II SA/Rz 653/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Maciej Kobak /spr./ Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2017 r. sprawy ze skargi Rzecznika Praw Dziecka na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r.nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]. Przedmiotem skargi Rzecznika Praw Dziecka jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej w skrócie: "SKO") z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] działającego z upoważnienia Burmistrza Gminy [...] (dalej w skrócie: "organ I instancji") nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Po rozpoznaniu wniosku W. A., decyzją z dnia [...]listopada 2016 r. nr [...] organ I instancji odmówił wnioskującemu świadczenia w formie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na M. A. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 1b, ust. 5 pkt 4, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1518 ze zm. - dalej w skrócie "U.ś.r."), § 8 Rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2015 r., poz. 2284), oraz art. 10 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 - dalej w skrócie: "K.p.a."). W uzasadnieniu wyjaśnił, że W. A. złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem, M. A., u którego niepełnosprawność datuje się od 9 sierpnia 2016 r. Organ I instancji ustalił, że żona wnioskującego – M. A. pobiera świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem D. G. w kwocie 1.300 zł miesięcznie, przyznane na okres od dnia 1 kwietnia 2016 r. do dnia 30 kwietnia 2020 r. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 4 U.ś.r. wnioskowane świadczenie nie przysługuje wówczas, gdy inny członek rodziny sprawujący opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Ponieważ M. A. jako pierwsza złożyła wniosek o przyznanie świadczenia, wniosek W. A. nie mógł zostać uwzględniony. W odwołaniu W. A. zarzucił, że domagał się przyznania świadczenia na syna z poprzedniego związku, natomiast jego żona sprawuje opiekę nad swoim synem z poprzedniego małżeństwa. Zaznaczył, że dzieci nie zostały przysposobione. Zdaniem odwołującego się, jego rodzina znajduje się w bardzo trudnej sytuacji, rezygnacja jednego z małżonków z zatrudnienia okazuje się niewystarczająca, gdyż jedna osoba nie jest w stanie sprawować efektywnie opieki nad dwójką niepełnosprawnych dzieci. Po rozpoznaniu odwołania, SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji SKO podzieliło wykładnię przepisów prawa dokonaną przez organ I instancji. W ocenie SKO, nie ma znaczenia okoliczność faktycznej opieki nad więcej niż jedną osobą w rodzinie. W ustawowym terminie Rzecznik Praw Dziecka wniósł skargę na powyższą decyzję SKO, wnosząc o jej uchylenie w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Rzecznik Praw Dziecka zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, t. j. art. 17 ust. 5 pkt 4 U.ś.r. poprzez uznanie, że pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego przez jednego członka rodziny w związku ze sprawowaniem stałej lub długotrwałej opieki nad dzieckiem z niepełnosprawnością wyklucza możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego innemu członkowi rodziny w związku z rezygnacją z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad drugim dzieckiem, co w konsekwencji spowodowało odmowę przyznania świadczenia. W uzasadnieniu podniósł, że powołany wyżej przepis należy interpretować łącznie z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 listopada 2014 r. sygn. akt SK 7/11. Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1456, 1623 i 1650 oraz z 2014 r. poz. 559, 567 i 1443), w brzmieniu obowiązującym do dnia 13 października 2011 r., w zakresie, w jakim uniemożliwia przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego rodzicowi (opiekunowi faktycznemu), który rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 tej ustawy, nad niepełnosprawnym dzieckiem, w sytuacji, gdy drugi z rodziców (opiekunów faktycznych) ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na inne dziecko w rodzinie, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przytoczył też fragmenty uzasadnienia wyroku, w którym podkreślono, że rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, maja prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Rodziny wychowujące dzieci niepełnosprawne, zwłaszcza więcej niż jedno takie dziecko, znajdują się niewątpliwie w trudnej sytuacji społecznej, a z reguły także w trudnej sytuacji materialnej. W ekstremalnie trudnej sytuacji rodziny wychowującej więcej niż jedno dziecko niepełnosprawne, rezygnacja z pracy jednego rodzica (opiekuna) często może okazać się niewystarczająca, gdyż opiekun ten nie jest w stanie sprawować efektywnie opieki nad dwojgiem czy trojgiem niepełnosprawnych dzieci. W związku z tym Trybunał Konstytucyjny uznał, że prawo powinno w takiej sytuacji stworzyć możliwość rezygnacji z pracy także drugiemu rodzicowi, umożliwiając mu przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Rzecznik Praw Dziecka przytoczył też orzeczenia sądów administracyjnych w których wyrażono taki sam pogląd. Dlatego też, w ocenie Rzecznika Praw Dziecka, fakt uzyskania przez M. A. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad D. G. pozostaje bez wpływu na możliwość uwzględnienia wniosku W. A. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad synem – M. A. Wskazał również na bardzo trudną sytuację materialną rodziny. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazało, że decyzje w sprawie przyznania świadczeń rodzinnych nie są oparte na uznaniu administracyjnym. Zarówno organ I jak i II instancji nie są organami uprawnionymi do odmiennej interpretacji przepisów prawa, czy też jego oceny pod względem zgodności z Konstytucją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a."), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak określonej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarga zasługuje na uwzględnienie Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Świadczenia pielęgnacyjnego dotyczą przepisy zawarte w art. 17 u.ś.r., przy czym trzeba uwzględnić, że przepis ten był wielokrotnie zmieniany. Stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje między innymi matce albo ojcu, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18 roku życia albo w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia (art. 17 ust. 1b pkt 1 i 2 u.ś.r.). Z kolei w ust. 5 przepisu art. 17 u.ś.r. ustawodawca wskazał szereg przesłanek negatywnych, uniemożliwiających przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Zgodnie z pkt 4 tegoż ust. 5 świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli członek rodziny osoby sprawującej opiekę ma ustalone prawo między innymi do świadczenia pielęgnacyjnego. W niniejszej sprawie organy odmówiły przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż żona skarżącego ma już przyznane prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na inne niepełnosprawne dziecko – D. G. Wskazanym przez skarżącego wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt SK 7/11 (Dz.U. z 2014 r., poz. 1652) Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu obowiązującym do 13 października 2011 r., w zakresie, w jakim uniemożliwia przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego rodzicowi (opiekunowi faktycznemu), który rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 tej ustawy, nad niepełnosprawnym dzieckiem, w sytuacji, gdy drugi z rodziców (opiekunów faktycznych) ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na inne dziecko w rodzinie, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika z uzasadnienia powołanego wyroku, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji stanowi, że rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Rodziny wychowujące dzieci niepełnosprawne, zwłaszcza więcej niż jedno takie dziecko, znajdują się niewątpliwie w trudnej sytuacji społecznej, a z reguły także - w trudnej sytuacji materialnej. Z mocy art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji rodziny takie mają prawo do