II SA/Rz 803/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. I. na uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] i [...] w przedmiocie: 1) Rozpatrzenia wniosków, zastrzeżeń i uwag zgłoszonych w czasie wyłożenia projektu "Założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe Gminy [...]", 2) Założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe Gminy [...]. I. stwierdza niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały z dnia [...].12.2004 r., Nr [...], II. stwierdza niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały z dnia [...].12.2004 r., Nr [...], III. stwierdza, że zaskarżone uchwały określone w punktach I i II nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, IV. zasądza od Gminy [...] na rzecz skarżącego W. I. koszty postępowania sądowego w kwocie 1095 złotych /jeden tysiąc dziewięćdziesiąt pięć złotych/. II SA/Rz 803/06 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi W. I. są dwie uchwały Rady Gminy [...] podjęte w dniu [...].12.2004 r., to jest: 1) uchwała Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosków, zastrzeżeń i uwag zgłoszonych w czasie wyłożenia projektu "Założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe Gminy [...]" do publicznego wglądu w dniach 30.06.2003 r. – 21.07.2003 r., zgłoszonych przez W. I., 2) uchwała Nr [...] w sprawie "Założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe Gminy [...]". Wskazane uchwały zostały uchwalone na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, z późn. zm./ oraz art. 19 ust. 8 ustawy z dnia 10.04.1997 r. – Prawo energetyczne /tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1504, z późn. zm./. Uchwała Nr [...] zawiera następujące postanowienia: a) uwzględnia zastrzeżenie W. I. dotyczące błędnego sklasyfikowania terenu, na którym usytuowany jest Zakład [...] jako MU3 /funkcja mieszkaniowa z dopuszczeniem usług/ i teren ten określa jako teren przeznaczony na rozwój działalności gospodarczej, b) odrzuca zastrzeżenia w sprawie, że o prowadzeniu działalności dużych rozmiarów nie poinformowane były osoby wykonujące projekt założeń do planu, jak również podmioty opiniujące ten projekt, c) odrzuca wniosek o ponowne przeprowadzenie procedury mającej na celu sporządzenie projektu do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, d) odrzuca uwagę w sprawie zapotrzebowania energii z transformatora N 6 400 KVA, położonego na działce Nr 1613/25, e) odrzuca uwagę w sprawie kotłowni opalanej drewnem o mocy 2000 KW. Wskazana uchwała zawiera również motywy podjętych rozstrzygnięć. Druga uchwała Nr [...] uchwala "Założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe Gminy [...]" określone w załączniku do uchwały i jednocześnie wprowadza zmianę polegającą na zastąpieniu symbolu MU3 /teren mieszkaniowy z dopuszczeniem usług/ na teren przewidziany na rozwój działalności gospodarczej. Osobnymi wezwaniami z dnia 18.02.2005 r. skarżący wezwał Radę Gminy [...] do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego przez wymienione uchwały i wnioskował o uchylenie tych uchwał. Wezwania wpłynęły do Urzędu Gminy [...] w dniu 21.02.2005 r. Rada Gminy [...] nie udzieliła odpowiedzi na te wezwania. Skargi W. I. na powyższe uchwały zostały wniesione za pośrednictwem Rady Gminy [...] i wpłynęły do Urzędu tej Gminy w dniu 16.05.2005 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych uchwał oraz o zasądzenie od Rady Gminy [...] na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W toku postępowania zmienił żądanie i wniósł o stwierdzenie niezgodności uchwał z prawem. W stosunku do uchwały Nr [...] oraz uchwały Nr [...] podniósł następujące zarzuty: Wskazane uchwały naruszają art. 19 ust. 8 ustawy z dnia 10.04.1997 r. Prawo energetyczne, bowiem z treści tego przepisu wynika, że rada gminy uchwala założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe i jednocześnie rozpatruje wnioski, zastrzeżenia i uwagi zgłoszone w czasie wyłożenia projektu założeń do publicznego wglądu. Z przepis tego zatem wynika, że Rada Gminy [...] powinna podjąć jedną uchwałę, załącznikiem której powinno być rozstrzygnięcie w przedmiocie zastrzeżeń i uwag zgłoszonych w czasie wyłożenia "Założeń..." do publicznego wglądu. Prawidłowa uchwała w przedmiocie przyjęcia "Założeń..." powinna zawierać dołączony wykaz zgłoszonych uwag i zastrzeżeń, jak również rozstrzygnięcie w sprawie rozpatrzenia tych uwag. Podjęcie dwóch uchwał doprowadziło do zaistnienia ewidentnej sprzeczności w treści "Założeń..." z treścią uchwały nr [...]. Zgodnie z § 1 w/w uchwały wprowadzono zmianę do "Założeń...", a to w ten sposób, że przeznaczenie terenu, na którym funkcjonuje Zakład [...] oznaczonego symbolem MU3, zmieniono na teren "dla którego przewiduje się rozwój działalności gospodarczej". Zmiana ta jednakże nie została wprowadzona do treści "Założeń...", bo w "Założeniach" nic się nie zmieniło. W wezwaniu do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego żądał, aby teren, na którym funkcjonuje jego Zakład, był oznaczony symbolem P /teren przemysłowy/, a to zgodnie z prowadzoną przezeń działalnością gospodarczą oraz szeregiem decyzji administracyjnych, z których wynika, że prowadzona działalność ma charakter produkcyjno-usługowo-handlowo-transportowy", a nie jak to określono w Załączniku – zabudowy mieszkaniowej z dopuszczeniem usług. Także w założeniach w miejsce symbolu MU3 nie wprowadzono określenia "dla którego przewiduje się rozwój działalności gospodarczej". Z art. 19 ust. 5 ustawy – Prawo energetyczne wynika, że projekt założeń podlega opiniowaniu przez samorząd województwa w zakresie koordynacji współpracy z innymi gminami oraz przez wojewodę w zakresie zgodności z założeniami polityki energetycznej państwa. Jak wynika z treści uchwały Nr [...] /punkt 3 tej uchwały/ projekt "Założeń..." nie został zaopiniowany przez samorząd województwa i przez wojewodę. W wezwaniu do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego domagał się, aby w Załączniku do uchwały Nr [...] zatytułowanej "Założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe Gminy [...] do roku 2005" została wprowadzona zmiana polegająca na wyraźnym zaznaczeniu, że prowadzony przez skarżącego Zakład [...] jest najbardziej znaczącym w Gminie [...] dostawcą energii cieplnej w postaci paliwa stałego /ekologicznego/ tzw. biomasy, jak również w ramach tego Zakładu funkcjonuje kotłownia zasilana paliwem stałym w postaci biomasy o mocy 2000 KW. Zakład [...] wytwarza paliwo stałe, tzw. biomasę w postaci drewnianych klocków, zrębków, zrzyn, trocin z drewna bukowego. Zaopatrują się w nie /głównie klocki i zrzyny/ odbiorcy indywidualni z Gminy [...], a jak również z gmin ościennych. Zakład [...] wykorzystuje trociny w swojej kotłowni położonej na terenie N. Tak więc wytwarzane przez Zakład [...] paliwo jest ważnym alternatywnym źródłem energii makroregionu, a w Gminie [...] głównym, ponieważ około 40 TJ ciepła zużywanego w Gminie pochodzi od tego Zakładu. Mimo tego, takich informacji nie zamieszczono w "Założeniach...". W "Założeniach..." /strona 87 punkt 32 rozdział 3/ podano, że "na terenie Gminy nie występuje energia odpadowa z procesów produkcyjnych możliwa do wykorzystania w sposób ekonomicznie uzasadniony, co nie pokrywa się ze stanem rzeczywistym. Przedmiotowe dane powinny zostać wprowadzone do "Założeń..." w szczególności w punkcie 3.4.2 zatytułowanym "Energia odpadowa" /strona 91, rozdział 3 "Założeń...". W załączniku do uchwały Nr [...] w rozdziale II zatytułowanym "Diagnoza stanu istniejącego, zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe", w załączniku nr 1 /strona 2/2/ zatytułowanym "Wykaz stacji transformatorowych na terenie Gminy [...] w punkcie Lp – 52 powinna zostać wprowadzona zmiana polegająca na wskazaniu, że obciążenie stacji transformatorowej oznaczonej jako N-6 400 KVA wynosi 100%, rezerwa mocy jest równa 0, a zapotrzebowanie Zakładu [...] na energię z transformatora wynosi 300 KW. Wszystkie te informacje podnosił w piśmie z dnia 21.07.2003 r. i w trybie określonym przepisem art. 19 ust. 7 i 8 ustawy Prawo energetyczne. Art. 19 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo energetyczne stanowi, że projekt "Założeń..." powinien uwzględniać aktualny stan zaopatrzenia i zapotrzebowania w energię elektryczną na terenie danej Gminy i w tym właśnie aspekcie "Założenia..." mają uwzględniać potrzeby i interesy członków lokalnej społeczności. Wbrew zatem stwierdzeniom w punkcie 5 w § 1 uchwały Nr [...] informacje uzyskane przez Radę Gminy [...] od przedsiębiorstwa energetycznego nie stanowią wyłącznej podstawy ustaleń i rozwiązań podjętych w "Założeniach...". Rada Gminy [...] w świetle obowiązujących przepisów prawa nie jest uprawniona do formułowania stwierdzenia, że działalność Zakładu [...], w szczególności w zakresie związanym z wytwarzaniem paliwa stałego biomasy może zostać w "Założeniach..." pominięta, ponieważ wykonawca "Projektu założeń..." przedsiębiorstwo [...] nie otrzymało jakiejś "ankiety". Obowiązek sporządzenia prawidłowych, czyli zgodnych z aktualnym stanem "Założeń..." spoczywa na organach gminy i takie dane powinny pozyskać te organy od właściwych organów administracji państwowej. Dane dotyczące działalności Zakładu [...] skarżący regularnie udostępnia Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej przy Urzędzie Marszałkowskim, zaś dane dotyczące zużywanych paliw w tym biomasy przekazuje również regularnie Głównemu Urzędowi Statystycznemu. Natomiast dokumentacja związana z funkcjonowaniem na terenie Zakładu [...] kotłowni znajduje się w posiadaniu Gminy [...], jak i Starostwa Powiatowego. Wnioski, uwagi i zastrzeżenia do "Projektu założeń..." złożył w lipcu 2004 r., ale termin ich rozpatrzenia Rada Gminy wyznaczyła na dzień 14.12.2004 r., czyli na ten sam dzień, w którym odbywała się rozprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie w spawie z jego skargi na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...].01.2004 r. w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Wobec konieczności wyjazdu na rozprawę sądową nie mógł uczestniczyć w sesji Rady Gminy [...] do samego końca, bowiem zmieniono porządek obrad i to w taki sposób, że jego zastrzeżenia do "Projektu założeń..." postanowiono rozpatrzyć na końcu sesji. W ten właśnie sposób został pozbawiony możliwości udziału w sesji Rady Gminy rozpatrującej przedmiotowe zastrzeżenia. Jego prośba o przywrócenie pierwotnego porządku obrad, który umożliwiał mu uczestniczenie w dyskusji dotyczącej jego pisma z dnia 21.07.2003 r., została przez Przewodniczącego Rady zignorowana. Interes prawny do wniesienia skargi uzasadniał tym, że zgodnie z art. 19 ust. 8 ustawy Prawo energetyczne rada gminy uchwala założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe. Sporządzenie i uchwalenie wskazanych założeń jest formą realizacji zadań własnych gminy i są to zadania obowiązkowe. Celem założeń jest harmonizacja działań w zakresie zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe podejmowanych