II SA/Rz 673/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Paweł Zaborniak Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Rady Miasta Rzeszowa na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego z dnia 26 kwietnia 2017 r. nr P-II.4131.2.63.2017 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. W dniu 28 marca 2017 r. Rada Miasta Rzeszowa podjęła uchwałę nr XLI/881/2017 w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr 263/3/2014 w rejonie ul. Krajobrazowej w Rzeszowie. Po przekazaniu tej uchwały Wojewoda Podkarpacki w dniu 12 kwietnia 2017 r. 2017 r. wszczął postępowanie zmierzające do stwierdzenia jej nieważności. W dalszej kolejności rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 27 kwietnia 2017 r. nr P-II.4131.2.63.2017, Wojewoda Podkarpacki, działając na podstawie art. 85, art. 86 i art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm. – zwana dalej "u.s.g.") oraz § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124 – zwane dalej "rozporządzeniem") oraz art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778 ze zm. – zwana dalej "u.p.z.p."), stwierdził nieważność powyżej wskazanej uchwały Rady Miasta Rzeszowa z 28 marca 2017 r. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowy plan został uchwalony z istotnym naruszeniem zasad jego sporządzania. Mianowicie narusza § 7 ust. 1 rozporządzenia oraz art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 u.p.z.p. Przede wszystkim organ stwierdził, że ustalona w planie szerokość w liniach rozgraniczających dla części drogi publicznej klasy dojazdowej oznaczonej na rysunku planu symbolem KDD, nie spełnia wymogów wynikających z § 7 ust. 1 rozporządzenia zgodnie z którym szerokość ulicy w liniach rozgraniczających dla drogi klasy dojazdowej nie powinna być mniejsza niż 10 m. Odnosząc się do argumentacji Prezydenta Miasta Rzeszowie dotyczących niekwestionowania analogicznych rozwiązań przyjętych w mpzp Nr 263/3/2014 w rejonie ul. Krajobrazowej, Wojewoda zauważył, że jest ona nieuzasadniona. Wyznaczony w ww. planie teren oznaczony symbolem KDD.1, przeznaczony pod część drogi publicznej dojazdowej, stanowi fragment terenu (klin) o szerokości od 0 do około 4 m, który samodzielnie nie może stanowić drogi zapewniającej połączenie komunikacyjne. Natomiast wyznaczony w przedmiotowym planie odcinek drogi KDD od drogi 1KL do połączenia pomiędzy drogami oznaczonymi symbolami KDD.1 i KDD.2, wyznaczonymi w terenach sąsiadujących obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, stanowi pas terenu o szerokości nie mniejszej niż 6 m, który samodzielnie może być zagospodarowany jako powiązanie komunikacyjne. Wojewoda zauważył, że w załączniku Nr 2 do uchwały, stanowiącym rozstrzygnięcie Rady Miasta o sposobie realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania, zawarto informację, iż plan nie przewiduje realizacji powyższych inwestycji i równocześnie nie przewiduje się nakładów ponoszonych na ich realizację. Niemniej z Prognozy Skutków Finansowych uchwalenia przedmiotowego planu wynika, iż po stronie wydatków z miejskiego budżetu, przewiduje się wykup gruntów pod drogę publiczną gminną, oznaczoną symbolem KDD jak i koszt jej budowy (zadania należące do zadań własnych gminy). Nie odniesiono się natomiast do tych wydatków w ww. rozstrzygnięciu, co stanowi naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały. Organ nadzoru wskazał nadto, że dla terenu oznaczonego symbolem MN/U niewłaściwie ustalono w § 11 ust. 4 pkt 1 i 2 zasady podziału nieruchomości na działki budowlane dla zabudowy szeregowej lub bliźniaczej, gdyż dla terenu MN/U ustalono przeznaczenie jedynie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą (§ 3 ust. 1 pkt 3 w związku z § 11 ust. 1). Zapisy planu w tej części są ze sobą sprzeczne. Zauważył także, że poza obszarem nowego planu miejscowego pozostał teren o symbolu UCs, dla którego określono w § 38 ust. 2 obowiązującego planu, zasady obsługi komunikacyjnej z ciągów pieszo-jezdnych, oznaczonych symbolami 2KX/KD i 5KX/KD. Niemniej jednak z chwilą wejścia w życie nowego planu miejscowego, tracą moc