II SA/Rz 753/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Jolanta Ewa Wojtyna NSA Ryszard Bryk /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 26 marca 2009 r. sprawy ze skargi "A." S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej "A." S.A. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 753/08 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi Wytwórni Sprzętu Komunikacyjnego "PZL R." S.A. w R. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., Nr [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną odwołaniem przez w/w Wytwórnię decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r., Nr [...] ustalająca warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. "Budynki mieszkalne wielorodzinne /5 budynków mieszkalnych wielorodzinnych, 1 budynek mieszkalny wielorodzinny z lokalem handlowym w parterze/ wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi" na działkach nr, nr 168/1, 169/1, 171/3, 173/1, położonych w obrębie 211 przy ul. B. w R. W podstawie prawnej decyzji, Kolegium wymieniło art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm./. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył, że decyzja Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r., Nr [...] ustalająca warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne określone wyżej została wydana na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej P. z siedzibą w R. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że spełnione zostały wszystkie przesłanki konieczne do wydania warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia. W odwołaniu Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego PZL – R. S.A. nie wyraziła zgody na lokalizację przedsięwzięcia na wskazanych działkach, bowiem jest użytkownikiem wieczystym tych działek, które przeznaczyła pod przyszłą rozbudowę zakładu. Zarzuciła, że wydana decyzja jest niezgodna z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wobec faktu, iż żadna z nieruchomości sąsiednich nie jest budynkiem o tej samej funkcji, gabarytach i intensywności zabudowy. Rozpatrując odwołanie Kolegium w pierwszej kolejności powołało się na § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. Nr 164, poz. 1588/, który stanowi, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś wyniki analizy, o której mowa w powołanym przepisie zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy /§ 9 ust. 2 rozporządzenia/. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wskazuje, że zabudowa sąsiednia to nieruchomość bezpośrednio styczna z nieruchomością objętą wnioskiem i właśnie z tego powodu ustala się obszar analizowany. Kolegium powołało się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku /sygn. akt II SA/Bk 412/06/ w którym stwierdzono, że rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, tj. zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora, po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową i rzeczywistą funkcją terenu. Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco, np. jako możliwość powstania budynków tylko tego samego rodzaju co istniejące. Podstawą odmowy wydania decyzji musiałaby być sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących. Nie można uznać, że podstawą do decyzji odmownej byłby sam brak zgodności pomiędzy inwestycją, a zastanym zagospodarowaniem terenu, rozumiany jako brak tożsamości obiektu projektowanego z obiektem istniejącym. Trzeba pamiętać, że celem ustawodawcy jest zachowanie ładu przestrzennego, a nie zablokowanie inwestycji w razie braku planu miejscowego. Decyzja organu I instancji zawiera analizę urbanistyczną sporządzoną przez architekta K.P., obejmującą obszar nie mniejszy niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszy jednocześnie niż 50 metrów. Do decyzji został dołączony załącznik graficzny. Decyzja organu I instancji została wydana po uzyskaniu wszystkich niezbędnych uzgodnień, zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Wobec tego nie ma braków formalnych skutkujących uchyleniem decyzji. Art. 61 § 4 k.p.a. stwarza obowiązek zawiadomienia wszystkich stron postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego. Wszystkie osoby będące stronami w toczącym się postępowaniu były uznane za strony i miały możliwość zapoznania się z zamierzeniami inwestycyjnymi, składania zastrzeżeń i wniosków. Stosując się do brzmienia art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy zastosować odpowiednio art. 56 tej ustawy, który stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wobec spełnienia tych wymagań, tj. wobec zgodności z przepisami prawa, uznać należy, że organ I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny i prawny, a w konsekwencji podjął właściwą decyzję merytoryczną. W odwołaniu stwierdzono, że odwołujący się nie wyraził zgody na inwestycję usytuowaną w bliskim sąsiedztwie jego nieruchomości. Takie stanowisko zdaniem Kolegium na tym etapie postępowania jest niezasadne. Na końcu organ odwoławczy dodał, że istnienie w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy konkretnej nieruchomości, nie wpływa negatywnie na możliwość uzyskania dla tej samej nieruchomości warunków zabudowy i zagospodarowania na inne zamierzenie inwestycyjne. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem organu odwoławczego, skarżąca Wytwórnia Sprzętu Komunikacyjnego "PZL R." S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r., Nr [...] i wniosek ten opierała na n/w zarzutach: 1) naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 2) naruszenia art. 107 § 1 i 2 k.p.a. oraz § 3 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. Nr 164, poz. 1599/. Rozwijając te zarzuty, przytoczyła treść § 3 ust. 1 i § 9 powołanego rozporządzenia i stwierdziła, że do decyzji organu I instancji z dnia 2.07.2008 r. nie został dołączony prawidłowy załącznik graficzny. W załączniku tym wskazane są jedynie granice terenu objętego wnioskiem – linie rozgraniczające teren inwestycji, brak jest natomiast granic obszaru analizowanego. W analizie urbanistycznej /załącznik tekstowy do decyzji organu I instancji/ podano, że obszar analizowany obejmuje obszar w odległości 200-400 m od granic terenu objętego wnioskiem. W sytuacji gdy szerokość frontu działki wynosi, według skali na załączonej do decyzji mapie około 185 m, to granice obszaru analizowanego w sposób oczywisty naruszają § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26.08.2003 r., w którym podano, że granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Prezydent Miasta, wydając decyzję z dnia [...]r. nie wziął pod uwagę wymogu z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wyraźnie wskazuje na konieczność zabudowy jednej z sąsiednich działek budynkami o tej samej funkcji, gabarytach czy intensywności zabudowy. Decyzja nie wskazuje na jakich działkach, już nawet nie sąsiednich, ale w ramach obszaru analizowanego /jeżeli w ogóle obszar taki był wyznaczony – czego nie można stwierdzić wobec wadliwości załącznika graficznego/ istnieje zabudowa wielorodzinna. Musi to być przy tym działka, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych /w tym przypadku budynków wielorodzinnych, zostały już zrealizowane. W analizie urbanistycznej wskazano jedynie, że na jednej z sąsiednich działek znajduje się teren objęty decyzją o warunkach zabudowy pod zabudowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych, co jednak nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wyraźnie stanowi, że sąsiednie działki muszą być zabudowane. Skarżąca wzmacniając przytoczoną argumentację powołała się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19.03.2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 327/06, LEX nr 327813, w którym stwierdzono, że "jeżeli zarówno w analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzonej na potrzeby wydanych rozstrzygnięć, jak i w decyzji organu pierwszej instancji nie określono szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu, to brak określenia wskazanych parametrów stanowi naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako przepisu prawa materialnego, w sposób mających wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Jeżeli omawiane parametry objęte są wyraźną reglamentacją prawną zarówno w ustawie, jak i w akcie wykonawczym do ustawy, to nie mogą być w procedurze określania warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji pozostawione domniemaniu, lecz muszą być wyraźnie wyznaczone w decyzji o warunkach zabudowy". W przedmiotowej sprawie w/w parametry nie zostały określone, co stanowi kolejne naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 w/w ustawy. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko i motywy zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wyjaśniło, że z analizy urbanistycznej opracowanej przez inż. arch. K.P. wynika, że z uwagi na bardzo zróżnicowaną zabudowę w obszarze analizowanym, takich elementów jak: szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu nie określa się. Zarzut nieprawidłowego określenia obszaru analizowanego i dołączenia do decyzji nieprawidłowego załącznika graficznego nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Uczestnicy postępowania nie ustosunkowali się do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy nawiązać do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm./, z którego wynika, że wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem. Z powołanej funkcji oraz z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a., wynika też, że przy tej kontroli