II SA/Rz 829/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi J. P. i J. P. na uchwałę Rady Gminy w Czudcu z dnia 25 sierpnia 2001 r. nr XXXIII 226/2001 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia w Gminie Czudec – cz. I I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie działek o numerach: [...] i [...]; II. zasądza od Gminy Czudec na rzecz skarżących J. P. i J. P. kwoty po 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. zasądza od Gminy Czudec na rzecz skarżących J. P. i J. P. solidarnie kwotę 514 zł /słownie: pięćset czternaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W dniu 25 sierpnia 2001 r. Rada Gminy C. (dalej: "Rada Gminy" lub "organ") podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia w Gminie C. – cz. I. We wspólnej skardze, na ww. uchwałę JP JP, wnieśli o stwierdzenie jej nieważności w części dotyczącej działek będących własnością skarżących, oznaczonych nr [...] w W. i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p.", poprzez zaniechanie określonego w tym przepisie prawidłowego zawiadomienia na piśmie wszystkich właścicieli nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...] położonych w miejscowości W. o fakcie wyłożeniu projektu Planu, pomimo ciążącego na Gminie ustawowego obowiązku w tym zakresie i w sytuacji, gdy działki te miały zostać przeznaczone w uchwalanym Planie do zalesienia; 2. art 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania Planu poprzez nadużycie władztwa planistycznego w wyniku nieuzasadnionego względami interesu publicznego ograniczenia sposobu wykorzystywania nieruchomości przez właściciela, naruszenia przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały przepisów ustaw oraz nieuwzględnienie słusznego interesu skarżących w zakresie gospodarowania nieruchomością; 3. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. z 2001 r. Nr 73, poz. 764 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania Planu, poprzez sprzeczne z ustawą zakwalifikowanie należących do skarżących gruntów rolnych, jako kwalifikujących się do zalesienia, pomimo braku spełnienia określonych enumeratywnie w tym przepisie ustawowych przesłanek dopuszczających takie przeznaczenie gruntu rolnego; 4. art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2021 r. poz. 1275) w brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania Planu poprzez sprzeczne z ustawą zakwalifikowanie należących do skarżących gruntów rolnych, jako kwalifikujących się do zalesienia, pomimo braku spełnienia określonych w tym przepisie ustawowych przestanek dopuszczających takie przeznaczenie gruntu rolnego; 5. art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm.).w zw. z art. 64 ust. 1 i 3, art. 31 ust. 1 i 3 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez istotne i bezpodstawne ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ingerujące w zasadniczy sposób w prawo własności skarżących, przysługujące im w stosunku do własnych nieruchomości. Ponadto w uzasadnieniu skargi wskazano, że kwestia interesu prawnego skarżących, jak też ich legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g. nie może budzić wątpliwości. W podobnym stanie faktycznym WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 16 kwietnia 2014 r. (w skardze błędnie podano 2016 r.), sygn. akt II SA/Rz 1004/13 uznał interes prawny skarżącego, właściciela nieruchomości, która została w m.p.z.p. przeznaczona do zalesienia w domaganiu się stwierdzenia nieważności uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podniósł brak legitymacji procesowej po stronie skarżących, związany z niewskazaniem przepisu prawa materialnego, który został naruszony zaskarżoną uchwałą, jak również niewykazaniem, że interes prawny skarżących został w wyniku jej podjęcia naruszony. Na poprawcie wniosku o oddalenie skargi organ podniósł, że przed podjęciem zaskarżonej uchwały została dochowana procedura planistyczna unormowana u.p.z.p., a skoro skarżący w toku procedury nie wnosili żadnych uwag lub uwag, zarzut przekroczenia władztwa planistycznego uznać należy za chybiony. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy, o czym stanowi wprost art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Natomiast w świetle art. 14 ust. 2 ustawy o lasach, prawodawca do zalesienia zaliczył między innymi nieużytki, grunty rolne nieprzydatne do produkcji rolnej i grunty rolne nieużytkowane rolniczo. Tym bardziej, że wyliczenie zawarte w ww. regulacji nie ma charakteru zamkniętego, a stosownie do art. 14 ust. 3 tej ustawy, grunty przeznaczone do zalesienia określa miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, natomiast stosownie do art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.), sąd administracyjny wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd uwzględnia z urzędu wszelkie naruszenia prawa niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów oraz ich uzasadnienia. Jednocześnie należy stwierdzić, że kryterium legalności podlega uwzględnieniu w fazie orzekania w granicach wyznaczonych w art. 145 - 150 P.p.s.a. albo w przepisach szczególnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie niniejszy wyrok wydał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.). Bezpośrednim przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest gminny akt prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a.) w formie uchwały rady gminy w przedmiocie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obejmującym nieruchomości - działki nr [...] położone w miejscowości Wyżne Gmina Czudec, co do których skarżący, jako właściciele - podnieśli zarzut naruszenia interesu prawnego. Naruszenia tego upatrują w pominięciu procedury planistycznej