bezpośrednio przez organy gminy z odpowiednimi działaniami przedsiębiorstw energetycznych funkcjonujących na obszarze gminy, jak również uzgodnienie kierunków działań w/w podmiotów z potrzebami i interesami członków społeczności lokalnej /mieszkańców, przedsiębiorstw itp./ przy uwzględnieniu założeń polityki energetycznej państwa. Uchwalone w dniu [...].12.2004 r. "Założenia..." bezpośrednio odnoszą się do Zakładu skarżącego, bo określają politykę energetyczną Gminy [...] względem skarżącego jako przedsiębiorcy funkcjonującego na terenie Gminy. Zaskarżone uchwały naruszają interes prawny skarżącego, bo przewidują rozwiązania niezgodne z potrzebami skarżącego jako przedsiębiorcy, jak również fałszywie przedstawiają sytuację w Gminie w zakresie odnoszącym się do Zakładu [...], co wykazał w zarzutach odnoszących się tych uchwał. Odpowiadając na skargi, Rada Gminy [...] wniosła o odrzucenie skarg, bowiem zostały złożone po upływie ustawowego terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm./, czyli po upływie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku wniosła na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy Prawo energetyczne o zawieszenie postępowania sądowo-administracyjnego, ponieważ rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku skargi kasacyjnej wniesionej przez Gminę [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25.01.2005 r., sygn. akt II SA/Rz 339/04, zaś w przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków wniosła o oddalenie skarg z uwagi na brak interesu prawnego po stronie skarżącego do ich wniesienia. W motywach przedstawionych wniosków Rada Gminy [...] wyjaśniła, że uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 4.05.1998 r., sygn. akt FPS 1/98, na którą powołał się skarżący, która określała rozpoczęcie biegu 30 dniowego terminu do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy z chwilą wejścia w życie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stała się nieaktualna, bo wskazana ustawa zawiera odmienne uregulowania w przedmiocie terminu do wniesienia skargi. Zadania, o których mowa w art. 18 ustawy Prawo energetyczne, gmina powinna realizować zgodnie z założeniami polityki energetycznej państwa oraz ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, albo ustaleniami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Dotyczy to w szczególności uchwał rady gminy w sprawach określonych w art. 19 i 20 ustawy Prawo energetyczne. W takiej sytuacji projekt założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe powinien być zgodny i opierać się na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25.01.2005 r., sygn. akt II SA/Rz 339/04 stwierdzono niezgodność z prawem uchwały Rady Gminy [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Od tego wyroku Rada Gminy [...] wniosła skargę kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana. Z treści uzasadnienia przedmiotowych skarg wniesionych przez W. I. wynika, że stwierdzona przez WSA w Rzeszowie wadliwość "studium..." jest jednym z powodów wadliwości uchwał będących przedmiotem sporu w niniejszej sprawie. Skoro zaś wada ta ma wpływ na przedmiotową sprawę, to Sąd powinien z urzędu rozważyć możliwość zawieszenia postępowania. Z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W wyroku z dnia 4.09.2001 r., II SA 1410/01, LEX Nr 53376, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący powinien wykazać naruszenie jego interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną uchwałą, a własną indywidualną sytuacją prawną. Taki związek musi już obecnie, a nie w przyszłości powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień lub nałożenia obowiązków. Interes prawny musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Uchwalone przez radę gminy założenia do planu wiążą bezpośrednio jedynie organy gminy, nie wiążą natomiast innych podmiotów, w szczególności przedsiębiorstw energetycznych działających na obszarze gminy i to bez względu na to, czy są to przedsiębiorstwa gminne, czy przedsiębiorstwa prawnie niezależne od gminy /Anna Walaszek-Pyzioł, Wojciech Pyzioł – Prawo energetyczne – Komentarz, W-wa 1999 r., Wyd. Prawnicze, Wydanie III str. 170/. Zdaniem strony przeciwnej, zaskarżona uchwała nie jest dla skarżącego źródłem jego indywidualnych i skonkretyzowanych uprawnień lub obowiązków. Z tego powodu skarga powinna być oddalona. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skargach Rada Gminy [...] wyjaśniła, że zgodnie z art. 18 ust. 1 Prawa energetycznego do zadań własnych gminy w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa gazowe należy planowanie i organizacja zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe na obszarze gminy, planowanie oświetlenia miejsc publicznych i dróg znajdujących się na terenie gminy oraz finansowanie oświetlenia ulic, placów i dróg, znajdujących się na terenie gminy. Ustęp 2 tego przepisu stanowi, że gmina realizuje zadania, o których mowa w ust. 1 zgodnie z założeniami polityki energetycznej państwa, miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z kolei art. 19 Prawa energetycznego reguluje procedurę opracowania projektu i uchwalenia przez radę gminy założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe. Z przepisu tego wynika, że projekt założeń sporządza się dla obszaru gminy lub jej części. Projekt ten powinien określać: 1) ocenę stanu aktualnego i przewidywanych zmian zapotrzebowania na ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, 