II SA/Rz 910/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi TD na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia - p o s t a n a w i a - I. odrzucić skargę; II. zwrócić TD kwotę 320 zł (słownie: trzystu dwudziestu złotych), tytułem wpisu od odrzuconej skargi. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...], Główny inspektor transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], wydaną w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł. Wnioskiem z dnia 30 czerwca 2017 r. skarżący zwrócił się w trybie art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Kpa), do Głównego Inspektora Transportu Drogowego o uzupełnienie co do "postępowania dowodowego oraz rozstrzygnięcia" opisanej wyżej decyzji tego organu. Żądanie uzupełnienia decyzji wpłynęło do organu w dniu 3 lipca 2017 r. i zostało rozpoznane w dniu [...] sierpnia 2017 r. poprzez wydanie postanowienia o odmowie uzupełnienia zaskarżonej decyzji. W dniu 24 lipca 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżący nadał placówce pocztowej operatora pocztowego wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1481 z późn. zm.), skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem GITD, skargę na opisaną wyżej decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Uchybienie temu wymogowi świadczy o niedopuszczalności skargi i zobowiązuje Sąd do jej odrzucenia, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. W myśl do art. 111 § 1 Kpa, strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia, co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Rozpoznanie tego żądania, tak uwzględniające jak i odmawiające, następuje w drodze postanowienia (art. 111 § 1b Kpa). Jak natomiast wynika z art. 111 § 2 Kpa, w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b, termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. Dokonując wykładni przepisów art. 53 § 1 Ppsa oraz art. 111 § 2 Kpa stwierdzić należy, że w przypadku wystąpienia przez stronę postępowania administracyjnego do organu odwoławczego w terminie określonym w art. 111 § 1 Kpa z wnioskiem o uzupełnienie (lub sprostowanie) decyzji, termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 53 § 1 Ppsa, biegnie dopiero od dnia doręczenia stronie postanowienia organu w przedmiocie wniosku o uzupełnienie (lub sprostowanie), bez względu na sposób jego rozpoznania. Wtedy dopiero ponownie otwiera się dla stron postępowania administracyjnego, wobec uruchomienia przez jedną z nich trybu określonego w art. 111 § 1 Kpa, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej. Zgłoszenie wniosku, o którym mowa w art. 111 § 1 Kpa, w terminie w nim określonym, powoduje bowiem przerwanie dotychczasowego biegu terminu do wniesienia skargi aż do dnia doręczenia postanowienia rozstrzygającego w przedmiocie wniosku, kiedy termin ten rozpoczyna bieg na nowo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r.. II OSK 1089/14 oraz wyrok z dnia 20 października 2015 r. II OSK 1222/15; dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Orzeczenie w przedmiocie uzupełnienia decyzji nie ma bowiem bytu samodzielnego, lecz jest ściśle związane z aktem objętym wnioskiem, gdyż może wywrzeć wpływ na jej treść. Może zatem mieć także wpływ na ewentualną decyzję strony co do wystąpienia ze skargą i samą treść takiej skargi, zwłaszcza jeżeli uwzględnić wymagania formalne tego pisma procesowego określone w art. 57 § 1 pkt 3 Ppsa. Przepis ten wymaga bowiem określenia w skardze naruszenia prawa lub interesu prawnego zaskarżanym aktem. Z tej też przyczyny w przypadku zgłoszenia przez stronę postępowania administracyjnego wniosku o uzupełnienie decyzji termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg dopiero od dnia doręczenia stronom postanowienia rozstrzygającego o takim żądaniu i do tego czasu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przepis art. 111 § 2 Kpa ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wymaga ścisłej wykładni. Zgodnie z jego treścią przyjąć zatem należy, że termin do wniesienia skargi biegnie dopiero od dnia doręczenia postanowienia określonego w art. 111 § 1b Kpa, a wcześniej zdziałane czynności uznać należy za bezskuteczne (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2016 r. II SA/Rz 1207/15 i postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2016 r. II OZ 1323/16). W okolicznościach opisywanej sprawy termin do wniesienia skargi, zgodnie z art. 111 § 2 Kpa, rozpoczął bieg po doręczeniu stronom postanowienia GITD z dnia [...] sierpnia 2017 r., a zatem w odniesieniu do skarżącego – w dniu 9 sierpnia 2017 r. Skarga została zaś nadana przed wydaniem tego postanowienia, tj. w dniu 24 lipca 2017 r. Czynności tej dokonano zatem przed dniem zdarzenia warunkującego dopuszczalność wniesienia skargi, tj. przed doręczeniem stronom postanowienia z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wobec zatem przedwczesnego dokonania czynności procesowej w postaci wniesienia skargi, należało uznać ją za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 1 Ppsa w zw. z art. 111 § 2 Kpa. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.