sąd I instancji bierze z reguły pod uwagę stan faktyczny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji i ocenia ten stan według obowiązującego prawa w dniu wydania tej decyzji. Zakres kontroli sądowoadministracyjnej określają art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Według pierwszego Sąd nie jest związany granicami skargi /zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną/, to zaś znaczy, iż z urzędu uwzględnia naruszenia prawa o jakich nie wspomniano w skardze, o ile miały wpływ na wynik sprawy. Drugi pozwala sądowi kontrolować akty administracyjne wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga i podejmować wobec tych aktów środki przewidziane w p.p.s.a., jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Sąd I instancji kontrolując zaskarżony akt administracyjny w pierwszej kolejności sprawdza, czy stan faktyczny sprawy wynikający z akt administracyjnych był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i czy postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami postępowania, zaś potem sprawdza, czy dokonana przez organy subsumcja stanu faktycznego z przepisami prawa materialnego jest właściwa. Tymi właśnie zasadami kierował się Sąd in merito przy kontroli zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z przepisami postępowania i wychodząc poza granicę skargi Sąd zauważył, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w zw. z art. 140 k.p.a., bo nie zawiera ustaleń faktycznych, ogranicza się jedynie do stwierdzenia, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, zaś zarzuty podniesione w odwołaniu nie są zasadne. Organ odwoławczy przeoczył, że funkcja tego organu nie polega li tylko na kontroli decyzji organu I instancji, lecz na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy w granicach wyznaczonych zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji, za czym przemawia art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., który przyznaje organowi II instancji kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji /a nie oddalenie odwołania/, bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji /por. Barbara Adamiak i Janusz Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Wyd. C.H. Beck, W-wa 196, str. 585-586/. Wskazane uchybienie procesowe uniemożliwia kontrolę zaskarżonej decyzji, zatem jest to uchybienie istotne, mogące mieć wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 lit. c – p.p.s.a./. Rekapitulując ten wątek należy stwierdzić, że skoro organ II instancji ponownie rozpoznaje i rozstrzyga sprawę, to ma obowiązek ustalić stan faktyczny sprawy i na jego podstawie ocenić czy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia czy też wymaga stosownego uzupełnienia. Brak takich ustaleń oraz niewłaściwa ocena decyzji organu I instancji spowodowały, że została utrzymana w mocy decyzja dotknięta wadami materialnymi, co trafnie podniesiono w skardze. Problematykę ustalania warunków zabudowy reguluje ustawa z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm./, cytowana dalej skrótem p.z.p. oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – Dz. U. Nr 164, poz. 1588 /dalej jako rozporządzenie/. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 p.z.p. Między innymi nowa zabudowa powinna być kontynuacją funkcji, parametrów, cech i wskaźników w stosunku do zabudowy już istniejącej, a nie planowanej. O tym czy będzie to kontynuacja powinien wypowiedzieć się organ w analizie o jakiej mowa w § 3 rozporządzenia, stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej niż 50 metrów. W analizie urbanistycznej z dnia [...]r., sporządzonej przez architekta K.P./k. 18 akt I instancji/ podano, że obszar analizowany obejmuje obszar w odległości 200-400 m od granic terenu objętego wnioskiem, ale nie wskazano szerokości frontu działki /w rozumieniu § 2 pkt 5 rozporządzenia/, ani też sposobu ustalania wskazanej odległości. W analizie brano również pod uwagę tereny niezabudowane, ale objęte wydanymi już wcześniej decyzjami o warunkach zabudowy pod budownictwo wielorodzinne i pod budowę drogi łączącej ulicę B. i ulicę M., co nie da się pogodzić z treścią art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. Z przywołanego przepisu wyraźnie wynika, że nowa zabudowa ma być dostosowana do zabudowy już istniejącej na sąsiednich działkach, bowiem tylko istniejąca zabudowa decyduje o kontynuacji planowanej nowej zabudowy. O tym, czy taka kontynuacja istnieje, decyduje analiza urbanistyczna, a jeżeli jest nieprawidłowa lub budzi uzasadnione wątpliwości, to wówczas istnieje podstawa do kasacji decyzji w celu prawidłowego ustalenia granic obszaru analizowanego. Słuszny jest również zarzut zawarty w skardze, że mapa stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji z dnia 