2) przedsięwzięcia racjonalizujące użytkowanie ciepła, energii elektrycznej i paliw gazowych, 3) możliwości wykorzystania istniejących nadwyżek lokalnych zasobów paliw i energii, z uwzględnieniem skojarzonego wytwarzania ciepła i energii elektrycznej oraz zagospodarowania ciepła odpadowego z instalacji przemysłowych, 4) zakres współpracy z innymi gminami. Zgodnie z art. 19 ust. 4 Prawa energetycznego przedsiębiorstwa energetyczne udostępniają nieodpłatnie wójtowi plany, o których mowa w art. 16 ust. 1 w zakresie dotyczącym terenu tej gminy oraz propozycje do opracowania projektu założeń. Z kolei z treści art. 3 pkt 12 Prawa energetycznego wynika, że przedsiębiorstwem energetycznym jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi. Art. 16 ust. 1 Prawa energetycznego głosi, że przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się przesyłaniem i dystrybucją paliw gazowych, energii elektrycznej lub ciepła sporządzają dla obszaru swojego działania plany rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na paliwa gazowe, energię elektryczną lub ciepło, uwzględniając plan zagospodarowania przestrzennego albo kierunki rozwoju gminy określone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Powracając do art. 19 Prawa energetycznego stwierdzić trzeba, że projekt założeń podlega opiniowaniu przez samorząd województwa w zakresie koordynacji współpracy z innymi gminami oraz przez wojewodę w zakresie zgodności z założeniami polityki energetycznej państwa. Rada gminy po uprzednim wyłożeniu projektu założeń do publicznego wglądu, uchwala założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, rozpatrując jednocześnie wnioski, zastrzeżenia i uwagi zgłoszone w czasie wyłożenia projektu założeń do publicznego wglądu. Skarżący w części merytorycznej skargi, oznaczonej literą A, powołał się na art. 19 ust. 8 Prawa energetycznego, z którego wywiódł, że uchwalenie "Założeń..." oraz rozpatrzenie uwag i zastrzeżeń powinno nastąpić w jednej uchwale, bo przepis zawiera sformułowanie: "rozpatrując jednocześnie". Strona przeciwna uważa, iż jest to zarzut niezasadny, bo słowo "jednocześnie" oznacza w tym samym czasie, w tej samej chwili, współcześnie /Słownik języka polskiego Wydawnictwo Naukowego PWN S.A./. Literalna wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że rada gminy powinna rozważyć zgłoszone wnioski, uwagi i zastrzeżenia na tym samym posiedzeniu, na którym podejmuje uchwałę w sprawie "Założeń...", aby zachować niejako jedność czasową wynikającą z w/w sformułowania. Ustawodawca nie nakłada na radę gminy obowiązku podejmowania jednej uchwały w przedmiocie założeń oraz wniosków, zastrzeżeń i uwag. W przeciwnym razie przepis ten musiałby wyraźnie stanowić, że rada gminy podejmuje jedną uchwałę. Tak jednak nie jest. Za poglądem strony przeciwnej przemawiają również reguły legislacyjne, gdyż treść uchwały łącząca oba elementy, byłaby niezrozumiała dla samych głosujących, jak również dla organów zobowiązanych ją wykonać. Skarżący w punktach B skarg zarzucił, że podjęcie dwóch uchwał doprowadziło do sprzeczności pomiędzy treścią "Założeń...", a treścią uchwały nr [...]. Rada Gminy [...] podejmując uchwałę w sprawie rozpatrzenia wniosków, zastrzeżeń i uchwał uwzględniła zastrzeżenie w przedmiocie zmiany określenia przeznaczenia terenu, na którym położony jest Zakład [...] należący do skarżącego, aby z terenu oznaczonego w projekcie założeń symbolami MU3, którego funkcję określono jako mieszkaniową z dopuszczeniem usług, obszar ten został zmieniony na teren, dla którego przewiduje się rozwój działalności gospodarczej. Skutkiem przedmiotowej uchwały wszystkie zapisy w "Założeniach..." określające funkcję terenu, na którym położone jest przedsiębiorstwo należące do skarżącego, jako mieszkalną z dopuszczeniem usług uległ zmianie na teren, dla którego przewiduje się rozwój działalności gospodarczej. Wbrew twierdzeniom skarżącego uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] została podjęta po spełnieniu wszystkich wymagań z art. 19 Prawa energetycznego, bowiem projekt założeń został zaopiniowany przez samorząd województwa w zakresie koordynacji współpracy z innymi gminami oraz przez wojewodę w zakresie zgodności z założeniami polityki energetycznej państwa. Skarżący wnioskował, aby jego zakład został określony, jako najbardziej znaczący w Gminie [...] dostawca energii cieplnej w postaci paliwa stałego /ekologicznego/ tzw. biomasy, jak również podniósł, że w ramach Zakładu [...] funkcjonuje kotłownia zasilana paliwem stałym w postaci biomasy i mocy 2000 KW. Twierdził, że ewentualny brak tego rodzaju powinien być raczej uznany za uchybienie w zakresie ustalenia stanu faktycznego, a nie brak o charakterze prawnym. Uważna lektura "Założeń...", na tle pierwszej części zarzutów pozwala na stwierdzenie, że nie mają one charakteru merytorycznego, a jedynie stanowią polemikę z treścią "Założeń...", które zostały sporządzone rzetelnie oraz w sposób profesjonalny i zgodny w szczególności z wymogami założeń polityki energetycznej państwa. Należąca do przedsiębiorstwa skarżącego kotłownia o mocy 2000 KW została ujęta w ogólnym bilansie energetycznym gminy, czego skarżący nie zauważył. Skarżący domaga się ponadto, aby w załączniku Nr 1 zatytułowanym "Wykaz stacji transformatorowych na terenie Gminy [...]" została wprowadzona zmiana polegająca na wskazaniu, że obciążenie stacji transformatorowej oznaczonej jako N-6 400 kVA wynosi 100% oraz na zaznaczeniu, że rezerwa mocy jest równa 0, a zapotrzebowanie Zakładu [...] na energię z transformatora wynosi 300 KW. Zarzut ten nie ma charakteru merytorycznego co do poprawności opracowanego projektu. Informacja dotycząca zapotrzebowania na energię została pozyskana od przedsiębiorstwa energetycznego, którą wykorzystano przy opracowaniu tego projektu. Zakład skarżącego potraktowany został jako jeden z największych odbiorców energii w tym energii elektrycznej. W skargach skarżący zminimalizował znaczenie ankiet przygotowanych i rozesłanych także jemu, w celu poprawnego i pełnego sporządzenia projektu założeń. Twierdził, że sporządzenie takiego planu ciąży na Wójcie Gminy [...], a nie na społeczności lokalnej. Z art. 82 Konstytucji RP z 1997 r. wynika, iż obowiązkiem obywatela polskiego jest troska o dobro wspólne. Z kolei art. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową. Dopiero w oparciu o powołane przepisy można określić na kim ciąży obowiązek wynikający z art. 7 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy. Wobec powyższego należy zadać pytanie, czy lekceważenie przez skarżącego nadsyłanych mu ankiet można nazwać troską o dobro wspólne i czy jego postępowanie można określić jako przyczynianie się, choćby w minimalnym stopniu do wykonywania zadań własnych społeczności samorządowej, w której sam żyje i funkcjonuje. Skarżący często podkreśla, że jego Zakład jest najbardziej znaczącym producentem i dostawcą energii cieplnej w Gminie [...]. Skoro tak jest, to skarżący jest przedsiębiorcą energetycznym w rozumieniu art. 3 pkt 12 Prawa energetycznego, zatem ciążył na nim obowiązek wynikający z art. 19 ust. 4 w/w Prawa. Skarżący wyraził również dezaprobatę dla faktu przeniesienia dwóch istotnych dla niego punktów porządku obrad na dalszą część posiedzenia Rady Gminy [...] oraz dla samego faktu rozpatrywania ich w dniu [...].12.2004 r. Zdaniem skarżącego było to działanie celowe. Co innego jednakże wynika z protokołu posiedzenia Rady w tym dniu. Powodem zmiany porządku obrad była konieczność natychmiastowego podjęcia, a następnie dostarczenia RIO uchwał podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargi są zasadne. Z części opisowej uzasadnienia wynika, że przedmiotem skarg W. I. były dwie uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...].12.2004 r., oznaczone numerami [...] i [...]. Pierwsza dotyczyła rozpatrzenia wniosków, zastrzeżeń i uwag zgłoszonych w czasie wyłożenia projektu o nazwie "Założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe Gminy [...] do publicznego wglądu w dniach 30.06.2003 r.-21.07.2003 r. zgłoszonych przez W. I.". Przedmiotem drugiej są "Założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe Gminy [...]". Obie uchwały pozostają ze sobą w związku faktycznym i prawnym, zatem Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm./, nazwanej dalej skrótem p.p.s.a. połączył te sprawy do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Stosowne postanowienie co do połączenia tych spraw jest zamieszczone w protokole z rozprawy z dnia 19.04.2006 r. /akta sądowe T. II k. 330/. Rozważania merytoryczne należy poprzedzić omówieniem istotnego zagadnienia procesowego jakie wyłoniło się w przedmiotowej sprawie, które związane jest z terminem do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy, o jakiej mowa w art. 101 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8.03.1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142 poz. 1591, ze zm./, cytowanej niżej jako u.s.g. Powołane przepisy stanowią, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego /ust. 1/. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. Wezwania skarżącego z dnia 18.02.2005 r., w sprawie usunięcia naruszenia jego interesu prawnego były skierowane do Rady Gminy [...] i wpłynęły do Urzędu tej Gminy w dniu 21.02.2005 r. Rada Gminy nie odpowiedziała na te wezwania. Skargi W. I. na przedmiotowe uchwały były wniesione do Sądu za pośrednictwem Rady Gminy [...] w dniu 9.05.2005 r. /data wniesienia do organu/. Przytoczone fakty są niesporne. Przed wejściem w Zycie p.p.s.a. /przed 1.01.2004 r./ w orzecznictwie jednolicie przyjmowano, że w przypadku nieudzielania przez organ gminy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia, 30 dniowy termin do wniesienia skargi określony w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz. 368, z późn. zm./, rozpoczyna bieg od dnia, w którym upłynął 2 miesięczny termin do udzielenia odpowiedzi, przewidziany w art. 35 § 3 k.p.a. /por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21.01.1998 r., III RN 100/97 – OSNAPiUS Nr 21/98, poz. 618 oraz uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.05.1998 r., FPS 1/98 – ONSA Nr 3/1998, poz. 78/. Skargi W. I. zostały wniesione do Sądu w ciągu 30 dni, od dnia upływu 2 miesięcznego terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego. W dacie wniesienia skarg /9.05.2005 r./, w piśmiennictwie przyjmowano zapatrywanie, że pogląd wyrażony w powyższej uchwale NSA jest aktualny również na tle p.p.s.a. /por. Tadeusz Woś – Postępowanie sądowo-administracyjne, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis", W-wa 2004, str. 210, oraz Gabriela Jyż – Samorząd Gminny – Komentarz, 2 wydanie, Dom Wydawniczy ABC, 2005 r., str. 608/. W tym czasie poruszona kwestia, nie była analizowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dopiero w postanowieniach z dnia 1.07.2005 r., /sygn. akt OSK 1634/04/, z dnia 22.07.2005 r. /sygn. akt I OSK 108/05/ i 17.10.2006 r. /sygn. akt I OSK 1409/06/ Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że na gruncie p.p.s.a. zdezaktualizowało się stanowisko wyrażone w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 4.05.1998 r., FPS 1/98. Wskazane postanowienia nie są dotychczas opublikowane. W postanowieniach tych eksponowano stanowisko, że termin do wniesienia skargi, o jakiej mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. określa art. 53 § 2 p.p.s.a. Brzmienie tego przepisu jest następujące: "W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa". W motywach dwóch pierwszych postanowień m. innymi przytoczono, że nie można przyjmować takiej interpretacji art. 101 ust. 3 u.s.g., według której bieg terminu do złożenia skargi rozpoczyna się dopiero po upływie 2-miesięcznego terminu przewidzianego do rozpatrzenia wezwania. Biorąc pod uwagę okoliczność, że może zdarzyć się w praktyce taka sytuacja, iż ów 2 miesięczny termin do rozpoznania wezwania wynosiłby 62 dni /grudzień-styczeń, czy tez lipiec-sierpień/ tym samym, uniemożliwiono by przy takiej interpretacji art. 101 ust. 3 u.s.g. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a. złożenie skargi w zakreślonym przez art. 53 § 2 p.p.s.a. 60 dniowym terminie liczonym od dnia wniesienia wezwania. Natomiast w postanowieniu z dnia 17.10.2006 r. stwierdzono, że za stosowaniem art. 53 § 2 p.p.s.a. przemawia następująca argumentacja: Wykładnia a contrario art. 102a – u.s.g. prowadzi do wniosku, że przepis ten wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Oznacza to, że pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące wnoszenia skargi do sądu administracyjnego będą miały zastosowanie o ile ustawa o samorządzie gminnym nie stanowi inaczej. Za przyjęciem miesięcznego terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie przemawia także to, iż wezwanie w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi surogat zaskarżenia. Termin ten odpowiada terminowi przewidzianemu w art. 35 § 3 k.p.a. do rozpatrzenia odwołania. Zgoła odmienne stanowisko wyraził NSA w postanowieniu z dnia 20.06.2006 r., I OZ 811/06 /niepublikowane/, w którym stwierdzono, że u.s.g. ma pierwszeństwo przed p.p.s.a. Regulację przyjętą w art. 35 k.p.a. odnośnie terminów załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym stosuje się tu wprost, albowiem art. 101 ust. 3 u.s.g. nie stanowi o stosowaniu odpowiednim. Skoro termin do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest wynikiem interpretacji niejasnych przepisów, a wynik tej interpretacji przez Naczelny Sąd Administracyjny jest rozbieżny, to w takiej sytuacji Sąd in merito uznał, że strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji w postaci odrzucenia skargi, bo nie dałoby się to pogodzić z ideą prawa do sądu, wynikającą z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 Konstytucji RP z dnia 2.04.1997 r. /Dz. U. Nr 78, poz. 483/. W orzeczeniach Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 16.12.1992 r. /sprawa Henning przeciwko Niemcom, A.251-A/ i z dnia 28.10.1998 r., RJD 1998 – VIII /sprawa Perez de Rada Cavanilles przeciwko Hiszpanii/ stwierdzono, że wprawdzie stronę obciążają zaniedbania powodujące niezachowanie wymaganych przez prawo terminów, ale nie powinno to dotyczyć stron należycie dbających o swoje interesy. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, bowiem skarżący działał w przekonaniu wpartym poglądem wyrażonym w literaturze, iż skargę wnosi w terminie. Kierując się przedstawionymi względami, Sąd orzekający uznał, że odrzucenie skarg w takiej sytuacji nie byłoby zgodne z prawem. Już na marginesie należy zaznaczyć, iż zdaniem Składu orzekającego pogląd opowiadający się za stosowaniem terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. jest wątpliwy. Przepis art. 101 ust. 3 u.s.g. w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia odsyła do bezpośredniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących terminów załatwiania spraw przez organy administracji publicznej, czyli jak to słusznie zauważono w postanowieniu NSA z 20.06.2006 r., I OZ 811/06, nie może to być stosowanie odpowiednie. Z art. 35 § 3 k.p.a. wynika, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a. terminy określone w miesiącach kończą się w upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było – w ostatnim dniu tego miesiąca. Jeżeli wezwanie do usunięcia naruszenia wpłynie do organu w dniu 1.07 lub 1.12. to wówczas miesięczny termin do załatwienia wezwania przez radę gminy upłynie odpowiednio z dniem 1.08, zaś w drugim przypadku przy zastosowaniu art. 57 § 4 k.p.a. z dniem 2.01 następnego roku. Oznacza to równocześnie, że 30 dniowy termin do wniesienia skargi w podanym przykładzie rozpoczynałby bieg z dniem 2.08 i 3.01 następnego roku, a kończyłby się z upływem 31.08, a w drugim przypadku z dniem 1.02. Natomiast w tych przypadkach 60 dniowy termin określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. kończyłby się w upływem 30.08 i 30.01. W takiej sytuacji skarżący miałby do wniesienia skargi tylko 29 dni w pierwszym przypadku, zaś w drugim 28 dni, co byłoby ewidentnym naruszeniem art. 53 § 1 p.p.s.a. Z kolei założenie, że w takiej sytuacji termin do załatwienia wezwania przez organ gminy powinien wynosić 30 dni, nie da się pogodzić z art. 35 § 3 w zw. z art. 57 § 3 k.p.a., który mówi o terminie miesięcznym. Dodać też należy, że art. 101 ust. 3 u.s.g. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 53 § 2 p.p.s.a. Zgodzić się należy prima facie z poglądem zamieszczonym w postanowieniu NSA z dnia 17.10.2006 r., I OSK 1409/06, że skoro art. 102a – u.s.g. wyłącza stosowanie tylko art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a., zatem wykładnia a contrario /z przeciwieństwa/ przemawia za stosowaniem art. 53 § 2 p.p.s.a. Art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. – dotyczy aktów lub czynności, co do których ustawy nie przewidują środków zaskarżenia. Oznacza to, że przepisy te nie mogą odnosić się do uchwał lub zarządzeń organu gminy, bowiem art. 101 ust. 1 – u.s.g. przewiduje możliwość zaskarżenia takich aktów do sądu administracyjnego. Art. 53 § 2 p.p.s.a. expressis verbis stanowi, że ma on zastosowanie do przypadków, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Bezpośrednie rozumienie tego przepisu prowadzi zatem do konkluzji, że art. 53 § 2 p.p.s.a. nie dotyczy terminu do wnoszenia skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy, o jakich mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. Zwrot zawarty w art. 53 § 2 p.p.s.a. "W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 ..." sprawia zdaniem Sądu, że argument odnoszący się do wykładni a contrario art. 102a – u.s.g. jest wątpliwy. Przepisy określające terminy do wnoszenia środków zaskarżenia powinny być sformułowane w taki sposób, aby ich sens wynikał bezpośrednio z tekstu przepisu. Kończąc ten problem Sąd in merito uważa, że skoro art. 53 § 2 p.p.s.a. nie reguluje terminu do wnoszenia skarg na akty określone w art. 101 ust. 1 u.s.g., zatem nie można negować poglądu zawartego w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 4.05.1998 r., FPS 1/98. Przedmiotem skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g. może być uchwała lub zarządzenie organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Kontrolowane przez Sąd uchwały mają taki charakter i ta kwestia nie wymaga komentarza. Z powołanego przepisu wynika też, że legitymację do wniesienia skargi ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone podjętą uchwała organu gminy. O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa materialnego. Interes prawny powinien być bezpośredni, realny i rzeczywisty /por. Andrzej Kisielewicz – Samodzielność Gminy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wyd. Librata sp. z o.o., W-wa 2002 r., str. 136-137 i powołane tamże orzecznictwo/. Skarżący zdaniem Sądu wykazał, że jego interes prawny wynika przede wszystkim z art. 19 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 10.04.1997 r. – Prawo energetyczne /tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1504, z późn. zm./. Z przepisów tych wynika, że osoby i jednostki organizacyjne zainteresowane zaopatrzeniem w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe na obszarze gminy mają prawo składać wnioski, zastrzeżenia i uwagi do projektu założeń /ust. 7/. Rada gminy uchwala założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe, rozpatrując jednocześnie wnioski, zastrzeżenia i uwagi zgłoszone w czasie wyłożenia projektu założeń do publicznego wglądu. Skarżący na terenie Gminy [...] prowadzi Zakład "[...]" i w trakcie działalności produkcyjnej powstają odpady produkcyjne, wykorzystywane i sprzedawane odbiorcom jako paliwo stałe /tzw. biomasa/. Jako właściciel tego Zakładu był zainteresowany "Założeniami..." w zakresie dostaw energii elektrycznej do Zakładu i wykorzystaniem wytwarzanego paliwa stałego. W toku wyłożenia projektu założeń składał zastrzeżenia, które w zasadniczej części nie zostały uwzględnione. W odpowiedzi na skargę Gmina [...] zanegowała interes prawny skarżącego do wniesienia skarg na przedmiotowe uchwały, wychodząc z założenia, że uchwalone Założenia do planu wiążą bezpośrednio jedynie organy gminy, nie wiążą natomiast innych podmiotów i w konkluzji stwierdziła, że zaskarżona uchwała nie jest dla skarżącego źródłem jego indywidualnych i skonkretyzowanych uprawnień lub obowiązków. Z przyczyn wcześniej przytoczonych, Sąd tego stanowiska nie podzielił. Dodatkowo za istnieniem interesu prawnego skarżącego przemawia art. 18 ust. 1 prawa energetycznego. Nota bene na rozprawie sądowej w dniu 9.11.2006 r., pełnomocnik Gminy [...] wycofał się z tego stanowiska i przyznał, że skarżący miał interes prawny do wniesienia skarg. Większość zarzutów podniesionych w skargach jest zasadna. Z przytoczonego już art. 19 ust. 8 prawa energetycznego wynika, że rada gminy uchwala założenia do planu..., rozpatrując jednocześnie wnioski, zastrzeżenia i uwagi zgłaszane w czasie wyłożenia projektu założeń do publicznego wglądu. Sąd podzielił stanowisko skarżącego, że rozpatrzenie wniosków itd. nie może być przedmiotem osobnej uchwały, gdyż kwestia ta jest integralnie związana z uchwałą w przedmiocie założeń do planu. Zbliżone do art. 19 ust. 8 prawa energetycznego unormowanie zamieszczone jest w art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. nr 80, poz. 717, z późn. zm./. Art. 20 ust. 1 w/w ustawy stanowi, że plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Na tle tego przepisu utrwaliło się zapatrywanie, że rozpatrzenie uwag do planu miejscowego i uchwalenie planu powinno być przedmiotem tej samej uchwały, przy czym rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag stanowią załączniki do tej uchwały /por. Zdzisław Kostka, Jacek Hyla – Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Komentarz, Wyd. Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o., Gdańsk 2004 r., str. 54, pkt 2/. Podjęcie w tej materii dwóch osobnych uchwał, może spowodować, że w razie wyłączenia z obrotu prawnego uchwały dotyczącej uchwalenia założeń do planu, pozostałaby w obrocie uchwała dotycząca rozpatrzenia wniosków, zastrzeżeń i uwag, która nie ma samodzielnego bytu i byłaby bezprzedmiotowa. Z podanych względów, Sąd nie podzielił odmiennego stanowiska Gminy [...] i przyjął, iż doszło do naruszenia art. 19 ust. 8 prawa energetycznego. Art. 19 ust. 5 prawa energetycznego stanowi, że projekt założeń podlega opiniowaniu przez samorząd województwa w zakresie współpracy z innymi gminami oraz przez wojewodę w zakresie zgodności z założeniami polityki energetycznej państwa. Na rozprawie sadowej w dniu 19.04.2006 r., pełnomocnik Gminy [...] przedłożył uchwałę Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...].08.2003 r. pozytywnie opiniująca "Projekt założeń do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe Gminy [...]" w zakresie koordynacji współpracy z innymi gminami oraz pismo Urzędu Wojewódzkiego [...] z dnia 23.07.2003 r., Nr [...], podpisane przez Z-cę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego M. M., pozytywnie opiniujące zgodność "Projektu założeń do planu..." pod względem założeń polityki energetycznej państwa do roku 2020. W piśmie tym nie ma żadnej wzmianki, iż zostało wydane z upoważnienia Wojewody [...], zatem wskazane uchybienie Sąd potraktował jako brak opinii Wojewody. Takie naruszenie prawa stanowi samoistną podstawę do eliminacji zaskarżonych uchwał. Stosownie do art. 18 ust. 2 prawa energetycznego, gmina realizuje zadania w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, ciepło i paliwa gazowe, zgodnie z założeniami polityki energetycznej państwa, miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Projekt założeń do planu był opracowany przez [...] m. innymi na podstawie będącego w opracowaniu "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego" i na tej podstawie określono przeznaczenie poszczególnych terenów. Studium było uchwalone przez Radę Gminy uchwała z dnia [...].01.2004 r., Nr [...]. Na skutek skargi W. I. i Grupy Mieszkańców Gminy [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 25.01.2005 r., sygn. akt II SA/Rz 339/04 stwierdził niezgodność powyższej uchwały z prawem, za wyjątkiem § 4 tej uchwały. Paragraf 4 uchwały z dnia [...].01.2004 r. stwierdzał utratę mocy uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...].12.2003 r., Nr [...], zatem nie dotyczy bytu prawnego uchwały dotyczącej "Studium". Od powyższego wyroku Gmina [...] wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 19.04.2006 r. zawiesił postępowanie sądowe uznając, że rozstrzygnięcie kasacji będzie miało wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23.05.2006 r., sygn. akt II OSK 591/05 oddalił skargę kasacyjną Rady Gminy [...] od wyroku Sądu I instancji z dnia 25.01.2005 r. Na skutek tego wyroku, uchwała Rady Gminy [...] w sprawie "Studium..." przestała obowiązywać i tym samym jedna z podstaw służących do opracowania projektu Założenia do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe Gminy [...] została wyłączona. Okoliczność, że w dacie uchwalenia przedmiotowych uchwał obowiązywała uchwała w sprawie "Studium", nie ma zdaniem Sądu istotnego znaczenia, skoro na podstawie tego dokumentu określano tereny rozwojowe w Założeniach do planu zaopatrzenia w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe. W Założeniach do planu.., nie zwrócono też staranniejszej uwagi na zakres wytwarzania paliwa stałego /biomasy/ przez Zakład [...] i tym samym nie ustalono jego znaczenia w zakresie zaopatrzenia w ciepło w sposób ekonomicznie uzasadniony. Z informacji przekazanych przez [...] Zakład Energetyczny wynika, że stacja transformatorowa położona w miejscowości N., oznaczona jako N-6 400 KVA, zasilająca Zakład [...] jest obciążona w 30 %, i rezerwa mocy wynosi 280 KVA /Załącznik Nr 1 do Rozdziału II Założeń do planu "Wykaz stacji transformatorowych na terenie Gminy [...]"/. W takim stanie rzeczy Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, że obciążenie tej stacji transformatorowej wynosi 100 %, a rezerwa mocy równa jest zeru, zaś zapotrzebowanie Zakładu [...] na energię z transformatora wynosi 300 KW. Informacja na ten temat pochodzi od Zakładu zajmującego się dostawą energii, przeto zdaniem Sądu jest to informacja wiarygodna. Mając na uwadze przedstawione naruszenia prawa i kierując się treścią art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 u.s.g. – Sąd orzekł jak w punktach I i II wyroku /stwierdził niezgodność zaskarżonych uchwał z prawem/. Art. 94 ust. 1 u.s.g. stanowi, że nie stwierdza się nieważności uchwały po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały właściwemu organowi nadzoru /wojewodzie/ w terminie 7 dni od dnia ich podjęcia. Zaskarżone uchwały nie są aktami prawa miejscowego w rozumieniu art. 40 u.s.g. W takiej sytuacji, i zgodnie z ust. 2 powołanego przepisu, jeżeli istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Zaskarżone uchwały były powzięte w dniu [...].12.2004 r., zatem w dacie wyrokowania upłynął 1 rok od daty ich podjęcia. O kosztach postępowania sądowego, Sąd orzekł po myśli art. 200 p.p.s.a. W skład zasądzonych kosztów weszły n/w składniki: 1. wpisy od skarg 2 x 300 zł = 600 zł, 2. wynagrodzenie adwokata 2 x 240 zł = 480 zł, 3. opłata skarbowa od pełnomocnictwa 15 zł, /razem 1095 zł/. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. – Sąd stwierdził, że zaskarżone uchwały nie mogą być wykonane do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.