II SA/Rz 860/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Marcin Kamiński /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi S. L. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego S. L. kwotę 580 zł /słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi SL (skarżącego) jest postanowienie [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższe postanowienie przedstawia się następująco: W dniu 15 kwietnia 2016 r. Wójt Gminy [...], działając na podstawie art. 106 i art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.), art. 3 pkt 1a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.), zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy 0,5 MW wraz z urządzeniami budowlanymi, w tym m.in.: przyłącza energetycznego składającego się m.in. z linii kablowej SN, stacji Trafo i linii kablowej NN oraz utwardzeniem powierzchni gruntu, na działce nr 1440 w [...]. Postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...], działając na podstawie art. 3 pkt 1 i 1a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art. 106 § 1 K.p.a., uzgodnił pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych warunki ujęte w projekcie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji pn.: "budowa elektrowni wiatrowej o mocy 0,5 MW wraz z urządzeniami budowlanymi, w tym m.in.: przyłącza energetycznego składającego się m.in. z linii kablowej SN, stacji trafo i linii kablowej NN oraz utwardzeniem powierzchni gruntu, na działce nr 1440 w miejscowości [...]". Zażalenie na to postanowienie wniósł SL – reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika. Zdaniem skarżącego kwestionowane postanowienie ("decyzja") zostało wydane z naruszeniem art. 77 § 1 w zw. z art. 75 i art. 86 K.p.a. poprzez prowadzenie nierzetelnego postępowania dowodowego w sprawie, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności brak analizy realnego wpływu turbiny wiatrowej na zdrowie okolicznych mieszkańców. Ponadto w ocenie skarżącego kwestionowane postanowienie narusza art. 88 K.p.a., gdyż zostało wydane z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez ograniczenie się przez organ jedynie do zbadania projektu decyzji Wójta Gminy [...] oraz nie podjęcie realnych kroków zmierzających do wyjaśnienia sprawy. W treści zażalenia skarżący wskazał na negatywny wpływ infradźwięków emitowanych przez elektrownie wiatrowe na zdrowie człowieka, jak również spadek wartości i ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości sąsiadujących z planowaną inwestycją oraz uniemożliwienie dalszej zabudowy jednorodzinnej. Skarżący wniósł "na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a." o uchylenie zaskarżonej "decyzji" i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie "decyzji" i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a., [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził niedopuszczalność zażalenia SL, wniesionego od opisanego wyżej postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...]. W uzasadnieniu organ podał, że zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. w brzmieniu nadanym art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, która weszła w życie z dniem 17 lipca 2010 r., w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydaje się po uzyskaniu odpowiednich uzgodnień, dokonywanych w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie od decyzji uzgodnieniowej przysługuje wyłącznie inwestorowi. Zgodnie zaś z art. 84 ust. 1 u.p.z.p., przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3 - 5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Organ wskazał, że na skutek zmiany treści przepisu art. 53 ust. 5 u.p.z.p. doszło do ograniczenia kręgu podmiotów legitymowanych do wniesienia zażalenia na postanowienie o uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy. Do momentu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r., uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 dokonywano w trybie art. 106 K.p.a., przez co każda strona postępowania administracyjnego była uprawniona do złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia wydanego na podstawie art. 106 § 5 K.p.a. Od dnia 17 lipca 2010 r. wprowadzono regulację szczególną względem przepisu art. 106 § 5 K.p.a. i zgodnie z nowym brzmieniem przepisu art. 53 ust. 5 u.p.z.p., zażalenie na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia przysługuje wyłącznie inwestorowi. To zaś zdaniem organu obligowało do wydania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skarżącego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej "decyzji" [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a ponadto o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem: 1. art. 106 § 5 K.p.a. poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego wydane