II SA/Rz 652/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2018 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Powiatu [...]. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Z. P. kwotę 697 zł /słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi Z. P. (dalej w skrócie: "skarżący") reprezentowanego przez adw. M. W., jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej w skrócie: "Starosta") z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W pkt I postanowienia z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w M. zobowiązał skarżącego do poddania się leczeniu odwykowemu w niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego. Postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt [...]Sąd Okręgowy w T. oddalił apelację skarżącego od postanowienia Sądu I instancji. Wnioskiem z dnia 14 października 2016 r. Prokurator Rejonowy zwrócił się do Starosty o wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie, z uwagi na istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wraz z wnioskiem Prokurator przedłożył odpis opinii sądowo-psychiatryczno-psychologicznej, w której biegli stwierdzili, że skarżący jest uzależniony od alkoholu. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej skarżącego, postanowieniem z dnia 1 grudnia 2017 r. sygn. akt [...] Sąd Najwyższy uchylił postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 6 października 2016 r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r. sygn. [...] Sąd Okręgowy po ponownym rozpoznaniu apelacji skarżącego od postanowienia Sądu I instancji z dnia 28 czerwca 2016 r. - zmienił zaskarżone postanowienie w pkt I i wniosek oddalił. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] Starosta skierował skarżącego na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] przeprowadzane w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami kat. BC nr [...]. Jako podstawę prawną decyzji Starosta podał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej w skrócie: "k.p.a."), art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm. – dalej w skrócie: "u.k.p."). W uzasadnieniu decyzji Starosta streścił przebieg postępowania, a następnie powołując się na treść wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 156/11 oraz z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt I OSK 584/13 wyjaśnił, że decyzja o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie zapadła na podstawie uzyskanej informacji, że jego stan zdrowia świadczy o prawdopodobieństwie istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a źródło uzyskania tych informacji jest wiarygodne, gdyż pochodzi od Prokuratora Rejonowego. Skierowanie skarżącego na badania lekarskie ma służyć usunięciu stanu niepewności co do stanu zdrowia skarżącego, i jego wpływu na zdolność do kierowania pojazdami. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty. W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, że podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Regulacja ta pozostaje w ścisłym związku z treścią art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., wedle którego badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. SKO wskazało, że powyższe regulacje prawne nie wskazują precyzyjnie, jakie zastrzeżenia należy uznać za wystarczające do skierowania danego kierowcy na badania lekarskie. Mowa jest w nich tylko, by były one uzasadnione i poważne. Oznacza to, że właściwy organ administracji, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, winien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, iż uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy. Sformułowanie, że mają być one uzasadnione oznacza zatem przede wszystkim, iż winny być one oparte na słusznych i wiarygodnych podstawach. Chodzi więc o sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się pewnych obiektywnych okoliczności faktycznych, którym trudno jest z góry zaprzeczyć jako mających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu bez dodatkowej, medycznej weryfikacji stanu zdrowia kierowcy. SKO zaznaczyło, że wydanie decyzji kierującej na badanie lekarskie nie musi łączyć się z pewnością co do istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdami. Organ nie musi zatem udowodnić, że takowe istnieją, a wystarczającym jest prawdopodobieństwo w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii pozostawione zostaje uprawnionym lekarzom. W ocenie SKO, w niniejszej sprawie wiarygodną okolicznością potwierdzającą istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, jest załączona do wniosku o wszczęcie postepowania opinia sądowo – psychiatryczno – psychologiczna, z której wynika występowanie u skarżącego zespołu uzależnienia od alkoholu. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wskazało, że z akt administracyjnych wynika, iż Starosta zapewnił skarżącemu czynny udział w postępowaniu i dopełnił obowiązków wynikających z zapisów art. 8 § 1, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. Ustosunkowując się natomiast do twierdzeń skarżącego o bezprzedmiotowości postępowania w związku z oddaleniem przez Sąd wniosku o skierowanie go na leczenie odwykowe w niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego, SKO wyjaśniło, że decyzja organu I instancji nie ingeruje w kwestie leczenia skarżącego i jego formy, ale opiera się wyłącznie na opinii sądowo - psychiatryczno - psychologicznej wskazującej na występowanie zespołu uzależnienia od alkoholu u osoby posiadającej uprawnienia do kierowania pojazdami. Rozpoznanie stanu uzależnienia od alkoholu stanowi w ocenie SKO, istotne zastrzeżenie co do stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy, bowiem z pewnością może mieć to wpływ na sprawność ruchową czy intelektualną, co mogłoby mieć z kolei przełożenie na powodowanie niebezpiecznych sytuacji w ruchu drogowym. Natomiast pochodzenie informacji od lekarza specjalisty z zakresu psychiatrii i psychologii oznacza, że źródło wskazanych danych jest jak najbardziej wiarygodne. SKO podkreśliło, że ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ wydający uprawnienia do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby uprawnienia te otrzymały osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także by kontrolował, czy kierujący w późniejszym czasie nie utracił zdolności zdrowotnych do kierowania pojazdami. Temu celowi służy regulacja art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. W ocenie SKO, skoro więc organ I instancji powziął uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego w kontekście jego możliwości bezpiecznego (dla niego i innych) czynnego uczestnictwa w ruchu drogowym, to wydanie decyzji kierującej wymienionego na badanie lekarskie, celem zweryfikowania powyższych, było nie tylko uprawnieniem, ale także obowiązkiem organu. Starosta oparł się w tym względzie na dostatecznym materiale dowodowym, który nie musiał wykazywać jednoznacznie istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami, bo to jest powód podjętej w sprawie decyzji, a jedynie uprawdopodobnić występowanie zastrzeżeń, o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. W ustawowym terminie skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie jej w całości, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia, co do stanu zdrowia skarżącego, 2) naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. poprzez niesłuszne przyjęcie, że wobec skarżącego zachodzą przesłanki do skierowania go na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami kat. BC nr [...], 3) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. w sytuacji gdy została ona wydana z naruszeniem: - art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. polegającym na błędnym ustaleniu, że istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy skarżącego, - art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., polegającym na niesłusznym skierowaniu skarżącego na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami kat. BC nr [...], w sytuacji gdy organ I instancji powinien umorzyć postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe, - art. 99 ust. 2 pkt 1a u.k.p. polegającym na niesłusznym uznaniu Prokuratury Rejonowej w Mielcu jako strony niniejszego postępowania i niesłusznym wystąpieniem do Prokuratury Rejonowej z "zapytaniem" "o udzielenie informacji dot. podtrzymania wniosku Prokuratora Rejonowego nr [...].", w sytuacji gdy postępowanie w niniejszej sprawie powinno toczyć się z urzędu, a stanowisko Prokuratury Rejonowej było prawnie irrelewantne w niniejszej sprawie, - art. 10 § 1 oraz art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez nie zapewnienie przed wydaniem decyzji w sprawie, skarżącemu, a także jego pełnomocnikowi, możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań, 4) naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nie zapewnienie w postępowaniu odwoławczym, przed wydaniem decyzji w sprawie, skarżącemu, a także jego pełnomocnikowi, możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań, 5) naruszenie art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8, art. 77 § 1 i art. 78 § 1, a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie (nierozpoznanie) zgłoszonych