II SA/Rz 656/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2024 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 14 marca 2024 r. nr O-III.621.1.8.2024 w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt czasowy - skargę oddala – Decyzją z 14 marca 2024 r. nr O-III.621.1.8.2024 Wojewoda Podkarpacki utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z 18 stycznia 2024 r. w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt czasowy, w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z późn.zm.), zwanej dalej "K.p.a." w zw. z art. 5 ust. 1, art. 31 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2022 r., poz. 1191 z późn.zm.), określanej następnie jako "u.e.l." W uzasadnieniu wydanej decyzji Wojewoda podał, że 4 czerwca 2023 r. do Wójta Gminy [...] wpłynęło zgłoszenie A. P. (dalej także: "Skarżąca") o zameldowanie na pobyt czasowy od 4 czerwca 2023 r. do 5 września 2023 r. pod adresem [...]. Przy zgłoszeniu wskazano numer księgi wieczystej oraz dołączono postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z 19 kwietnia 2017 r. (sygn. akt[....]), z którego wynika, że Wnioskodawczyni jest współwłaścicielem nieruchomości położonej na działce ewidencyjnej [...] w [...]. Decyzją z 3 sierpnia 2023 r. Wójt odmówił zameldowania Skarżącej pod wskazanym adresem w deklarowanym okresie pobytu. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej Wojewoda Podkarpacki, decyzją z 20 września 2023 r., uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi I instancji. Decyzją z 18 stycznia 2024 r. Wójt po raz kolejny odmówił zameldowania. Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego m. in. poprzez oddalenie Jej wniosków dowodowych. Podniosła, że nie przebywa w budynku w [....], gdyż ma utrudniony dostęp z uwagi na wymianę zamków w drzwiach wejściowych do obiektu. Zakwestionowała również zeznania świadków, podnosząc, że nie mają oni wiedzy na temat Jej przebywania w wymienionym budynku. Wojewoda Podkarpacki, wskazaną na wstępie decyzją z 14 marca 2024 r., utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...]. W pierwszej kolejności zacytował przepisy ustawy o ewidencji ludności wskazując, że obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Przy czym, pobytem czasowym jest przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Zameldowania dokonuje się w formie pisemnej na formularzu w organie gminy właściwym ze względu na położenie nieruchomości, w której zgłaszający zamieszkuje, przedstawiając do wglądu dowód osobisty lub paszport. Ponadto, dokonujący zameldowania przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub na formularzu zgłoszenia pobytu czasowego oraz do wglądu dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu. Przechodząc do okoliczności sprawy Wojewoda zwrócił uwagę, że Skarżąca zeznała w toku postępowania, że w deklarowanym okresie pobytu tj. od 4 czerwca do 5 września 2023 r. nie mieszkała w [...] ze względu na to, że zarówno A. P. jak i B. P. (tj. współwłaściciele przedmiotowego budynku) nie udostępnili Jej wejścia do domu oraz nie posiada do niego kluczy. Wielokrotne próby wejścia nie dały żadnego efektu. Przesłuchani z kolei na rozprawie w dniu 5 grudnia 2023 r. świadkowie zeznali, że w deklarowanym okresie pobytu nie widywali Skarżącej na posesji. Natomiast, z pisma Komendy Powiatowej Policji w [...] z 11 grudnia 2023 r. wynika, że były podejmowane interwencje Policji w dniu 4 lipca 2023 r. oraz w dniu 7 września 2023 r. i dotyczyły utrudniana korzystania Skarżącej z budynku w [....]