szczególnej, to jest ponadstandardowej pomocy, która przysługuje wszystkim rodzinom, także tym, które są w stanie radzić sobie same. Istotnym instrumentem tej szczególnej pomocy dla rodzin znajdujących się w takiej sytuacji społecznej z powodu znacznej niepełnosprawności niektórych jej członków jest świadczenie pielęgnacyjne. Podmiotem uprawnionym do niego jest członek rodziny - ojciec, matka, opiekun faktyczny, lecz jego beneficjentem jest cała rodzina. Świadczenie to ma być częściową rekompensatą dochodu utraconego z powodu rezygnacji z pracy zarobkowej. Jest ono przy tym, co bardzo ważne, powiązane z kontynuowaniem ubezpieczenia społecznego - emerytalnego i rentowego - na koszt publiczny (ze środków publicznych opłacane są składki na ubezpieczenie opiekuna). W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny uznał, że w ekstremalnie trudnej sytuacji rodziny wychowującej więcej niż jedno dziecko niepełnosprawne, rezygnacja z pracy jednego rodzica (opiekuna) często może się okazać niewystarczająca, gdyż opiekun ten nie jest w stanie sprawować efektywnie opieki równocześnie nad dwojgiem, czy trojgiem niepełnosprawnych dzieci. Dlatego prawo powinno w takiej sytuacji stworzyć możliwość rezygnacji z pracy także drugiemu rodzicowi, umożliwiając mu uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego. Natomiast brak takiej możliwości może zmusić rodziców do oddania wszystkich lub niektórych niepełnosprawnych dzieci do publicznego zakładu opiekuńczego, gdzie koszt opieki nad nimi jest nieporównanie wyższy od kosztu świadczeń pielęgnacyjnych dla dwojga rodziców (opiekunów), a opieka nigdy nie będzie tak dobra, jak w normalnej rodzinie. Ponadto Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie bez znaczenia dla ogólnego społecznego rachunku kosztów i zysków jest to, że osoba rezygnująca z pracy zawodowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny zwalnia miejsce pracy, które może zająć bezrobotny, na którym nie ciążą tak trudne obowiązki rodzinne. Sąd zaznacza, że przywołany wyrok TK dotyczy wprawdzie nieco innego brzmienia przepisu art. 17 ust. 5 pkt 4 u.ś.r. ("Świadczenia pielęgnacyjne nie przysługują, jeżeli (...) osoba w rodzinie ma ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, albo do świadczenia pielęgnacyjnego na to lub na inne dziecko w rodzinie") ale stanowisko TK nie może być aktualnie pomijane przy wykładni celowościowej i funkcjonalnej tego przepisu. Nie może także korzystać z domniemania konstytucyjności przepis, którego brzmienie nie odbiega w sposób istotny od zakwestionowanego wcześniej przez Trybunał Konstytucyjny przynajmniej, gdyby dokonać wykładni takiej, jakiej dokonały organy. Na chwilę orzekania przez organy obu instancji przepis ten stanowił, iż świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli członek rodziny sprawujący opiekę ma ustalone prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego, o którym mowa w art. 10, specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Na kanwie w/w wyroku Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie sadów administracyjnych utrwalił się pogląd, zgodnie z którym przepis powyższy nie może mieć zastosowania do sytuacji, w której jeden z rodziców ma już przyznane świadczenie pielęgnacyjne na inne dziecko niepełnosprawne niż to, nad którym sprawuje opiekę drugi rodzic (zob. m.in. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1354/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 1122/14, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 258/15, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 292/16 i wiele innych prawomocnych wyroków). Zdaniem Sądu, przepis zastosowany w niniejszej sprawie, powinien być wykładany prokonstytucyjnie. Pozostająca w zgodzie z Konstytucją wykładnia ustaw polega na odwołaniu się do reguł umożliwiających realizację wartości wyrażonych w przepisach Konstytucji. Przypadek obowiązku stosowania przez Sąd wykładni prokonstytucyjnej istnieje, między innymi, w sytuacji wyrażonego przez Trybunał Konstytucyjny stanowiska co do