ustalenia obowiązującego planu m.in. w zakresie terenów oznaczonych symbolami 2KX/KD i 5KX/KD. Wojewoda podał, że powyższe powoduje, iż wejście w życie obecnie uchwalanego miejscowego planu uniemożliwi stosowanie ustaleń planu obowiązującego w zakresie obsługi komunikacyjnej terenu UCs, który pozostanie bez dostępu komunikacyjnego. Jako nieprawidłowe ocenił wprowadzone w treści § 5 ust. 3 pkt 3 ustalenie, gdyż nie ma ono charakteru stanowiącego, zawiera jedynie informację o tym czego plan nie ustala, co stanowi naruszenie § 11 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Zauważono także, że przepisy końcowe, normujące sytuację obowiązującego Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nr 32/14/2000 "Wzgórza Staroniwskie " przy al. W. Witosa w Rzeszowie, którego ustalenia w granicach objętych niniejszym planem tracą moc, zostały sformułowane w sposób niewyczerpujący. Taki obowiązek regulacji wynika z § 39 i § 83 pkt 2 rozporządzenia w sprawie "Zasad Techniki Prawodawczej". Te nieprawidłowości, zdaniem Wojewody stanowią istotne naruszenie zasad sporządzania planu, co zgodnie z art. 28 u.p.z.p. powoduje jego nieważność. Jak zauważył, przyznana radzie gminy kompetencja w zakresie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz samodzielność kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy nie oznacza zupełnej dowolności. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Rada Miasta Rzeszowa wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia nadzorczego. Strona skarżąca zarzuciła organowi nadzoru: - niewłaściwe zastosowanie art. 28 u.p.z.p. i art. 91 u.s.g. poprzez stwierdzenie nieważności całej uchwały, w sytuacji gdy w uzasadnieniu nie wyjaśnił czym wyraża się istotność naruszenia wskazanych zasad sporządzania planu miejscowego, która sprawia, że uchwała nie może w całości funkcjonować w obrocie prawnym; - niewłaściwe zastosowanie § 7 ust. 1 rozporządzenia poprzez uznanie, że szerokość w liniach rozgraniczających dla części drogi publicznej klasy dojazdowej oznaczonej na rysunku planu symbolem KDD wynosi mniej niż 10m i co najmniej 6m, co nie spełnia minimalnej szerokości dla drogi publicznej klasy dojazdowej określonej w tym rozporządzeniu, mimo, że w § 14 ust. 1 uchwały określono przeznaczenie terenu oznaczonego symbolem KDD pod część, a nie pod całość drogi publicznej dojazdowej i jednocześnie w rozstrzygnięciu o realizacji zapisanych w planie inwestycji zawarto postanowienie, że w oparciu wyłącznie o ustalenia planu nie będą realizowane inwestycje z zakresu infrastruktury technicznej (zadanie własne gminy) i nie będą ponoszone nakłady na realizację tego rodzaju inwestycji, - niewłaściwe zastosowanie przez organ art. 20 u.p.z.p., albowiem w § 14 uchwały nie zawarto ustaleń, które stanowiłyby podstawę (pełną) do określenia zadania własnego gminy polegającego na realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, - niewłaściwe zastosowanie § 11 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", albowiem ustalenia zawarte w § 5 ust. 3 pkt 3 uchwały łącznie z treścią pozostałych ustaleń określonych w § 5 ust. 3 pkt 1 i 2 uchwały służy doprecyzowaniu zakresu stosowania zasady podziału nieruchomości na działki budowlane, którą wyrażono w początkowej części regulacji w § 5 ust. 3 uchwały, - niewłaściwe zastosowanie § 39 i § 83 pkt 2 rozporządzenia w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", mimo, że w § 16 uchwały zawarto ustalenie, że z chwilą jej wejścia w życie tracą moc ustalenia MPZP Nr 32/14/2000 "Wzgórza Staroniwskie" w części oznaczonej na rysunku planu konturem od 1 do 35 z późn. zm. w zakresie terenów oznaczonych symbolami 2KX/KD, 5KX/KD, 6KX/KD, KX/KD, 5MN, 2MN/Ugsv, co w ocenie skarżącego stanowi wystarczający sposób określenia zakresu ustaleń objętych MPZP "Wzgórza Staroniwskie" w części oznaczonej na rysunku planu konturem od 1 do 35 z późn. zm., które uchyla przedmiotowa uchwała. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Organ raz jeszcze szczegółowo odniósł się do twierdzeń strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, na podstawie art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa" obejmuje również akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 Ppsa, Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Podkarpackiego stwierdzające nieważność uchwały Rady Miasta Rzeszowa nr XLI/881/2017 w sprawie uchylenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Nr 263/3/2014 w rejonie ul. Krajobrazowej w Rzeszowie, czyli na akt nadzoru nad jednostką samorządu terytorialnego powinnością Sądu było ustalenie, czy organ nadzoru w sposób zgodny z prawem skorzystał z przyznanej mu kompetencji nadzorczej, a tym samym, czy prawidłowo zakwestionował legalność kontrolowanej uchwały. Podstawę wydania skarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego stanowiły przepisy art. 85, 86 i 91 ust. 1 i 2 Usg oraz § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz art. 20 ust. 1 w zw. z art. 28 Upzp. Przywołane przez organ nadzoru przepisy Usg stanowią odpowiednio: "Nadzór nad działalnością gminy sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem" (art. 85), "Organami nadzoru są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych – regionalna izba obrachunkowa (art. 86), "Uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90" (art. 91 ust. 1), "Organ nadzoru, wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia albo w toku tego postępowania, może wstrzymać ich wykonanie (art. 91 ust. 2). Z kolei wg § 7 ust. 1 Rozporządzenia MT i GM z dnia 2 marca 1999 r. szerokość ulicy w liniach rozgraniczających z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 , nie powinno być mniejsze niż określona w tabeli (zawartej w tym przepisie). Przepisy zaś Upzp stanowią odpowiednio, że "Plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz o sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały" ( art. 20 ust. 1), "Istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części" (art. 28 ust. 1). Wskazanie w art. 28 ust. 1 Upzp podstaw nieważności uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do uznania, iż przepis ten stanowi lex specialis wobec cyt. wcześniej art. 91 ust. 1 Usg. Stąd też rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 Upzp. Zatem pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały (por. T. Bąkowski: Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 03.80.717), w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Zakamycze, 2004). Lektura uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego prowadzi do wniosku, że organ nadzoru przyjął, iż uchwalony przez Radę Miasta Rzeszowa Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Nr 263/3/2014 w rejonie ul. Krajobrazowej w Rzeszowie został dotknięty istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu. W motywach tego rozstrzygnięcia, przywołując regulację § 7 ust. 1 rozporządzenia MT i GM z dnia 2 marca 1999 r. stwierdzono, że ustalona w planie szerokość w liniach rozgraniczających dla części drogi publicznej klasy dojazdowej oznaczonej na rysunku planu symbolem KDD, nie spełnia wymogów wynikających z powyższego przepisu (szerokość ta nie powinna być mniejsza niż 10 m). Organ nadzoru kwestionuje również ustalenia § 11 ust. 1 pkt 4 kontrolowanej uchwały, gdyż dla terenu o symbolu MN/U ustalono przeznaczenie jedynie pod zabudowę mieszkaniową wolnostojącą (§ 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 11 ust. 1). Zauważa, że po wejściu w życie obecnie uchwalonego miejscowego planu nie będzie możliwe stosowanie ustaleń planu obowiązującego w zakresie obsługi komunikacyjnej terenu o symbolu UCs, który pozostanie bez dostępu komunikacyjnego. Z dalszych wywodów rozstrzygnięcia nadzorczego wynika, że organ nadzoru kwestionuje nadto treść § 5 ust. 3 pkt 3 uchwały, który jego zdaniem zawiera jedynie informację, co stanowi naruszenie § 11 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie " Zasad techniki prawodawczej" i stwierdza też, że w sposób niewyczerpujący sformułowane zostały przepisy końcowe " normujące sytuację obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nr 32/14/2000 " Wzgórza Staroniwskie" przy al. W. Witosa w Rzeszowie", czyli