. Wojewoda podkreślił, że zameldowanie osoby na pobyt czasowy uzależnione jest tylko i wyłącznie od spełnienia przesłanki zamieszkania w dacie zameldowania w lokalu i po tej dacie z zamiarem czasowego pobytu. Przepisy ustawy o ewidencji ludności mają wyłącznie charakter porządkowy, co oznacza, że na ich podstawie rejestruje się stan faktyczny w zakresie faktycznego miejsca zamieszkiwania osoby. Jeżeli w dacie zameldowania nie doszło do zamieszkania osoby pod wskazanym adresem, skoncentrowania w tym lokalu swoich spraw życiowych i do chwili obecnej osoba w nim nie zamieszkała, to oczywistym jest, że czynność materialno-techniczna zameldowania takiej osoby w tym lokalu nie może być dokonana. Zgłaszając zameldowanie w miejscu pobytu czasowego Skarżąca zadeklarowała swój pobyt od dnia 4 czerwca 2023 r., a przeprowadzone w sprawie dowody jednoznacznie potwierdzają, że pomimo tego zgłoszenia, faktycznie nie doszło do zamieszkania. Ponadto, Skarżąca nie posiada kluczy ani swobodnego dostępu do budynku pod adresem [...], a czynności jakie podejmowała aby uzyskać dostęp do domu nie były skuteczne. Organ odwoławczy podniósł, że wprawdzie Skarżąca jest współwłaścicielem budynku w [...], jednak w sprawie meldunkowej nie rozstrzyga się o uprawnieniach strony do zamieszkania tylko o tym, czy osoba faktycznie zamieszkała i wystąpił obowiązek meldunkowy w dacie jej zameldowania tj. w niniejszej sprawie w dniu 4 czerwca 2023 r. Sam zamiar czasowego pobytu pod oznaczonym adresem nie stanowi jeszcze o zamieszkaniu, lecz musi on być połączony z przebywaniem w tym miejscu. Osoba ubiegająca się o zameldowanie powinna zamieszkać pod wskazanym adresem w czasie dokonywania zameldowania. Ma ono bowiem potwierdzić stan aktualny a nie przeszły lub przyszły. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że w deklarowanym okresie pobytu od 4 czerwca do 5 września 2023 r. w budynku w [...] obowiązek meldunkowy nie wystąpił w przypadku Skarżącej, bowiem nie doszło do faktycznego zamieszkania w nim. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda podniósł, że wnioski dowodowe o przesłuchanie kolejnych świadków nie wniosłyby niczego nowego do sprawy. Okoliczności istotne w sprawie ustalone za pomocą dowodów zarówno osobowych jak i rzeczowych takich jak np.: zeznania świadków czy stron, które zostały już udowodnione nie wymagają kolejnego dowodu. Skarżąca sama w swoich zeznaniach potwierdziła, że nie przebywała w budynku mieszkalnym pod adresem [...] w deklarowanym okresie pobytu czasowego od 4 czerwca 2023 r. do 5 września 2023 r. A. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody, zarzucając jej i poprzedzającej ją decyzji: - naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. przez dopuszczenie do udziału w rozpoznaniu sprawy J. M. - osoby, która brała udział w rozpoznaniu wcześniejszej sprawy zakończonej decyzją Wójta Gminy [...] z 3 sierpnia 2023 r., - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że w deklarowanym okresie pobytu od 4 czerwca 2023 r. do 5 września 2023 r. w budynku pod adresem [...] faktycznie nie zamieszkała w nim - pomimo, że w dniu 4 lipca 2024 r. po zakończeniu czynności urzędowych pozostała w domu pod w/w wymienionym adresem - z zamiarem pobytu tam, - naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 80 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 7 in fine K.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodów, niewzięcie pod uwagę szeregu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wybiórcze wykorzystanie tych okoliczności oraz dowodów polegające na pominięciu podnoszonych przez Nią w trakcie postępowania przed Organem I Instancji okoliczności dotyczących należących do Niej przedmiotów codziennego użytku oraz mebli, a znajdujących się pod adresem [...]; pozostawionych w okresie gdy zamieszkiwała tam na stałe, znajdujących się w pokoju oraz zalegających na strychu i w piwnicy; przy czym nie dotyczy to rzeczy pozostawionych tam w listopadzie 2023 r. - naruszenie prawa procesowego, a to art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. art. K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z przesłuchanie świadków: 1) K. P., zamieszkałego w [...], 2) asp. szt. P. N. z Komendy Powiatowej Policji w [....], 3) asp. P. F. z Komendy Powiatowej Policji w [...], 4) st. sierż. K. H. z Komendy Powiatowej Policji w [...], 5) asp. P. M. z Komendy Powiatowej Policji w [...], 6) P. W. zamieszkałego w [...]