II SA/Rz 984/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Maria Mikolik Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie usług opiekuńczych - skargę oddala - Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] (dalej: "Prezydent" lub "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], wydaną w przedmiocie usług opiekuńczych. Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2019 r. ML (dalej: "skarżący") zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o przyznanie usług opiekuńczych z uwagi na długotrwałą chorobę. Decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] przyznał wnioskodawcy prawo do świadczenia niepieniężnego z pomocy społecznej w postaci usług opiekuńczych realizowanych w miejscu jego zamieszkania w okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia 2020 r. w wymiarze 93 godzin miesięcznie, tj. od poniedziałku do niedzieli średnio po 3 godziny dziennie, polegających na pomocy w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych: robieniu niezbędnych zakupów, przygotowaniu posiłku lub jego dostarczenie z punktu gastronomicznego, bieżące prace porządkowe w mieszkaniu podopiecznego, mycie naczyń, pranie ubrań i bielizny podopiecznego; opiece higienicznej, zmianie bielizny osobistej i pościelowej, zamawianie wizyt lekarza, pielęgniarki; zapewnienie w miarę możliwości kontaktu z otoczeniem: zamawianie wizyt duchownych u podopiecznego, załatwianie drobnych spraw urzędowych, wysyłanie korespondencji, wyjście z podopiecznym na spacer, dostarczanie prasy i książek. W wydanej decyzji Prezydent ustalił także odpłatność za 1 godzinę usługi na kwotę 12,62 zł, stanowiące 55% jej kosztu (1173,66 zł miesięcznie) i jednocześnie zwolnił wnioskodawcę z odpłatności w całości. Wskazał ponadto, że usługi opiekuńcze świadczone będą przez [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, aczkolwiek posiada rodzinę zobowiązaną do alimentacji. Utrzymuje się z emerytury z ZUS i świadczenia uzupełniającego. Jest osobą niepełnosprawną i całkowicie niezdolną do samodzielnej egzystencji, co uzasadnia przyznanie usług opiekuńczych w wymiarze i zakresie pozwalającym zapewnić najbardziej niezbędne potrzeby. W odwołaniu od decyzji skarżący zakwestionował wymiar przyznanych godzin opiekuńczych, wnosząc o ich przywrócenie do 6 godzin dziennie z uwagi na konieczność przygotowywania posiłków, zakrapiania oczu, a także wykonywania innych prac domowych. Zanegował stwierdzenie dokonane w przeprowadzonym wywiadzie środowiskowym, że jest w stanie sam przygotować posiłki, w tym śniadanie. Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn zm.) – dalej: "K.p.a.", uchyliło opisaną wyżej decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uwzględniając sprzeciw skarżącego, prawomocnym wyrokiem z dnia 7 października 2020 r. II SA/Rz 285/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]. Sąd zaakceptował argumentację Kolegium co do ogólnikowości uzasadnienia decyzji organu I instancji jako naruszającego art. 107 § 3 K.p.a., aczkolwiek jednocześnie nie podzielił stanowiska, że w okolicznościach sprawy wyczerpywało to przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. i uchylenia tej decyzji z uwagi na to, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zdaniem WSA, decyzja Kolegium naruszała zasady odnoszące się do postępowania odwoławczego, gdyż przeprowadzenie uzupełniającego postępowania w zakresie stanowiącym przyczynę uchylenia decyzji organu I instancji możliwe było do samodzielnego wykonania przez organ odwoławczy i de facto wymagało wyłącznie wnikliwej analizy akt sprawy, w zależności od czego możliwe było albo utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji (art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.) albo wydanie decyzji reformatoryjnej (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...]. Kolegium podało, że w myśl art. 50 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. 2020 r. poz. 1856 z późn. zm.) – dalej: "u.p.s.", osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych. Usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem (art. 50 ust. 3 u.p.s.). Zdaniem organu odwoławczego, z powyższego wynika, że przyznanie usług opiekuńczych ma charakter obligatoryjny co oznacza, że usługi te muszą być przyznane w przypadku spełnienia ustawowych przesłanek, niemniej jednak decyzje w sprawie tych usług mają charakter uznaniowy zarówno w zakresie rozmiaru przyznanego świadczenia (ilości godzin), jak też w części odnoszącej się do okresu i miejsca świadczenia, czy też ewentualnej odpłatności. W ocenie organu odwoławczego, nie budzi wątpliwości, że skarżący z uwagi na stan zdrowia i sytuację życiową uprawniony jest do korzystania z usług opiekuńczych, co skutkowało koniecznością przyznania mu tej formy pomocy, bowiem decyzja w tej mierze ma charakter związany. Ustalono bowiem, że ML jest osobą niepełnosprawną, niezdolną do samodzielnej egzystencji, wymaga pomocy drugiej osoby w zaspokajaniu potrzeb, mieszka sam i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Z uwagi na stan zdrowia i niepełnosprawność, samoobsługa skarżącego i jego codzienne funkcjonowanie napotyka na ograniczenia. Skarżący nie jest w stanie samodzielnie wykonywać wszystkich czynności życia codziennego, w tym prac porządkowych w domu, prać, robić zakupów, przygotowywać sobie obiadów. Niemniej nie jest on osobą leżącą, obłożnie chorą, niezdolną do wykonywania wszystkich podstawowych czynności życia codziennego. Zachowuje więc zdolność samodzielnego wykonywania części czynności i w tym zakresie powinien w pierwszej kolejności wykorzystywać te własne możliwości. Celem usług opiekuńczych jest natomiast wspieranie w wykonywaniu codziennych czynności życiowych, a nie wyręczanie beneficjenta pomocy społecznej. Kolegium podało, że osoba uprawniona do uzyskania pomocy w postaci usług opiekuńczych nie może oczekiwać, że ta forma pomocy zaspokoi jej wszelkie oczekiwania i doprowadzi do sytuacji, w której sama nie będzie zmuszona do wykorzystania własnych możliwości, umiejętności czy środków w pokonywaniu trudności i ułomności z jakimi się boryka. Kolegium zauważyło, że skarżący od wielu lat korzysta w sposób ciągły z pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych, które przyznawane mu były w różnym wymiarze. W przeszłości usługi te przyznawane były średnio w wymiarze 42 godzin tygodniowo, natomiast w 2019 r. wymiar tych usług został na prośbę odwołującego zmniejszony do 21 godzin tygodniowo. Obecnie skarżącemu przyznano usługi opiekuńcze w wymiarze 93 godzin miesięcznie, przez 3 godziny od poniedziałku do niedzieli, a więc w wymiarze takim jak w okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Zważyć też należy, że zmniejszenie ilości godzin w porównaniu do wcześniejszych okresów świadczeniowych podyktowane było narastającymi między usługobiorcą a osobami świadczącymi usługi opiekuńcze sytuacjami konfliktowymi na tle sposobu wykonywania tych usług i zakresu związanych z tym obowiązków, co skutkowało m. in. kilkukrotną zmianą osób świadczących usługi, skarżących się na roszczeniową postawę usługobiorcy, niewpuszczanie ich do mieszkania oraz zwracających przy tym uwagę na jego pewną samodzielność w wykonywaniu określonych czynności, a które to okoliczności wynikają z aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia 24 grudnia 2019 r. oraz wcześniejszych notatek służbowych pracowników socjalnych. Z akt sprawy wynika także, że odwołujący od pewnego czasu utrudnia opiekunkom wykonywanie ich pracy poprzez niewpuszczanie do mieszkania z powodu odmowy wykonywania przez nie czynności wykraczających poza zakres usług. Zdaniem organu odwoławczego uznać zatem należało, że w okolicznościach sprawy, mając na uwadze uzasadnione potrzeby odwołującego, zakres usług bezpośrednio poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, jak i możliwości faktycznego wykonywania tych usług stwarzane przez skarżącego, określony przez organ I instancji wymiar usług opiekuńczych uznać należało za właściwy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ML wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że zakres przyznanych skarżącemu usług opiekuńczych odpowiada prawu; 2. art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji w zakresie wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy rozstrzyganiu sprawy; 3. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a." poprzez – jak podał skarżący – jego zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. dalej P.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - art. 135 P.p.s.a.. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące: koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 P.p.s.a. skargę oddala. Sąd dokonując oceny w oparciu o ww. kryteria kontroli uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Sąd stwierdził, że zarówno decyzja organu II jak i I instancji zawierają prawidłowe rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie zaskarżono decyzję Kolegium w przedmiocie przyznania usług opiekuńczych w wymiarze 3 godzin dziennie, przez 7 dni w tygodniu, łącznie przez 93 godziny miesięcznie, na czas 4 miesięcy od 1 stycznia 2020 r. do 30 kwietnia 2020 r. W wydanej decyzji Prezydent ustalił także odpłatność za 1 godzinę usługi na kwotę 12,62 zł, stanowiące 55% jej kosztu (1173,66 zł miesięcznie) i jednocześnie zwolnił wnioskodawcę z odpłatności w całości. Wskazał ponadto, że usługi opiekuńcze świadczone będą przez [...]. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowił przepis art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2003 r. o pomocy społecznej (tj. Dz.U z 2019 r. poz. 1507 z późn. zm. zwany dalej "u.p.s."), w myśl którego usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić. Z treści tego przepisu wynika zatem, że usługi te mogą być przyznane w przypadku spełnienia ustawowych przesłanek. Nadto należy wskazać, że przepis art. 50 ust. 1 u.p.s. przewiduje, że osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych. Istota rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie polega na oparciu decyzji na podstawie art. 50 ust. 2 u.p.s., wobec braku podstaw do zastosowania art. 50 ust. 1 u.p.s. Brak było podstaw do zastosowania art. 50 ust. 1 u.p.s. Nie budzi wątpliwości, bowiem skarżący posiada dorosłych zstępnych (2 synów i 2 córki). Jest osobą rozwiedzioną, co wynika z wyroku rozwodowego z dnia 24 grudnia 2019 r. Nie jest więc osobą samotną w rozumieniu art. 6 pkt 9 u.p.s. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 10.10.2013 r. II SA/Ke 654/13, Lex 1471239). Wadliwe powołanie w podstawie prawnej kontrolowanych decyzji art. 50 ust. 1 u.p.s., wobec powołania i rozważenia prawidłowej podstawy z art. 50 ust. 2 u.p.s. nie miało wpływu na wynik sprawy. Przyznanie pomocy w formie specjalistycznych usług opiekuńczych na podstawie art. 50 ust. 2 u.p.s. w odróżnieniu od przyznawania takiej pomocy osobom samotnym na podstawie ust. 1 powołanego artykułu pozostawione jest uznaniu organu administracji, które pozwala organowi na wybór najbardziej właściwego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że nawet spełnienie przesłanek przyznania tego rodzaju świadczenia nie przesądza o tym, że organ pomocy społecznej ma obowiązek orzec o ich przyznaniu. Uzasadnienie takiej decyzji musi precyzyjnie wskazywać, dlaczego organ wydał rozstrzygnięcie w takim a nie innym brzmieniu oraz pozwalać na dokładne ustalenie przesłanek, jakimi organ się kierował (tak słusznie NSA w wyroku z dnia 12 grudnia 2019 r., I OSK 277/19). W okolicznościach sprawy Sąd akceptuje przyjętą przez organy ocenę, iż zstępni nie mogą zapewnić skarżącemu koniecznej pomocy. Nie utrzymują z ojcem kontaktów, nie zna on ich adresów. Organy nie kwestionowały trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej skarżącego w szczególności tego, że wymaga on pomocy w zakresie świadczenia usług opiekuńczych. SKO prawidłowo ustaliło i oceniło sytuację skarżącego. Skarżący zakwestionował liczbę godzin przyznanych mu skarżona decyzją, uznając, że usługi opiekuńcze w wymiarze 6 godzin dziennie będą wystarczające dla zaspokojenia jego koniecznych potrzeb. Zarzuty skargi w istotnej ich części dotyczyły również niewłaściwego wykonywania obowiązków przez osoby świadczące usługi opiekuńcze na jego rzecz. Kwestionowała skarga także stopień samodzielności skarżącego i w efekcie zakres czynności, przy których skarżący potrzebuje pomocy. Jak wyjaśnił skarżący na rozprawie opiekunki, które przychodziły mu pomagać w 50 % nie miały do tego kwalifikacji. Nie wykonywały swoich obowiązków, pracowały 15 minut, góra pół godziny. Wychodziły, nie pytając go czy czegoś jeszcze potrzebuje, a wykazywały, że pracują przez te 6 godzin czy 3 godziny. Spowodowało to, że zaczął na nie donosić do MOPS-u. To wtedy sporządzono notatki, z których wynikło, że to jest jego wina i jest osobą konfliktową. W odczuciu skarżącego zostawiono go bez koniecznej pomocy. Oceniając ww zarzuty Sąd uznał je za bezzasadne w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego. Spostrzeżenia pracownika socjalnego, odnotowane w trakcie wywiadu środowiskowego, stanowią niewątpliwie materiał pozwalający na dokonanie oceny sytuacji strony, między innymi co do tego, w jakim zakresie skarżący wymaga pomocy w codziennych sprawach. Z akt sprawy wynika, że ML jest osobą niepełnosprawną, niezdolną do samodzielnej egzystencji, wymaga pomocy drugiej osoby w zaspokajaniu potrzeb, mieszka sam i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Z uwagi na stan zdrowia i niepełnosprawność, samoobsługa odwołującego i jego codzienne funkcjonowanie napotyka na ograniczenia. Odwołujący nie jest w stanie samodzielnie wykonywać wszystkich czynności życia codziennego, w tym prac porządkowych w domu, prać, robić zakupów, przygotowywać sobie obiadów. Nie mniej, mimo, że jest osobą niepełnosprawną, nie jest osobą leżącą, obłożnie chorą, niezdolną do wykonywania wszystkich podstawowych czynności życia codziennego. Zachowuje więc zdolność samodzielnego wykonywania części czynności i w tym zakresie powinien w pierwszej kolejności wykorzystywać te własne możliwości. Celem usług opiekuńczych jest jedynie wspomóc odwołującemu w wykonywaniu codziennych czynności życiowych, a nie wyręczanie go. Osoba uprawniona do uzyskania pomocy w postaci usług opiekuńczych nie może oczekiwać, że ta forma pomocy zaspokoi jej wszelkie oczekiwania i doprowadzi do sytuacji, w której sama nie będzie zmuszona do wykorzystania własnych możliwości, umiejętności czy środków w pokonywaniu trudności i ułomności z jakimi się boryka. Rację ma Kolegium wskazując, że zważyć należy, iż skarżący od wielu lat korzysta w sposób ciągły z pomocy społecznej w formie usług opiekuńczych, które przyznawane mu były w różnym wymiarze. W przeszłości usługi te przyznawane były średnio w wymiarze 42 godzin tygodniowo, natomiast w 2019 r. wymiar tych usług został na prośbę odwołującego zmniejszony do 21 godzin tygodniowo (decyzja [...] zmieniona decyzją z [...]). Skarżoną obecnie decyzją przyznano odwołującemu usługi opiekuńcze w wymiarze 93 godzin miesięcznie, przez 3 godziny od poniedziałku do niedzieli, a więc w wymiarze takim jak w okresie bezpośrednio poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Zważyć też należy, że, jak wynika z akt sprawy, zmniejszenie ilości godzin w porównaniu do wcześniejszych okresów świadczeniowych podyktowane było narastającymi między usługobiorcą a osobami świadczącymi usługi opiekuńcze sytuacjami konfliktowymi na tle sposobu wykonywania tych usług i zakresu związanych z tym obowiązków, co skutkowało m.in. kilkukrotną zmianą osób świadczących usługi, skarżących się na roszczeniową postawę usługobiorcy, nie wpuszczanie ich do mieszkania oraz zwracających przy tym uwagę na jego pewną samodzielność w wykonywaniu określonych czynności, a które to okoliczności wynikają z aktualizacji wywiadu środowiskowego z dnia 24.12.2019r, oraz wcześniejszych notatek służbowych pracowników socjalnych. Z akt sprawy wynika także, że skarżący od pewnego czasu utrudnia opiekunkom wykonywanie ich pracy poprzez niewpuszczanie do mieszkania z powodu odmowy wykonywania przez nie czynności wykraczających poza zakres usług. Zaistnienie przesłanek z art. 50 ust. 2 u.p.s. nie budziło wątpliwości. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja niewątpliwie spełnia wymogi stawiane decyzjom podejmowanym w ramach uznania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom strony, organy prawidłowo ustaliły zarówno zakres udzielonego świadczenia jak i jego wymiar czasowy. W orzecznictwie podkreśla się, iż organ pomocy społecznej może przyznać wnioskowaną pomoc w wymiarze i zakresie, który uzna za niezbędny, co wymaga uwzględnienia także uzasadnionych potrzeb innych osób ubiegających się o pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 grudnia 2019 r. II SA/Sz 796/19, LEX nr 2771480). Uznanie administracyjne pozwala organowi administracyjnemu na wybór rozstrzygnięcia, które uważa za najbardziej właściwe przy uwzględnieniu celów pomocy społecznej, możliwości finansowych organu oraz liczby osób wnioskujących o udzielenie tej formy świadczenia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 października 2016 r., sygn. II SA/Łd 405/16, wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. I OSK 1344/11 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie decyzji w sposób jasny wskazuje, dlaczego organ wydał takie rozstrzygnięcie oraz pozwala na dokładne ustalenie przesłanek, jakimi się kierował. Podkreślić przede wszystkim należy, że jak trafnie wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Po 152/18 (dostępne w CBOSA) uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy społecznej mają charakter jedynie subsydiarny, co oznacza, że uzupełniają środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej. Osoba uprawniona do uzyskania pomocy w postaci usług specjalistycznych nie może zatem oczekiwać, że ta forma pomocy zaspokoi wszelkie jej oczekiwania. Z akt sprawy wynika, że skarżący oczekuje także od pracowników socjalnych pomocy wykraczającej poza usługi świadczone przez pomoc społeczną – np. pisanie pism do urzędu. Usługi opiekuńcze obejmują bowiem pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz w miarę możliwości zapewnienie kontaktów z otoczeniem (art. 50 ust. 3 u.p.s.). Zakres przedmiotowy usług opiekuńczych powinien więc kompensować zwykłą, codzienną pomoc świadczoną osobie, która w zwykłych okolicznościach może korzystać ze wsparcia opiekuńczego rodziny i najbliższych (Maciejko Wojciech, Art. 50 w: Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz wyd. IV. Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis 2013 r.). Reasumując w ocenie Sądu organy - zgodnie z przepisami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256) dokonały wszelkich, niezbędnych ustaleń dotyczących sytuacji zdrowotnej, osobistej i rodzinnej skarżącej i rzetelnie rozważyły wszelkie okoliczności sprawy, decyzje zostały należycie uzasadnione i wydane w dopuszczalnych granicach uznania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.