II SAB/Rz 42/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 maja r. 2013 r. sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie wyboru rady i zarządu osiedla - postanawia – I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej J. K. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem uiszczonego wpisu. II SAB/Rz 42/12 UZASADNIENIE J. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Rady Miasta [...] w przedmiocie wyłonienia Rady i Zarządu Osiedla [...]. Poprzedziło ją, skierowane do Rady Miasta [...], wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (datowane 13 czerwca 2012 r.), podpisane przez członków nowo wybranej Rady Osiedla [...], w tym J. K. Składający to wezwanie zażądali uzupełnienia składu Rady Osiedla [...] do uzyskania liczby 21 członków, zgodnie z ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy Kodeksem i stosownie do Statutu Rady Osiedla [...] z dnia 30 czerwca 2011 r. oraz zaniechania czynności uniemożliwiających działalność organów tego Osiedla. Na uzasadnienie swojego stanowiska podnieśli, że w dniu 17 marca 2012 r. wybrani zostali do Rady Osiedla [...], jednak po zakończeniu wyborów trzech nowo wybranych członków tego organu złożyło rezygnację. Mimo powyższego, Przewodniczący Rady Miasta [...] nie podjął jakichkolwiek czynności zmierzających do uzupełnienia składu Rady Osiedla [...]. Skutkiem zaistniałej sytuacji jest brak organów Osiedla [...] (tzn. Rady, Zarządu i Przewodniczącego). Składający wezwanie powołali się na art. 387 § 1 w zw. z art. 233 Kodeksu wyborczego, w świetle których skład rady uzupełnia się w taki sposób, że w miejsce osób, które złożyły rezygnację wstępują kandydaci, którzy uzyskali największą ilość głosów, a w przypadku równej liczby głosów – w drodze losowania. Brak podjęcia działań zgodnie z powołanymi przepisami narusza, zdaniem składających wezwanie, ich interes prawny, bowiem jako nowo wybrani radni Rady Osiedla [...] nie mogą wykonywać swego mandatu. Naruszony został także interes publiczny, jako że mieszkańcy Osiedla [...] pozbawieni są reprezentacji ich interesów przez statutowe organy. Odpowiadając na to wezwanie – pismem z dnia 11 lipca 2012 r. znak: [...] – Przewodniczący Rady Miasta [...] podniósł, że w kwietniu 2012 r. pod obrady Rady Miasta [...] poddano projekt uchwały w sprawie przeprowadzenia wyborów uzupełniających do Rady Osiedla [...], jednak uchwała w tym przedmiocie nie została podjęta. Wskazał, że wybory uzupełniające do rad osiedli stanowią powszechnie przyjętą praktykę. Dodał, że brak kompletnego składu Rady nie uniemożliwia w świetle obowiązujących przepisów dokonania wyboru jej Przewodniczącego. W dniu 13 sierpnia 2012 r. J. K., powołując się na art. 101a) w zw. z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), zwanej dalej "u.s.g." wystąpiła ze wskazaną na wstępie skargą na bezczynność Rady Miasta [...] w zakresie, w jakim Rada nie podejmuje czynności zmierzających do zgodnego z prawem wyłonienia Rady i Zarządu nowo powstałego Osiedla [...], co narusza art. 18a oraz art. 5, art. 35 i art. 37 u.s.g. a także art. 7 Konstytucji RP. Wobec powyższego zażądała zaprzestania naruszania interesu prawnego jej oraz pozostałych wybranych członków Rady Osiedla [...], jak też zaprzestania naruszania uprawnień mieszkańców tego Osiedla. Wniosła także o zobowiązanie Rady Miasta [...] do podjęcia czynności zmierzających do uzupełnienia składu Rady Osiedla [...] w trybie określonym w art. 387 § 1 i art. 233 Kodeksu wyborczego oraz w art. 37 i art. 17 pkt 2 u.s.g., jak też o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podniosła argumenty tożsame z tymi, które przedstawiła uprzednio w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia 13 czerwca 2012 r. Dodatkowo