określonej w art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. nr 15, poz. 139) , gdyż nie została zrealizowana czynność zawiadomienia wszystkich właścicieli nieruchomości objętych procedurą planistyczną. W dacie wydania niniejszego orzeczenia obowiązuje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 779 z późn. zm.), która weszła wżycie z dniem 11 lipca 2003 r. Równocześnie w tej dacie utraciła moc obowiązująca uprzednio ustawa dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, zwana dalej "u.z.p."), pod rządami której podjęta została uchwała zaskarżona w niniejszej sprawie. Sąd badając jej legalność będzie związany treścią przepisów prawnych obowiązujących w dacie podjęcia uchwały. Problematyka realizacji procedury planistycznej określone w art. 18 u.z.p. była przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych, które jednolicie przyjęło, że brak powiadomienie strony o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. skutkuje stwierdzeniem nieważności planu, w zakresie zgłoszonego żądania (por. wyroki: wyrok WSA w Rzeszowie z 16.04.2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1004/13; wyrok WSA w Rzeszowie z 2.05.2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1522/16; wyrok WSA w Poznaniu z 9.10.2019 r. sygn. akt IV Po 314/19; wyrok WSA w Rzeszowie z 22.11.2019 r. sygn. akt II SA/Rz 962/19; wyrok WSA w Rzeszowie z 6.07.2021, sygn. akt II SA/Rz 95/21 wszystkie dostępne na str. cbosa) Sąd odwołując się do poglądów zawartych w powołanych wyrokach, przy jednoczesnej ich aprobacie stwierdził, ze skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona uchwała jest aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021, poz.1372) dalej zwana w skrócie u.s.g. i na podstawie tego przepisu może być skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego. Przed rozpoznaniem skargi Sąd zobowiązany jest jednakże do zbadania przesłanek jej dopuszczalności. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 53 § 2 P.p.s.a., skargę na uchwałę rady gminy - wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarga została złożona po wyczerpaniu trybu zaskarżenia i z zachowaniem terminu do jej wniesienia. Legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę podjętą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jego zmianę) do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z 3.09.2004 r., sygn. OSK 476/04, www. orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. W wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą. To znaczy, że zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie. Skarżący musi wykazać "naruszenie" interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Taki związek musiałby istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych - mających oparcie w przepisach prawa materialnego - uprawnień. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. W świetle powyższego w niniejszej sprawie należy przede wszystkim rozstrzygnąć, czy zaskarżona uchwała w dacie jej podejmowania naruszała interes prawny skarżących. W ocenie Sądu odpowiedź na to pytanie jest, co do zasady, pozytywna. Skarżący swój interes prawny wywodzą z przysługującego im prawa własności działek nr [...] położonych w miejscowości W., które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zaskarżonym w niniejszej sprawie zostały przeznaczone do zalesienia, co uniemożliwia skarżącym swobodne dysponowanie nieruchomością. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451 wskazał, że nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (porównaj: wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964 - nadal aktualny pogląd). W wyroku tym NSA wskazał również, że na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Podsumowując stwierdzić należy, że przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że postanowienia miejscowego planu określiły kształt prawa własności, blokując na przyszłość inne możliwości korzystania z nieruchomości, co odbyło się bez wiedzy skarżących. W ocenie Sądu na tym polega naruszenie interesu prawnego obydwu Skarżących. Obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, tj. norm prawa materialnego. Kontrola Sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. I Sąd takiej kontroli nie prowadził. Z uwagi na treść art. 27 u.z.p. obowiązującego w dacie uchwalenia kontrolowanej uchwały, w myśl którego naruszenia trybu sporządzenia planu powodują nieważność uchwały w całości lub w części, Sąd w pierwszej kolejności ocenia tryb sporządzenia zaskarżonej uchwały. Naruszenie tak określonego trybu prac nad projektem i właściwości organów, zgodnie z art. 27 u.z.p., powoduje nieważność uchwały rady gminy podjętej w sprawie planu miejscowego. Wykładnia art. 27 prowadzi do wniosku, że każde naruszenie trybu postępowania (np. zmiana kolejności, skrócenie terminu, pominięcie którejś z czynności) oraz właściwości organów w procesie sporządzania i ustanawiania planu zagospodarowania przestrzennego (jak też w procesie wprowadzania zmian do tego planu) powoduje sankcję w postaci nieważności uchwały. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 maja 1997 r., III RN 21/97 (OSNP 1997/22/492) stwierdził, że: "Ustawodawca zdawał sobie w pełni sprawę z tego, iż właściwe organy lokalne mogą w praktyce dążyć do omijania owych rygorystycznych wymogów, dlatego też zamieścił w ustawie klauzulę, że każde naruszenie przepisów art. 18 powoduje nieważność uchwały rady w całości lub części. Jest to zatem rozwiązanie, w którym nie pozostawiono organom nadzorczym, a także sądom sfery uznania, nawet co do dokonywania oceny skali występującego naruszenia; wystarczające jest tylko stwierdzenie jego istnienia, by uchwała (lub odpowiednia jej część) ex lege stawała się w odpowiednim zakresie nieważna". Podobne stanowisko przyjęte zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazał, że wobec kategorycznego brzmienia art. 27, należy uznać, że żadne względy celowościowe nie mogą naruszać wykładni gramatycznej oraz systemowej przywołanych wyżej przepisów (por. wyroki NSA z 16.11.2005 r. II OSK 229/05 i II OSK 230/05 ). Przechodząc do meritum należy wskazać, że postępowanie planistyczne w niniejszej sprawie zostało wszczęte i było prowadzone w trybie i na zasadach określonych w u.z.p. Gminie przysługują m.in. uprawnienie do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które wynikają z art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. Działając w ramach posiadanych kompetencji i w granicach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przy uwzględnieniu, że zakwestionowana uchwała zastała podjęta pod rządami tej ustawy, to gmina nie mogła dowolnie określać zasad postępowania przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 7 u.z.p. plan ten jest przepisem gminnym (prawem miejscowym), a więc aktem normatywnym, na podstawie którego wydawane są decyzje administracyjne w sprawach z zakresu administracji publicznej, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących. Tryb sporządzenia i uchwalania planu szczegółowo określa art. 18 u.z.p. Stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a) u.z.p. o terminie wyłożenia projektu planu należało zawiadomić na piśmie właścicieli lub władających nieruchomościami. Wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu otwierało możliwość czynnego uczestnictwa w procedurze planistycznej, między innymi poprzez złożenie zarzutu w terminie 14 dni po upływie terminu jego wyłożenia (art. 24 u.z.p.), co stanowiło istotny instrument ochrony praw właścicieli (władających) nieruchomości, których przeznaczenie w miejscowym planie miało ulec zmianie. Użyty przez ustawodawcę zwrot "zawiadomienie na piśmie" należy rozumieć, jako dostarczenie imiennie każdemu ze wskazanych w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy podmiotów pisemnej informacji na temat terminu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Jednocześnie przywołany art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. należy traktować, jako przepis o charakterze bezwzględnie obowiązującym (ius cogens), a wobec tego brak jest możliwości dostarczenia informacji, dokonania powiadomienia inaczej, aniżeli w opisany w nim sposób (wyrok WSA w Poznaniu z 9.10.2019 r., sygn. akt IV/Po 314/19 dostępny w cbosa). W aktach planistycznych nadesłanych przy odpowiedzi na skargę znajdują potwierdzenie zarzuty skargi, co do wadliwe dokonanych przez Gminę Czudec powiadomień o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wykazie dla rozdzielnika dla wsi W. do pisma z dnia 6 lutego 2001 r. nr [...] pod pozycją nr 143 jako właściciel działki nr SP cz, wpisany jest SP. Z wydruku z księgi wieczystej dla tej działki wynika, że od 27 lipca 2000 r. właścicielem działki jest JP zatem wadliwość zawiadomienia w tym przypadku nie budzi wątpliwości. Dodać wypada, że w aktach administracyjnych sprawy, brak jest zawiadomienia kierowanego do SP W wyżej powołanym wykazie, dotyczącym wsi W. nie jest wymieniona działka nr [...] położona jest w tej miejscowości, a której właścicielem od 1996 r. jest JP (wydruk z księgi wieczystej). Na podstawie akt planistycznych trudno przyjąć, że powiadomienie o wyłożeniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego zostało wysłane na adres JP WP, gdyż w wykazie dla wsi W. nie wymieniono działki nr [...]. Pisma Zarządu Gminy Czudec nr [...] (z różnych dat) informujące o wyłożeniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego terenów lasów i gruntów przeznaczonych do zalesienia w gminie C. wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami ich odbioru zgromadzone są w 6 foliowych obwolutach, nie zostały ponumerowane, a także brak w wykazu, jakie pisma się w tych obwolutach znajdują. Kontrola zawartości tych pism nie potwierdziła, że informacja została wysłana do JP WP, gdyż brak jest w takiego pisma. Nie zmienia to postaci rzeczy, że JP, jako właściciel działki w czasie prowadzenia procedury planistycznej nie został powiadomiony o wyłożeniu projektu planu w trybie art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p., ze względu na pominięcie w wykazie działki nr [...]. Z tego względu i w tym zakresie Sąd uznał skargę za zasadną. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego. Ustawa z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz. U z 2001 r. Nr 73, poz. 764) oraz ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2000 r. Nr 56, poz. 679) dotyczą postępowań prowadzonych w innych trybach. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała o przeznaczeniu gruntów do zalesienia. Nie zasługiwały też na uwzględnienie argumenty organu zawarte w udzielonej odpowiedzi na skargę. Istota sprawy sprawdzała się do wykazania przez prawodawcę lokalnego, że została zachowana procedura określona w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. Ponadto Skarżący nie kwestionowali w skardze zawiadomienia wszystkich właścicieli nieruchomości znajdujących się w obrębie działania kwestionowanej uchwały, ale brak zawiadomienia Skarżących, jako właścicieli nieruchomości nr [...] o wyłożeniu projektu planu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie działek nr [...] położonych w miejscowości W. Gmina C. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200, art. 202 §1 P.p.s.a. Koszty zastępstwa procesowego, o których stanowi art. 205 § 2 Sąd przyznał ich jednokrotność wobec sporządzenia wspólnej skargi dla dwóch Skarżących.