. 7) R. D. zamieszkałego w [...] - pomimo, że osoby te mogły posiadać wiedzę w niniejszej sprawie, istotną dla jej rozstrzygnięcia oraz zastąpieniu zeznań funkcjonariuszy Policji informacją przekazaną przez Komendę Policji w [...]. Mając to na uwadze Skarżąca wniosła o zmianę wydanych decyzji poprzez Jej zameldowanie, ewentualnie o uchylenie decyzji zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, w każdym wypadku o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewoda Podkarpacki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. nie stanowi podstawy wyłączenia pracownika organu I instancji w sytuacji uchylenia decyzji przez organ odwoławczy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, co oznacza, że w przypadku ponownego rozpatrywania sprawy przez organ I instancji sprawą może zajmować się ta sama osoba, która prowadziła postępowanie zakończone wydaniem uchylonej przez organ odwoławczy decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrolując różne formy działalności administracji publicznej sąd bierze pod uwagę kryterium legalności, a zatem zgodności z prawem procesowym i materialnym, do czego zobowiązuje go art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). W myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", przedmiotem kontroli może być decyzja administracyjna. Podlega ona eliminacji z obrotu prawnego tylko wtedy, gdy zaistniały uchybienia prawne wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a. Chodzi więc o zaistnienie przyczyn nieważności określonych w art. 156 K.p.a. (pkt 2) bądź też naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1). Sąd bada przy tym sprawę w jej całokształcie i związany jest tylko jej granicami, natomiast nie wiążą go zgłoszone w niej wnioski i zarzuty oraz podana podstawa prawna, o czym przesądza art. 134 § 1 P.p.s.a. Jeśli stwierdzi, że brak jest jakiegokolwiek z powyższych naruszeń, wówczas skargę oddala na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrolując objęty skargą akt Sąd nie stwierdził, by dotknięty był on wskazanymi naruszeniami prawa, uzasadniającymi stwierdzenie jego nieważności czy też uchylenie w całości lub w części. Kwestionowaną w skardze decyzją Wojewoda Podkarpacki utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] o odmowie zameldowania Skarżącej na pobyt czasowy tj. od 4 czerwca 2023 r. do 5 września 2023 r. pod adresem: [...]. Regulacje materialnoprawne w tym zakresie zawarte są w ustawie o ewidencji ludności. Stanowi ona w art. 24 ust. 1 o spoczywającym na obywatelu polskim przebywającym na terytorium RP obowiązku meldunkowym, który w świetle ust. 2 pkt 1 polega na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego. Definicję tego ostatniego zawiera art. 25 ust. 2 powyższego aktu, wedle którego jest to przebywanie bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego w innej miejscowości pod oznaczonym adresem lub w tej samej miejscowości, lecz pod innym adresem. Przeciwieństwem powyższego jest pobyt stały, którym wedle art. 25 ust. 1 u.e.l. jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Jak stanowi art. 27 ust. 1 u.e.l., obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca (art. 27 ust. 1 u.e.l.). Zameldowania tego dokonuje na piśmie utrwalonym w postaci bądź papierowej bądź elektronicznej (art. 28 ust. 1 u. e.l.). Dokonując zameldowania przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu na formularzu zgłoszenia pobytu stałego lub formularzu zgłoszenia pobytu czasowego, oraz - do wglądu - dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego właściciela lub podmiotu (art. 28 ust. 2 u.e.l.). Przy czym, jeśli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości, o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej, o czym mowa w art. 31 ust. 1 u.e.l. Organ ten ma więc dbać o rzetelność wpisów w przedmiotowym rejestrze. Zauważenia wymaga, że ewidencja ludności ma dokumentować określone w niej