wskazała, że zaistniała sytuacja, tzn. brak wyboru wszystkich radnych Rady Osiedla [...], która zgodnie z art. 17 u.s.g. winna liczyć 21, a nie jak obecnie 18 członków skutkuje niemożnością realizacji przez ten organ zadań statutowych (§ 13 statutu Osiedla [...]), w szczególności w zakresie wyrażania opinii i stanowisk. Zwróciła uwagę na brzmienie § 14 tegoż Statutu, wedle którego uchwały Rady Osiedla zapadają zwykłą większością głosów w głosowaniu jawnym w obecności co najmniej połowy składu Rady. W związku z niekompletnym składem Rady nie został także wybrany inny organ Osiedla tj. Zarząd, którego funkcjonowanie w myśl art. 37 ust. 2 u.s.g. jest obligatoryjne, a w konsekwencji nie dokonano także wyboru Przewodniczącego, który stoi na czele Zarządu. Powyższe świadczy, zdaniem skarżącej, o bezczynności Rady Miasta [...] w sprawie powołania osób do pełnienia funkcji publicznych, co stanowi naruszenie wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP zasady praworządności, z uwagi na brak działania organów w pełnym statutowym składzie, pomimo posiadania środków na ich funkcjonowanie. Opóźnia to załatwianie spraw należących do właściwości organów Osiedla, a wręcz uniemożliwia ich działanie, co odbywa się ze szkodą dla mieszkańców tegoż Osiedla. Zaznaczyła, że rekomendowane przez Przewodniczącego Miasta [...] działanie w postaci podjęcia uchwały o przeprowadzeniu wyborów uzupełniających do Rady Osiedla [...] celem wyłonienia brakujących trzech jej członków jest pozbawione podstaw prawnych. Za bezprawny uznała także ewentualny wybór Przewodniczącego Rady Osiedla [...] przez niekompletny skład Rady tego Osiedla. Konkludując wskazała, że Rada Miasta [...] jako organ stanowiący i kontrolny dla jednostek pomocniczych, nie wykonując nakazanych prawem czynności, nie doprowadza do stanu zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Podkreśliła, że w przypadku organów kolegialnych, mogą one działać tylko w razie istnienia określonego quorum. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] (działając imieniem Rady Miasta [...]) wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że mocą uchwały Rady Miasta [...] z [...].10.2011 r. (Nr [...]) dokonano podziału Osiedla [...] na dwie jednostki pomocnicze i utworzono Osiedle [...] i [...], nadając im jednocześnie statuty. Z kolei w dniu 9 lutego 2012 r. – na podstawie § 3 ust. 1 pkt 5 uchwały Rady Miasta [...] z 21.12.2011 r. (Nr [...]) w sprawie przeprowadzenia wyborów Rady Osiedla [...] - oraz w związku z powołaną wyżej uchwałą Rady Miasta [...] z 27.10.2011 r. Komisja Główna "[...]" ustaliła tryb i zasady wyboru Rady Osiedla i Zarządu Osiedla [...], w tym Przewodniczącego. Wybory te odbyły się dnia 17 marca 2012 r. Po ogłoszeniu ich wyników, trzy osoby złożyły rezygnację z członkostwa. W związku z opuszczeniem lokalu wyborczego przez członków nowo wybranej Rady Osiedla [...], z uwagi na brak wymaganego quorum, dalsze wybory zostały przerwane. Następnie w dniu 30 marca 2012 r. Przewodniczący Rady Miasta [...] zorganizował spotkanie członków nowo wybranej Rady Osiedla [...], jednak ponownie brak wymaganego quorum nie pozwolił na dokończenie wyborów. Na zorganizowane w dniu 16 kwietnia 2012 r. kolejne spotkanie członków Rady Osiedla [...] przybyła znikoma ilość członków tego organu. W dniu 16.04.2012 r. do Biura Rady Miasta [...] wpłynęło pismo od części radnych Rady Osiedla [...] informujące o spotkaniu organizowanym w dniu 20 kwietnia 2012 r., jednak o jego rezultacie Przewodniczący Rady Miasta nie został poinformowany. Prezydent Miasta [...] wskazał, że w związku z wnioskiem Rady Osiedla [...] o uzupełnienie jej składu i wobec braku stosownych regulacji w Statucie Osiedla, przygotowany został