z naruszeniem obowiązku wynikającego z § 39 i 83 pkt 2 w/w Rozporządzenia. Doprowadziło to organ nadzoru do wniosku, że przytoczone nieprawidłowości stanowią istotne naruszenie zasad sporządzania planu, co powoduje jego nieważność (art. 28 Upzp). Pojęcie zasad sporządzenia planu należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc jego zawartością (część tekstowa, graficzna i załączniki), przyjętych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (zob. wyroki NSA z dnia 11.09.2008r., sygn. akt II OSK 215/08 i z dnia 25.05.2009r., sygn., akt II OSK 1778/08, w CBOSA). Trzeba też podkreślić, że stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wymaga wykazania oczywistego i bezpośredniego naruszenia prawa przez organ gminy wydanym aktem, co winno nastąpić w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu nadzoru. W judykaturze przyjmuje się, że rozstrzygnięcie nadzorcze to takie, które zawiera szczegółowe uzasadnienie prawne i faktyczne niezgodności uchwały rady gminy z prawem. Brak takiego uzasadnienia nie spełnia wymogów uzyskania naruszenia prawa w uchwale organu gminy, co oznacza przekroczenie granic ingerencji nadzorczej (zob. wyrok NSA z dnia 20.04.1999r. sygn., akt II SA/Wr 606/98, OSS 3/1999/86). Przekroczenie granic ingerencji nadzorczej, a więc nadmierna ingerencja nadzorcza oznacza naruszenie zasady proporcjonalności przez organ nadzoru. Przypomnieć należy, że w obowiązującym stanie prawnym stosowanie zasady proporcjonalności w działaniach nadzorczych – podstawowym aktem prawnym stanowiącym o obowiązywaniu powyższej zasady w ramach nadzoru nad jednostkami samorządu terytorialnego jest Europejska Karta Samorządu Lokalnego (wg art. 8 ust. 3 nadzór powinien być wykonywany w sposób gwarantujący zachowanie właściwych proporcji między zastosowanym środkiem nadzoru a chronionym przez ten nadzór interesem) – wyraża się w zobowiązaniu organu nadzoru, aby w razie stwierdzenia naruszenia prawa przez uchwałę lub zarządzenie organu samorządowego znalazł zastosowanie środek nadzorczy, który jest wystarczający do zapewnienia występowania w obrocie prawnym aktów legalnych wraz z poszanowaniem samodzielności samorządu terytorialnego. Naruszenie zasady proporcjonalności występuje więc w razie zastosowania środka nadzoru o nadmiernej intensywności, także w sytuacji, gdy nie było do tego podstaw, czyli nie było naruszenia prawa. Konsekwencją naruszenia zasady proporcjonalności jest uchylenie aktu nadzoru i tylko taki skutek możliwy jest na gruncie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wprawdzie nie zarzuciła wprost naruszenia zasady proporcjonalności (jako zasady nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego), jednakże podniesienie przez nią zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 28 Upzp i art. 91 Usg poprzez stwierdzenie nieważności całej uchwały, przy braku wyjaśnienia istotności naruszenia wskazanych zasad sporządzania planu miejscowego, sprawiającej, że uchwała nie może w całości funkcjonować w obrocie prawnym bez wątpienia daje się sklasyfikować jako zarzut naruszenia omówionej wyżej zasady. Jest to zarzut trafny, skoro w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego nie wyjaśniono dlaczego organ nadzoru stwierdził nieważność uchwały w całości, w sytuacji gdy naruszenie prawa nie dotyczyło wszystkich przepisów uchwały. Przede wszystkim zauważyć należy, że organ nadzoru podnosząc naruszenie § 7 ust. 1 rozporządzenia MT i GM z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich utrzymanie, z argumentacją, iż ustalona w planie szerokość w liniach rozgraniczających dla części drogi publicznej oznaczonej na rysunku planu symbolem KDD nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie (szerokość ta nie powinna być mniejsza niż 10 m) nie wskazał konkretnego zapisu uchwały naruszającego w/w normę prawną. Niezależnie od powyższego, Sąd nie podziela tego zarzutu organu nadzoru. Otóż bowiem w § 14 zatytułowanym " Ustalenia dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem KDD" zdanie pierwsze brzmi następująco: "Przeznaczenie terenu – część drogi publicznej