niekonstytucyjności normy prawa materialnego, o brzmieniu niemal tożsamym w swym zakresie z normą stanowiącą podstawę materialnoprawną orzekania w kontrolowanej sprawie. W takich przypadkach sądy administracyjne opowiedziały się za koniecznością przeprowadzania prokonstytucyjnej wykładni zastosowanej normy prawa materialnego stosownie do argumentacji Trybunału Konstytucyjnego zawartej w wyroku stwierdzającym niekonstytucyjność normy o tożsamym czy niemal tożsamym brzmieniu. Celem zastosowania wykładni prokonstytucyjnej jest zapobieżenie sytuacji, w której doszłoby do zróżnicowania uprawnień lub obowiązków podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej. W takim wypadku należy poddać pod rozwagę to, czy w normie prawa materialnego stosowanej w kontrolowanej sprawie, wystąpił problem tzw. oczywistej niekonstytucyjności. Zasadniczo sytuacja oczywistej niekonstytucyjności zachodzi wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji dotyczą tej samej materii i są ze sobą sprzeczne. Tego typu założenie występuje między innymi w przypadku, gdy ustawodawca wprowadził identyczną regulację jak norma objęta już wyrokiem Trybunału. (por wyr. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 czerwca 2015r. sygn. I SA/Gl 1157/14 dostępny https://cbois.nsa.gov.pl). Stwierdzenie bowiem przez Trybunał Konstytucyjny niekonstytucyjności określonej normy prawnej nie pozostaje bez znaczenia dla stosowania normy zamieszczonej w przepisie tożsamym (por. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 maja 2007r. sygn. SK 36/06 publ. OTK ZU 50/6/A/2007). W takim przypadku dochodzi bowiem do obalenia domniemania konstytucyjności przepisu, który nie podlegał kontroli Trybunału. Tymczasem w istocie powoływana w tej sprawie negatywna przesłanka do przyznania skarżącemu specjalnego zasiłku opiekuńczego zamieszczona w treści art. 17 a ust. 5 pkt 4 ustawy, jest tożsama z negatywną przesłanką do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego rodzicowi (opiekunowi faktycznemu) rezygnującemu z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem z uwagi na fakt, że drugi z rodziców ma ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na inne dziecko w rodzinie. W akcentowanym przez TK pojęciu "dobro rodziny" zawiera się jej trwałość, tworząca poczucie bezpieczeństwa wszystkich jej członków, zwłaszcza najsłabszych – dzieci, osób chorych lub niepełnosprawnych oraz posiadanie elementarnych warunków materialnych koniecznych do zaspakajania potrzeb życiowych jej członków. Szczególny charakter pomocy rodzinom w trudnej sytuacji materialnej i społecznej to pomoc wykraczająca poza pomoc zwykłą. Niewątpliwie funkcją świadczenia pielęgnacyjnego jest częściowa kompensacja wydatków ponoszonych przez rodzinę w związku z koniecznością zapewnienia opieki i pielęgnacji niepełnosprawnemu dziecku. Niezależnie od kompensacyjnej funkcji świadczenia pielęgnacyjnego, beneficjentem świadczenia jest cała rodzina, w szczególności zaś niepełnosprawny człowiek mający zapewnioną opiekę osoby najbliższej. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ograniczenie możliwości kumulowania świadczeń pielęgnacyjnych w rodzinie godzi w konstytucyjny obowiązek konieczności wsparcia osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Przyjęcie zasady, że do rodziny, w której wychowuje się więcej niż jedno dziecko niepełnosprawne może trafić tylko jedno świadczenie pielęgnacyjne, narusza również zasadę sprawiedliwości społecznej, pojmowaną nie w aspekcie socjalno – ekonomicznym, lecz odnoszoną do społecznego poczucia sprawiedliwości, które w demokratycznym państwie prawa nie powinno być przez ustawodawcę ignorowane. Ocenę powyższą można z powodzeniem przenieść na grunt niniejszej sprawy. Sytuacja materialna, życiowa i społeczna rodzin, w których niepełnosprawnością w stopniu znacznym, czyli wiążącym się z koniecznością bezpośredniej opieki i pielęgnacji ze strony innych osób, jest znacznie trudniejsza niż rodzin z jedną osobą niepełnosprawną. Takie rodziny mają zwiększone wydatki na koszty