II SA/Rz 82/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi P. O. na postanowienie Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania -skargę oddala- Zaskarżonym postanowieniem Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu ( dalej: "Odwoławcza Komisja Stypendialna") z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...] stwierdziła niedopuszczalność wniesienia odwołania P.O.( dalej: "Skarżąca") od decyzji Komisji Stypendialnej Studentów Wydziału Filologicznego ( dalej: "Komisja") w sprawie przyznania stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 173 ust. 1 pkt 3, art. 174 , art. 175 ust. 2-4, art. 177 ust. 1, 3-5, art. 181 ust. 1, 3-6, art. 184, art. 186 i art. 207 ust. 1,2,4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawa o szkolnictwie wyższym ( Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) – dalej ustawa o szkolnictwie wyższym. Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Komisja odmówiła przyznania P.O. wnioskowanego świadczenia. Ustalono bowiem, że dochód na osobę w jej rodzinie wynosi 795,88 zł i przekracza kwotę uprawniającą do ubiegania się o stypendium o 15,88 zł. Rozstrzygnięcie doręczono stronie w dniu 29 grudnia 2014 r. W dniu 13 stycznia 2015 r. Skarżąca nadała za pośrednictwem operatora pocztowego odwołanie od ww. decyzji, w którym zakwestionowała ustalenia organu I instancji dotyczące wysokości dochodu przypadającego na osobę w jej rodzinie. Po rozpatrzeniu tego odwołania Odwoławcza Komisja Stypendialna, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § K.p.a. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego wysokość dochodu na osobę w rodzinie została wyliczona zgodnie z obowiązującymi przepisami, a wobec przekroczenia kryterium dochodowego Komisja była zobowiązana do wydania decyzji odmownej. Wyrokiem z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 475/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził nieważność decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...]. W uzasadnieniu do wyroku Sąd stwierdził, że termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 12 stycznia 2015 r., a Skarżąca swoje odwołania nadała w urzędzie Pocztowym w N. w dniu 13 stycznia 2015 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu, w związku z czym Sąd nakazał w ponownie przeprowadzonym postępowaniu przeprowadzenie badania wstępnego środka zaskarżenia, a następnie wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Odwoławcza Komisja Stypendialna opisanym na wstępie postanowieniem stwierdziła niedopuszczalność odwołania. W skardze na to postanowienie, Skarżąca zaskarżając postanowienie w całości zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: -art. 134 K.p.a. przez stwierdzenie, że odwołanie było niedopuszczalne, - art. 7 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela, - art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zawartej w tym przepisie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej. Naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 3 pkt 23 lit. c ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych ( Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację i brak zastosowania, - art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych ( Dz.U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) poprzez brak zastosowania, - art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U. Nr 80, poz. 350 ze zm.) poprzez błędną interpretację i brak zastosowania. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenia na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności wskazała, że odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu w dalszej kolejności zarzuciła nieprawidłowe ustalenia faktyczne w zakresie nie spełnienia przez nią przesłanek do wnioskowanej pomocy. W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Stypendialna wniosła o jej oddalenie. Podtrzymała w całości argumentację zawartą w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, w odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego wskazała, że przepisy te nie były podstawą zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie na zasadzie art. 153 P.p.s.a. organy administracji i Sąd są związane prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 475/15. Sąd w w/w sprawie przesądził, że odwołanie złożone przez P.O. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] nastąpiło z uchybieniem 14-dniowego terminu do jego wniesienia, Kontrolowanym postanowieniem Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu z powodu uchybienia przez P.O. terminu do wniesienia odwołania stwierdziła jego niedopuszczalność. Pierwszą fazą postępowania odwoławczego jest wstępne badanie środka odwoławczego pod względem formalnym. Na tym etapie organ odwoławczy jest obowiązany ocenić czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w terminie. Negatywny wynik badania wstępnego skutkuje wydaniem jednego z 2 wymienionych w art. 134 k.p.a. rozstrzygnięć – stwierdzenia niedopuszczalności odwołania lub stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Jeśli natomiast odwołanie spełnia wszystkie wymogi formalne, wówczas dopiero organ może przystąpić do jego rozpoznania. W kontrolowanej sprawie dopuszczalność odwołania jest oczywista (art. 175 ust. 3 i 4 ustawy o szkolnictwie wyższym). W związku z tym postanowienie winno stwierdzać uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Istotny jest w niniejszej sprawie przepis art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym od decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studenckich stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z ust. 4, przepis ust. 1 stosuje się także do decyzji podjętych przez komisję stypendialną i odwoławczą komisję stypendialną, o których mowa w art. 175 ust. 3 i art. 176 ust. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym. Odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. oznacza konieczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony przy zachowaniu autonomii szkoły wyższej (por. wyrok TK z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. akt SK 19/99, opubl. W OTK nr 7, poz. 258). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym, odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1304/11, Lex nr 1069584). W kontrolowanej sprawie przesądzona jest odmowa merytorycznego rozpoznania odwołania skarżącej. Błędna treść postanowienia, w kontekście odpowiedniego stosowania art. 134 K.p.a., przy zachowaniu jego odmownego charakteru nie miała wpływu na prawidłowy, negatywny efekt rozpoznania odwołania. Pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego z oczywistych względów wobec treści wyroku z dnia 15 września 2015 r., II SA/Rz 475/15 były bezskuteczne w niniejszym postępowaniu prowadzonym zgodnie z zasadami K.p.a., w tym art. 7, art. 8. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.