II SA/Rz 895/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ WSA Krystyna Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 9 maja 2007 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. w G. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku A. Spółki z o.o. w G. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaskarżoną decyzją z dnia [...].07.2006 r., Nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...].02.2006 r., Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2003 r., Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzonej inwestycji o nazwie: "Stacja paliw płynnych w tym: - budynek obsługi /sklepu pow. zabudowy około 200 m2/, - budynek myjni automatycznej /pow. zabudowy około 100 m2/, - wiata dla dystrybutorów /3 wysepki/, - 2-3 dystrybutory wieloproduktywne, - 2 zbiorniki paliw podziemne, - studnia zlewowa paliw, - zbiornik LPG podziemny do 10 m3, - elementy reklamowe /pylon cenowy, znaki informacyjne/, - stanowisko obsługi pojazd /odkurzacz, powietrze/, - miejsca parkingowe na działce nr 2573 w obrębie [...] z infrastrukturą techniczną na działkach nr, nr 2573, 1965/200, 2572/6, 2572/5, 2571, 2570, 2569, 2564, 2563, 2561/2, 2560/5, 2560/6, 2559, 2731, 2565 w obrębie [...] oraz włączeniem komunikacyjnym do ulic L. i G. na działkach 1965/2003, 1965/201, 1965/200, 2572/4, 2572/9, 2572/7, 2573 w obrębie [...], położonych w R. u zbiegu ulic L. i G. W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji podano, że postępowanie nadzwyczajne zostało wszczęte na skutek sprzeciwu Prokuratora Rejonowego [...] od prawomocnej w/w decyzji Prezydenta Miasta [...]. W motywach sprzeciwu przytoczono, że zamierzona inwestycja umiejscowiona w terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem Mz 3 i na tym obszarze mogą być lokowane drobne nieuciążliwe dla otoczenia usługi, a do takich nie może być zaliczona stacja paliw płynnych. Rzeczona decyzja Prezydenta Miasta jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i tym samym narusza art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139, ze zm./. W takiej sytuacji art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. Spółka z o.o. w G. zarzuciła, że decyzja wydana w pierwszej instancji dowolnie i bezpodstawnie przyjmuje, że planowana stacja paliw nie jest związana ze świadczeniem drobnych usług nieuciążliwych dla otoczenia. Także bezpodstawnie przyjmuje, że w przypadku jej zrealizowania będzie negatywnie oddziaływać na otoczenie poza granice działki. Zakwestionowała również pogląd organu, że dla składowania paliw płynnych w zbiornikach na stacji benzynowej prowadzącej detaliczną sprzedaż paliw wymagana jest koncesja na składowanie paliw. Czwarty zarzut poddaje w wątpliwość pogląd organu, że w przedmiotowej sprawie zaistniała pozytywna przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji w postaci rażącego naruszenia prawa. Odpowiedź Kolegium na te zarzuty określa passus: "Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z jego treścią w całości podtrzymuje swoją argumentację w decyzji z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...]". W skardze wniesionej o Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem SKO, skarżąca A. Spółka z o.o. w G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzuciła, że jest niezgodna z prawem, bo narusza następujące przepisy: - art. 40 § 2 k.p.a. przez zaniechanie doręczenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi /radcy prawnemu/ skarżącej Spółki, a takie naruszenie skutkuje nieważnością decyzji, - art. 107 k.p.a. przez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji stanu faktycznego, brak jest także uzasadnienia prawnego, co uniemożliwia kontrolę sposobu rozumowania organu, nie odniesiono się również do zarzutów strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, - ponadto zarzuciła bezpodstawność przyjęcia, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest sprzeczna z Miejscowym Planem Szczegółowym Zagospodarowania Przestrzennego i Rewaloryzacji Historycznej Dzielnicy [...] wraz ze strefą otaczającą objętą uchwałę Rady Miasta Nr [...] z dnia [...].11.1994 r., a w szczególności przez przyjęcie, że planowana stacja paliw nie jest związana ze świadczeniem osobnych usług nieuciążliwych dla otoczenia i negatywnie będzie oddziaływać na otoczenie – poza granice działki, - zanegowała przyjęcie, że element składowy stacji paliw jakim jest zbiornik podziemny jest magazynem paliw w rozumieniu