II SAB/Rz 100/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej -skargę oddala- Przedmiotem skargi jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy [...] w rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia [...] ( dalej: Stowarzyszenie lub Skarżący). We wniosku o udzielenie informacji publicznej Stowarzyszenie domagało się przekazania następujących informacji: "na jakich działkach, ze wskazaniem numeru ewidencyjnego działek, został wykonany zakres dodatkowy wskazany w Obmiarze I etapu dotyczący 1/bieżni rekreacyjnych z asfaltu ( poz. 2.1 obmiaru) 2/bieżni rekreacyjnych z kruszywa Plazadur ( poz. 2.2 obmiaru), a jeżeli nie został wykonany dlaczego Gmina dokonała wypłaty wykonawcy pełnego wynagrodzenia umownego( które zawierało także zakres dodatkowy). Na jakich działkach planowano realizację zakresu dodatkowego". W dniu 28 września 2015 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] udzielił informacji, że roboty dodatkowe zrealizowane zostały na działkach ewidencyjnych objętych zgłoszeniem o przystąpieniu do wykonania robót budowlanych znak: [...] z dnia 16 kwietnia 2012 r. Do pisma dołączono kserokopię zgłoszenia. W dniu 29 września 2015 r. Skarżący skonkretyzował wcześniejszy wniosek, wnosząc o wskazanie numerów ewidencyjnych działek, na których wybudowano 86,5 m2 bieżni rekreacyjnej asfaltu oraz 60,2 m2 bieżni z kruszywa Plazadur wskazanych w obmiarze I etapu, jako zakres dodatkowy. W odpowiedzi organ wskazał, że zakres dodatkowy określony w obmiarze I etapu dotyczy działek ewidencyjnych wskazanych w zgłoszeniu o przystąpieniu do wykonania robót, o czym Skarżący został poinformowany w piśmie z dnia 28 września 2015 r. Pismem z dnia 13 października 2015 r. Skarżący ponownie zwrócił się o udzielenie informacji: - "na których konkretnie działkach wskazanych w zgłoszeniu o przystąpieniu do wykonania robót, wybudowano 86,5 m2 bieżni rekreacyjnej z asfaltu oraz 60,2 m2 bieżni z kruszywa Plazadur, wskazanych w obmiarze I etapu jako zakres dodatkowy, - na ilu działkach powstał zakres dodatkowy. W odpowiedzi na to pismo Burmistrza Miasta i Gminy [...] poinformował, że odpowiedzi na pytanie udzielił w poprzedniej korespondencji. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu, Stowarzyszenie zarzuca Burmistrzowi Miasta i Gminy [...] bezczynność i domaga się zobowiązania Burmistrza do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, - zobowiązania Burmistrza Miasta i Gminy [...] do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, - wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi wskazano, że w zgłoszeniu na budowę znajduje się 13 numerów ewidencyjnych działek. Wszystkie objęte były wnioskiem o dofinansowanie z funduszy europejskich. W toku realizacji robót budowlanych Gmina dopuściła się samowoli budowlanej poprzez zabudowę działek o numerach ewidencyjnych: 18/2, 17/2, 23 obręb [...]. Skarżący uważa, że zakres dodatkowy został wykonany właśnie na tych trzech działkach z uwagi na fakt, że Gmina zwróciła się o rozliczenie zakresu dodatkowego do Urzędu Marszałkowskiego, a działki 18/2, 17/2, 23 obręb [...]. nie były objęte umową. Zachodzi w związku z tym uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu określonego w art. 297 Kodeksu karnego tj. wyłudzenia dotacji. Udzielona przez Gminę odpowiedź nie była satysfakcjonująca i pomimo kolejnych wezwań Skarżący nie otrzymał żądanych informacji. Obowiązkiem Burmistrza Miasta i Gminy było udostępnienie informacji publicznej zgodnie z treścią złożonego wniosku, a nie przesyłanie wnioskodawcy jakiegokolwiek pisma, o treści jedynie pozornie z nim związanej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Powołując się na kierowane do Skarżącego pisma wskazał, że nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że skarga została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2014 r., poz.1647) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Bezczynność organu administracji publicznej to sytuacja, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX nr 48016, to i pozostałe powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl). Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. z 2015 ., poz. 2058; dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej ). Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 ustawy dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych. Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno - technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy). Z kolei w świetle art. 4 ust. 3 ustawy obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są tylko podmioty wymienione w ust. 1, będące w posiadaniu takich informacji. Jest to warunek podmiotowy wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jeśli adresat wniosku nie posiada żądanych informacji, a więc nie może ich przekazać, jego odpowiedź należy traktować jako udzielenie informacji. Od "milczenia" organu trzeba odróżnić sytuację, w której odpowiada on na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wskazując formę, sposób i termin udostępnienia żądanych informacji. Zatem jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności (wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1135/12; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SAB/Sz 19/11 ). Na gruncie niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie było również przedmiotem sporu, że informacja o którą zwróciło się Stowarzyszenie stanowiła informację publiczną, dotycząca realizacji zadań gminnych objętych umową o dofinansowanie, ani to, że miało ono w tym interes prawny. Z dołączonego do skargi statutu Stowarzyszenia wynika, że służy ono realizacji celów, sprowadzających się do ogólnie pojętej dbałości o jakość życia publicznego w Polsce, zwłaszcza w jednostkach samorządu terytorialnego. Spór natomiast sprowadzał się do treści udzielonej odpowiedzi. Mianowicie Stowarzyszenie zarzucało, że udzielona przez organ odpowiedź nie jest pełna, tym samym organ pozostaje w bezczynności. Postawione w tym zakresie zarzuty należy uznać za bezzasadne. Jak już zaznaczono, jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie o udostępnienie informacji publicznej wyklucza zarzut bezczynności. Celem skargi na bezczynność jest bowiem doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie wskazuje się na specyfikę badania skarg na bezczynność, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął działania, do którego był zobowiązany. Poza zakresem kontroli Sądu pozostaje prawna poprawność czynności załatwiających zgłoszone żądanie. Mówiąc inaczej, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2114/13 ). Zatem w przypadku skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność udzielonej informacji, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie żądana czynność została dokonana. W niniejszej sprawie Stowarzyszenie w ostatecznie sprecyzowanym wniosku zwróciło się o udzielenie następującej informacji: "wskazanie numerów ewidencyjnych działek, na których wybudowano 86,5 m2 bieżni rekreacyjnej asfaltu oraz 60,2 m2 bieżni z kruszywa Plazadur wskazanych w obmiarze I etapu, jako zakres dodatkowy". W odpowiedzi Burmistrz Miasta i Gminy [...] wskazał, że roboty dodatkowe zrealizowane zostały na działkach ewidencyjnych objętych zgłoszeniem o przystąpieniu do wykonania robót budowlanych znak: [...] z dnia 16 kwietnia 2012 r. Powyższe prowadzi do wniosku, że organ udostępnił Skarżącemu zawartą we wniosku informację publiczną. Skarżący wnosił o wskazanie działek na których realizowano roboty budowlane i organ wskazał te działki. Nie można w związku z tym twierdzić, że organ milczy w sprawie stanowiącej przedmiot skargi. Sąd natomiast nie ma uprawnień do weryfikacji, czy wskazane roboty budowalne zostały wykonane na wskazanych w zgłoszeniu działkach. Skarga na bezczynność nie jest właściwym trybem kwestionowania prawidłowości realizacji robót budowlanych, podczas których doszło, zdaniem Skarżącego do samowoli budowlanej i tym samym do wyłudzenia dotacji przeznaczonych na ich realizację. Jeszcze raz podkreślić należy, że przedmiotem postępowania o udzielenie informacji publicznej jest wyłącznie informacja publiczna, a więc opis stanu rzeczywistości niezależnie od tego czy jest on zgodny z prawdą czy też nie. Ponieważ w sprawie została dokonana czynność z zakresu administracji publicznej, którą ustosunkowano się do zgłoszonych żądań Skarżącego, to brak jest podstaw do twierdzenia, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] pozostaje w stanie bezczynności. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.