projekt uchwały w sprawie przeprowadzenia wyborów uzupełniających do Rady Osiedla [...], jednak podczas sesji w dniu 26.04.2012 r. uchwała w tym przedmiocie nie została podjęta. Prezydent zaznaczył, że procedura uzupełnienia składu rady poprzez wybory uzupełniające była już uprzednio stosowana (uchwała Rady Miasta [...] z dnia 29.11.2007 r. w sprawie przeprowadzenia wyborów uzupełniających do Rady i Zarządu Osiedla [...]). Prezydent podniósł, że Rada Miasta [...] odrzucając na sesji w dniu 26.04.2012 r. projekt uchwały w sprawie przeprowadzenia wyborów uzupełniających do Rady Osiedla [...] uznała tym samym, że w świetle Statutu Osiedla [...] nic nie stoi na przeszkodzie, aby Rada funkcjonowała w składzie, jaki wynika z przeprowadzonych wyborów. Niekompletny skład Rady Osiedla [...] nie przesądza bowiem o istnieniu bądź też nieistnieniu tego organu oraz o jego zdolności do wykonywania zadań, w tym do wyłonienia Zarządu i Przewodniczącego. Zdaniem Prezydenta, niekompletny skład Rady nie narusza także interesu prawnego skarżącej, jak też innych wybranych członków Rady Osiedla [...], tym bardziej zaś interesu prawnego mieszkańców Osiedla [...]. Organ ma bowiem możliwość działania i realizacji statutowych uprawnień oraz obowiązków. Tym samym każdy wybrany radny ma możliwość wykonywania uzyskanego mandatu i pracy na rzecz Osiedla [...] oraz jego mieszkańców. Konkludując Prezydent stwierdził, że Rada Osiedla [...] istnieje i tylko od woli wybranych do niej radnych zależy, czy będzie ona realizować swoje zadania. Wobec powyższego, jako nietrafny należy - w jego ocenie - uznać zarzut bezczynności Rady Miasta [...] w zakresie czynności zmierzających do zgodnego z prawem wyłonienia Rady i Zarządu (w tym Przewodniczącego) Osiedla [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten w zdaniu drugim stanowi, że kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Zakres tej kontroli, zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 184 Konstytucji, normuje art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwana dalej w skrócie "P.p.s.a."), stanowiąc, iż sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 a. Z powołanego przepisu wynika zatem, że sądowa kontrola administracji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i nie obejmuje każdej podejmowanej przez nią aktywności, a tylko taką, która wymieniona została przez ustawodawcę w art. 3 § 2 P.p.s.a. W sprawach bezczynności organów administracji publicznej właściwość sądu administracyjnego ograniczona jest wyłącznie do przypadków wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 a) P.p.s.a., nie obejmuje zatem bezczynności w zakresie określonym w punktach 5 i 6 art. 3 § 2 P.p.s.a., tj. stanowienia aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innych niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej. Skarga będąca przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Rady Miasta [...] w zakresie wyłonienia wszystkich członków Rady Osiedla [...] oraz Zarządu tego Osiedla. Z uwagi na rezygnację 3 osób wybranych do Rady Osiedla [...] z funkcji członków Rady skarżąca wskazuje na konieczność wyłonienia 3 członków w trybie określonym w art. 387 § 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U. Nr 21, poz. 112, ze zm.). Przepis ten stanowi, że w przypadku stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego wybranego w okręgu wyborczym dla wyboru rady w mieście na prawach powiatu oraz mandatu radnego powiatu lub województwa komisarz wyborczy postanawia o wstąpieniu na jego miejsce kandydata z tej samej listy, który w wyborach uzyskał kolejno największą liczbę głosów, a nie utracił prawa wybieralności. Przy równej liczbie głosów stosuje się odpowiednio art. 233. Odpowiednie