2.07.2008 r. /k. 28 akt adm. I instancji/, nie wskazuje obszaru analizowanego. Na mapie tej wskazano tylko granice terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, linie rozgraniczające teren inwestycji, dojazd do drogi publicznej i nieprzekraczalną linię zabudowy. Z paragrafu 9 ust. 2 rozporządzenia wynika, że część graficzna decyzji powinna jednak wskazywać teren analizowany, o jakim mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Z analizy urbanistycznej i dołączonego do niej załącznika graficznego wynika, że teren objęty wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy położony jest na styku dwóch stref funkcjonalnych, tj. mieszkaniowej i magazynowo-przemysłowej, a zabudowa sąsiednia jest zabudową o bardzo zróżnicowanej funkcji, zatem w takiej sytuacji sprawa kontynuacji funkcji nowej zabudowy z istniejącym sposobem zagospodarowania terenu sąsiedniego wymaga przede wszystkim prawidłowego ustalenia obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenia analizy w celu ustalenia, czy nowa zabudowa da się pogodzić z istniejącą już zabudową terenu sąsiedniego. W legendzie do załącznika graficznego analizy urbanistycznej podano, że załącznik ten pokazuje jedynie orientacyjny zasięg analizowanego obszaru – 50 m od granicy terenu zabudowy, oznaczonego literami ABCD. W części tekstowej analizy podano, że obszar analizowany wynosi 200-400 m od granicy terenu objętego wnioskiem. Przytoczone okoliczności potwierdzają zarzut skarżącej, iż przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu, nie zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami powołanego już prawa materialnego. Na te okoliczności organ odwoławczy nie zwrócił uwagi i być może przyczyną takiego stanu rzeczy było zaniechanie przedstawienia w uzasadnieniu decyzji stanu faktycznego sprawy. Stosownie do art. 60 ust. 4 p.z.p., projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powinna sporządzić osoba wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Projekt decyzji organu I instancji sporządziła mgr inż. arch. K.P. i podała, że jest wpisana na listę członków Ś. Okręgowej Izby Architektów pod Nr[...]. Zdaniem Sądu fakt posiadania przez Autora projektu uprawnień, o jakich mowa w powołanym przepisie, powinien być potwierdzony stosownym dokumentem, którego odpis powinien znajdować się w aktach sprawy administracyjnej /por. Z.K., J.H. – Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Komentarz, Wyd. Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr sp. z o.o., Gdańsk 2004 r., str. 87 i podana tam dalsza literatura. Odpisu takiego dokumentu nie ma w aktach administracyjnych organu I instancji. Na marginesie należy zaznaczyć, iż uwaga Sądu dotycząca art. 60 ust. 4 p.z.p. jest tylko wskazówką odnoszącą się do ponownego rozpatrywania sprawy. Z przedstawionych przyczyn i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił decyzje obu instancji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł po myśli art. 200 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm./. W skład zasądzonych kosztów sądowych weszły n/w składniki: - uiszczony przez skarżącą wpis sądowy od skargi w kwocie 500,- zł, - wynagrodzenie pełnomocnika /radcy prawnego/ w kwocie 240,- zł, - opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy uwzględnić następujące wskazówki: - ponownie ustalić granice obszaru analizowanego według kryterium określonego w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. /Dz. U. Nr 164, poz. 1588/, przy przyjęciu, iż frontem działki jest ta jej część, która przylega do istniejącej drogi, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Ustalony w taki sposób obszar analizowany powinien być uwidoczniony w części graficznej analizy i w części graficznej decyzji o warunkach zabudowy. Sposób ustalenia obszaru analizowanego z podaniem jego parametrów należy zamieścić w analizie urbanistycznej, - na tle ustalonego obszaru analizowanego i z uwzględnieniem art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. należy przeprowadzić szczegółowe rozważania czy planowana nowa zabudowa będzie stanowić kontynuację zabudowy istniejącej na sąsiednich działkach położonych na obszarze analizowanym. Przy tych rozważaniach należy również uwzględnić unormowanie zawarte w art. 2 pkt 1 p.z.p. Dodać też należy, iż wielkość obszaru analizowanego ma również wpływ przy ustalaniu stron postępowania. Wynik powyższych rozważań powinien być przytoczony w analizie urbanistycznej. - do akt sprawy administracyjnej należy dołączyć dokument potwierdzający uprawnienia o jakich mowa w art. 60 ust. 4 – p.z.p., - w przypadku rozpatrywania odwołania, organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji przedstawi stan faktyczny sprawy, dokona jego oceny i ustosunkuje się do zarzutów odwołania.