II SA/Rz 860/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Sędzia NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej "[G.]" w R. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego i nadesłania odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego w sprawie ze skargi na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...] w przedmiocie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości - p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego oraz nadesłania dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi. W dniu 4 września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła wspólna skarga (pismo z dnia 7 sierpnia 2013 r.) Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w R., Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w R., Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w R., Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w R., Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w R. i Spółdzielni Mieszkaniowej "[G.]" z siedzibą w R. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 860/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "[G.]" z siedzibą w R. z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braków formalnych i fiskalnych skargi tj. nienadesłanie aktualnego na dzień wniesienia skargi dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej oraz nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi. Powyższe postanowienie zostało doręczone ww. stronie skarżącej i odebrane w dniu 14 listopada 2013 r. w tym samym dniu (data nadania w urzędzie pocztowym) Spółdzielnia Mieszkaniowa "[G.]" z siedzibą w R. złożyła do tut. Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Jednocześnie strona uiściła żądany wpis sądowy w wysokości 300 zł oraz nadesłała aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Uzasadniając wniosek strona podniosła, że kwotę opłaty w wysokości 300 zł omyłkowo przekazała w dniu 13 września 2013 r. na konto Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – zwana dalej P.p.s.a.), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.) Warunki przywrócenia terminu określa art. 87 P.p.s.a., który stanowi, że wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Warunki powyższe muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Na wstępie należy wskazać, że tut. Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony z zachowaniem 7-dniowego terminu. Wraz z wnioskiem strona skarżąca dopełniła czynności, którym uchybiła. Rozpoznając natomiast wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do nadesłania aktualnego na dzień wniesienia skargi dokumentu wykazującego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. W nauce prawa jak i orzecznictwie przyjmuje się, że usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności takich jak: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą, mylne poinformowanie strony o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia – ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005 str. 333). Konieczną a zarazem podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego danej czynności. Tut. Sąd podkreśla, że prowadzenie spraw w sformalizowanym postępowaniu sądowym wymaga od stron szczególnej staranności. W wyroku z dnia 28.06.2007 r., sygn. II OSK 479/07 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że o braku winy można mówić wtedy, gdy mimo dołożenia przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, termin został naruszony. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (publ. system informatyczny LEX nr 344095). Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. W przeciwnym razie strona powinna zadbać z wyprzedzeniem o swoją sprawę (por. postanowienie NSA z dnia 26.11.2008 r., sygn. akt II OZ 1231/08). Reasumując, przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonywujący uprawdopodobni brak swojej winy i wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała cały czas. O braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy zachodzi przeszkoda, której strona przy użyciu największego wysiłku nie mogła usunąć. W przedmiotowej sprawie takiego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi nie wykazano. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że strona w żadnym wypadku nie uprawdopodobniła, że żądany wpis sądowy od skargi został w rzeczywistości uiszczony na konto Sądu Administracyjnego w Lublinie. Wnioskująca Spółdzielnia domagając się przywrócenia terminu dołączyła wyciąg z rachunku przedstawiający szczegóły płatności wpisu od skargi w wysokości 300 zł. Jednakże dotyczył on wpisu uiszczonego na konto WSA w Rzeszowie w dniu 14 listopada 2013 r. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że podmiot jakim jest Spółdzielnia Mieszkaniowa dokonuje operacji finansowych za pośrednictwem rachunku bankowego, zatem winna dysponować dokumentem wykazującym dokonanie w dniu 13 września 2013 r. płatności na rachunek WSA w Lublinie. Takiego dokumentu strona nie przedstawiła a co ewentualnie mogłoby stanowić o uprawdopodobnieniu braku winy po jej stronie. Już na marginesie Sąd zauważa, że nawet w sytuacji dokonania wpłaty u operatora pocztowego, instytucji zajmującej się przekazywaniem płatności czy też bezpośrednio w kasie Sądu, podmiotowi dokonującemu jakiejkolwiek wpłaty wydawany jest dowód potwierdzający dokonanie takiej wpłaty. W ocenie Sądu niedochowanie przez skarżącą Spółdzielnię terminu do uzupełnienie braków formalnych i fiskalnych skargi nie jest następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. Tym bardziej, że w doręczonym stronie odpisie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego stronie wskazano rachunek bankowy na który należy uiścić żądany wpis, pouczono ją również o możności dokonania wpłaty w kasie Sądu (k. 67 i 68 akt sądowych). Podniesiona zaś we wniosku o przywrócenie terminu argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie i w żaden sposób nie wskazuje na niemożność dokonania przez stronę czynności technicznej jaką jest uiszczenie wpisu, czy nadesłanie odpisu z KRS’u, z zachowaniem ustawowego terminu. Zaistniała zwłoka stanowi o braku należytej staranności ze strony samej skarżącej. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że Spółdzielnia Mieszkaniowa "[G.]" nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oraz że uchybienie terminu było od niej niezależne i nie wynikało z zaniedbania. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.