II SA/Rz 941/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ NSA Jacek Surmacz Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. H. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej -skargę oddala- Przedmiotem skargi Z. H. jest decyzja [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (zwany dalej PWIS) z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], wydana w sprawie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Zaskarżone rozstrzygniecie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: w dniu 20 listopada 2007 r. Zakłady "[...]" S.A. sporządziły kartę oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem u Z. H. choroby zawodowej, która tego dnia otrzymała również skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej. Następnie w toku postępowania poddano ww. badaniom w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy [...] i Instytucie Medycyny Pracy [...], które to jednostki orzecznicze wydały zgodne orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej jako choroby zawodowej. Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny [...] (dalej zwany PPIS) orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u Z. H. choroby zawodowej – astmy oskrzelowej, wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869; zwane dalej rozporządzenie). Organ I instancji ustalił, że Z. H. pracowała w latach 1978 – 2007 w Zakładach "[...] S.A. Do 1985 r. pracowała na stanowisku: aparatowy, aparatowy procesów suszenia i kalcynacji, aparatowy procesów kondensacji i polimeryzacji w Wydziale Tworzyw w narażeniu na pył polistyrenu, epichlorohydrynę, dwuchlorohydrynę, kwas solny, trójetylenoczterozminę i ciekłe żywice epoksydowe, gdzie zajmowała się obsługą suszarni i instalacji oraz konfekcjonowaniem. Od 1985 r. była zatrudniona jako laborant w Zakładowym Laboratorium Badawczym, a od 2003 r. w Centralnym Laboratorium gdzie wykonywała analizy i badania w kontakcie z różnymi środkami ochrony roślin i takimi substancjami, jak: węglowodory chlorowane, związki kwasu dwucglorofenoksyoctowego, żywice epoksydowe, utwardzacze aminowe, kwasy i bezwodniki, rozpuszczalniki organiczne, zasady. Od listopada 2007 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim, a następnie na świadczeniu rehabilitacyjnym. Od sierpnia 2008 r. pobiera świadczenie rentowe. Organ zwrócił uwagę, że badające stronę uprawnione jednostki orzecznicze nie rozpoznały u strony choroby zawodowej. Wobec tego, stosownie do dyspozycji art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.; dalej K.p.), brak było podstaw do rozpoznania u Z. H. zawodowej etiologii jej dolegliwości. W odwołaniu Z. H. zakwestionowała dokonane przez organ ustalenia stanu faktycznego, wnosząc o "zmianę decyzji i przyznanie choroby zawodowej". Podkreśliła, że w trakcie pobytu w Instytucie wystąpiła u niej reakcja na alergeny przekazane z jej stanowiska pracy, co zgłosiła badającemu lekarzowi, który nie odniósł się jednak do tej kwestii w wydanej opinii. Zgłosiła również zastrzeżenia wobec przesłanych z zakładu pracy próbek, ponieważ z substancją chemiczną PAT nie miała kontaktu w pracy zawodowej. Natomiast dolegliwości występowały u niej po kontakcie z żywicami miękkimi, których do Instytutu nie przesłano. Podniosła, że w trakcie pracy zawodowej miała kontakt ze środkami chemicznymi, które nie zostały przekazane do Instytutu, jak środki ochrony roślin, DOP, o-krezole, rozpuszczalniki: toksyn, krylen, OFDA, krezole. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. PWIS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po rozpoznaniu skargi Z. H. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej WSA) wyrokiem z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 904/10, uchylił zaskarżoną decyzję PWIS stwierdzając, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, że stosownie do treści § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jeżeli właściwy organ przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Oprócz bowiem przepisów powołanego Rozporządzenia postępowanie w sprawie toczy się również w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, którego zasady, w tym skodyfikowane w art. 7, 8, 11, należało mieć na uwadze podczas rozpatrywania sprawy, w szczególności zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania. Mając powyższe na względzie Sąd zwrócił uwagę, że skarżąca w odwołaniu podniosła szereg zarzutów dotyczących uchybień i niejasności postępowania dowodowego, w tym sposobu przeprowadzonych badań (testów alergicznych), do których organ odwoławczy się nie odniósł. Sąd podzielił ocenę PWIS, że organ inspekcji sanitarnej nie jest uprawniony