zastosowanie znajduje także art. 383 § 2a zdanie drugie. Przepis ten wskazuje, że wygaśnięcie mandatu radnego z przyczyn m. in. pisemnego zrzeczenia się mandatu (art. 383 § 1 pkt 4), stwierdza komisarz wyborczy, w drodze postanowienia, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia przyczyny wygaśnięcia mandatu. Postanowienie komisarza wyborczego ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym oraz podaje do publicznej wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej. Skarżąca uznaje również, że Rada Osiedla nie może podjąć zgodnej z prawem działalności bez ustawowych organów, w tym Zarządu Osiedla, którego wybór jest niemożliwy przez niepełny skład Rady – 18 –osobowy, zamiast 21 – osobowego. Rada Miasta [...] odpiera zarzuty bezczynności, uznając, że Rada Osiedla może skutecznie działać, w tym także dokonać wyboru Zarządu i Przewodniczącego. Wskazuje również, że przy braku uregulowania w Statucie Osiedla [...] kwestii obsadzenia wakujących mandatów, brakujący skład Rady Osiedla powinien został uzupełniony w drodze wyborów uzupełniających, który to tryb stosowano już w przypadku innych Osiedli. Skarżąca domaga się zatem podjęcia aktywności przez Radę Miasta [...], która jako organ kolegialny, wyraża swoją wolę w formie uchwały. W ocenie Sądu bezczynność Rady Miasta [...] w objętym skargą zakresie nie mieści się w katalogu określającym właściwość sądu administracyjnego, wymienionym w art. 3 § 2 P.p.s.a., a to oznacza, że skarga podlega odrzuceniu. Sąd przywołuje w tym miejscu postanowienia tegoż Sądu z dnia 19 sierpnia 2008 r., II SAB/Rz 15/08 oraz z dnia 21 marca 2012 r., II SAB/Rz 80/11 (dostępne w internetowej bazie http://cbois.nsa.gov.pl), odrzucające skargi na bezczynność odpowiednio rady gminy i rady powiatu, i podziela poglądy wyrażone w tych orzeczeniach. W postanowieniu z 21.03.2012 r., II SAB/Rz 80/11 WSA uznał, że skoro sąd administracyjny dla swej właściwości bezwzględnie wymaga istnienia konkretnej podstawy prawnej prawa pozytywnego (art. 87 ust. 1-2 i art. 7 Konstytucji RP) to niedopuszczalne jest w drodze wykładni rozszerzającej (lub analogii) poszerzanie tego obszaru. Takie działanie stanowiłoby podstawę nieważności orzeczenia sądu z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowej (art. 183 § 2 pkt 1 P.p.s.a.). Przedmiot skargi w związku z obszarem właściwości sądu administracyjnego świadczy więc o niedopuszczalności skargi wobec nie przekazania przez ustawodawcę tej kategorii spraw (bezczynności uchwałodawczej) do właściwości sądu administracyjnego. W omawianym postanowieniu WSA w Rzeszowie zwrócił uwagę na świadome działanie ustawodawcy, który przy istniejących wcześniej regulacjach w ustawach samorządowych, w tym ustawie o samorządzie gminnym (art. 101 a), w uchwalonej później, bo w 2002 r. ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określił właściwość sądu administracyjnego, uznając w art. 3 § 2 P.p.s.a., że sądy te będą właściwe również w sprawach kontroli bezczynności organów administracji publicznej, jednak w zakresie ograniczonym do spraw załatwianych aktem indywidualnym, nie włączając w tę sferę bezczynności uchwałodawczej, pomimo że akty te od strony pozytywnej wymieniono w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. Tym samym WSA w Rzeszowie nie podzielił stanowiska części orzecznictwa i doktryny (tu Sąd powołał wyrok WSA we Wrocławiu z 27.09.2007 r., II SAB/Wr 14/07 i postanowienie NSA z 10.2011 r., II OSK 1501/11 oraz bibliografię: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. W-wa 2008 r., P .Mijal, Skarga na bezczynność organu samorządu terytorialnego w wydaniu aktu prawa miejscowego, Samorząd Terytorialny, 2008/5/9; A. Faruga, Skarga na bezczynność, czynności