II SA/Rz 821/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa WSA Krystyna Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 4 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonanych robót budowlanych -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] października 2008 r. [...] P.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R., zwany dalej WINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M.i P. i B. P. działającej imieniem własnym oraz jako pełnomocnik K. P. – K. i E. D., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...]maja 2008 r. o umorzeniu postępowania w sprawie robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę wykonanych w budynku składu opału i żużla zlokalizowanym na działce nr 116/4 obr. 47 przy ul. T. w P. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zwanego dalej WSA, z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 98/07 uchylającym rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego obu instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując ponownie sprawę, decyzją z dnia 6 maja 2008 r. umorzył postępowanie, ponieważ przebudowa wykonana została przed 1995 rokiem, a więc sprawa podlegała rozpoznaniu z uwzględnieniem przepisów obowiązujących w trakcie ich wykonania, tj. ustawy Prawo budowlane z 1974 roku. W odwołaniu od tej decyzji zarzucono naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. B. P. dodatkowo podniosła, że nie uściślono, kiedy wykonano otwory bramowe i zadaszenie z blachy trapezowej. Wskazała też, że organ wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z adaptacją byłego składu na boksy garażowe, bowiem wymagane było wówczas pozwolenie na budowę. Wobec tego aktualnie umorzenie postępowania jest niewłaściwe. Powołując decyzję w sprawie pozwolenia na remont wskazała na wadliwe rozwiązanie stropodachu. Z kolei M. P. podniosła, że organy nie zastosowały się do wyroku WSA i nie ustaliły, w jakim czasie przedmiotowe roboty były wykonane, co ma znaczenie przy stosowaniu prawa: organy powołują przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. chociaż nie jest wiadome, czy w sprawie nie powinno mieć zastosowanie Prawo budowane z 1961 roku. Również MPEC nie przedłożył wymaganych dokumentów i samowolnie poszerzył zakres przebudowy składu opału i żużla o wymiennikownię ciepła, na którą w oparciu o Prawo budowlane z 1974r. wymagane było pozwolenie na budowę. Organ I instancji nie odniósł się też do zagrożenia, jakie dla budynku nr 3 powoduje wymiennikownia ciepła i pomieszczenia składowe wraz ze zjazdem. Tymczasem wielokrotnie podnoszona była kwestia przemarzania gruntu, możliwości zalewania wodą opadową i niewłaściwego spadku stropodachu i zamakania ściany szczytowej budynku nr 3. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym WINB stwierdził, że sprawa była przedmiotem analizy organów nadzoru budowlanego w oparciu o materiał dowodowy, w tym ustalenia dokonane na podstawie przeprowadzonej rozprawy administracyjnej z dnia 4 maja 2005 r. Nadto kierując się wytycznymi zawartymi w wyroku WSA sygn. II SA/Rz 97/07, w dniu 22 września 2008r. przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem zainteresowanych stron. Na podstawie tych dowodów ustalono, że w trakcie przebudowy wykonanej na przełomie lat 90-tych został rozebrany w istniejącym składzie opału i żużla fragment dachu zawierający otwory zsypowe, w ścianie frontowej wykonano dwa wejścia bramowe pod istniejącym podciągiem, istniejące do dzisiaj. Rozebrano wówczas całkowicie ścianę zewnętrzną, a przestrzeń wewnętrzną budynku podzielono ścianami działowymi; poprzeczną wykonano pod istniejącym podciągiem pomiędzy istniejącymi ścianami podłużnymi wydzielając pomieszczenie, które w późniejszym terminie przeznaczono na wymiennikownię ciepła, a pozostałą przestrzeń podzielono ścianą podłużną na dwa boksy garażowe. Wstawiono też bramy garażowe, a pomieszczenia, jako boksy garażowe, użytkowane były do 2000 roku, przy czym według przedstawiciela MPEC, nie wykonano wówczas żadnych robót konstrukcyjnych. Podczas rozprawy administracyjnej pełnomocnik A. P. twierdził, że w trakcie przebudowy dokonano zmian konstrukcyjnych likwidując dwa słupy w pomieszczeniu opału oraz wybudowano nowe słupy pod podciągami, w tym w podciągu, w którym znajdują się bramy wjazdowe, dobudowano słup pośrodku. Pełnomocnik podtrzymał też wszystkie zarzuty zgłoszone w odwołaniach. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji postępowanie prowadził na wniosek B. P., który dotyczył robót budowlanych wykonanych w budynku składu opału i żużla w zakresie przebudowy części obiektu i adaptacji na boksy garażowe, adaptacji na wymiennikownię ciepła oraz wykonanego zjazdu z ulicy T. do boksów garażowych. Niniejsze postępowanie dotyczy jedynie robót budowlanych wykonanych w budynku składu opału i żużla, który to obiekt został zrealizowany na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. z dnia 26 września 1968r. znak BUA/601/58/68. Decyzją z dnia 8 grudnia 1969 r. obiekt został dopuszczony do użytkowania. Następnie na wniosek MPEC Prezydent Miasta P. decyzją dnia [...] maja 1999 r. znak [...], na która wskazują odwołujący się, udzielił pozwolenia na przebudowę budynków dla wymiennikowni ciepła przy ulicy H. oraz T. w P.. Decyzja obejmowała część obiektu, której sposób użytkowania zmieniono na wymiennikownię ciepła; nie obejmowała natomiast części budynku zużytkowanych do 16 lipca 2000 r. na boksy garażowe, które w czasie prowadzonego postępowania pełniły funkcje składu opału i podręcznego magazynu, zgodnie z pierwotną funkcją objętą pozwoleniem na budowę. Podczas rozprawy administracyjnej z dnia 4 maja 2005 r. organ ustalił, że w pomieszczeniach składu opału i żużla wykonano ścianę poprzeczną z wydzieleniem w części wschodniej pomieszczenia dla potrzeb wymiennikowni ciepła. Pozostałą część podzielono ścianą podłużną na dwa odrębne pomieszczenia, dawniej dwa boksy garażowe, które użytkowane były jako garaże do 16 lipca 2000 r. W stropie pomieszczeń zlikwidowano dwa wsypy, a w ścianie zewnętrznej poprzecznej wykonano dwa otwory bramowe, a także zjazd od ulicy T.. Nad wjazdem do pomieszczeń składowych wykonano zadaszenie z blachy wsparte na profilach stalowych. Powyższy zakres robót wykonano przed 1995 rokiem, co potwierdził A. P. biorący udział w rozprawie. Okoliczność tą potwierdziła również B. P. w piśmie z dnia 19 kwietnia 2005 r. Zatem zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że roboty w budynku składu opału i żużla wykonano przed 1995 rokiem. Wobec tego zarzut odwołania, iż nie udowodniono, w jakim okresie i jaki zakres robót został wykonany, jest bezzasadny. Organ odwoławczy podkreślił, że kwestia wykonania robót tego rodzaju przed 1974 rokiem, czy też po 1974 roku, a przed 1995 rokiem, nie ma znaczenia, ponieważ dla takich inwestycji mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1974 roku. Roboty tego typu nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę i w konsekwencji brak było podstaw do podjęcia postępowania oraz wydania decyzji. Co się tyczy boksów użytkowanych jako garaże do 2000 roku, to w świetle Prawa budowanego z 1974 roku wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę w celu adaptacji pomieszczeń na garaże. Niemniej jednak aktualnie pomieszczenia te nie są użytkowane jako garaże, w związku z czym postępowanie nie obejmuje przebudowy obiektu w celu adaptacji pomieszczeń na garaże. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w rozporządzeniu z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego /Dz. U. nr 8, poz. 48, z 1975 r./ określił, jakie inwestycje wymagają pozwolenia na budowę. Zgodnie z § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia inwestycje, dla których zgodnie z przepisem § 9 wymagane jest ustalenie przez właściwy organ miejsca i warunków realizacji inwestycji wymagają uzyskania pozwolenia. W świetle tych przepisów na prowadzenie robót budowlanych zakwalifikowanych jako przebudowa obiektu polegająca na wykonaniu w ścianie zewnętrznej dwóch otworów bramowych oraz zlikwidowaniu dwóch wsypów w stropie, wykonaniu ścianki działowej w pomieszczeniu składu opału i żużla, pozwolenie na budowę nie było wymagane. Wobec tego brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania jakiejkolwiek decyzji w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Odnosząc się do kolejnych zarzutów odwołań organ stwierdził, że w trakcie całego postępowania nie zebrano żadnych dowodów wskazujących na prowadzenie robót budowlanych ingerujących w konstrukcję budynku przyjętego na użytkowanie w 1969 roku, a niewykonanie przez MPEC zaprojektowanej w decyzji z dnia 5 maja 1999r. zmiany stropodachu wykracza poza zakres prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie. Także bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., gdyż na całym etapie postępowania strony miały możliwość przedstawiać dowody na poparcie swoich twierdzeń. Organ I instancji zrealizował też wytyczne zawarte w wyroku WSA. Na decyzję tą skargę wniosła M. P. podnosząc, że organy naruszyły art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. Na tej podstawie sformułowany został wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazując na decyzję Prezydenta Miasta P. z 1990 roku i zaskarżoną decyzję, w których powołano Prawo budowlane z 1974 roku skarżąca wskazała, że rozstrzygnięcia te są w swej treści sprzeczne ze sobą. W 1990 roku zobowiązano bowiem MPEC do przedłożenia dokumentacji technicznej i uzyskania pozwolenia na budowę dla prowadzonych prac remontowo-budowlanych, natomiast w 2008 r. w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że pozwolenie takie jest zbędne. Nadto nie został spełniony warunek zawarty w wyroku WSA sygn. II SA/Rz 98/07 w zakresie wykonanych robót. Zdaniem skarżącej organy powinny ustalić dokładnie datę, tj. miesiąc i rok rozpoczęcia oraz zakończenia robót, a wskazały jedynie, że roboty zostały wykonane przed 1995 rokiem. Opisując szczegółowo zakres wykonanych robót w obiekcie składu opału i żużla, a także zjazdu skarżąca podniosła, że prowadzenie dwóch odrębnych postępowań administracyjnych było zbędne i nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie i z uwagi na podniesienie zarzutów tożsamych z odwołaniem, wskazał na stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. Stan faktyczny jest następujący: wnioskiem z dnia 10 stycznia 2005r. (data wpływu do organu) B. P. zwróciła się o likwidację zjazdu do boksów garażowych od ul. T. w P. wykonanego w warunkach samowoli budowlanej oraz o wykonanie przebudowy dachu składu opału i żużla zgodnie z projektem budowlanym uzyskanym przez MPEC w P.. Zawiadomieniem z dnia 25 marca 2005r. PINB w P. wszczął postępowanie w tej sprawie i na dzień 4 maja 2005r. wyznaczył rozprawę administracyjną na terenie działki przy ul. T.. W rozprawie wziął udział m.in. A. P., który potwierdził, iż roboty budowlane dotyczące zjazdu i przebudowy składu opału wykonane zostały przed 1995 rokiem. W tej sytuacji organ I instancji działając na podstawie art. 56 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz.229 ze zm.), postanowieniem z dnia 19 lipca 2005r. (K.33) nałożył na Miejskie Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w P. Sp. z o.o. obowiązek przełożenia orzeczenia technicznego dotyczącego prawidłowości samowolnie wykonanych robót polegających na wykonaniu dwóch otworów bramowych w ścianie składu opału i żużla, w terminie 3 miesięcy. Kolejnym postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2005r., na tej samej postawie prawnej, zobowiązał MPEC do przedłożenia orzeczenia technicznego dotyczącego zjazdu do pomieszczeń składowych. Orzeczenia takie sporządzone przez osoby uprawnione zostały przedłożone i stanowiły podstawę, wraz z pozostałym materiałem dowodowym, decyzji PINB z dnia [..] października 2006r. o umorzeniu postępowania w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych przy budowie zjazdu, a także decyzji tegoż organu z dnia 23 października 2006r. o umorzeniu postępowania w sprawie samowolnie wykonanych robót przy przebudowie składu opału i żużla. Decyzje te utrzymane zostały w mocy przez WINB, odpowiednio rozstrzygnięciami z dnia [...] grudnia 2006r. oraz [...] grudnia 2006r. i były przedmiotem skarg. Wyrokami z dnia 11 lipca 2007r. sygn. II SA/Rz 97/07 oraz sygn. II SA/Rz 98/07 WSA uchylił decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji z wytycznymi sprowadzającymi się do konieczności dokładnego ustalenia zakresu, a także okresu wykonania robót z konkluzją, że dla robót budowlanych, dla których nie było wymagane pozwolenie na budowę, nie można stosować przepisów Prawa budowlanego z 1974 roku. Rozpoznając ponownie sprawę organ I instancji decyzją z dnia 6 maja 2008r. po raz wtóry umorzył postępowanie w sprawie robót budowlanych wykonanych w budynku składu opału i żużla na działce nr 116/4 obr. 47 przy ul. T. w P., ponieważ dla wykonanej przed 1995 rokiem przebudowy nie było wymagane pozwolenie na budowę. Natomiast decyzją z dnia 7 maja 2008r., z tych samych przyczyn, umorzył postępowanie w sprawie wykonanego zjazdu na działce nr 116/8. Na skutek odwołań współwłaścicieli budynku nr 3 przy ul. T., organ II instancji przed rozpoznaniem sprawy wyznaczył na dzień 22 września 2008r. na miejscu przedmiotu postępowania rozprawę administracyjną, po czym decyzjami z dnia 3 października 2008r. (zjazd) oraz [...] października 2008r. (przebudowa składu opału i żużla) – utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia. Ostatnio wskazana decyzja stanowi przedmiot skargi. Stosownie do przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten oznacza, że aprobata przeprowadzenia dwóch odrębnych postępowań – dla zjazdu oraz dla przebudowy składu opału i żużla – wynikająca z wyroków WSA z dnia 11 lipca 2007r. sygn. II SA/Rz 97/07 oraz sygn. II SA/Rz 98/07, była przy ponownym rozpoznawaniu sprawy wiążąca zarówno dla organów nadzoru budowlanego, jak i Sądu orzekającego w tej sprawie. Związanie dotyczyło również wytycznych w zakresie prawa materialnego, a to braku podstaw do stosowania Prawa budowlanego z 1974 roku w sytuacji wykonania po rządem tej ustawy robót, dla których nie było wymagane pozwolenie na budowę. Jeśli chodzi o stan faktyczny, to w świetle zgromadzonego przez organy materiału dowodowego w całości zasługują na akceptację ustalenia co do zakresu robót wykonanych w składzie opału i żużla, jak również co do okresu wykonania tych robót. Powtórzyć więc należy, że wykonanie robót budowlanych polegających na likwidacji w stropie składu opału i żużla dwóch wsypów, z wykonaniem w ścianie zewnętrznej poprzecznej dwóch otworów bramowych, z zadaszeniami szczegółowo przez organy opisanymi, bez wykonania robót naruszających konstrukcję obiektu, stanowiło przebudowę tego obiektu. Tej treści ustalenia organów, poparte wskazaniem dowodów, na podstawie których poczynione zostały (m.in. stanowiska skarżących przyznające określone fakty), przy aktywnym uczestnictwie stron w całym postępowaniu administracyjnym pozwalają stwierdzić, że zarzut naruszenia przepisów postępowania w skardze wymienionych, jest chybiony. Również nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut uchybienia wytycznym zawartym w wyroku sygn. II SA/Rz 98/07 w zakresie ustalenia daty wykonania robót budowlanych. Organy ustaliły, że roboty wykonane zostały około 1990 roku, jak to podkreśla organ odwoławczy – przed 1995 rokiem. Takie ustalenie daty wykonania robót należy uznać za prawidłowe i wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118, ze zm.), przepisu art. 48 (tzw. samowola budowlana) nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ Prawo budowlane weszło w życie w dniu 1 stycznia 1995r. (art. 108), a roboty budowlane w obiekcie składu opału i żużla wykonane zostały przed 1995 rokiem, dlatego w sprawie miały zastosowanie przepisy