w przedmiocie uzgodnienia warunków wymagań sanitarnych, higienicznych i zdrowotnych dla inwestycji pod nazwą "Budowa elektrowni wiatrowej o mocy 0,5 MW wraz z urządzeniami budowlanymi min.: przyłącza energetycznego składającego się z m.in. linii kablowej SN, stacji trafo i linii kablowej NN oraz utwardzeniem powierzchni gruntu na działce 1440 położonej w miejscowości [...]" i uznanie, że SL nie należy do kręgu osób uprawnionych do wniesienia zażalenia, podczas gdy jest on stroną postępowania i ma prawo do zaskarżenia wszystkich postanowień i decyzji wydanych w toku postępowania; 2. art. 53 ust. 1 i 5 w zw. z art. 2 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 "ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" poprzez bezpodstawne jego zastosowanie i przyjęcie, że toczące się postępowanie ma na celu lokalizację celu publicznego, w sytuacji gdy planowane przez inwestora przedsięwzięcie nie nosi znamion inwestycji celu publicznego, a toczące się przed Wójtem Gminy [...] postępowanie ma na celu wydanie decyzji o warunkach zabudowy; 3. art. 7 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na uznaniu, że skoro toczące się przed Wójtem Gminy [...] postępowanie dotyczy lokalizacji celu publicznego, to skarżący nie mieści się w kręgu osób uprawnionych do złożenia "odwołania od postanowienia organu I instancji", podczas gdy skarżący jest stroną postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy w myśl art. 28 K.p.a., stąd przysługują mu wszystkie uprawienia strony określone w art. 106 § 5 K.p.a. łącznie z "odwołaniem od postanowień wydanych w toku postępowania", a poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia pozbawienie strony możliwości dochodzenia swych praw w postępowaniu. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ odwoławczy swoje postanowienie oparł na wywodzie, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Skarżący podał, że inwestor: [...] zwrócił się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o wydanie decyzji, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji: "Budowa elektrowni wiatrowej o mocy 0,5 MW wraz z urządzeniami budowlanymi min.: przyłącza energetycznego składającego się m.in. z linii kablowej SN, stacji trafo i linii kablowej NN oraz utwardzeniem powierzchni gruntu na działce 1440 położonej w miejscowości [...]". Wójt Gminy [...] w oparciu o obowiązujące przepisy wszczął postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji. W toku postępowania decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] organ odmówił ustalenia warunków zabudowy, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Skarżący podniósł, że w toku postępowania ani Wójt Gminy [...], ani SKO na żadnym etapie postępowania nie dopatrzyły się by przedmiotowa inwestycja miała być inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie skarżącego [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny samowolnie uznał, że w opisywanej sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające przyjęcie, że inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego. Jednocześnie organ nie określił na czym ta inwestycja ma polegać. Analiza art. 6 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami może wskazywać, że organ prawdopodobnie uznał, iż planowaną inwestycję można zakwalifikować jako "budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń". Stanowisko organu jest jednakże błędne i zdaniem skarżącego nosi znamiona nadinterpretacji przepisów prawa materialnego. W kompetencji Inspektora Sanitarnego mieści się dokonanie uzgodnienia czy dana inwestycja spełnia warunki sanitarne, higieniczne oraz zdrowotne. Organ nie ma prawa dokonywać samodzielnej oceny inwestycji czy jest to inwestycja celu publicznego czy też nie. O tym decyduje przede wszystkim treść zgłoszonego w sprawie wniosku, a z tego nie wynika by inwestor zamierzał zlokalizować inwestycję celu publicznego. Skarżący wskazał, że inwestycją celu publicznego w świetle przepisów prawa polskiego może być jedynie inwestycja zaliczona do katalogu celów publicznych ustalonego w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W wyroku z dnia 11 maja 2011 r. II OSK 806/10 Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, iż przepisy nie pozwalają na zaliczenie budowy wiatraków (urządzeń wytwarzających energię) do inwestycji celu publicznego, gdyż inwestycja nie polega na budowie i utrzymaniu ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 ww. ustawy), nie mieści się także w innych wymienionych w tym przepisie celach publicznych. Analogicznie sądy administracyjne odniosły się również do kolektorów fotowoltaicznych. Inwestycja polegająca na montażu systemu kolektorów fotowoltaicznych na obszarze pozbawionym miejscowego planu, jako nie będąca inwestycją celu publicznego, wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a nie decyzji o lokalizacji celu publicznego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 listopada 2012 r. II SA/Lu 696/12). Wyłącznie zatem budowa zewnętrznej sieci elektroenergetycznej kablowej będącej elementem infrastruktury towarzyszącej elektrowni wiatrowej lub fotowoltaicznej planowana na obszarze nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania może być objęta decyzją o lokalizacji celu publicznego (por. wyrok NSA z 4 sierpnia 2011 r. II OSK 1133/11). Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia złożonego w sprawie. Skoro inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego, zastosowanie mają przepisy art. 106 § 5 K.p.a., które dają stronie prawo do zaskarżenia postanowienia w drodze zażalenia i nie zachodzą wyłączenia kręgu osób uprawnionych do jego złożenia określone w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Postanowieniem z dnia 4 lipca 2016 r. II SA/Rz 860/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., wydanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje legalnościową kontrolę zaskarżalnych działań lub zaniechań kompetencyjnych organów administracji publicznej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych), będąc związany granicami sprawy administracyjnej sensu largo, której dotyczy skarga. Jednocześnie sąd ten nie jest – co do zasady – związany granicami skargi, w tym podniesionymi zarzutami i wnioskami oraz powołaną przez stronę skarżącą podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, p.p.s.a.), biorąc z urzędu pod rozwagę wszelkie stwierdzone naruszenia prawa i sankcjonując je w granicach wyznaczonych w art. 145-150 p.p.s.a. lub w przepisach szczególnych. W niniejszej sprawie skarga okazała się uzasadniona, niezależnie od błędnego uzasadnienia podniesionych w niej zarzutów. Sąd nie będąc jednak związany granicami skargi wziął z urzędu pod rozwagę stwierdzone naruszenia prawa, które podważają legalność zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z treścią art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienia organów współdziałających, o których mowa w art. 53 ust. 4 powyższej ustawy, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. W katalogu uzgodnień wymienionych w art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) nie znajdują się jednak uzgodnienia dokonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, co oznacza, że przepis szczególny art. 53 ust. 5 u.p.z.p. nie ma zastosowania do uzgodnień dokonywanych przez tego rodzaju organy. Na tej podstawie można wnioskować, że zaskarżalność postanowień uzgadniających organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej w sprawach o ustalenie warunków zabudowy jest regulowana zasadniczo przez art. 106 § 5 k.p.a., chyba że inne przepisy szczególne prawa materialnego stanowią inaczej, ograniczając legitymację zażaleniową. Zgodnie natomiast z ogólną zasadą wyrażoną w art. 106 § 5 k.p.a. zażalenie na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia przysługuje wszystkim stronom postępowania. Powyższy kierunek wykładni potwierdza bezpośrednio treść art. 60 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Ponieważ – jak już stwierdzono – przepis art. 53 ust. 4 u.p.z.p. nie wymienia organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, dlatego źródłem obowiązku oraz zasad współdziałania tych organów w formie uzgodnienia w sprawach o ustalenie warunków zabudowy mogą być tylko przepisy odrębne. Powyższe przepisy odrębne muszą ustanawiać kompetencje organów administracji sanitarnej do uzgadniania projektów decyzji o warunkach zabudowy terenu. Charakteru przepisu kompetencyjnego nie ma jednak przywołany przez organ pierwszej instancji art. 3 pkt 1a) ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, który stanowi, że do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności uzgadnianie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Przepisy o zakresie działania określają jedynie ogólny katalog przypisanych określonym organom zadań i funkcji administracyjnych oraz lub sfer działania, w których powyższe zadania i funkcje są realizowane za pomocą określonych form działania. W tym sensie przepisy te mają charakter ustrojowy i nie wykazują bezpośredniego powiązania z przepisami prawa materialnego. Dopiero szczegółowe przepisy prawa materialnego statuują kompetencje organów do załatwiania określonych rodzajów spraw administracyjnych albo współdziałania w ich załatwianiu (m.in. poprzez wyrażanie zgody, uzgadnianie, opiniowanie). Przykładowo przepis art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest dopiero konkretyzowany przez przepisy kompetencyjne wynikające z art. 11 pkt 6 lit. m) i art. 17 pkt 6 lit. a) titret 7 u.p.z.p. Zaprezentowane