obiektu, którego lokalizacja na obszarze Mz3 Planu jest niedopuszczalna. W konkluzji skarżąca stwierdziła, że wyliczone uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, bo doprowadziły do bezpodstawnego zastosowania art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Rozwijając te zarzuty skarżąca wyjaśniła, że po wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta ustanowiła pełnomocnika, któremu jednakże nie doręczono żadnego z pism kierowanych w toku postępowania, ani żadnej decyzji. Pominięcie pełnomocnika uniemożliwiło skarżącej podjęcie obrony, a w szczególności pozbawiło ją możliwości przygotowania należytej skargi do sądu administracyjnego. Odmowa uznania przez SKO, że planowana stacja paliw jest usługą drobną nieuciążliwą dla otoczenia dokonana została w sposób dowolny, nie poparty żadnymi dowodami i pozostaje w sprzeczności z treścią warunków wynikających z ustaleń Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego. Zgodnie z tym Planem funkcją uzupełniającą obszaru Mz, na którym planowana jest inwestycja jest funkcja usługowa. Plan definiuje a contrario pojęcie drobnych nieuciążliwych dla otoczenia usług jako wszelkie usługi "z wyjątkiem takich, których uciążliwość uniemożliwia zgodnie z ustaleniami planu użytkowanie działek sąsiednich lub których charakter narusza walory i wymogi ochrony krajobrazu lub estetyki otoczenia". Zaskarżona decyzja nie wskazuje jaka byłaby uciążliwość planowanej stacji oraz w jaki sposób uniemożliwiałaby użytkowanie działek sąsiednich. Z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że oddziaływanie to ograniczać się będzie jedynie do obszaru działki inwestora. Planowane zamierzenie było pozytywnie uzgodnione m. innymi z konserwatorem zabytków /postanowienie z dnia [...].05.2003 r./. Przy ocenie skali usług i ich uciążliwości należało kierować się ustaleniami MPSZP, jak to uczynił Prezydent Miasta w decyzji z dnia [...].09.2003 r. i ustalać znaczenie uciążliwości zgodnie z definicją zawartą w tym planie. Twierdzenie, że stacja z trzema dystrybutorami oraz małym sklepem nie jest drobną usługą jest niesłuszne. Nie wzięto pod uwagę lokalizacji i charakteru działek sąsiednich. Miejsce inwestycji przylega bowiem do bardzo ruchliwego skrzyżowania, na którym występuje ruch drogowy o bardzo dużym nasileniu. W tych warunkach mała stacja paliw jest w sposób oczywisty bez znaczenia dla zwiększenia uciążliwości otoczenia, a wręcz przeciwnie jej postawienie /wraz z ekranami dźwiękoszczelnymi/ poprawi sytuację nieruchomości sąsiednich, narażonych obecnie na bardzo duży hałas i spaliny samochodowe. Taki stan rzeczy znajduje potwierdzenie w opisie działki Mz 3/u1 zawartym w MPSZP "Teren położony w zasięgu uciążliwości [...] od ulic głównych /ul. L. i A./. Po uzyskaniu zgody na zmniejszenie odległości zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi od ulic – wskazane jest przeznaczenie tego terenu pod zabudowę usługową /handle, rzemiosło/". Pojęcie "drobnych usług" nie jest zdefiniowane w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, zatem ocenę charakteru usługi należy dokonać w oparciu o miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami w pkt 2.7 "Zasady polityki przestrzennej" MPSZP przyjęto założenie "elastycznego" formułowania ustaleń planu, ograniczając jego bezwzględnie obowiązujące ustalenia do niezbędnego zakresu zapewniającego: - koordynację przebudowy struktury funkcjonalno-przestrzennej dzielnicy, - spełnienie ważnych wymogów ochrony wartości kulturalnych środowiska, - rezerwy terenowe na potrzeby publiczne. Bezwzględne ustalenia nie dotyczą więc charakteru usług i w tym zakresie ustalenie należy stosować elastycznie. W takim ujęciu stacja paliw jest usługą drobną. Stwierdzenie, że stacja paliw będzie negatywnie oddziaływać na otoczenie, poza granice działki jest zupełnie bezpodstawne i nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Takiemu stwierdzeniu przeczy art. 51 Prawa ochrony środowiska, zgodnie z którym raportów o oddziaływaniu na środowisko wymagają planowane przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Taki charakter tych inwestycji implikuje konieczność uzyskania stosownych uzgodnień i sporządzenia raportu ich wpływu na środowisko, co jednakże nie oznacza, że oddziaływanie na środowisko zawsze istnieje. Dopiero konkretne ustalenia raportu wpływu na środowisko uzasadniać mogą niedopuszczalność konkretnej inwestycji. Stacja paliw została wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 12c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.09.