dojazdowej". Stąd też nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Sądu, że cyt. zapisem określone przeznaczenie terenu o symbolu KDD pod część a nie całość drogi dojazdowej publicznej tej klasy. Dalsze też wywody zawarte w uzasadnieniu rozstrzygnięcia mające wspierać zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 Upzp z odwołaniem się do załącznika Nr 2 zakwestionowanej uchwały i Prognozy skutków finansowych uchwalenia przedmiotowego planu nie zasługują na akceptację. We wspomnianym już § 14 uchwały nr XLI/881/2017 brak jest bowiem ustaleń dających pełną podstawę do określenia zadania własnego gminy, polegającego na realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej. Jednocześnie, jak trafnie podniesiono w skardze, z treści rozstrzygnięcia o sposobie realizacji zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej należących do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania (zał. Nr 2) wynika, iż na podstawie ustaleń planu nr 263/3/2014 nie przewiduje się (wyłącznie) realizacji inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej należących do zadań własnych gminy i nie przewiduje się wobec tego nakładów na realizację tego rodzaju inwestycji. Sąd podziela przy tym argumentację zawartą w skardze w tym względzie. Reasumując, zdaniem Sądu w tej sytuacji nie było naruszenia prawa , a zatem i podstaw do zastosowania środka nadzorczego. W świetle analizy nadesłanej wraz z odpowiedzią na skargę dokumentacji i wyjaśnień skarżącej nie jest trafny zarzut organu nadzoru, iż teren o symbolu UCs pozostający poza granicami przedmiotowego planu nie będzie miał dostępu komunikacyjnego, gdyż obsługę komunikacyjną tego terenu zapewniają ustalenia przedmiotowego planu - przeznaczone w nim pod drogi wewnętrzne tereny o symbolu 1KDW i 2 KDW (w przyszłości także przez dojazdową drogę publiczna KDD). Natomiast organ nadzoru trafnie zauważył sprzeczność zapisów planu dotyczącą terenu oznaczonego symbolem MN/U, czyli ustaleń zawartych w § 11 ust. 4 pkt 1 i 2 ( Zasady podziału nieruchomości na działki budowlane) i w § 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 11 ust. 1. Stanowisko to nie jest kwestionowane przez stronę skarżącą (określa to omyłką), lecz wg niej nie rzutuje to na stosowanie pozostałych ustaleń zawartych w § 11 uchwały z dnia 28 marca 2017 r. i z tym należało się zgodzić. Zdaniem Sądu, nie są zasadne pozostałe zarzuty organu nadzoru podnoszące istotne naruszenie zasad sporządzania planu. Otóż kwestionowany przez organ nadzoru zapis § 5 ust. 3 pkt 3 uchwały z dnia 28 marca – wg organu zapis ten "zawiera jedynie informację o tym, czego plan nie ustala" – stanowi o naruszeniu § 11 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Logiczne zdają się wywody strony skarżącej, która akcentując całokształt regulacji zawartej w § 5 ust. 3 uchwały" uznaje, iż kwestionowany zapis (§ 5 ust. 3 pkt 3) "nie jest zbędny z normatywnego punktu widzenia". Jednocześnie Sąd tu orzekający podziela prezentowany w orzecznictwie pogląd, że zamieszczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego regulacji o charakterze informacyjnym stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, skutkujące nieważnością uchwały w części zawierającej taką regulację. Zatem wystarczające i zgodne z zasadą proporcjonalności byłoby stwierdzenie nieważności powyższej uchwały w części, natomiast stwierdzenie nieważności w całości stanowi naruszenie wspomnianej zasady. Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem organu nadzoru kwestionującym zapis § 16 "Przepisy przejściowe i końcowe" jako "sformułowany w niewyczerpujący sposób". Istotnie obowiązek przedmiotowych regulacji wynika z 39 i 83 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej". Jednakże zarzut ten nie zawiera szczegółowego uzasadnienia niezgodności uchwały z prawem, poprzestając na ocenie: "sformułowany w niewyczerpujący sposób", stąd też i przy uwzględnieniu regulacji 39 w/w rozporządzenia nie było podstaw do uznania wadliwości 16 uchwały. Z tych przyczyn i na podstawie art. 148 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.