w odwołaniu wniosków dowodowych oraz brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów tego zaniechania, 6) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2018 r., w sytuacji gdy organ II instancji powinien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie w sprawie, 7) naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez nie zapewnienie przed wydaniem decyzji w sprawie, skarżącemu, a także jego pełnomocnikowi, możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań, oraz poprzez niewłaściwe informowanie strony o prowadzonych czynnościach, co w konsekwencji uniemożliwiło stronie czynne uczestniczenie w każdym stadium przedmiotowego postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ I instancji nie zgromadził materiału dowodowego, który pozwoliłby mu stwierdzić, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy - skarżącego, a tym samym organ odwoławczy nie mógł zaaprobować tych ustaleń i utrzymać w mocy decyzji organu I instancji. Skarżący wskazał przy tym, że samo uzyskanie wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia kierowcy, stanowi podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego, jednakże nie obliguje organu do podjęcia decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Organ administracji, mając na uwadze treść art. 7 i 77 § 1 k.p.a., winien bowiem przeprowadzić postępowanie administracyjne zmierzające do uprawdopodobnienia istnienia przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów przez stronę ze względu na jej stan zdrowia. Tymczasem pomimo wyraźnych wniosków dowodowych zgłoszonych w odwołaniu, SKO nie podjęło żadnych czynności zmierzających do potwierdzenia zasadności skierowania go na badania. Skarżący zarzucił też, że organy obu instancji nie dostrzegły lub zignorowały wnioski wynikające z uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2017 r., wydanego w sprawie [...], w którym Sąd Najwyższy wskazał, że zarówno orzeczenie Sądu Rejonowego jak i Sądu Okręgowego zostały oparte na wzajemnie sprzecznym materiale dowodowym. Ponadto Sąd Najwyższy uznał, że opinia biegłych sporządzona na zlecenie Prokuratora budzi istotne wątpliwości, co obligowało Sąd do ich usunięcia poprzez wezwanie biegłych do sporządzenia opinii uzupełniającej, ewentualnie poprzez zażądanie opinii innych biegłych. Ostatecznie wniosek o zastosowanie wobec skarżącego obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu został prawomocnie oddalony przez Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 14 marca 2018 r., sygn. [...]. Zdaniem skarżącego, w takim wypadku organy obu instancji powinny podjąć czynności dowodowe dla zweryfikowania tej opinii, a ostatecznie wobec braku jednoznacznego materiału dowodowego postępowanie w sprawie w sprawie powinno zostać umorzone. Skarżący podniósł również, że treść uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego powinna skłonić organy obu instancji, zwłaszcza wobec wyraźnego wniosku dowodowego w tym zakresie, choćby do zwrócenia się o kompletne akta sprawy prowadzonej w stosunku do skarżącego przed Sądem Rejonowym oraz Sądem Okręgowym, a także o przesłuchanie dzielnicowego w charakterze świadka. Realizacja tych wniosków dowodowych pozwoliłaby organom na ustalenie, że "problem alkoholowy" u skarżącego nigdy nie istniał, nie nadużywał i nie nadużywa on alkoholu, a przedstawiona przez Prokuraturę Rejonową opinia biegłych jest nieadekwatna do jego rzeczywistego stanu zdrowia. Skarżący podkreślił przy tym, że przedmiotem zainteresowania organów prowadzących postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie powinien być jego aktualny stan zdrowia. Skarżący podniósł, że w toku postępowania przed Sądem Okręgowym (na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r.) ponownie przesłuchano w charakterze świadka A. P. (dzielnicowego) oraz uzyskano wywiad środowiskowy, które to dowody potwierdzają, że w stosunku do skarżącego nie istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia, co do jego stanu zdrowia. W takim stanie rzeczy postępowanie w niniejszej sprawie powinno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, a decyzja organu I instancji uchylona w całości. Podniósł również, że wiarygodność opinii biegłych, do której odwołał się Prokurator powinna zostać zakwestionowana przez organ odwoławczy, choćby ze względu na treść wydanego przez Sąd Najwyższy postanowienia w sprawie [...], treść postanowienia Sądu Okręgowego wydanego w sprawie[...], a ponadto z uwagi na istotny upływ czasu od jej wydania. W odpowiedzi na skargę, SKO podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna z przyczyn podanych w jej treści. Materialnoprawną podstawą wydania kwestionowanej nią decyzji był art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Drugi z powołanych przepisów stanowi z kolei, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie okoliczności faktyczne sprawy nie pozwalają przyjąć, iż doszło do "uruchomienia" kompetencji do wydania zaskarżonej decyzji. Zgromadzony w sprawie materiał – na obecnym etapie jego oceny - nie daje podstaw by wywieść, że wobec skarżącego istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia. Sąd zgadza się z ogólną tezą, że opinia biegłego sporządzona na potrzeby postępowania w przedmiocie skierowania na leczenie odwykowe, jeżeli wynika z niej, że badany faktycznie jest uzależniony od alkoholu i przekłada się to negatywnie na jego stan zdrowia oraz funkcjonowanie w społeczeństwie, może stanowić podstawę do wydania decyzji w oparciu o powołane wyżej przepisy – art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Uwzględniać jednak należy, że na gruncie niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z tak klasycznym układem procesowym. Ostateczne postanowienie Sądu Okręgowego którym oddalono apelację od postanowienia zobowiązującego skarżącego do poddania się leczeniu odwykowemu zostało wyeliminowane z obrotu prawnego w następstwie uwzględnienia skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy – postanowienie z dnia 1 grudnia 2017 roku, sygn. [...]. W następstwie ponownego rozpoznania sprawy sąd okręgowy, postanowieniem z dnia 14 marca 2018 roku, sygn. [...] oddalił wniosek o skierowanie skarżącego na przymusowe leczenie. W takiej konfiguracji faktycznej – w ocenie Sądu – nie można zasadnie twierdzić, że nadal istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Wobec negatywnego rozpoznania wniosku o skierowanie skarżącego na przymusowe leczenie odwykowe, należy przyjąć, iż wydana w sprawie opinia okazała się dowodem niewystarczającym, zbyt słabym, by uzasadnić wniosek o uzależnieniu skarżącego od alkoholu. Orzekające w sprawie organy w ogóle się do tej kwestii nie odniosły, pomimo iż była ona eksponowana w treści odwołania. Zwrócić również należy uwagę na treść uzasadnienia postanowienia Sądy Najwyższego, z którego wynikają okoliczności ważkie w sprawie. Sąd Najwyższy wskazał wprost, iż z materiału dowodowego wynika, że u skarżącego nie występują ciągi alkoholowe, utrata pracy i prawa jazdy z uwagi na chorobę alkoholową miały miejsce 16 lat temu, w ciągu ostatnich 10 lat nie odnotowano przestępstw ani wykroczeń popełnionych w stanie nietrzeźwości, nie jest prowadzona niebieska karta z udziałem skarżącego, skarżący pracuje, dokłada do wydatków domowych, nie był widziany publicznie pod wpływem alkoholu, w czasie niezapowiedzianych wizyt dzielnicowego zawsze był trzeźwy. Uwzględnienie powołanych okoliczności prowadzi do wniosku, że organy w sposób bezrefleksyjny oparły się na przedłożonej przez prokuratora opinii biegłego nie konfrontując jej z innymi, ujawnionymi w sprawie okolicznościami, które pozostają z nią w sprzeczności. Wobec powyższego nie można przyjąć, że w sprawie właściwie ustalono wystąpienie przesłanek uzasadniających wydanie zaskarżonej decyzji, czym naruszono art. 7, art. 77 § 1 , art. 80 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia osoby kierowanej na badania lekarskie, powinny przekładać się na duże prawdopodobieństwo, że osoba ta nie powinna kierować pojazdami, albowiem zagraża zdrowiu i życiu innych oraz swojemu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno być rzetelne i solidne. Nałożenie na skarżącego obowiązku poddania się badaniom lekarskim w trybie art. 99 i 75 u.k.p. niewątpliwie stanowi dolegliowość nie tylko przez sam fakt konieczności zaangażowania czasowego, ale także z uwagi na sui generis napiętnowanie – poddaje się w wątpliwość stan zdrowia skarżącego z powodu uzależnienia od alkoholu. Z tego też względu, działania takie muszą być przemyślane i poprzedzone wszechstronną analizą materiału dowodowego, czego w niniejszej sprawie zabrakło. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy uwzględnią uwagi Sądu. Przy rozstrzyganiu o istnieniu uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego rozważą okoliczności wskazane w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego oraz fakt oddalenia wniosku o poddanie skarżącego leczeniu odwykowemu. Jeżeli uznają to za konieczne przeprowadzą również inne dowody, nie wykluczając dowodu z akt sprawy Sądu Okręgowego [...]. Z wyłożonych wyżej przyczyn Sąd uchylił decyzję zaskarżoną oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.