fakty. W przypadku zameldowania ma potwierdzać przebywanie danej osoby pod oznaczonym adresem z tym, że w przypadku zameldowania na pobyt czasowy chodzi o zarejestrowanie faktu przebywania bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego. Celem postępowania prowadzonego w przedmiocie takiego zameldowania na pobyt czasowy jest więc ustalenie, czy miejscem centrum życiowego osoby realizującej obowiązek meldunkowy jest adres, który podała ona w formularzu zgłoszenia czasowego miejsca pobytu, a zatem czy dokonuje w tym miejscu czynności dnia codziennego w postaci spożywania posiłków, nocowania, odpoczynku, przechowywania rzeczy niezbędnych do bytowania itp. w danym, zadeklarowanym okresie czasu. Ewidencja ludności jest zatem rejestracją stanu faktycznego. Nie stanowi ona np. formy kontroli legalności mieszkania w określonym miejscu, a zatem posiadania prawa do korzystania z danego lokalu. Skoro więc zameldowanie jest tylko i wyłącznie czynnością rejestracyjną, potwierdzającą fakt przebywania danej osoby pod określonym adresem, to powinno ono oddawać rzeczywisty stan rzeczy, a nie utrzymywać fikcję meldunkową. Analiza okoliczności sprawy musiała prowadzić do podzielenia w pełni stanowiska Organów co do niespełnienia przesłanki zameldowania Skarżącej na pobyt czasowy pod adresem: [...] w okresie od 4 czerwca do 5 września 2023 r. W dniu 5 grudnia 2023 r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna, w trakcie której Skarżąca zeznała, że we wskazanym wyżej okresie nie mieszkała pod przedmiotowym adresem, bowiem A. P. oraz B. P. nie umożliwili Jej wejścia do domu. Podała też, że nie posiada kluczy do tego obiektu, natomiast łoży na jego utrzymanie. Zaznaczyła, że nie ma swobodnego dostępu do domu. Próbowała wprawdzie uzyskać ten dostęp w drodze korespondencji kierowanej do wymienionych osób, jednak próby te nie przyniosły spodziewanego przez Nią rezultatu. Strona podała, że ostatni raz swobodnie przebywała pod przedmiotowym adresem w latach 2017 - 2018. Mniej więcej od przełomu lat 2019/2020 wyraźnie odmawiano Jej wejścia do domu. Skarżąca podała też, że w dniu 4 lipca 2023 r. po zakończeniu czynności oględzin pozostała w domu, którego sprawa dotyczy, jednak w krótkim czasie brat A. wraz z matką i ciotką "wyrzucili Ją z niego siłą". Z pisma Zastępcy Naczelnika Wydziału Prewencji I RD Komendy Powiatowej Policji w [...] z 9 grudnia 2023 r. wynika, że w dniu 4 lipca 2023 r. były podejmowane pod adresem: [...] interwencje w związku z utrudnianiem wejścia Skarżącej do tego domu oraz siłowego wyrzucenia Jej z tego obiektu. Na przedmiotowej rozprawie zeznania złożył też A. P., który podał, że Skarżąca w okresie od 4 czerwca do 5 września 2023 r. nie mieszkała pod adresem: [...] i nie posiada Ona kluczy do tego domu. Inni natomiast przesłuchani wówczas świadkowie tj. H. B. M. D., D. L. zeznali, że nie mają wiedzy, czy w spornym okresie Skarżąca przebywała pod przedmiotowym adresem, jak też nie wiedzą, czy posiada Ona klucze do tego miejsca i czy łoży na jego utrzymanie. Z kolei, świadek E. L. zeznał, że Skarżąca w spornym w sprawie okresie nie mieszkała pod adresem: "[...]. Nie wie natomiast, czy posiada do niego klucze i czy łoży na jego utrzymanie. Powyższy materiał dowodowy bez wątpienia nie wskazuje, by Skarżąca w okresie od 4 czerwca do 5 września 2023 r. skoncentrowała swoje centrum życiowe pod adresem: [...]