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko. Takie zakwalifikowanie stacji paliw wskazuje, że wbrew temu co podnosi organ, nie jest oczywistym, iż taka stacja paliw będzie oddziaływać na środowisko. Gdyby tak było to wówczas tego rodzaju inwestycja byłaby wskazana w § 2 w/w rozporządzenia, która bezwzględnie wymaga sporządzenia raportu. Organ z nieznanych powodów odmówił wiarygodności raportowi oddziaływania na środowisko, sporządzonemu przez mgr inż. Z. K. i tym samym naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Organ pominął również pozytywne uzgodnienie warunków zabudowy z Państwową Inspekcją Sanitarną. Pomijanie milczeniem opinii państwowych organów administracji bez ważnej przyczyny, stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa /art. 8 k.p.a./. Jednym z powodów stwierdzenia niezgodności decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego było uznanie, że podziemne zbiorniki są magazynem paliw. Takie stanowisko zdaniem skarżącej jest sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy. Jak wynika z akt sprawy zbiorniki podziemne są elementami stacji paliw, a nie samodzielną inwestycją dla której ustalenia warunków domagała się strona. Zgodnie z legalną definicją stacja paliw płynnych to zespół obiektów budowlanych stałych lub tymczasowych, przeznaczonych do magazynowania i dystrybucji paliw płynnych, olejów i smarów oraz gazu płynnego, w skład których mogą wchodzić podziemne zbiorniki magazynowe /rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 20.09.2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie/. Odmienny charakter stacji paliw od magazynów bądź składów wynika także z Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych /Dz. U. z 1999 r., Nr 112, poz. 1316/, która stacje paliw umieszcza w ramach grupy 123 – Budynki handlowo-usługowe, w klasie 1230 Budynki handlowo-usługowe obok centrów handlowych, domów towarowych, samodzielnych sklepów i butików, hali używanych do targów, aukcji i wystaw, targowisk pod dachem, stacji obsługi, aptek itp. Natomiast obiekty magazynowe i składy zaliczono do grupy 125 – Budynki przemysłowe i magazynowe, w klasie 1252 Zbiorniki, silosy i budynki magazynowe. Takie rozróżnienie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa jednoznacznie rozstrzyga o wyraźnym rozróżnieniu stacji paliw od obiektów magazynowych bądź składów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z motywacją: "Po zapoznaniu się z treścią skargi podtrzymuję argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji wnosząc jednocześnie o jej oddalenie". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm./, wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem. Z powołanym przepisem korelują art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a., które określają zakres tej kontroli. Z przepisów tych wynika, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli z urzędu uwzględnia również inne uchybienia procesowe i materialnoprawne o jakich nie wspomniano w skardze. Ponadto zgodnie z art. 135 p.p.s.a., Sąd może stosować środki zmierzające do usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z funkcji kontrolnej Sądu wynika reguła, że przy tej kontroli sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Wyjątkiem jest sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji, w której bierze się pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania decyzji w postępowaniu zwyczajnym, która jest przedmiotem tego rodzaju postępowania nadzwyczajnego. Sprawa administracyjna o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2003 r., Nr [...] była wszczęta z urzędu w związku z wniesieniem sprzeciwu przez Prokuratora Rejonowego [...] /art. 61 § 1 i 4 w zw. z art. 186 k.p.a./. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania było wydane w dniu 9.12.2004 r. Powołaną decyzją ostateczną, Prezydent Miasta ustalił na wniosek A. Spółki z o.o. w G. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na zamierzenie inwestycyjne o nazwie: stacja paliw płynnych z infrastrukturą techniczną na działkach wskazanych w tej decyzji, położonych w R., obręb [...] u zbiegu ulic L. i G. W dacie wydania tej decyzji obowiązywał Miejscowy Plan Szczegółowy Zagospodarowania Przestrzennego i Rewaloryzacji Historycznej Dzielnicy [...] wraz ze strefą otaczającą uchwalony przez Radę Miasta uchwała nr [...] z dnia [...].11.1994 r. W decyzji przytoczono ustalenia tego planu. Z załącznika graficznego decyzji wynika, że stacja paliw płynnych miała być realizowana na terenie oznaczonym w rzeczonym Planie symbolem Mz-3/u1 /linia rozgraniczająca teren planowanej inwestycji – kolor czerwony/. Ustalenia dla tego terenu są następujące: "Teren położony w zasięgu uciążliwości SU 5 od ulicy głównych /ul. L. i A./. Po uzyskaniu zgody na zmniejszenie odległości zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi od ulicy – wskazane jest przeznaczenie tego terenu pod zabudowę usługową /handel, rzemiosło/". Natomiast główną funkcją obszaru Mz jest funkcja mieszkaniowa oparta na zachowanym zabytkowym układzie przestrzennym oraz istniejącej zabudowy o wartościach zabytkowych i tradycyjnych. Funkcją uzupełniającą jest funkcja usługowa. Tereny w granicach obszarów Mz mogą być przeznaczone /użytkowane i zagospodarowane/ pod: - budownictwo mieszkaniowe w zasadzie jednorodzinne oraz związane z nim drobne budynki gospodarcze i garaże, obejmujące w szczególności istniejącą zabudowę zabytkową i tradycyjną oraz ograniczone warunkami konserwatorskimi uzupełnienia, - drobne nieuciążliwe dla otoczenia usługi, tj. z wyjątkiem takich, których uciążliwość uniemożliwia zgodnie z ustaleniami planu użytkowanie działek sąsiednich, lub których charakter narusza walory i wymogi ochrony krajobrazu lub estetyki otoczenia, - ulice lokalne, dojazdowe, dojazdy z niezbędnymi przystankami i parkingami, place i przejścia piesze, - sieci i związane z nimi urządzenia infrastruktury technicznej, - zieleń publiczną o charakterze rekreacyjnym i izolacyjnym. Na terenie Mz Plan wykluczał lokalizację: - obiektów produkcyjnych o charakterze przemysłowym, - składów i magazynów, - nowych budynków inwentarskich, - kotłowni wolno stojących oraz indywidualnych kotłowni wbudowanych wymagających kominów o wysokości większej niż 0,8 m ponad kalenicę dachu i zewnętrznych składowisk opału. Dodano, że lokalizacja usług może być uzależniona od zapewnienia w jej ramach niezbędnej ilości miejsc postojowych dla samochodów. Infrastruktura techniczna zamierzonej inwestycji ma być realizowana na obszarach o symbolach 02 KG, 03.4 KG i 03.4bKG. Projekt decyzji Prezydenta Miasta został pozytywnie uzgodniony i zaopiniowany z n/w organami: 1) z Wojewódzkim Oddziałem Służby Ochrony Zabytków– Delegaturą [...] /postanowienie z dnia [...].05.2003 r., Nr [...], 2) z Wydziałem Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta [...] /pismo z dnia [...].08.2003 r., Nr [...]/, 3) z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym /postanowienie z dnia [...].08.2003 r., Nr [...]/. Organy uzgadniające i opiniujące przede wszystkim opierały się na ustaleniach Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego oraz Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, sporządzonego przez Z. K., którego Sądowi nie przedstawiono. Prawomocnym wyrokiem z dnia 14.10.2005 r., sygn. akt II SA/Rz 542/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].04.2005 r., Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...].01.2005 r., Nr [...]. Przyczyną stwierdzenia nieważności wymienionych decyzji była okoliczność, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania skierowano m. innymi do Ł. B., Z. i K. B., którym zawiadomień nie doręczono z adnotacją doręczyciela pocztowego, że adresaci nie żyją. Mimo tego Kolegium nie ustaliło następców prawnych w/w osób, a wydane decyzje ponownie skierowano do nieżyjących osób. W ponownym rozpatrywaniu sprawy wskazane uchybienia procesowe zostały usunięte i na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia 06.06.2005 r., sygn. akt [...] ustalono, że spadek po K. B. i Z. B. nabyły dzieci A. B. i W. B. Natomiast na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia 25.11.2004 r., sygn. akt [...] w sprawie zniesienia współwłasności, działkę nr 2577 położoną w R. /obręb [...]/ przydzielono M. B. Przedstawiony stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie akt administracyjnych sprawy /art. 133 § 1 p.p.s.a./. Dokonana przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji wykazała istotne naruszenia prawa procesowego, a mianowicie: W zaskarżonej decyzji z dnia [...].07.2006 r. podano, że Kolegium rozpatrywało wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].02.2006 r., Nr [...] i taką decyzję utrzymało w mocy. Wniosek A. Spółki z o.o. w G. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczył decyzji z dnia [...].02.2006 r. i taka w tym dniu została wydana. Ewentualna pomyłka co do daty decyzji do czasu wyrokowania nie została sprostowana /art. 113 § 1 k.p.a./, a sąd administracyjny nie jest właściwy do sprostowania decyzji administracyjnej, zatem przyjął, iż zaskarżona decyzja nie rozstrzygnęła sprawy objętej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazane uchybienie Sąd uwzględnił z urzędu /art. 134 § 1 p.p.s.a./. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym i drugoinstancyjnym naruszono art. 40 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W dniu 26.01.2006 r. wpłynęło do Kolegium pełnomocnictwo umocowujące radcę prawnego M. B. do reprezentowania A. Spółki z o.o. w G. w postępowaniu administracyjnym w sprawie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].09.2003 r., Nr [...] /k. 25 i 27-26 akt Kolegium z I instancji/. Mimo tego temuż pełnomocnikowi nie doręczono decyzji z dnia [...].02.2006 r., ani też zaskarżonej decyzji z dnia [...].07.2006 r. Wskazane decyzja doręczono stronie i W. K., którego potraktowano jako pełnomocnika Spółki. W. K. nie był pełnomocnikiem Spółki w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Był on pełnomocnikiem Spółki, ale w sprawie dotyczącej postępowania administracyjnego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. Budowa stacji paliw płynnych i LPG w R. przy ul. L. i S., co wynika z pełnomocnictwa nazwanego upoważnieniem z dnia 14.03.2003 r. /k. 2 akt Prezydenta Miasta /. Pominięcie przez organ pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i jest to wada stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a tego rodzaju naruszenie prawa procesowego stanowi samoistną podstawę do kasacji decyzji przez Sąd – art. 145 § 1 pkt 1 lit. b – p.p.s.a. /por. wyrok NSA z dnia 31.05.2000 r., I SA/Wr 2034/97 – LEX nr 43050 oraz Wojciech Chróścielewski i Jan Paweł Tarno – Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Wyd. Prawnicze "Lexis-Nexis", Wydanie 2, W-wa 2006 r., str. 109 i 525/. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a., chociaż nie ma cechy dewolutywności, to mimo tego jest to środek odwoławczy do którego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania i tym samym uruchamia postępowanie drugoinstancyjne, w którym dokonuje się nie tylko oceny decyzji wydanej w pierwszej instancji pod względem zgodności z prawem, ale przede wszystkim ten sam organ ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę, czyli ustala stan faktyczny sprawy i dokonuje jego oceny /por. wyrok NSA z 14.09.1999 r., III SA 8275/98 – LEX nr 40865. Uzasadnienie decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w drugiej instancji powinno odpowiadać wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji z dnia [...].07.2006 r. tym wymogom nie odpowiada, bowiem organ nie przytoczył stanu faktycznego sprawy, motywacji prawnej, a w szczególności nie wyjaśnił dlaczego przyjął, że decyzja Prezydenta Miasta dotknięta jest kwalifikowaną wadą prawną /art. 156 § 1 k.p.a./. Organ nie odniósł się również do obszernych i konkretnych zarzutów zamieszczonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przedstawione uchybienie jest istotne bo wyklucza możliwość dokonania kontroli sądowej zaskarżonej decyzji. Z podanych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera b) i c) i art. 135 – p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania sądowego, Sąd orzekł po myśli art. 200 p.p.s.a. Zasądzona od organu na rzecz skarżącej Spółki kwota 200 zł dotyczy zwrotu uiszczonego wpisu od skargi i odpowiada zakresowi wniosku o przyznanie kosztów zgłoszonego przez pełnomocnika Spółki na rozprawie sądowej. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni n/w wskazówki: - zapewni pełnomocnikowi udział w sprawie w granicach art. 32 i 40 § 2 k.p.a. ustanowionemu przez Spółkę, - dokładnie przeanalizuje materiał dowodowy, a w szczególności tekst Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego z 1994 r., Raport oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, opracowany przez Z. K., wydane uzgodnienia i opinie i na tej podstawie oceni czy istotnie wydana przez Prezydenta Miasta decyzja z dnia [...].09.2003 r. jest sprzeczna z w/w Planem, a także na podstawie tego materiału oceni rodzaj usługi i czy może być traktowana jako uciążliwa w znaczeniu rzeczonego Planu, - sporządzi uzasadnienie odpowiadające wymogom z art. 107 § 3 k.p.a.