II SA/Rz 984/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ NSA Stanisław Śliwa Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 19 maja 2009 r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia(...)Nr (...) w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie dobudowy do istniejącego budynku mieszkalno- warsztatowego - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania P. B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...] o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie dobudowy do istniejącego budynku mieszkalno-warsztatowego "warsztatu usługowego – usługi podstawowe instalacji wod.-kan. i gazowe" zlokalizowanego na działce nr 1899 obr. [...] przy ul. M. w R. W odwołaniu od decyzji pełnomocnik skarżącego stwierdził, że decyzję wydano pomimo zaginięcia akt i podjęcia starań przez skarżącego o ich odtworzenie. Treść uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji nie jest adekwatna do czasu, w jakim obowiązywały przepisy prawa w sprawie, prawidłowe jest uzasadnienie wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13 lipca 2006r. W odwołaniu opisał przebieg wszystkich postępowań administracyjnych od 1987r. prowadzonych w sprawie nielegalnej rozbudowy budynku warsztatowego efektem, której było wzniesienie ściany warsztatu w granicy działki skarżącego. Wskazał też na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 1999r. sygn. akt P/98, który zdaniem skarżącego wyklucza udzielanie zgody na zabudowę w mniejszej odległości niż wynika to z przepisów i zgody właścicieli nieruchomości sąsiednich. Nad ścianą nadbudowana jest konstrukcja stalowa dla winorośli i dlatego ściana na całej wysokości ma 12 metrów. Ekspert budowlany błędnie podał, że ściana ma wysokość 3m, a innym razem 3,85m. Podkreślił, że żaden przepis prawa nie zezwalał na budowę w granicy działki sąsiedniej i dlatego nie ma podstaw prawnych do legalizacji samowoli budowlanej popełnionej przez K. P. W decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę z 1979r. nie zostało wyrażone, że w warsztacie mają być prowadzone usługi wod.-kan. i gazowe. O zmianę przeznaczenia sposobu użytkowania obiektu nie wystąpił inwestor, lecz Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. W warsztacie znajdują się wszystkie maszyny i urządzenia wykazane w protokole oględzin z dnia 3 września 1987r., co wskazał NSA OZ w Rzeszowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 września 2002r. Obecnie nie podano szczegółowej technologii działania warsztatu usługowego. W styczniu 2007r. stwierdził, że w warsztacie nadal znajdują się tokarki, prasy, szlifierki, sprężarka, a prace z ich użyciem są wykonywane w dni powszednie i wolne soboty. Podkreślił, że obiekt winien być rozebrany jako wzniesiony bez wymaganego pozwolenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie i wymienioną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że sprawą bezsporną jest dobudowa budynku warsztatowego do istniejącego budynku mieszkalno-warsztatowego, zlokalizowanego na działce nr 1899 obr. [...] przy ul. M. w R. wykonana została na podstawie pozwolenia na budowę. W trakcie realizacji inwestorzy w sposób istotny odstąpili od warunków pozwolenia na budowę, co spowodowało zbliżenie budynku do granicy z działką sąsiednią. W związku z tym prowadzone było postępowanie w sprawie samowoli budowlanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w trybie ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane, gdyż budowa obiektu została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995r. Decyzją z dnia [...] marca 1999r. nr [...] Prezydent udzielił pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatowego na działce nr 1899 w R. utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] lipca 1999r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Rzeszowie (dalej NSA) uchylił decyzje obydwu instancji wyrokiem z dnia 11 września 2002r. sygn. akt II SA/Rz 1199/99. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Sąd zobowiązał organy do ustalenia, jaki miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązywał w czasie budowy budynku przeznaczonego na warsztat (części wybudowanej samowolnie); wystąpienia do właściwego inspektora sanitarnego o opinię o lokalizacji warsztatu i projektu inwentaryzacji powykonawczej i rozważenie, czy nie istnieją okoliczności wymienione w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r.; wykluczenie rozbiórki obiektu pozwoli na podjecie czynności zmierzających do legalizacji samowoli budowlanej dotyczącej części obiektu nieobjętej pozwoleniem na budowę; sprawdza czy otwory okienne i drzwi doprowadzono do zgodności z PN-91/B-022020; uzasadnia zastosowanie § 13 rozporządzenia z 1980r. i ustosunkują się do zarzutu zacienienia działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 13 lipca 2006r. sygn. akt II SA/Rz 138/06 uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie dobudowy do istniejącego budynku mieszkalno-warsztatowego – "warsztat usługowy – usługi podstawowe instalacji wod. – kan. i gazowe" zlokalizowanego na działce nr 1899 w R. Sąd nakazał rozważyć, czy budowa w granicy pozostaje w kolizji z warunkami technicznymi i czy taka realizacja obiektu budowlanego powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych lub zdrowotnych otoczenia w rozumieniu art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r. Za niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia uznano sytuację, gdy samowolnie wzniesiony obiekt budowlany został w sposób uniemożliwiający lub istotnie ograniczający możliwość zabudowy sąsiedniej działki. Ograniczenie możliwości zabudowy działki winno zostać ocenione w aspekcie art. 4 Prawa budowlanego z 1994r. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ ustalił, iż w czasie realizacji obiektu obowiązywał Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta R. zatwierdzony uchwałą nr [...] Prezydium WRN z dnia [...] stycznia 1973r. Działka, na której znajduje się budynek warsztatowy położona jest w "terenie istniejącego i projektowanego budownictwa mieszkalnego o niskiej intensywności zabudowy z lokalizacją usług podstawowych oraz urządzeń towarzyszących". Sposób użytkowania budynku warsztatowego i rodzaj świadczonych usług to jest – usługi podstawowe "instalacji wod. kan i gazowe" jest zgodny z ustaleniami powołanego planu zagospodarowania przestrzennego. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny pismem z dnia 15 listopada 2004r. pozytywnie zaopiniował inwentaryzację powykonawczą warsztatu i nie wniósł zastrzeżeń do jego lokalizacji. Ten sam organ opinią z dnia 5 maja 2005r. nr [...] uzgodnił "Ekspertyzę powykonawcza warsztatu usługi wod, kan i gazowe w R. przy ul. M. Powyższe dało podstawę do stwierdzenia, że nie istnieją przesłanki określone w art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. do nakazania rozbiórki obiektu. Stwierdzenie takie uprawniało do zbadania czy istnieją warunki do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu w trybie art. 42 Prawa budowlanego z 1974r. Podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie jest stwierdzenie zdatności do użytkowania wykonanego obiektu (art. 42 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974r.). Inwentaryzacja powykonawcza została bez uwag zaopiniowana przez rzeczoznawców pod względem wymagań higieniczno –sanitarnych, zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wymaganiami ergonomii. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń pożarowych stwierdził bez uwag zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Rzeczoznawca w specjalności konstrukcyjno - budowlanej stwierdził, że budowa wykonana została zgodnie ze sztuką budowlaną oraz przepisami i nadaje się do użytkowania. Inwestor przedłożył niezbędny protokół badań i sprawdzeń wewnętrznej instalacji elektrycznej. Otwory okienne i drzwiowe zostały doprowadzone do wymagań obowiązujących w tym zakresie przepisów, co wynika z ekspertyzy rzeczoznawcy budowlanego. W rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania § 13 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, gdyż dotyczy usytuowania budynków gospodarczych, bo przedmiotem kontroli jest budynek warsztatowy. Sytuowanie tego typu obiektów reguluje § 17 cytowanego rozporządzenia określający odległości między budynkami ze względu na potrzebę zapewnienia ochrony przeciwpożarowej. W przypadku skarżonego obiektu wymagania pożarowe zostały spełnione. W wykonaniu zaleceń Sądu inwestor przedłożył ekspertyzę projektanta - rzeczoznawcy, że spełnione są warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) - § 13 ust. 1-3 oraz § 60 ust. 1 i 2. Oznacza to, że przedmiotowa dobudowa nie ogranicza i nie uniemożliwia zabudowy działki sąsiedniej nr 1900, której współwłaścicielem jest skarżący. W wyniku przeprowadzonej rozprawy administracyjnej organ odwoławczy ustalił, że kwestionowana przez skarżącego ściana budynku warsztatu ma wysokość 3,87 m, co jest zgodne z ekspertyzą opracowaną przez projektanta – rzeczoznawcę. W świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy organ wykazał, że istnieją przesłanki do wydania pozwolenia na użytkowanie. W skardze do Sądu M. B., pełnomocnik P. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji drogą stwierdzenia nieważności w oparciu o art. 156 § 1, gdyż została wydana bez szczegółowej analizy istotnych w sprawie będących w posiadaniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Urzędu Wojewódzkiego, Głównego inspektora Nadzoru Budowlanego i tych domniemanych, bo oryginały zaginęły w archiwum UM oraz inwestorowi. Skarżący wniósł też o dokończenie egzekucji dotyczącej rozebrania części dobudowanego warsztatu zgodnie z decyzja z dnia [...] listopada 1987r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumenty przedstawione w odwołaniu oraz dołączył kserokopie dokumentów (plik od 1-54) podobnie jak przy odwołaniu. Również do pism procesowych oznaczonych przez skarżącego jako wnioski od I do IX zostały nadesłane kserokopie dokumentów, które znajdują się w aktach administracyjnych sprawy. W piśmie z dnia 9 kwietnia 2009r. skarżący wniósł o zwrot należnych kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Wojewózki Inspektor Nadzoru budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach prawa. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wraz z odpowiedzią na skargę Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została przekazana 28 grudnia 2007r. Organ poinformował, że całość akt sprawy została przesłana do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w związku z odwołaniem wniesionym przez pełnomocnika P. B. na decyzję WINB z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta z dnia [...] listopada 1996r. nr [...] o wygaszeniu decyzji Kierownika Wydziału Urbanistyki i Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 1987r. nr [...]. Akta administracyjne organ przekazał do WSA w Rzeszowie za pismem z dnia 3 lutego 2009r. Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę działał bez zbędnej zwłoki. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...] listopada 1987r. Nr [...] Architekt Miejski nakazał inwestorowi dokonać rozbiórki części budynku warsztatu wybudowanej samowolnie i doprowadzić bryłę obiektu do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę z dnia [...] kwietnia 1982r. W tej samej decyzji Architekt Miejski orzekł również o wygaszeniu decyzji z dnia [...] lipca 1987r. Wojewoda decyzją z dnia [...] czerwca 1988r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Architekta Miejskiego z dnia [...] listopada 1987r. Decyzją z dnia [...] września 1991r. Nr [...] – Wojewoda nie uwzględnił wniosku K. P. i odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nakazującą rozbiórkę części budynku warsztatu. Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa nie uwzględnił odwołania K. P. i decyzją z dnia [...] listopada 1991r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody. Decyzją z dnia [...] kwietnia 1992r. Nr [...] ww. Minister stwierdził nieważność decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 1988r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Architekta Miejskiego z dnia [...] listopada 1987r. w sprawie rozbiórki części budynku warsztatu. Na skutek skargi B. B., Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 października 1995r. sygn. akt IV SA/380/94 uchylił decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 1992r. w części odnoszącej się do orzeczonej nieważności decyzji Architekta Miejskiego z dnia [...] listopada 1987r. Przyczyną kasacji tej decyzji było stwierdzenie, że organ naczelny nie był właściwy do wydania takiej decyzji (właściwy był Wojewoda). Wojewoda decyzją z dnia [...] kwietnia 1996r. Nr [...] – stwierdził nieważność decyzji Architekta Miejskiego z dnia [...] listopada 1987r. Nr [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że odwołanie P. B. działającego przez pełnomocnika w osobie M. B. od ww. decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] listopada 1996r. Nr [...] wygasił decyzję Zastępcy Kierownika Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego – Urzędu Miejskiego z dnia [...] lipca 1987r. Nr [...] dotyczącą wstrzymania robót budowlanych przy budowie budynku warsztatu, przedłożenia dokumentacji powykonawczej obiektu z uzgodnieniami i orzekającą o utracie ważności pozwolenia na budowę warsztatu z dnia [...] kwietnia 1982r. Przedstawione zestawienie wydanych decyzji wskazuje, że została reaktywowana decyzja z dnia [...] kwietnia 1982r. Nr [...] w sprawie udzielenia K. i A. P. pozwolenia na budowę – dobudowę do budynku mieszkalnego warsztatu usługowego branży "instalacje wod. – kan. i gazowe. Wyrokiem z dnia 11 września 2002r. sygn. akt SA/Rz 1199/99 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie OZ w Rzeszowie uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 1999r. NR [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta z dnia [...] marca 1999r. NR [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że niesporny jest fakt, że inwestor odstąpił od warunków pozwolenia udzielonego ww. decyzją z [...] kwietnia 1982r. na dobudowę warsztatu usługowego (branża instalacji wod. kan. i gazowe) do budynku mieszkalnego, na działce oznaczonej wówczas 1210/1. W pozwoleniu zamieszczono warunek, że projektowany warsztat nie może stwarzać uciążliwości dla otoczenia. Budowa przedmiotowego obiektu została zakończona przed 1 stycznia 1995r., zatem stosownie do art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. organy słusznie stosowały przepisy poprzedniej ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.). Nadto postępowanie w sprawie samowoli wszczęto przed wejściem w życie nowego prawa budowlanego. Wyrokiem z dnia 13 lipca 2006r. sygn. akt