyjąć wypowiedź skarżącej zawartą w piśmie z 4 grudnia 2018 r. (odpowiedź na wezwanie Prezydenta M. [...] z 26 listopada 2018 r. o podanie daty uzyskania wiedzy o decyzji), z której to jednoznacznie wynika, że m.in. o kwestionowanej decyzji dowiedziała się w drugim tygodniu listopada 2018 r., w momencie odebrania pisma pochodzącego z Wydziału Organizacyjno - Administracyjnego Urzędu Miasta [...] z 5 listopada 2018 r. z dołączoną tabelą zawierającą wykaz wydanych pozwoleń na budowę i warunków zabudowy przez Prezydenta M. [...]. Wyraźnie oświadczyła w nim, że wcześniej nie posiadała wiedzy o tych decyzjach, a zwracając się 25 września 2018 r. do organu z wnioskiem o wznowienie postępowań administracyjnych obejmujących działki obciążone na jej rzecz służebnością, liczyła się z możliwością uzyskania odpowiedzi, że żadne decyzje obejmujące te działki nie były wcześniej wydane. Poinformowała też organ I instancji, że mimo wcześniejszych wizyt w Urzędzie Miasta [...] i próśb o udzielenie informacji dotyczących wydanych decyzji administracyjnych, konsekwentnie odmawiano jej dostępu do informacji. Dopiero w odpowiedzi na pismo z 22 października 2018 r. udostępniono jej wykaz wydanych decyzji z informacją o możliwości wglądu do akt wybranych spraw. Zatem dopiero udostępnienie wymienionego wykazu stanowiło okoliczność pozwalającą na złożenie żądania wznowienia postępowań. Niezawiadomienie o wydanych przez Prezydenta decyzjach uniemożliwiało pozyskanie informacji o toczących się postępowaniach administracyjnych oraz o wydanych przez organ decyzjach obejmujących działki służebne. Z treści tego pisma wynika wyraźnie, że wiedzę o kwestionowanej decyzji (w tym dacie jej wydania, organie wydającym i rozstrzygnięciu) powzięła dopiero 13 listopada 2018 r., aby 14 listopada 2018 r. złożyć podanie, w którym zawnioskowała o wznowienie postępowań w sprawach wydania pozwolenia na budowę w odniesieniu do konkretnej sprawy spraw administracyjnej. Według Sądu, w tym oświadczeniu można doszukać się najbardziej precyzyjnych informacji o dacie powzięcia wiedzy o objętej wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta M. [...]. Podobną ocenę tych samych okoliczności faktycznych wyprowadzono w prawomocnym wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 11 października 2019 r. o sygn. II SA/Rz 567/19, LEX, oraz wyroku NSA z 16 czerwca 2020 r. o sygn. II OSK 259/20, CBOSA. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy błędnie uznały ze szkodą dla skarżącej i pozostałych osób, że ich pismo 25 września 2018 r. należało zakwalifikować jako zawierające wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem wskazywanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Podanie to nie zawierało żadnych bliższych informacji, o jaką decyzję wnioskodawczyni chodzi, zaś sama strona nie była pewna czy rozstrzygnięcia administracyjne w ogóle funkcjonują w obrocie prawnym. Ta kwestia, także wobec faktu jednoczesnego złożenia wniosków o wznowienie postępowań w kilkunastu innych sprawach wydaje się kluczowa. Wskazanie przez stronę konkretnych numerów decyzji miało miejsce dopiero w treści właściwego wniosku o wznowienie postępowań datowanego na dzień 14 listopada 2018 r., które poprzedziło uzyskanie przez strony w trybie dostępu do informacji publicznej konkretnej wiedzy o interesujących ją decyzjach o warunkach zabudowy, określeniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i pozwoleń na budowę (nazwach inwestycji, datach wydania i inwestorze planowanych przedsięwzięć). Kontekst tych wszystkich powiązanych z sobą okoliczności nie pozwalał Sądowi zaakceptować działań procesowych Organów obu instancji. W tej sytuacji należało stwierdzić naruszenie przez orzekające w sprawie Organy administracji przepisów art. 148 § 2 w zw. z art. 7, 77 i 80 K.p.a. w sposób, który miał istotny wpływ na wynik postępowania. Podanie skarżącej o wznowienie postępowania z 14 listopada 2018 r. z przyczyny podanej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. wpłynęło w terminie, o jakim mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Powyższe przemawiało za uznaniem zasadności skargi, motywującym pełne uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji na podstawie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W tych okolicznościach w ponownie prowadzonym postępowaniu należało będzie rozpoznać wniosek Skarżącej pod kątem zaistnienia podstaw wznowieniowych wynikających z opisywanego przez nią pominięcia przez Organ w zakończonym postępowaniu administracyjnym dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę. Za w pełni prawidłowe uznać zaś należało wypowiedzi Wojewody co do niezachowania wymogów K.p.a. dotyczących przesłanek wznowieniowych z art. 145 § 1 pkt 1 i 5, § 2 K.p.a. Podziela Sąd ocenę, że wnoszący podanie nie wykazali faktu sfałszowania dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne – art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. Zgodzić się tu należy, że okoliczność sfałszowania dowodów winna zostać uprzednio stwierdzona we właściwym postępowaniu, które nie należy do zadań organów administracji. Sfałszowanie dowodu musi być więc stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, którego Strona wraz z wnioskiem nie przedłożyła jak również nie podała, że stosowne procedury w tym względzie zostały uruchomione. Nie można też zakwestionować stanowiska Organu odwoławczego o tym, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję, została przez Strony postępowania podana dopiero w treści zażalenia od postanowienia Prezydenta Miasta. Tak więc, wskazywane w zażaleniu okoliczności nie mogły być rozważane przez Organ I instancji. Na marginesie Sąd zaznacza, że istnienie służebności gruntowych jest okolicznością mogącą ważyć o istnieniu po stronie skarżącej oraz pozostałych osób interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 28 K.p.a. O należnych skarżącej kosztach postępowania sądowego (obejmujących zwrot równowartości uiszczonego wpisu od skargi) orzeczono stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. Wskazania co do dalszego postępowania w sprawie dla organów administracji wynikają wprost z poczynionych wyżej rozważań.