II SA/Rz 676/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ NSA Maria Piórkowska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi J. W. i E. M. na pkt 2 decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję w pkt 2; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części określonej w pkt I wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżących J. W. i E. M. solidarnie kwotę 1 520 zł /słownie: tysiąc pięćset dwadzieścia złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 676/13 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi E. M. i J. W. wspólników spółki cywilnej A. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej GITD) z dnia [...] maja 2013 r., nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem uchylono decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (określanego dalej WITD) z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] o nałożeniu na w/w wspólników spółki cywilnej kary pieniężnej w kwocie 10 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i nałożono karę pieniężną w wysokości 8 000 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej k.p.a.), art. 4 pkt 3, 4 i 22, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., określanej dalej jako u.t.d.). Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne: WITD decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] nałożył na E. M. i J. W. wspólników spółki cywilnej A. karę pieniężną w kwocie 10 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 31 października 2012 r. w miejscowości N. zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z samochodu marki Scania o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki Kassbohrer o nr rej. [...]. Pojazdem kierował W. P., który przedstawił do kontroli wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne mające świadczyć, że J. W. wykonuje w/w zespołem pojazdów krajowe niezarobkowe przewozy drogowe rzeczy na potrzeby własne. Kierowca przedstawił też do kontroli kserokopię decyzji zezwalającej wspólnikom spółki na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów innych niż niebezpieczne oraz zaświadczenie o działalności dokumentujące, że jest on zatrudniony od 22 października 2012 r. przez spółkę i w okresie od 26 do 29 października 2012 r. miał czas wolny od pracy. Kontrolowany okres pracy kierowcy obejmował okres od 3 października 2012 r. do 31 października 2012 r. Podczas kontroli kierowca W. P. nie legitymował się dokumentem, który świadczyłby o jego okresach aktywności w przedziale czasowym od 3 października 2012 r. do 23 października 2012 r. Z zeznań świadka W. P. wynikać miało, że na dzień kontroli nie jest on zatrudniony na umowę o pracę. Wobec powyższego stwierdzono naruszenie warunków wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne. Na podstawie zebranych dowodów organ stwierdził, że w dniu 31 października 2012 r. kontrolowanym zespołem pojazdów E. M. i J. W. prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej - wykonywali przewóz drogowy odpadów innych niż niebezpieczne. J. W. legitymuje się zaświadczeniem [...] na przewozy drogowe, na potrzeby własne, jednakże wobec nie spełniania wymogu zawartego w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. tj. pojazd prowadzony był przez kierowcę niezatrudnionego przez przedsiębiorcę na umowę o pracę organ uznał, że strona wykonywała krajowy transport drogowy rzeczy bez wymaganej licencji. W odwołaniu od tej decyzji E. M. i J. W. wspólnicy spółki cywilnej A. wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania I instancji. GITD decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i nałożył na w/w wspólników spółki cywilnej karę pieniężną w wysokości 8 000 zł. W uzasadnieniu powołał się na stanowisko NSA z dnia 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1315/11, zgodnie z którym przewóz wykonywany w ramach spółki cywilnej jest jednym przewozem podlegającym zarachowaniu łącznie na rzecz wszystkich wspólników, a nie przewozem każdego z nich z osobna. To z kolei prowadzi do wniosku, że sprawa o ukaranie za naruszenie przepisów o transporcie drogowym podczas wykonywania transportu drogowego w ramach spółki cywilnej jest jedną sprawą administracyjną dotyczącą wspólnego naruszenia (naruszeń) dokonanych podczas jednego wspólnego przewozu. Dlatego też, każdemu wspólnikowi spółki cywilnej wykonującemu przewóz w ramach tej spółki przysługuje przymiot strony. Organ odwoławczy stwierdził, że według danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP – J. W. nie prowadzi działalności gospodarczej poza w/w spółką cywilną, a zatem przewóz z dnia kontroli wykonywany był przez wspólników spółki cywilnej, a nie przedsiębiorcę samodzielnie. W ocenie organu bezspornym jest, że strona w dniu kontroli wykonywała krajowy zarobkowy przewóz drogowy, gdyż wspólnikom łącznie lub każdemu z osobna nie wydano zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne. W szczególności GITD stwierdził, że skarżący nie dopełnili warunku określonego w art. 4 pkt 4a u.t.d. gdyż W. P. nie był na dzień kontroli drogowej pracownikiem stron. Według art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d. transportem drogowym jest również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał, że zasadne jest nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 8000 zł E. M. i J. W. wspólnicy spółki cywilnej A., reprezentowani przez adwokata M. Z. wnieśli skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w części obejmującej pkt 2 tj. nałożenia kary. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji GITD w zaskarżonej części oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 92a ust. 7 pkt 6 u.t.d. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że podmiotami, które mogły zasługiwać z wyłącznością na karę byli wspólnicy, a nie w szczególności organizator transportu tj. kierowca W. P., 2) poz. 1 pkt 1 załącznika nr 3 do u.t.d. przez nieuprawnione przyjęcie, że E. M. i J. W. obowiązani byli, każde z osobna do posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego, pomimo posłużenia się osobą pozostającą z nimi w stosunku pracy i wykonywania transportu spełniającego wymogi transportu na potrzeby własne, o jakim mowa w art. 4 pkt 4 u.t.d. 3) art. 33 ust. 1 u.t.d. przez błędne przyjęcie, że zaświadczenie potwierdzające zgłoszenie przewozów drogowych w ramach działalności pomocniczej nie jest dostateczne, a także, 4) art. 28 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że stroną postępowania i adresatem decyzji jest w/w spółka cywilna, a nie ten przedsiębiorca wspólnik, który w ramach własnej działalności wykonuje transport drogowy. W/w zarzuty, stanowią niemal powtórzenie zarzutów odwołania. Analogicznie uzasadnienie skargi stanowi powtórzenie treści uzasadnienia odwołania. Skarżący podnieśli m.in. że transport odbywa się w ramach potrzeb własnych, w związku z działalnością spółki. Osoba, która faktycznie wykonywała przejazd po drodze była pracownikiem spółki, gdyż zawarto z nią umowę o pracę. W ocenie skarżących pracownik spełniał warunki przejazdu z art. 4 pkt 4 u.t.d. i kwalifikował przez to cały przejazd jako wykonywanie na potrzeby własne przedsiębiorcy, jakim jest J. W. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po rozpatrzeniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie do wszystkich jej zarzutów można się merytorycznie ustosunkować, gdyż byłoby to przedwczesne. Podstawą bowiem dla oceny czy doszło do naruszenia prawa materialnego w sposób, o którym mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. jest prawidłowe, zgodne z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. Dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny może stanowić podstawę do oceny trafności zastosowania norm prawa materialnego. Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, iż w dniu 31 października 2012 r. o godz. 1231 w miejscowości N. został zatrzymany przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego do kontroli zespół pojazdów: samochód ciężarowy SCANIA nr rej. [...] z przyczepą nr rej. [...] prowadzony przez kierowcę W. P. Z zapisu protokołu kontroli wynika, iż "w wyniku przesłuchania kierowca oświadczył, że nie jest zatrudniony na umowę o pracę, na dzień 31.10.2012 r. nie posiada – nie podpisał żadnej umowy z pracodawcą Panem J. W. – A. Podczas kontroli kierowca okazał m.in. wypis Nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne (krajowe) dla J. W. – A. wystawionego dnia [...] września 2012 r. Z protokołu przesłuchania W. P. wynika, ż w/w zeznał: "w firmie A. J.W. rozpocząłem pracę od dnia 23 października 2012 r.... W pracy zazwyczaj kieruję samochodem ciężarowym. Przewożę kontenery ze ścinką materiałową. Dzisiaj jadę do P. do mojej firmy po ścinkę, a następnie wiozę ją do S. w celu przerobu. Na początku szef – J. W. obiecał mi, że będzie zawarta umowa na czas próbny. Do dnia dzisiejszego nie podpisał ze mną umowy o pracę. Nie wiem kiedy będzie podpisana". W toku prowadzonego postępowania strony przedłożyły umowę o pracę zawartą przez J. W. jako wspólnika spółki cywilnej A. a W. P. Dokument był z datą 22 października 2012 r. Na jej mocy W. P. miał pracować na pełny etat w systemie jednozmianowym od poniedziałku do piątku w godzinach od 700 – 1500 za wynagrodzeniem w wysokości 1500 zł brutto miesięcznie. Z akt sprawy wynika także, że J. W. prowadzi działalność gospodarczą z E. M. w ramach spółki cywilnej A. W centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej J. W. figuruje tylko jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A. Z pisma Naczelnika Wydziału Komunikacji i Dróg Urzędu Miejskiego z dnia [...] listopada 2012 r. wynika, że w dniu 6 września 2012 r. wpłynął do tamtejszego Wydziału wniosek o wydanie zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne dla J. W. i E. M. - wspólników spółki cywilnej A. Pismem z dnia 24 września 2012 r. w/w osoby zostały poinformowane o wymogu złożenia odrębnych wniosków o wydanie stosownych zaświadczeń na przewozy drogowe na potrzeby własne przez każdego ze wspólników spółki cywilnej. Taki wniosek złożył w dniu 25 września 2012 r. jedynie J. W., który otrzymał w dniu 26 września 2012 r. stosowne zaświadczenie nr [...]