II SAB/Rz 33/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Sędzia NSA Małgorzata Wolska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie bezczynności w sprawie doręczenia decyzji - p o s t a n a w i a - 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem uiszczonego wpisu od skargi. M. T. pismem z dnia 25 lutego 2013 r. (data wpływu do Sądu – 5 marca 2013 r.) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] polegającą na niedoręczeniu decyzji i wniósł o zobowiązanie organu do doręczenia decyzji, w terminie 14 dni, stronom postępowania, którym decyzja ta nie została doręczona. Zawnioskował również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podał, że Wójt Gminy [...], po wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania w dniu [...] czerwca 2012 r. wydał decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości tj. działki nr 927/2 z działkami nr 925 i nr 926/2 obr. [...], gmina [...]. Decyzja ta została doręczona trzem stronom postępowania, pominięci natomiast zostali właściciele działki nr 923 i 555/2. Na skutek wniesionego przez skarżącego żądania o przekazanie sprawy sądowi powszechnemu sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Sąd Rejonowy [...], który postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., sygn. akt [...] odrzucił powyższy wniosek. Sąd wskazał na czasową niedopuszczalność drogi sądowej, bowiem decyzja nie została doręczona wszystkim stronom postępowania. Powyższe powodowało, że przekazanie sprawy Sądowi było przedwczesne. M. T. podał, że bezskutecznie zwracał się do Wójta Gminy [...] o doręczenie decyzji o rozgraniczeniu pozostałym stronom postępowania. Wobec bezczynności organu w tym zakresie złożył przedmiotową skargę do sądu administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie. Organ wskazał, że zarzucana bezczynność polegająca na niedoręczeniu decyzji osobom, które według skarżącego winny być stronami postępowania rozgraniczeniowego, nie mieści się w katalogu określonym w art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zatem w przedmiotowej sprawie "nie mamy do czynienia z bezczynnością organu". Końcowo Wójt Gminy [...] poinformował, że w pismach m.in. z dnia 25 września 2012 r. skierowanym do Sądu Rejonowego [...] (k. 278 akt sprawy) oraz z dnia 9 listopada 2012 r. (k. 297-305 akt sprawy) skierowanym do M. T. i M. M. szczegółowo wyjaśnił kwestię niedoręczenia decyzji właścicielom działki nr 923 i 555/2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - określanej dalej jako "P.p.s.a.". Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.) Z powyższego wynika zatem, że skarga na bezczynność, przewlekłość organu przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy zarzucanej Wójtowi Gminy [...] bezczynności w zakresie niedoręczenia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. znak: [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości, właścicielom działek nr 923 i 555/2. Zasadniczą do rozstrzygnięcia w rozpatrywanym przypadku kwestią jest ustalenie czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak wyżej wskazano zarzut bezczynności może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 109 k.p.a., nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Doręczenie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania lub reprezentującemu ją pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Fakt doręczenia nie czyni danego podmiotu stroną postępowania. Status ten wynika z przepisów prawa materialnego, które ma zastosowanie w danej sprawie. Czynność doręczenia decyzji nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 19.09.2012 r., sygn. akt I OSK 1788/12, publ. baza CBOiS). Wskazać jednocześnie należy, że prawidłowość doręczenie decyzji może być oceniana w toku postępowania odwoławczego, może być też przedmiotem badania przez sad administracyjny przy ocenie legalności aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (por. postanowienia NSA z 6.06.2012 r., sygn. akt I OSK 1194/12; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 438/08; z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1360/06, postanowienie NSA z dnia 12.09.2012, sygn. akt I OSK 1788/12, publ. baza CBOiS). W tych okolicznościach, uznać należy, że sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego a zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.