wyżej stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2013 r., III SA/Kr 480/12, LEX nr 1274774: "Artykuł 3 ustawy z 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej sam w sobie nie stanowi katalogu kompetencji, lecz określa jedynie sfery działalności Inspekcji Sanitarnej. Nie jest on, więc samodzielnym źródłem kompetencji, a co najwyżej, jako element rekonstrukcji właściwej normy prawnej, stanowi jeden z przepisów współtworzących kompetencje"; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2016 r., II SA/Po 295/16, LEX nr 2087436: "1. Przepis art. 3 ustawy z 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, określając zakres zadań Inspekcji jest przepisem z zakresu ustroju administracji publicznej. Te zaś nie mogą stanowić podstawy ustalania obowiązków publicznoprawnych dla stron postępowania, w tym dla inwestorów. 2. Za przyjęciem, iż art. 3 pkt 1a ustawy o o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie stanowi samodzielnej podstawy dla uzgadniania przez organy Inspekcji warunków zabudowy dotyczących konkretnych inwestycji przemawia nadto sposób sformułowania tego przepisu, który nie określa jakichkolwiek kategorii zamierzeń inwestycyjnych, dla których uzyskanie tego rodzaju uzgodnień byłoby wymagane. 3. Dla ustalenia, iż zachodzi obowiązek uzgodnienia treści decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej niezbędnym jest odnalezienie przepisu prawa materialnego nakładającego tego rodzaju obowiązek na organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy bądź inwestora i będącego swego rodzaju pozytywnym normatywnym odzwierciedleniem przepisu o charakterze ustrojowym, jakim jest art. 3 pkt 1a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. 4. Sposób skonstruowania art. 60 ust. 1 u.p.z.p., w szczególności użycie sformułowania "wymaganych przepisami odrębnymi", pozwala na stwierdzenie, iż przepisem odrębnym w jego rozumieniu nie jest art. 3 pkt 1a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, bowiem nie ustanawia on jakichkolwiek wymogów względem obywateli, bądź organów, a jedynie określa zakres kompetencji Inspekcji. 5. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej byłyby uprawnione do dokonywania uzgodnień decyzji o warunkach zabudowy, gdyby art. 3 pkt 1a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej posiadał normatywne odzwierciedlenie w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., albo w przepisie wprost ustanawiającym wymóg uzgodnienia przez organy Inspekcji warunków zabudowy dla określonego rodzaju inwestycji, względnie inwestycji planowanej na określonym obszarze"). Uwzględnienie skargi w przedmiotowej sprawie nie oznacza, że istnieją podstawy do dalszego prowadzenia postępowania zażaleniowego i merytorycznego orzekania przez organ drugiej instancji. Orzekając w sprawie, której dotyczy skarga, Sąd stwierdził bowiem, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie mają kompetencji do wydawania postanowienia w przedmiocie uzgodnienia wymagań higienicznych i sanitarnych dla inwestycji, dla których ustalono warunki zabudowy na podstawie art. 59 ust. 1 i art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Biorąc pod uwagę, że sprawa sądowoadministracyjna ze skargi na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania dotyczy w sensie formalnym jedynie zaskarżonego orzeczenia, a zatem w ramach takiego podejścia nie jest dopuszczalne obejmowanie orzekaniem postanowienia uzgadniającego wydanego przez organ pierwszej instancji, Sąd uznał, że nie jest upoważniony do wzruszenia mocy obowiązującej postanowienia uzgadniającego. Organ zażaleniowy rozpoznając wniesiony środek odwoławczy od postanowienia uzgadniającego organu pierwszej instancji powinien mieć na względzie konieczność aktualizacji kompetencji przewidzianej w art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz umorzenie postępowania w przedmiocie uzgodnienia. Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze zarzutów, należy stwierdzić, że pomimo błędnego uzasadnienia zarzuty naruszenia przepisów art. 106 § 5 k.p.a. oraz art. 53 ust. 5 u.p.z.p. okazały się posiadać usprawiedliwione podstawy, natomiast zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. został uznany za chybiony. Mając na względzie przytoczoną argumentację, Sąd – uznając, że w sprawie doszło do mającego istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia naruszenia przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 134 i art. 144 k.p.a. oraz w zw. z art. 53 ust. 4 i 5, art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 3 pkt 1a) ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, orzekł o uchyleniu postanowienia organu zażaleniowego. Sąd orzekł o zasądzeniu kosztów postępowania na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.