do odmiennego rozpoznania choroby niż wynikające z orzeczeń uprawnionych jednostek orzeczniczych, podkreślając jednak, że organy właściwe do wydania decyzji w sprawie powinny dążyć do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i wyjaśnienia wszelkich wątpliwości. Z obowiązku tego się nie wywiązały, ponieważ nie wyjaśniły zarzucanych przez odwołującą się nieprawidłowości wykonanych badań, w szczególności dotyczących braku przeprowadzenia prób ze wszystkimi substancjami (alergenami), z którymi miała ona kontakt podczas pracy, a także nie odnotowanie reakcji alergicznej, która wystąpiła u niej podczas pobytu w Instytucie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. PWIS ponownie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PPIS z [...] czerwca 2010 r. Z. H. wniosła do WSA skargę na ww. decyzję PWIS z [...] sierpnia 2013 r. Wyrokiem z 10 stycznia 2014 r. sygn. II SA/Rz 1045/13, WSA uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że decyzja PWIS została wydana z naruszeniem wskazań zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 3 grudnia 2010 r. tj. z naruszeniem art. 153 P.p.s.a. i w konsekwencji nadal nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, a więc naruszono art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia w świetle rozbieżności w zakresie konsystencji jaką powinny posiadać poszczególne substancje alergizujące przesłane wcześniej z zakładu pracy. Sąd zwrócił uwagę, że bez współdziałania ze strony skarżącej nie da się wykonać ww. wskazań Sądu, lecz organy powinny, zgodnie z art. 7 K.p.a. podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy m.in. przy uwzględnieniu słusznego interesu strony. Jeśli więc skarżąca nie mogła się stawić na wyznaczony przez IMP termin badań powołując się na pogorszenie się stanu jej zdrowia, to Instytut powinien zażądać od niej przedstawienia zaświadczenia lekarskiego, które potwierdzałoby taki stan skarżącej. Nieprawidłowy jest także brak jakiegokolwiek udokumentowania w formie choćby zapisków urzędowych, notatek służbowych itp. treści rozmów telefonicznych, które miały zostać przeprowadzone z Z. H., w tym brak potwierdzenia rzekomej rezygnacji strony z badań, tym bardziej, że z kopii pisma Instytutu z dnia 2 stycznia 2013 r. (a więc sporządzonego już po wyznaczonym na 10.12.2012 r. terminie tych badań) wynika, iż proszono skarżącą o kontakt po ustabilizowaniu się stanu zdrowia. Późniejszy więc zwrot dokumentacji bez opinii, bez udokumentowanej rezygnacji z badań, z powołaniem się na niestawiennictwo na badania w dniu 10.12.2012 r. i brak kontaktu w sprawie nowego terminu, skoro ten kontakt miał przecież nastąpić po ustabilizowaniu się stanu zdrowia strony a nie można wykluczyć braku poprawy do chwili zwrotu dokumentacji przez Instytut, nie może jednoznacznie przesądzić, że to z woli strony zaniechano dalszych badań, mimo, iż nadal nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Sąd zgodził się z organem, że dotychczas zgromadzone w aktach dowody nie dawały podstaw do wydania decyzji zgodnej z wolą skarżącej, ale też nie ulega wątpliwości, iż organy powinny dołożyć wszelkich starań, aby zgodnie z wyżej przytoczonymi przepisami K.p.a. wyjaśnić sprawę pod kątem istnienia choroby zawodowej, której podejrzenie stało się zaczątkiem prowadzonego postępowania administracyjnego i wykonania wskazań tut. Sądu zgodnie z art. 153 P.p.s.a. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu skargi organ będzie miał na względzie powyższe wskazania Sądu wyjaśniając istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności a ewentualny brak współdziałania strony przy ich realizacji powinien być stosownie udokumentowany wraz z przyczynami takiego stanu. Po ponownym rozpatrzeniu spawy PWIS decyzją z [...] czerwca 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PPIS z [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wystosował kserokopię ww. wyroku WSA z 10 stycznia 2014 r. do IMP celem dostarczenia potwierdzeń rezygnacji Z. H. z badań diagnostycznych lub wyznaczenia nowego terminu na badania. W odpowiedzi pismem z 29 kwietnia 2014 r. IMP przedstawił dowody związane z korespondencją z zainteresowaną co do wyznaczenia terminów hospitalizacji na przełomie 2012 r. i 2013 r. PWIS uznał, że dowody, które przesłał IMP co do rezygnacji Z. H. z badań diagnostycznych są wystarczający i potwierdzają brak zainteresowanej ze skorzystania z możliwości pełnej diagnostyki w kierunku występowania u niej astmy oskrzelowej w związku z narażeniem na czynniki chemiczne występujące w środowisku pracy. Nadto sama zainteresowana w protokole z 28 maja 2014 r. zeznała o braku zgody na poddanie się badaniom lekarskim. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że przedstawione w załączeniu ww. protokołu dokumenty nie wnoszą nowych informacji co do szkodliwości na jakie była narażona zainteresowana, gdyż w aktach zalegają karty charakterystyki wszystkich substancji jakie były w okresie pracy zawodowej stosowane w Zakładach "[...]", a do których miały dostęp jednostki orzecznicze. PWIS stwierdził, że z przeprowadzonych dowodów wynika narażenie Z. H. w środowisku pracy na czynniki, mogące potencjalnie wywołać stwierdzoną chorobę zawodową. Zgodnie z zapadłymi orzeczeniami lekarskimi stwierdzane u odwołującej się dolegliwości nie stanowią choroby zakreślonej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych. PWIS ponowił argumentację, że przedmiotowe orzeczenia są dla organów inspekcji sanitarnej wiążące, w zakresie specjalistycznego rozpoznania. Organ stwierdził, że wydane orzeczenia lekarskie są zgodne w rozpoznaniu, logiczne i wyczerpujące. W związku z tym dał im wiarę w zakresie, w jakim opierają się na specjalistycznej wiedzy medycznej wywodząc, że dolegliwości pacjentki pozbawione były tła zawodowego, rozpoznając zaburzenia wentylacji płuc typu obturacyjnego, która to dolegliwość nie została wymieniona w wykazie chorób zawodowych. U badanej nie stwierdzono objawów nadwrażliwości immunologicznej na alergeny zawodowe, natomiast stwierdzone zaburzenia astmatyczne stanowią astmę atopową, co oznacza że są to dolegliwości wrodzone, a nie wywołane przez narażenie zawodowe. Rozpoznana u Z. H. astma ma zatem podłoże pozazawodowe. PWIS, mając na względzie dyspozycję art. 2351 K.p. stwierdził, że brak było podstaw do rozpoznania u strony choroby zawodowej. Z. H. wniosła do WSA skargę na decyzję PWIS z [...] czerwca 2014 r., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, 77 i 80 K.p.a., oraz prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 2351 K.p. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ odwoławczy w dalszym ciągu nie odniósł się do szeregu podniesionych przez nią zarzutów odwołania, które przemawiały za uznaniem istnienia u niej choroby zawodowej. W jej ocenie wystąpiły istotne zaniedbania i uchybienia organów rozstrzygających sprawę, które przemawiają za uchyleniem decyzji ubu instancji. Nadto według skarżącej organy nie przeprowadziły analizy i oceny zmiany przepisów K.p. w zakresie chorób zawodowych dokonanej w 2009 r. w związku z wszczęciem niniejszego postępowania w 2007 r. W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Do powyższego dodać należy także, iż według art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Po rozpoznaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wyrokiem z dnia 10.01.2014 r. WSA w Rzeszowie w sprawie II SA/Rz 1045/13 uchylając decyzję organu II instancji stwierdził, że kontrolowana decyzja PPIS została wydana z naruszeniem wskazań zawartych w wyroku tut. Sądu z dnia 3 grudnia 2010 r. tj. z naruszeniem art. 153 P.p.s.a. i w konsekwencji nadal nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, a więc naruszono art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz § 8 ust. 2 Rozporządzenia RM z 2009 r. w świetle rozbieżności w zakresie konsystencji jaką powinny posiadać poszczególne substancje alergizujące przesłane wcześniej z zakładu pracy. Oczywistym jest, że bez współdziałania ze strony skarżącej nie da się wykonać w/w wskazań Sądu, lecz organy powinny, zgodnie z art. 7 k.p.a. podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy m.in. przy uwzględnieniu słusznego interesu strony. Jeśli więc skarżąca nie mogła się stawić na wyznaczony przez IMP termin badań powołując się na pogorszenie się stanu jej zdrowia, to Instytut powinien zażądać od Niej przedstawienia zaświadczenia lekarskiego, które potwierdzałoby taki stan skarżącej. Nieprawidłowy jest także brak jakiegokolwiek udokumentowania w formie choćby zapisków urzędowych, notatek służbowych itp. treści rozmów telefonicznych, które miały zostać przeprowadzone z Z. H., w tym brak potwierdzenia rzekomej rezygnacji strony z badań, tym bardziej, że z kopii pisma Instytutu z dnia 2 stycznia 2013 r. (a więc sporządzonego już po wyznaczonym na 10.12.2012 r. terminie tych badań) wynika, iż proszono skarżącą o kontakt po ustabilizowaniu się stanu zdrowia. Późniejszy więc zwrot dokumentacji bez opinii, bez udokumentowanej rezygnacji z badań, z powołaniem się na niestawiennictwo na badania w dniu 10.12.2012 r. i brak kontaktu w sprawie nowego terminu, skoro ten kontakt miał przecież nastąpić po ustabilizowaniu się stanu zdrowia strony a nie można wykluczyć braku poprawy do chwili zwrotu dokumentacji przez Instytut, nie może jednoznacznie przesądzić, że to z woli strony zaniechano dalszych badań, mimo, iż nadal nie zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Zgodzić się należy z organem, że dotychczas zgromadzone w aktach dowody nie dawały podstaw do wydania decyzji zgodnej z wolą skarżącej, ale też nie ulega wątpliwości, iż organy powinny dołożyć wszelkich starań, aby zgodnie z wyżej przytoczonymi przepisami k.p.a. wyjaśnić sprawę pod kątem istnienia choroby zawodowej, której podejrzenie stało się zaczątkiem prowadzonego postępowania administracyjnego i wykonania wskazań tut. Sądu zgodnie z art. 153 P.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę organy wykonały opisane wyżej wytyczne Sądu. W związku z powyższym PWIS wystosował wraz z kserokopią wspomnianego wyroku pismo do IMP celem dostarczenia potwierdzeń rezygnacji Pani H. z badań diagnostycznych lub wyznaczenie nowego terminu na badania. W odpowiedzi pismem z dnia 29.04.2014 r. IMP przedstawił dowody związane z korespondencją z zainteresowaną co do wyznaczania terminów hospitalizacji na przełomie 2012 r. i 2013 r. Z dokumentacji wynika, że termin na badania był dwukrotnie wyznaczany na dzień 22.10.2012 r. oraz 12.11.2012 r. Pacjentka nie skorzystała z badania. W zamian w dniu 6.12.2012 r. wysłała prośbę o wydanie opinii zaocznej. Pismem z dnia 2.01.2013 r. Instytut poinformował ją, że nie ma możliwości wydania opinii lekarskiej bez hospitalizacji. Pacjentka na list nie odpowiedziała. Pani J. M. pełniąca obowiązki sekretarki w Klinice Chorób Zawodowych i Toksykologii Oddziału Chorób Zawodowych IMP osobiście dniu 7 marca 2013 r. rozmawiała telefonicznie z zainteresowaną informując ją, że brak z jej strony odpowiedzi do 11 marca 2013 r. spowoduje odesłanie dokumentacji do WOMP, co nastąpiło w dniu 12.03.2013 r. wobec braku zainteresowania pacjentki. Ponadto organ wezwał Panią H. do zapoznania się z w/w wyjaśnieniami IMP oraz przedstawienia ewentualnych swoich dowodów i wyjaśnień. W protokole z dnia 28.05.201 f r. zainteresowana zeznała, że nie zgadza się na badania lekarskie pod postacią, prób prowokacyjnych ze środkami rakotwórczymi, truciznami oraz środkami ochrony roślin uważając, że zagraża to jej życiu i zdrowiu. Na dowód tego dołączyła szereg świadectw wyrobów i preparatów produkowanych w zainteresowanym zakładzie pracy, część kart z badań profilaktycznych oraz opracowanie z CIOP o zagrożeniach substancjami chemicznymi w zakładach przetwórstwa tworzyw sztucznych. Podłączyła również potwierdzenia nadania listów do IMP z dnia 16.10.2012 r. i 5.12.2012 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny słusznie uznał, że dowody, które przesłał IMP co do rezygnacji Pani H. z badań diagnostycznych jest wystarczający i potwierdza brak zainteresowanej z skorzystania z możliwości pełnej diagnostyki w kierunku występowania u niej astmy oskrzelowej w związku z narażeniem na czynniki chemiczne występujące w środowisku pracy. Ponadto sama zainteresowana w protokole z dnia 28.05.2014 r. zeznała o braku zgody na poddanie się badaniom lekarskim. Instytut Medycyny Pracy w piśmie z dnia 2.01.2013 r. informował zainteresowaną, że nie ma możliwości wydania opinii lekarskiej bez hospitalizacji, ponieważ do pełnego określenia, czy u Pani H. występuje astma oskrzelowa zawodowa należy przeprowadzić swoistą próbę, prowokacyjną z materiałami ze stanowiska pracy, w szczególności z Epidianem 5, z którą tą substancją jako jedyną wśród występujących na jej stanowisku pracy niemiała wykonywanych badań diagnostycznych. Pani H. nie przedstawiła również dowodu na chęć poddania się badaniom w IMP od 2.01.2013 r. jak i dowodów, że nie mogła się z IMP w tej sprawie skontaktować. Wskazywane przez skarżącą wątpliwości co do etiologii występującego u niej schodzenia organy rozstrzygnęły zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Należy podkreślić, że orzeczenie WOMP z dnia 29.12.2009 r. oraz opinia IMP – orzeczenie z dnia 12.04.2010 r. – w swoich wnioskach są zgodne co do niestwierdzenia u skarżącej astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego. Postawa skarżącej odmawiającej jakichkolwiek dalszych konsultacji spowodowała konieczność wydania orzeczenia na podstawie zgromadzonego dotąd materiału dowodowego. Ocena dowodów dokonana przez organ w kontrolowanej decyzji jest spójna i logiczna. Odmienne stanowisko skarżącej w tym zakresie wyartykułowane w skardze nie podważa jej poprawności. Z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w postaci astmy oskrzelowej organy obu instancji prawidłowo odmówiły jej stwierdzenia u skarżącej, zaś Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako bezzasadną.