. Okoliczności takiego zamieszkiwania nie potwierdził współwłaściciel obiektu A. P., jak też przesłuchani na rozprawie świadkowie. Przede wszystkim jednak to sama Skarżąca zaprzeczyła, by we wskazanym czasie mieszkała pod podany adresem. W takiej zaś sytuacji za uzasadnione należy, zdaniem Sądu, uznać, że postanowieniem z dnia 13 grudnia 2023 r. Wójt oddalił wnioski dowodowe Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z zeznań kolejnych świadków. Wprawdzie - w myśl art. 78 K.p.a. - zasadniczo żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, jednak nie może to skutkować tym, że organ musi się przychylić do każdego takiego wniosku. Czasem mogłoby to prowadzić bowiem do zbędnego przedłużenia postępowania. Jeśli więc organ uznał, że zebrane dotychczas w sprawie dowody są wystarczające do wydania decyzji, to nie miał on bezwzględnego obowiązku przeprowadzenia każdego kolejnego wnioskowanego dowodu. Należy mieć jeszcze na względzie, że stosownie do art. 12 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Tym samym, zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa procesowego w tym właśnie zakresie należało uznać za nieuzasadniony. W złożonej skardze Składająca ją podniosła także, że w dniu 4 lipca 2023 r. tj. po zakończonych oględzinach pozostała w domu, w którym czynność ta była przeprowadzana i miała zamiar pobytu tam. Podała, że funkcjonariusze Policji, o przesłuchanie których wnosiła mogliby wypowiedzieć się co do kwestii interwencji w tym właśnie dniu w kontekście zamieszkania w przedmiotowym domu, a niedostateczne jest w tym zakresie oparcie się na dowodzie nieosobowym tj. notatce służbowej KPP w [....]. Należy jednak zauważyć, że zamiar Skarżącej zamieszkania pod adresem: [....] nie został wcielony w życie, co przecież przyznała Ona sama w czasie przesłuchania na rozprawie, gdzie podała, że brat A. wraz z matką oraz ciotką wyrzucili Ją wówczas z domu. Również okoliczność, że we wskazanym domu znajdują się należące do Niej rzeczy, które umożliwiają pobyt w tym miejscu nie przesądza o tym, że Skarżąca przebywała pod przedmiotowym adresem w spornym w sprawie okresie. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. przez dopuszczenie do udziału w rozpoznaniu sprawy J. M. to jest tej samej osoby, która brała udział w niniejszej sprawie zakończonej uprzednio decyzją z 3 sierpnia 2023 r. Jak bowiem słusznie podał Wojewoda, powołując się w tym zakresie na orzecznictwo sadowe, przepis art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. wyłącza od orzekania w sprawie polegającej na kontroli decyzji administracyjnej osobę, która w przeszłości wydała tę zaskarżoną pozostającą w obrocie prawnym decyzję, będącą obecnie przedmiotem kontroli. Zatem przepis ten przesłankę wyłączenia pracownika organu wiąże bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji, w której wydaniu brała udział. Powyższa reguła nie odnosi się jednak do sytuacji ponownego rozpatrzenia sprawy przez pracowników organu, których wcześniejsze rozstrzygnięcie zostało uchylone na skutek kontroli sądowej bądź na skutek rozpatrzenia środka odwoławczego. Nie ma więc podstaw do takiej wykładni art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., która rozciągałaby jego zastosowanie również na sytuacje, gdy organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie na skutek bądź to uprzedniego uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, bądź też uchylenia decyzji organu odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji [tak np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2.12.2021 r. I OSK 905/20, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Gorzowie Wielkopolskim z 29.03.2023 r. II SA/Go 22/23, wyrok WSA w Lublinie z 29.06.2023 r. II SA/Lu 383/23). Reasumując należy podnieść, że w sytuacji, gdy Skarżąca nie przebywała pod adresem: [...] w okresie od 4 czerwca do 5 września 2023 r. i nie realizowała tam swoich potrzeb życiowych w tym czasie (co niewątpliwie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego), to do dokonania czynności Jej zameldowania nie wystarczy sama tylko wyrażona przez Nią deklaracja chęci zamieszkania w tym miejscu. Zameldowanie stałoby bowiem wówczas w sprzeczności ze stanem faktycznym, co jest niedopuszczalne biorąc pod uwagę cel tej czynności, czyli potwierdzenie istnienia określonej rzeczywistości. Ta zadeklarowana przez Skarżącą w zgłoszeniu zameldowania nie miała zaś miejsca. W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi, która jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.