II SAB/Rz 29/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynności Burmistrza [...] postanawia odrzucić skargę. W skardze do Sądu M. M. ( dalej: "Skarżący") wskazał, że pismem z dnia 16 września 2015 r. zwrócił się o podjęcie czynności przez Burmistrza [...] po wydaniu wyroku przez WSA w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2014 r. Podał również, że w decyzji o przyznaniu zasiłku stałego pouczono go o tym, że wypłaty zasiłku wstrzymuje się na podstawie art. 11 ustawy o pomocy społecznej, podczas gdy Sąd powołanym wyrokiem, stwierdzając nieważność decyzji uznających wypłacone świadczenia za nienależne, stwierdził, że art. 11 ustawy o pomocy społecznej "nie zachodził". Na tej podstawie Skarżący domaga się podjęcia przez organ działania zmierzającego do wypłaty zasiłku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania począwszy od wniosku złożonego w dnu 14 czerwca 2012 r. o zasiłek stały, poprzez wydane rozstrzygnięcia, w tym: -decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] przyznającą Skarżącemu zasiłek stały od 1 czerwca 2012 r. do 30 czerwca 2012 r., oraz od 1 lipca 2012 r. do 30 kwietnia 2013 r. tj. do czasu ważności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, - decyzję Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...]uchylającą w całości, od 11 lutego 2013 r. decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r.: decyzja ta utrzymana została w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2013 r., a skarga oddalona wyrokiem z dnia 16 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 393/13, - decyzję Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] orzekającą o uznaniu za nienależne świadczenia przyznane decyzją z dnia 25 czerwca 2012 r. w okresie od sierpnia 2012 r. do lutego 2013 r., decyzję SKO z dnia [...] października 2013 r. utrzymującą w mocy tą decyzję oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1322/13 stwierdzający nieważność tych decyzji, - decyzję Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] odmawiającą wypłaty zasiłku stałego za okres od sierpnia 2012 r. do lutego 2013 r., od której Skarżący nie wniósł odwołania, - decyzję SKO z dnia [...] stycznia 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz utrzymującą ją w mocy decyzję SKO z dnia [...] marca 2015, a także wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 698/15 oddalający skargę na ostatnio wymienioną decyzję. W świetle przedstawionych faktów wyrok WSA z dnia 21 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1322/13 nie podlegał wykonaniu ani przez wydanie decyzji ani przez wypłatę świadczeń. Organ wyjaśnił również, że niewykonanie tego wyroku było już przedmiotem rozpoznania przez WSA w Rzeszowie: w sprawie o sygn. II SA/Rz 379/15 umorzono postępowanie ze skargi na niewykonanie wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 21 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1322/13, w sprawie zaś II SA/Rz 88/15 odrzucono skargę na bezczynność Burmistrza[...] w sprawie zasiłku stałego, w związku z tym skarga powinna zostać odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270; dalej: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4a. Do skargi na bezczynność organu mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. Jednym z warunków wniesienia skargi do sądu, w myśl art. 52 § 1 P.p.s.a. jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność- wyczerpanie trybu, o którym mowa art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a."), tj. uprzedniego wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a., wnosi się bezpośrednio do organu wyższego stopnia (postanowienie NSA z 6 czerwca 2008 r., I OSK 614/2008, to i pozostałe orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl). Organem wyższego stopnia w rozumieniu K.p.a. w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego, jak w niniejszej sprawie, są samorządowe kolegia odwoławcze – art. 17 pkt 1 K.p.a. W niniejszej sprawie Skarżący wnosząc skargę na bezczynność Burmistrza [...] nie wyczerpał administracyjnego toku instancji. Pismo, które mogłoby zostać potraktowane, jako zażalenie na niezałatwienie spawy w terminie ponaglające organ do podjęcia czynności – "prośba o wykonanie wyroku WSA" z dnia 16 września 2015 r., na które powołuje się w skardze, zostało skierowane do Burmistrza [...], a nie do organu wyższego stopnia i nie mogło w związku z tym skutecznie uruchomić procedury administracyjnej w sprawie ewentualnej bezczynności organu. W świetle powyższego niewyczerpanie administracyjnego toku instancji przed wniesieniem skargi do sądu musi skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Zaznaczyć przy tym należy, że Skarżący został pouczony o sposobie zaskarżania bezczynności organu w postanowieniu WSA w Rzeszowie z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt II SAB/Rz 88/15, którym to Sąd odrzucając skargę na bezczynność Burmistrza w sprawie przyznania zasiłku stałego, pouczył Skarżącego o obowiązku wyczerpania administracyjnego toku instancji na podstawie art. 37 § 1 K.p.a. Końcowo należy wskazać, że wbrew stawianym przez Skarżącego zarzutom organ nie pozostaje w bezczynności. Na podstawie pism wywnioskować można, że Skarżący upatruje bezczynności w niewypłaceniu przez organ zasiłku stałego za okres od 1 sierpnia 2012 r. do 11 lutego 2013 r. Z akt sprawy wynika natomiast, że po wydaniu przez WSA wyroku z dnia 21 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1322/13, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji uznających za nienależne świadczenia przyznane Skarżącemu decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., wydano decyzje odmawiające wypłaty zasiłku stałego za wnioskowany okres. Skarga na decyzję w tym przedmiocie została oddalona wyrokiem Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 698/15. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie wyżej już wskazanego art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.