dotychczasowe, tj. ustawa z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Ustalenie daty wykonania robót budowlanych – przed 1995 rokiem – było na potrzeby postępowania wystarczające, bowiem Prawo budowlane z 1974 roku wchodząc w życie z dniem 1 stycznia 1975r. (art. 71) w art.65 stwierdzało, że przepisy ustawy stosuje się również do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie, a nie zakończonych decyzją ostateczną. Konsekwencją tej treści unormowań, przy braku innych regulacji intertemporalnych jest to, że wszelkie sprawy dotyczące robót budowlanych wykonanych pod rządem tej ustawy oraz zakończonych przed wejściem jej w życie tj. przed 1975 rokiem, podlegają przepisom Prawa budowlanego z 1974 roku. Zatem przepisy ostatnio wymienionej ustawy miały w sprawie zastosowanie, a ich treść przesądziła o umorzeniu postępowania administracyjnego. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, że stosownie do przepisu art.28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 roku, Art. 28. 1. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, przy czym w myśl ustępu 4 tegoż artykułu, Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska miał określić w drodze rozporządzenia zakres, warunki i tryb uzyskiwania pozwoleń na budowę, rodzaje robót budowlanych zwolnionych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz rodzaje rozbiórek zwolnionych od obowiązku zgłoszenia. Korzystając z tej delegacji Minister Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska rozporządzeniem z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz. U. Nr 8 z 1975r., poz. 48) w § 19 określił sytuacje, w których wymagane było pozwolenie na budowę stanowiąc m.in., że uzyskanie pozwolenia na budowę obowiązywało w razie inwestycji, dla których zgodnie z przepisami § 9 wymagane było ustalenie przez właściwy organ miejsca i warunków realizacji inwestycji. Ustalenia przez właściwy organ miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej wymagało natomiast wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków (§ 9 pkt 1 rozporządzenia). Z przepisów tych wynika, że w "starym" stanie prawnym jedynie wykonanie i rozbudowa wymagały pozwolenia na budowę. Natomiast przebudowa – a z taką mamy do czynienia w konkretnym przypadku – w stanie prawnym obowiązującym przed 1995 rokiem nie wymagała pozwolenia na budowę. Zatem uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku WSA sygn. II SA/Rz 98/07, brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania jakiejkolwiek decyzji w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Końcowo należy stwierdzić, że objęta skargą decyzja nie pozostaje w sprzeczności z decyzją Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lipca 1990r. wstrzymującą MPEC wszelkie roboty budowlane związane z adaptacją byłego składu opału na boksy garażowe. Jak wynika bowiem z treści tej decyzji, w owym czasie prowadzone roboty budowlane zmierzały jednocześnie do zmiany sposobu użytkowania tego obiektu: w miejsce składu opału miały powstać garaże. Taka zmiana sposobu użytkowania w świetle § 19 pkt 1 w zw. z § 9 pkt 5 lit.a rozporządzenia z 1974r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego oraz art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 roku wymagała pozwolenia na budowę. Jednakże zmiana stanu faktycznego i zaprzestanie w połowie 2000 roku użytkowania przedmiotowego składu jako garaży oraz przywrócenie użytkowania wynikającego z pozwolenia na budowę udzielonego przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w P. z dnia 26 września 1968r. znak BUA/601/58/68 oznacza, że nie ma sprzeczności w decyzjach organów. Stąd też i ten zarzut skargi jest nieuzasadniony. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga zakres kontroli sądowoadministracyjnej. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stwierdzić należy, że prawo nie zostało naruszone. Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, w oparciu o art.151 P.p.s.a.