II SA/Rz 737/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi MN na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] z dnia [.] kwietnia 2016 r. nr [.] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę. MN, w podaniu z 22 marca 2016 r., zwrócił się do Starosty Powiatu [.] o zawieszenie postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy kategorii B. Postanowieniem z [.] marca 2016 r. nr [.], Starosta odmówił uwzględnienia żądania uznając, że nie zachodziły ku temu podstawy określone w art. 97 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23) dalej zwanej: "Kpa". Natomiast po rozpoznaniu zażalenia MN, o prawie wniesienia którego pouczono go w postanowieniu Starosty, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w [.] postanowieniem z dnia [.] kwietnia 2016 r. nr [.] utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy, pouczając jednocześnie stronę o prawie zaskarżenia tego postanowienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarga taka została wywiedziona w dniu 5 maja 2016 r., w odpowiedzi na którą Kolegium wniosło o jej oddalenie. Skargę tę uznać należało za niedopuszczalną. Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", która określa zakres właściwości tego sądu. W myśl art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa, kontroli sądu administracyjnego podlegają m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym: (1) na które służy zażalenie albo (2) kończące postępowanie, a także na postanowienia (3) rozstrzygające sprawę co do istoty. Skarga niedopuszczalna, tj. której przedmiot zaskarżenia nie został poddany kontroli sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa. Kontroli sądu administracyjnego poddano postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. Zagadnienie zatrzymywania prawa jazdy uregulowane jest w przepisach art. 102 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 627), a postępowanie w tym przedmiocie prowadzone jest w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 141 § 1 Kpa na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Z art. 101 § 3 Kpa wynika zaś, że zażalenie służy na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Brzmienie ostatnio powołanego przepisu zostało nadane ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie podlegają zatem zaskarżeniu w drodze zażalenia postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania oraz o podjęciu zawieszonego postępowania (por. postanowienie tut. Sądu z 14.03.2014 r. sygn. II SA/Rz 1247/13 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19.11.2013 r. sygn. II OSK 1272/12, wyrok NSA z 18.06.2013 r. sygn. II OSK 2296/12 oraz z 8.05.2013 r. sygn. I OSK 2148/11; wszystkie opublikowane na stronie internetowej "www.orzeczenia.nsa.gov.pl"). Mając na względzie powyższe stwierdzić należało, że postanowienie organu administracji publicznej o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, a przez to nie podlega również kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 Ppsa także wtedy, gdy wydał je organ odwoławczy. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, ponieważ odmowa zawieszenia postępowania oznacza, że będzie ono kontynuowane. Zaskarżone postanowienie nie rozstrzygnęło również sprawy administracyjnej co do istoty, ponieważ odnosiło się wyłącznie do kwestii wpadkowej (incydentalnej) w toku postępowania administracyjnego. Sprawę zakończy dopiero decyzja administracyjna. Wadliwe pouczenie zawarte w postanowieniu Starosty nie mogło wykreować podstawy prawnej dla wniesionego przez MN zażalenia, które w istocie Kolegium uznać powinno za niedopuszczalne na podstawie art. 134 Kpa. Podobnie błędne pouczenie zawarte w postanowieniu SKO w [.] o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na wydane przez nie postanowienie nie wykreowało podstawy prawnej do poddania tego aktu kontroli Sądu; nie spowodowało rozszerzenia zakresu właściwości sądu administracyjnego, gdyż ta może być określona tylko w ustawie, jak stanowi art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej. Z podanych względów, z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa.