II SA/Rz 815/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej -skargę oddala- Przedmiotem skargi jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2011r. znak: [...], która w oparciu o art. 138 § 2 w zw. z art. 149 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej następnie k.p.a. uchyliła decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2009r. znak: [...] oraz postanowienie tego organu z dnia [...] października 2006r. znak: [...] w przedmiocie choroby zawodowej i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Rozstrzygnięcia te zapadły w następującym stanie sprawy. Decyzją z dnia [...] maja 2001r. znak: [...] Miejski Inspektor Sanitarny dla miasta [...] i powiatu [...] stwierdził u Z. M. brak podstaw do uznania choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, w związku ze znikomym ubytkiem słuchu u wyżej wymienionego. Wnioskiem z dnia 9 grudnia 2003r. Z. M. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wznowienie postępowania w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. z uwagi na ujawnienie się nowych faktów nieznanych organowi w dniu wydawania decyzji (fakt stwierdzenia choroby zawodowej u innego pracownika, który również pracował na rębalni) oraz wobec uniemożliwienia mu brania czynnego udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2004r. (znak: [...]) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny - działając na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] maja 2001r., natomiast decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. (znak: [...]) – wydaną w oparciu o art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. - odmówił wznowienia postępowania w tej sprawie, z uwagi na niezachowanie przez stronę terminu z art. 148 k.p.a. do złożenia przedmiotowego wniosku o wznowienie. To ostatnie rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] październik 2004r. (znak: [...]). Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 28 października 2005r. sygn. akt II SA/Rz 1046/04 stwierdził nieważność wskazanych decyzji z dnia [...] października 2004r. oraz z dnia [...] sierpnia 2011r., jak też uchylił postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2004r. uznając, iż po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. niedopuszczalne było już wydawanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. Sąd zarzucił także niewyjaśnienie kwestii zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. odnośnie do przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 tej ustawy. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006r. (znak: [...]) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny odmówił Z. M. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (z uwagi na niedotrzymanie terminu z art. 58 § 2 k.p.a.), zaś decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. (znak: [...]) odmówił wznowienia postępowania w sprawie choroby zawodowej u Z. M. uznając, iż strona nie zachowała terminu z art. 148 k.p.a. odnośnie do przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006r. (znak: [...]) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił powyższe postanowienie z dnia [...] kwietnia 2006r. (w przedmiocie przywrócenia terminu), a decyzją z tej samej daty uchylił decyzję z dnia [...] kwietnia 2006r. (w przedmiocie wznowienia postępowania). Postanowieniem z dnia [...] października 2006r. (znak: [...]) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny– działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. - wznowił postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u Z. M. w związku z wyjściem na jaw nowych dokumentów, które mogą stanowić dowód w sprawie. Organ miał mianowicie na uwadze przedstawioną przez Z. M. "Kartę pomiarową wibracji nr [...]", która może stanowić źródło dodatkowych informacji o czynnikach szkodliwych występujących w środowisku pracy wyżej wymienionego. Po przeprowadzeniu wznowieniowego postępowania Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2009r. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] maja 2001r. o braku podstaw do uznania u Z. M. choroby zawodowej – uszkodzenia słuchu, wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych. Organ podniósł, że dokonał analizy wszelkich znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w tym także tych przedłożonych przez stronę. Nie dokonywał natomiast oceny zalegających w aktach sprawy wyników badań lekarskich dostarczonych przez Z. M., jak także orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki inne niż uprawnione od orzekania w sprawie choroby zawodowej oraz artykułów prasowych odnoszących się do orzecznictwa lekarskiego. Dokumentacja ta bowiem jako podlegająca ocenie medycznej przekazana została do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Organ podkreślił, że po zwróceniu się do powyższej placówki o ponowne przeanalizowanie wydanego przez nią uprzednio orzeczenia w związku z przedstawionymi przez stronę nowymi dokumentami wskazany Instytut podniósł, że brak jest podstaw do zmiany tego orzeczenia. W związku z powyższym organ uznał, że przedłożone przez Z. M. opracowania są jedynie opiniami podmiotów je sporządzających, które nie mają w świetle regulacji k.p.a. mocy wiążącej dla orzekających organów. Ustosunkowując się do nowego dowodu w postaci karty pomiarowej wibracji nr [...] z dnia 22 grudnia 1984r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uznał, że nie ma on wpływu na treść orzeczenia lekarskiego z dnia 11 kwietnia 2001r., które zostało wydane po przeprowadzeniu stosownych badań i konsultacji specjalistycznych przez uprawnione placówki diagnostyczno-orzecznicze. Organ podkreślił, iż wspomniane orzeczenie wskazuje, iż stwierdzone u Z. M. choroby mają charakter samoistny tj. nie związany z warunkami pracy wyżej wymienionego. W związku z powyższym bez znaczenia pozostają tak czasokres, jak i wielkość narażenia zawodowego na takie czynniki jak hałas, wibrację miejscową oraz nadmierny wysiłek głosowy. Organ zwrócił uwagę, że samo narażenie na czynnik szkodliwy lub uciążliwy przy braku skutków klinicznych ich działania nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej. Podkreślił, że podniesione przez Z. M. zarzuty dotyczące czynności biegłych zmierzały jedynie do podważenia ich kompetencji, w sytuacji gdy dysponują oni dostateczną wiedzą merytoryczną w stosownym zakresie. Odwołanie od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kutego 2009r. złożył Z. M., wnosząc o jej uchylenie oraz wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 lub pkt 5 k.p.a. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego tj. a) § 1 pkt 1 poz. 15 wykazu chorób zawodowych przez przyjęcie, że ilościowy ubytek w decybelach decyduje o uznaniu danego schorzenia za chorobę zawodową, b) § 1 pkt 2 w zw. z § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294), c) art. 237 § 4 pkt 1 Kodeksu pracy z uwagi na niewystawienie karty narażenia zawodowego na druku zgodnie z § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002r. w sprawie dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz. U. Nr 132, poz. 1121) oraz niewystawienie skierowania na obowiązującym druku w celu wykonania badań diagnostycznych, d) § 5 pkt 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z 1983r. w zw. z § 2 pkt 2 ppkt 9 rozporządzenia w sprawie dokumentowania chorób zawodowych ... z 2002r., e) art. 7 i art. 9 ustawy z dnia 12 czerwca 1975r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 1983r. Nr 30, poz. 144 ze zm.), art. 2, art. 7, art. 24, art. 44 i art. 77 Konstytucji RP oraz art. 6 pkt 1, art. 13, art. 14 i art. 17 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez bezprawne pozbawienie świadczeń rentowych z tytułu choroby zawodowej poprzez celowe przewlekanie sprawy i niesporządzenie karty narażenia zawodowego przez okres 10 lat, 2) naruszenie prawa procesowego tj.: a) art. 24 § 3 k.p.a. przez brak postanowienia w przedmiocie wyłączenia organów, b) art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 123 i art. 124 k.p.a. przez brak wskazania w postanowieniu z dnia [...] października 2006r. podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a., mimo, iż podstawy wymienione w tych przepisach były powołane w jego wniosku z dnia 9 grudnia 2003r., c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. z uwagi na dowolne rozpatrzenie materiału dowodowego, d) art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób szablonowy i korzystanie z pozaprawnych wytycznych Ministerstwa Zdrowia i Głównego Inspektora Sanitarnego, e) art. 75 i art. 84 k.p.a. przez zaniechanie oceny pisma z 20 października 2008r. i przyjęcie, iż jest to opinia, mimo że nie spełnia wymogów prawa (brak uzasadnienia), f) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i wydanie decyzji bez wyjaśnienia spornych kwestii, g) art. 6, art. 7, art. 8 – 14 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. przez brak jednoznacznego uzasadnienia prawnego. Po rozpatrzeniu powyższego środka zaskarżenia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] czerwca 2011r. uchylił kwestionowaną nim decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2009r. oraz postanowienie tego organu z dnia [...] października 2006r. Organ zaznaczył, iż wniosek Z. M. z dnia 9 grudnia 2003r. dotyczył wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Brak jest jednakże formalnego zakończenia sprawy o wznowienie postępowania opartego o wskazane podstawy. Organ odwoławczy podkreślił, że postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia [...] października 2006r. oparto z kolei o art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. przy uwzględnieniu faktu przedłożenia przez stronę nowego dowodu w postaci karty pomiarowej natężenia wibracji. Tymczasem wskazany art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. dotyczy sytuacji, gdy dowód został sfałszowany. Ponadto wznawiając postępowanie na podstawie ostatnio powołanego przepisu organ nie zbadał kwestii zachowania przez stronę terminu do złożenia inicjującego go wniosku. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nakazał organowi pierwszej instancji zbadanie kwestii dopuszczalności wznowienia postępowania na podstawie wniosku strony z 2003r. i formalne zakończenie go. Zaznaczył, iż wszczęcie nowego postępowania możliwe jest tylko wówczas, gdy zaistnieją niezbędne do tego przesłanki. Organ odwoławczy podkreślił również, iż strona nie może dowolnie inicjować zachowań organu, przedkładając ciągle dokumenty i wyciągi z czasopism uznając, że są to nowe istotne dowody istniejące w dniu wydawania decyzji z 2001r., lecz nieznane organowi, który rozstrzygnięcie to podejmował. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2011r. Z. M. wniósł o jej uchylenie w całości i uznanie, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Składający skargę zarzucił, iż organ drugiej instancji nie zawiadomił wszystkich stron postępowania o decyzji z dnia 16 czerwca 2011r. tj. nie powiadomił "[...]" S.A. oraz nie umożliwił wypowiedzenia się co do całego materiału dowodowego, jak też złożenia uwag i wniosków. Zdaniem skarżącego, art. 151 § 1 k.p.a. nie zezwala na wydanie decyzji kasacyjnej w celu ustalenia zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w sytuacji gdy podstawy wznowienia są bezsporne. Nadto kwestionowana decyzja nie odnosi się do podniesionych przez niego zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia o wydanej decyzji "[...]" S.A. wskazał, że niezwłocznie po wpłynięciu skargi doręczył powyższej stronie swoją decyzję. Uzasadniając kasacyjne rozstrzygnięcie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podkreślił, że uchybienia organu pierwszej instancji były tak duże, iż nie mogły zostać naprawione w postępowaniu odwoławczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej w dalszej części P.p.s.a. sprawują wymiar sprawiedliwości dokonując kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analizując objętą skargą decyzję sądy administracyjne oceniają ją z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną - art. 134 § 1 P.p.s.a. Wyeliminowanie skarżonego rozstrzygnięcia możliwe jest zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W ocenie Sądu, skarga Z. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Jej przedmiot stanowi decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej także PWIS) z dnia [...] czerwca 2011r. uchylająca decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej również PPIS) z dnia [...] lutego 2009r. o odmowie uchylenia własnej decyzji z dnia [...] maja 2001r. (stwierdzającej brak podstaw do stwierdzenia u Z. M. choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu) oraz uchylająca postanowienie tego organu z dnia [...] października 2006r. o wznowieniu postępowania w tej sprawie. Skarżone rozstrzygnięcie zapadło w trybie postępowania wznowieniowego, które stanowi nadzwyczajne postępowanie administracyjne, służące weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych przez pryzmat przesłanek wznowieniowych określonych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania składa się z dwóch faz. W pierwszej z nich (wstępnej) organ, do którego wpłynął stosowny wniosek bada formalne przesłanki dopuszczalności wznowienia, a zatem, czy podanie pochodzi od strony, czy wskazano w nim ustawową przesłankę wznowienia oraz czy zachowany został termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania wskazany w art. 148 k.p.a. Poczynienie pozytywnych ustaleń w tym zakresie uzasadnia podjęcie przez organ postanowienia o wznowieniu określonego postępowania zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a., które po myśli § 2 tego przepisu rozpoczyna następny etap postępowania, będąc podstawą do podjęcia kroków celem wyjaśnienia, czy przesłanka wznowienia rzeczywiście wystąpiła oraz do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Natomiast w razie, gdy którykolwiek ze wskazanych wyżej wymogów nie został spełniony, obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 P.p.s.a.). Złożenie zatem wniosku o wznowienie danego postępowania administracyjnego obliguje organ do ustalenia w pierwszej kolejności wymienionych wyżej kwestii formalnych, w tym (co jest istotne w niniejszej sprawie) terminu do wniesienia takiego podania. Wszczęcie bowiem postępowania wznowieniowego w sytuacji, gdy termin do jego zainicjowania upłynął i nie został przywrócony stanowiłoby rażące naruszenie prawa, godzące w wyrażoną w art. 16 k.p.a. zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Przechodząc do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy podnieść, że - jak już wyżej przedstawiono - wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2001r. złożył Z. M. powołując się na dwie przesłanki wznowieniowe tj. określone w art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wznowił to postępowanie, podając w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia (z dnia [...] lipca 2004r.) przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Rozstrzygnięcie to, jak i zapadła następnie decyzja (z dnia [...] sierpnia 2004r.) o odmowie wznowienia tego postępowania wraz z utrzymującą ją w mocy decyzją z dnia [...] października 2004r. zostały wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem tut. Sądu z dnia 28 października 2005r. (sygn. akt II SA/Rz 1046/04). W orzeczeniu tym Sąd zwrócił m. in. uwagę na niezbadanie przez organy kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku odnośnie do przyczyny z art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu PPIS postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006r. - po rozpatrzeniu wniosku Z. M. - odmówił mu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie. Z kolei decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2001r. z powodu niezachowania przez wnioskodawcę terminu z art. 148 na złożenie wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o podstawy wymienione w art. 145 § § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Obydwa rozstrzygnięcia z dnia [...] kwietnia 2006r. usunął z obrotu prawnego PWIS postanowieniem oraz decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. W dalszym postępowaniu organ pierwszej instancji podjął czynności w celu wyjaśnienia kwestii terminowości wniosku skarżącego z dnia 9 grudnia 2003r. (pisma skierowane do Z. M. z dnia 20 lipca 2006r. oraz z dnia 21 września 2006r.). Ich wynikiem nie było jednakże wydanie przez organ stosownego rozstrzygnięcia, które załatwiałoby sprawę zainicjowaną wnioskiem skarżącego z dnia 9 grudnia 2003r. Wobec natomiast przedłożenia przez Z. M. karty pomiarowej wibracji nr [...] PPIS wydał w dniu [...] października 2006r. postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie podejrzenia u wyżej wymienionego choroby zawodowej w postaci uszkodzenia słuchu uznając, iż wyszły na jaw nowe dokumenty (wspomniana karta pomiarowa wibracji), które mogą stanowić istotny dowód w sprawie. Tym samym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie kończąc postępowania z wniosku Z. M. z dnia 9 grudnia 2003r. wszczął nowe postępowanie zmierzające do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2001r. W podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia powołał przy tym art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., który – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – dotyczy sfałszowania dowodu, w oparciu o który ustalono istotne w sprawie okoliczności faktyczne, nie zaś – jak przyjął w uzasadnieniu organ pierwszej instancji - pojawienia się dowodu, który istniał wprawdzie w dniu podejmowania decyzji, lecz nie był znany organowi, który ją podjął (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Ponadto, wydając postanowienie z dnia [...] października 2006r. PPIS nie zbadał, czy wznowienie postępowania jest dopuszczalne w aspekcie terminowości złożenia przez stronę wniosku w tym przedmiocie. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, iż prawidłowo organ drugiej instancji dokonał kasacji tego postanowienia, jak też podjętej w jego następstwie decyzji z dnia [...] lutego 2009r. Należy bowiem podnieść, że wszelkie rozstrzygnięcia na gruncie przepisów regulujących kwestię wznowienia postępowania zawartych w art. 145 i nast. k.p.a. nie mają charakteru uznaniowego, co oznacza, iż organy je podejmujące związane są ściśle określonymi w nich przesłankami zastosowania i nie mogą w tym względzie stosować żadnej dowolności. Skoro zatem art. 148 k.p.a. wskazuje terminy, w jakich dopuszczalne jest skuteczne złożenie wniosku o wznowienie danego postępowania, organ nie mógł pominąć tej kwestii i nie dokonać stosownych ustaleń w tym zakresie. Z kolei po dokonaniu wyjaśnień w tym przedmiocie obowiązkiem organu było wyciągnięcie wniosków zakończonych odpowiednim rozstrzygnięciem (odmowa wznowienia postępowania bądź jego wznowienie w oparciu o podaną przez stronę przyczynę). Tymczasem w niniejszym postępowaniu, jak wyżej zaznaczono, PPIS poczynił pewne ustalenia odnośnie do kwestii terminowości złożenia przez Z. M. wniosku z dnia 9 grudnia 2003r., jednak w oparciu o nie nie podjął jednocześnie stosownego rozstrzygnięcia, nie kończąc tym samym sprawy wnioskiem tym zainicjowanej. W tym miejscu Sąd wskazuje, iż wbrew twierdzeniu skarżącego to na nim jako inicjatorze niniejszego postępowania spoczywa konieczność wykazania, czy termin z art. 148 k.p.a. na złożenie wniosku o wznowienie postępowania został dotrzymany. Stanowisko takie nie budzi wątpliwości zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądowym (tak. np. Zbigniew Janowicz w Komentarzu do art. 148 k.p.a., LexPolonica, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.10.1998r., III SA 2802/97, LexPolonica Nr 340594, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.02.2010r. II OSK 1542/08, opubl.: Legalis). Należy także zwrócić uwagę, iż w istocie decyzja PWIS uwzględnia zarzut Z. M. podniesiony w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, iż postanowienie z dnia [...] października 2006r. nie podaje wskazanych przez niego podstaw wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Nie mógł natomiast odnieść zamierzonego skutku podniesiony w skardze zarzut, iż organ drugiej instancji nie ustosunkował się do kwestii powołanych w odwołaniu od decyzji z dnia [...] lutego 2009r., bowiem uchylając to rozstrzygnięcie z przyczyn procesowych organ ten nie mógł odnieść się do merytorycznych zarzutów składającego odwołanie, jako że byłoby to na tym etapie przedwczesne, skoro nie została jeszcze przesądzona sama dopuszczalność wznowienia. W tym stanie rzeczy, nie dopatrując się aby organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył prawo Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.