. We wniosku zgłoszony został samochód ciężarowy marki SCANIA nr rej. [...] i nr VIN [...]. E. M. wniosku nie złożyła. Prezydent Miasta nie udzielał jej też licencji na wykonanie krajowego transportu drogowego. W aktach sprawy znajduje się również dowód wydania towaru WZ nr [...] z dnia [...] października 2012 r., na którym przedstawiciel B. Sp. z o.o. w S. potwierdza odbiór ścinki materiałowej od A. spółki cywilnej, przywiezionej pojazdem o nr rej. [...]. Odwołując się do literalnej treści zeznań kierowcy prowadzącego zespół pojazdów w dniu 31 października 2012 r. organ uznał, że W. P. nie był pracownikiem zatrudnionym przez przedsiębiorców prowadzących działalność w ramach spółki cywilnej A. i ocenił przedstawioną w toku postępowania umowę o pracę w postaci dokumentu podpisanego przez obydwie jej strony jako niewiarygodną i sporządzoną na użytek tego postępowania. Konsekwencją powyższego było uznanie, iż przejazd pojazdem S. z przyczepą wykonywany w dniu 31 października 2012 r. nie spełniał podstawowej przesłanki z definicji legalnej niezarobkowego przewozu drogowego – przewozu na potrzeby własne zawartej w art. 4 pkt 4 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem taki przewóz to każdy przejazd pojazdami po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Stosownie do art. 5 ust. 1 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej licencją. Według art. 12 ust. 1 u.t.d. licencja na krajowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 92a u.t.d. stanowi: 1. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. _@POCZ@__@KON@_2. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych. _@POCZ@__@KON@_3. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć: 1) 15 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 2) 20 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 3) 25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 51 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 4) 30 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli; 5) 40 000 złotych - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym. _@POCZ@__@KON@_4. Za kierowców, o których mowa w ust. 3 pkt 1-3, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. _@POCZ@__@KON@_5. Jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów, o których mowa w ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. 6. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. _@POCZ@__@KON@_7. Przepisy ust. 1, ust. 3 pkt 5 i ust. 5 i 6 stosuje się do podmiotów wykonujących czynności związane z przewozem drogowym, w szczególności do: 1) spedytora, 2) nadawcy, 3) odbiorcy, 4) załadowcy, 5) organizatora wycieczki, 6) organizatora transportu, 7) operatora publicznego transportu zbiorowego - jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. 8. Przepisy ust. 1 i ust. 3-6 stosuje się do podmiotów, o których mowa w art. 16a i art. 33a. Organy wywiodły, że skoro kierowca W. P. nie był pracownikiem skarżących to na wykonanie przewozu drogowego powinni oni posiadać licencje – każdy wspólnik odrębną. Naruszenie to przewidziane zostało pod poz. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., stąd nałożono karę pieniężną w wysokości tam przewidzianej. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony. Jak wyżej wskazano organy oparły się w zasadzie na literalnym brzmieniu zeznań kierowcy W. P., który zdaje się mógł nie rozróżniać stosunku pracy od dokumentu zawierającego zgodne oświadczenia woli pracodawcy i pracobiorcy, który potocznie także jest nazywany umową o pracę. Forma pisemna dla umowy o pracę przewidziana w art. 29 § 2 zd. z Kodeksu pracy nie jest ani formą pod rygorem nieważności ani formą dla celów dowodowych ani formą ad eventum. Nie mają do niej zastosowania przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące skutków niezachowania formy pisemnej umowy o pracę, gdyż sprawa ta jest uregulowana w dalszej części § 2, a Kodeks cywilny, zgodnie z art. 300 Kodeksu pracy (K.p.), można stosować tylko w sprawach nieunormowanych przepisami prawa pracy. Umowa o pracę zawarta w formie ustnej jest skuteczna (zob. teza 2 do art. 29 K.p. – Kazimierz Jaśkowski – Komentarz aktualizowany do Kodeksu pracy – Lex). Umowa może też być zawarta per facta concludenta lub przez samo dopuszczenie pracownika do pracy (zob. m.in. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1999 r., sygn. akt I PKN 337/99 OSNAPiUS 2001 nr 6, poz. 186). Osoba przesłuchująca świadka P., mimo iż jego zeznania mogły wskazywać na brak rozróżnienia przez wyżej wymienionego umowy o pracę jako czynności prawnej i umowy o pracę jako dokumentu zawierającego spisane i podpisane zgodne oświadczenia obydwu jej stron, nie zadały pytania – które wręcz nasuwało się samo – na jakiej podstawie W. P. jak zeznał: "rozpoczął pracę od dnia 23.10.2012 r.", "w pracy zazwyczaj kieruje samochodem ciężarowym", "jedzie do P. do swojej firmy po ścinkę" itd. Po przedstawieniu zaś dokumentu umowy o pracę z datą 22 października 2012 r. nie przesłuchały ponownie kierowcy dla ustalenia w jakich okolicznościach czy i kiedy został on podpisany a przede wszystkim czy potwierdzał on ustalenia w zakresie rodzaju pracy, stanowiska pracy, miejsca jej wykonywania, wysokości wynagrodzenia, czasu pracy itp. istotnych elementów umowy o pracę jako czynności prawnej. Także spóźnione zgłoszenie do ZUS samo przez się nie musi świadczyć o niezawarciu umowy o pracę. Jak wyżej wskazano nawet sformułowania użyte przez kierowcę w czasie zeznań sugerowały, że osoba utożsamia umowę o pracę z dokumentem. W świetle powyższego niepodjęcie przez organy dodatkowych czynności dowodowych w celu usunięcia tych wątpliwości, zwłaszcza wobec przedłożenia i późniejszego zgłoszenia umowy o pracę do ZUS, brak zadania dodatkowych pytań w celu doprecyzowania o co dokładnie chodziło świadkowi, świadczy o naruszeniu przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a rozpatrzenie tak zgromadzonego niepełnego materiału dowodowego i ustalenie w oparciu o niego stanu faktycznego narusza także przepis art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu nieprzekonująca – właśnie w świetle treści zeznań świadka P. – jest ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, który nie może być uznany za pełny. Dopiero usunięcie wskazywanych wątpliwości i wyjaśnienie kwestii, o których wyżej mowa pozwoli na uznanie, iż sprawa została wyjaśniona dla jej rozstrzygnięcia, tym bardziej, że organy nie rozpatrywały czy spełnione zostały pozostałe przesłanki z art. 4 pkt 4 u.t.d. Dopiero prawidłowo i wystarczająco ustalony stan faktyczny sprawy może stać się podstawą do oceny prawidłowości zastosowania norm prawa materialnego, w tym niewykluczone jest, iż ostatecznie decyzją można będzie nałożyć karę pieniężną na strony, ale na zupełnie innej podstawie prawnej. Wszystko jednak zależy od konkretnych okoliczności faktycznych ustalonych zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Z uwagi na wskazane luki w materiale dowodowym i wątpliwości co do rzeczywistego stanu faktycznego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 2 na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Z powyższych przyczyn Sąd nie mógł się odnieść do wszystkich zarzutów skargi bo byłoby to przedwczesne. Zaznaczyć jednak trzeba, że w myśl ukształtowanego już orzecznictwa podmiotem, o którym mowa w art. 90a u.t.d., a więc "wykonującym przewóz drogowy" nie jest z reguły kierowca lecz osoba (lub osoby), na której (których) rzecz działa ten kierowca. Tylko w określonych sytuacjach może to być ta sama osoba (np. gdy przedsiębiorca, na którego rzecz wykonywany jest przewóz jest jednocześnie prowadzącym pojazd). W niniejszej sprawie wbrew zarzutowi skargi decyzje nie zostały skierowane do spółki cywilnej, która nie ma zdolności prawnej ani procesowej w tym konkretnym przypadku, lecz do wspólników takiej spółki, co oczywiście nie jest tożsame. W razie ustalenia, że przewóz był wykonywany w ramach działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej to wspólnicy winni być stronami postępowania administracyjnego. W ponownym postępowaniu organ odwoławczy oceni czy w tym stanie sprawy możliwe będzie uzupełnienie postępowania dowodowego we własnym zakresie z uwzględnieniem możliwości jakie daje procedura administracyjna w zakresie pomocy prawnej czy też naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji daje podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Z uwagi na zakres zaskarżenia decyzji, zasadę reformationis in peius oraz sposób sformułowania decyzji WITD Sąd nie mógł bowiem uchylić także decyzji tego organu. W ponownym postępowaniu konieczne będzie przesłuchanie uzupełniające świadka W. P. co do ustalenia na jakiej podstawie prowadził w dniu 31 października 2012 r. zespół pojazdów, w jakich okolicznościach i kiedy został podpisany dokument umowy o pracę, w razie konieczności – czy dokument ten zawierał jakieś elementy, których wcześniej kierowca nie uzgodnił z J. W., jeśli tak to jakie. Niezbędne będzie doprecyzowanie wcześniej złożonych zeznań – czy kierowcy chodziło o dokument czy też czynność prawną. Podkreślić należy, że pytania kierowane do osoby, która nie legitymuje się wykształceniem prawniczym powinny być formułowane w sposób, który będzie wykluczał dwuznaczność i zrozumiały dla przeciętnej osoby. W pkt II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na koszty te składają się: wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata stosowne do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz,. 461).