utrzymania, leczenia, rehabilitacji a konieczne obowiązki pielęgnacji i bezpośredniej pieczy nad niepełnosprawnymi, przerastają fizyczne możliwości jednego opiekuna. Wynikający z Konstytucji obowiązek państwa szczególnej pomocy rodzinom spełniającym warunek trudnej sytuacji materialnej i społecznej, (obarczoną koniecznością sprawowania opieki nad dwoma członkami rodziny dotkniętymi znaczną niepełnosprawnością, w konsekwencji rodziną o zwiększonych wydatkach), oznacza konieczność preferencyjnego traktowania członków takich rodzin. Preferencja ta wyrażać się powinna w zintensyfikowaniu pomocy państwa i podwyższeniu standardów ochrony w celu umocnienia więzi między osobami tworzącymi rodzinę. Wyrażona negatywną przesłanką z art. 17 a ust. 5 pkt 4 ustawy zasada, zgodnie z którą na jedną rodzinę przysługiwać mogłoby tylko jedno prawo do świadczenia rodzinnego w postaci świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego czy zasiłku dla opiekuna, niezależnie od liczby osób w rodzinie dotkniętych znaczną niepełnosprawnością, jest niezgodna z konstytucyjnymi standardami ochrony rodziny znajdującej się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, wynikającymi z art. 71 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że bez potrzeby kierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania o konstytucyjność przepisu art. 17 ust. 5 pkt 4 u.ś.r., na składzie orzekającym ciążył obowiązek prokonstytucyjnej wykładni tego przepisu, uwzgledniającej wskazania Trybunału Konstytucyjnego w zakresie oceny niekonstytucyjności tożsamego przepisu art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zawarte w wyroku z dnia 18 listopada 2014r. sygn. SK 7/11, mającym z mocy art. 190 ust. 1 Konstytucji RP moc powszechnie obowiązującą. Dodać także należy, że reguły wykładni systemowej nakładają na sądy obowiązek wykładni prawa w zgodzie z Konstytucją. Przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych nie mogą być odczytywane w oderwaniu od konstytucyjnej zasady równości (art. 32 ust. 1), konstytucyjnej zasady ochrony rodziny (art. 18 i 71) oraz zagwarantowanego w art. 69 Konstytucji obowiązku niesienia pomocy przez władze publiczne osobom niepełnosprawnym. Prokonstytucyjna wykładnia normy prawa materialnego stanowiącej podstawę zaskarżonej decyzji, nie pozwalała sądowi na oddalenie skargi. Dokonaną przez Sąd I instancji wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 4 u.ś.r. potwierdza zmiana ustawy oświadczeniach rodzinnych wprowadzona ustawą z dnia 20 maja 2016 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 972), której przepisem art. 1 pkt 2 uchylono art. 17 ust. 5 pkt 4. W uzasadnieniu do projektu zmiany ww. ustawy (druk nr 370) wskazano, że jakkolwiek norma, którą kontrolował Trybunał (z uwzględnieniem granicy czasowej jej obowiązywania), została derogowana z porządku prawnego z dniem ogłoszenia sentencji wyroku w Dzienniku Ustaw (26 listopada 2014 r.), nadal w mocy pozostają przepisy, które stanowią przeszkodę dla przyznania świadczeń opiekuńczych, w sytuacji gdy jeden z członków danej rodziny pobiera już świadczenie rodzinne w związku z opieką nad inną osobą. Dlatego też niezbędne staje się wyeliminowanie regulacji, które - w świetle wypowiedzi TK - budzą poważne zastrzeżenia natury konstytucyjnej. Pozostawienie tej kwestii organom stosującym prawo nie byłoby dobrym rozwiązaniem i to nie tylko z tego powodu, iż co do zasady w ich kompetencjach nie mieści się rozstrzyganie o niekonstytucyjności poszczególnych unormowań, a w konsekwencji - odmowa ich stosowania, lecz przede wszystkim ze względu na ryzyko odmiennych interpretacji i co się z tym wiąże rozbieżnej praktyki. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Tym samym organ ponownie rozpatrujący sprawę będzie zobowiązany uwzględnić przedstawioną powyżej ocenę prawną wraz z jej uzasadnieniem, jednakże tylko w takim zakresie, w jakim będzie ona wiążąca w związku z uchyleniem art. 17 ust. 5 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych z dniem 1 stycznia 2017 roku.