II SA/Rz 138/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie dobudowy do istniejącego budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd powołał treść art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sadu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia i dlatego też organy nadzoru budowlanego były związane wytycznymi zawartymi w wyroku NSA OZ w Rzeszowie z dnia 11 września 2002r. sygn. akt SA/Rz 1199/99. W związku z tym, wyjaśnieniu w pierwszej kolejności podlegały kwestie objęte przepisem art. 37 Prawa budowlanego z 1974r., gdyż dopiero po wykluczeniu istnienia przesłanek przesądzających o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części organy mogły podjąć działania mające na celu legalizację dokonanego istotnego odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę z 1982. WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 13 lipca 2006r. sygn. akt II SA/Rz 138/06 stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły w odniesieniu do terenu, na którym znajduje się obiekt budowlany, że w okresie jego realizacji obowiązywał Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta zatwierdzony uchwałą z dnia [...] stycznia 1973r. Nr [...]. Według tego planu działka, na której znajduje się przedmiotowy budynek położona jest w terenie istniejącego i projektowanego budownictwa mieszkalnego o niskiej intensywności zabudowy z lokalizacją usług podstawowych oraz urządzeń towarzyszących. Sąd przyjął, że rodzaj usług świadczonych w przedmiotowym obiekcie (pod warunkiem, że nie jest tam prowadzona produkcja, co miało miejsce w latach ubiegłych) obejmujące instalacje wod.-kan. i gazowe mieszczą się w kategorii "podstawowych". Za nieuprawnione uznał stanowisko organu oparte na wyżej przedstawionych zapisach planu, że budowa w granicy była dopuszczalna, gdyż plan ze swej istoty określa i przesądza o przeznaczeniu terenów i sposobie ich zagospodarowania i tylko pozytywne zapisy planu decydują o możliwości realizacji danej inwestycji, co oznacza konieczność rozważenia czy istotne odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę poprzez usytuowanie budynku w granicy jest objęte dyspozycja art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r., czy budowa w kolizji z warunkami technicznymi powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków użytkowych lub zdrowotnych dla otoczenia. Sąd zobligował organy do oceny ograniczenia możliwości zabudowy w aspekcie art. 4 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego (każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd podkreśla, że na mocy art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Prowadząc ponownie postępowanie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] zobowiązał K. F. zam. [...] do przedłożenia w terminie do 31 stycznia 2007r. ekspertyzy technicznej, która określi czy zrealizowana w granicy działki nr 1899 w R. przy u. M. dobudowa do istniejącego budynku mieszkalno – warsztatowego uniemożliwia lub ogranicza możliwość zabudowy działki sąsiedniej nr 1900 w aspekcie art. 4 ustawy Prawo budowlane z 1994r., a ekspertyza winna zawierać linijkę słońca określającą sposób zacienienia działki nr 1900. Z ekspertyzy sporządzonej przez rzeczoznawcę – projektanta C. W. wynika, że elewacja budynku nr [...] (budynek skarżącego), w której są otwory okienne znajduje się w pełnym nasłonecznieniu, przez co najmniej 9 godz. 32 min., to jest od wschodu słońca do godz. 16, tym bardziej, że okno w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi znajduje się w odległości około 60 cm od narożnika budynku na wysokości 3,40 m (wysokość warsztatu 3,85m) i nie jest zacienione, jest nasłonecznione cały dzień. Zostały spełnione warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 czerwca 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co zgodnie z § 16 ust. 1 i ust. 2 oraz § 13 ust. 1,2,3 nie ogranicza i nie uniemożliwia zabudowy działki nr 1900. Prawo budowlane z 1994r. stanowi, że każdy ma prawo do zabudowy pod warunkiem zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami. Ekspertyza wykazała, że nie zachodzi przesłanka niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia, o której mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1974r., gdyż lokalizacja kontrolowanego obiektu budowlanego nie uniemożliwia lub w istotny sposób ogranicza możliwość zabudowy sąsiedniej działki również z punktu widzenia zacienienia. W ekspertyzie podano, że działka sąsiednia na wysokości, na której znajduje się ściana warsztatu nie jest zabudowana. Organ stwierdził też, że przedmiotowa dobudowa nie narusza warunków technicznych, obowiązujących w czasie budowy obiektu zawartych w rozporządzeniu Ministra Administracji i Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980r. nr 17, poz. 62). Warunki te nie regulują kwestii zacienienia przez obiekt działki sąsiedniej. Przepis § 15 pkt 3 określa odległość nowo wznoszonego budynku ograniczającego dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Odległość ta powinna być równa, co najmniej jej wysokości budynku, lecz nie mniejsza niż 3 m. Nieruchomość sąsiednia na długości przedmiotowego warsztatu nie jest zabudowana. Kwestia wysokości budynku warsztatowego wzniesionego w granicy została jednoznacznie wyjaśniona przez organ odwoławczy, który w dniu 25 września 2007r. przeprowadził rozprawę administracyjną i w obecności stron dokonał pomiarów ściany warsztatu. Z protokołu z rozprawy wynika, że wysokość budynku od strony działki inwestora wynosi 3,73m, a od strony działki skarżącego 3,87m. Wysokość wskazana w ekspertyzie pokrywa się z rzeczywistą wysokością budynku. Z tego też względu zarzuty skargi kwestionujące wysokość budynku warsztatu nie są uzasadnione. WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 13 lipca 2006r. stwierdził, że w dniu 24 marca 1998r. wszczęto postępowanie na wniosek K. F. z dnia 17 listopada 1997r. w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatowego dobudowanego do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce 1210/1 (obecnie działce nr 1899) w R. przy ul. M. Wniosek ten pismem z dnia 11 kwietnia 2005r. został zmodyfikowany w ten sposób, że zmieniono profil usług na usługi w zakresie instalacji wod. kan. i gazowe. Pismem z dnia 14 kwietnia 2005r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wystąpił do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o zaopiniowanie lokalizacji warsztatu i opracowania "Ekspertyza powykonawcza warsztatu usługowego – usługi podstawowe instalacji wod. kan i gazowe" w związku ze zmianą funkcji obiektu, która była uzgodniona opinią PPIS z dnia 15 listopada 2004r. Wniosek przekazano Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu jako organowi właściwemu, który opinią sanitarną z dnia 5 maja 2005r. nr [...] pozytywnie uzgodnił przedłożoną dokumentację. Kwestia wykonywania usług podstawowych jako zgodnych z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta z 1973r. została przesądzona w wyroku WSA z dnia 13 lipca 2006r. sygn. akt II SA/Rz 138/06. Zdatność do użytkowania obiektu została oceniona też w ekspertyzie technicznej sporządzonej przez mgr inż. arch. W. B., który stwierdził, że obiekt został wybudowany zgodnie z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki. Autor części konstrukcyjnej mgr inż. A. T. stwierdził, że dobudowa została wykonana zgodnie ze sztuką budowlaną, przepisami i nadaje się do użytkowania. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych st. brygadier w st. spocz. mgr inż. A. S. stwierdził, że przylegające ze sobą budynki stanowią odrębne strefy pożarowe, zatem ich lokalizacja jest zgodna z obowiązującymi wówczas jak i obecnie przepisami przeciwpożarowymi, a w szczególności warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestor przedłożył też protokół badań i sprawdzeń instalacji elektrycznej z 16 sierpnia 2005r. zainstalowanej w warsztacie. Rozpoznając po raz kolejny sprawę o udzielenie pozwolenia na użytkowanie dobudowy części warsztatu usługowego do budynku mieszkalno - warsztatowego w R. przy ul. M. Sąd uznał, że organy orzekające wykonały zalecenia zawarte w wyroku WSA z dnia 13 lipca 2006r. sygn akt II SA 138/06. Przeprowadzenie postępowania zgodnie z zaleceniami Sądu w zakresie zbadania przesłanek do nakazania rozbiórki obiektu określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a w efekcie ich wykluczenie uprawniało organ do wydania pozwolenia na użytkowanie nadbudowanej części budynku warsztatu. Ponadto Sąd stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły krąg stron postępowania, którym zapewniły udział z zachowaniem zasady z art. 10 k.p.a. Skarga zawiera opis prowadzonych postępowań na przestrzeni ponad dwudziestu lat prowadzonych przed organami administracji publicznej i sądami administracyjnymi. Granice sprawy aktualnie rozpoznawanej przez Sąd wyznacza zaskarżona decyzja jak i wyrok WSA z 13 lipca 2006r. Z tych przyczyn Sąd nie badał podnoszonych przez skarżącego kwestii dotyczących merytorycznej treści decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 1996r. w świetle szeregu zaprezentowanych przez skarżącego dokumentów. Zarzuty te wykraczają poza granice niniejszej sprawy. Dla pełności obrazu sprawy Sąd podaje, że wyrokiem z dnia 18 września 2008r. sygn. akt VII SA/WA 870/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody z dnia [...] kwietnia 1996r. znak: [...]. Dodatkowo Sąd badając z urzędu zaskarżoną decyzję pod kątem wystąpienia innych uchybień nie dostrzegł naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, które stanowiły podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 132 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Na mocy art. 200 p.p.s.a wobec oddalenia skargi wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania sądowego nie mógł zostać uwzględniony.