prawne lub faktyczne gminy z art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Casus 2010/4/27), która dopuszcza skargę sądowoadministracyjną na bezczynność uchwałodawczą jednostek samorządu terytorialnego, przyjmując, że jest to szczególny rodzaj skargi na bezczynność. Należy przy tym podkreślić, że stanowisko WSA w Rzeszowie wyrażone w postanowieniu z 21.03.2012 r., II SAB/Rz 80/11 zyskało aprobatę Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 14 czerwca 2012 r., II GSK 895/12 oddalił skargę kasacyjną na ww. postanowienie Sądu I instancji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd w nim zawarty, że ustawa o samorządzie powiatowym i analogicznie ustawa o samorządzie gminnym, zawierają jedynie szczególny tryb zaskarżania tych aktów do sądu administracyjnego względem unormowań P.p.s.a. W art. 101 u.s.g. jest bowiem mowa o wszystkich rodzajach aktów i uchwał wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. mających charakter generalny, a kontrolę bezczynności organów sprawach z zakresu administracji publicznej kompleksowo reguluje przepis art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 29.07.2004 r., OSK 606/04; wyrok NSA z dnia 9.11.2004 r., GSK 637/04). Skarżąca wywodzi podstawę do wniesienia skargi z art. 101 a) u.s.g. Przepis ten w ust. 1 nakazuje stosować odpowiednio art. 101 u.s.g. umożliwiający zaskarżenie uchwały organu gminy do sądu administracyjnego, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. W takich przypadkach sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy (art. 101 a ust. 2). W rozpoznawanej sprawie brak jest jednak podstaw dla uznania, że zaistniała przesłanka do zastosowania art. 101 a) u.s.g. w zw. z art. 3 § 3 P.p.s.a. Żaden z przepisów ustawy o samorządzie gminnym nie nakazuje bowiem organowi gminy podjęcia czynności związanych z funkcjonowaniem osiedla. Przepis art. 5 ust. 1 u.s.g. wskazuje jedynie, że gmina może tworzyć jednostki pomocnicze, w tym osiedla. Jednostkę taką tworzy rada gminy, w drodze uchwały, po przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami lub z ich inicjatywy (ust. 2), a zasady tworzenia, łączenia, podziału oraz znoszenia jednostki pomocniczej określa statut gminy (ust. 3). Należy również zwrócić uwagę, że art. 3 § 3 P.p.s.a., który dopuszcza kontrolę sądową także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują taką kontrolę, nakazuje sądom administracyjnym stosować środki określone w tych przepisach.. Takich środków prawnych na wzór art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 P.p.s.a. (zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa w razie uwzględnienia skargi na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a) nie określa natomiast art. 101 a) u.s.g. Brak instrumentów, z których Sąd mógłby skorzystać uznając, że bezczynność organu gminy ma miejsce, czyli brak podstawy prawnej do zobowiązania organu do podjęcia stosownej uchwały, również oznacza brak aktualnie podstawy prawnej do orzekania w takich sprawach. WSA w Rzeszowie w powoływanym postanowieniu II SAB/Rz 80/11 słusznie wskazał też, że obowiązku podjęcia uchwały nie może również nałożyć organ nadzoru – samodzielnie lub na polecenie Sądu. Mając bowiem na względzie zasadę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego podlegającą ochronie sądowej z mocy art. 165 ust. 2 Konstytucji RP, ustawodawca ściśle uregulował przypadki, kiedy organ nadzoru jak i sąd administracyjny może ingerować w samodzielność uchwałodawczą jednostek samorządu terytorialnego. Za umocnieniem tego stanowiska przemawia również – jak stwierdza Sąd w postanowieniu z 21.03.2012 r. – treść dodanego ustawą z dnia 17 czerwca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 162, poz. 1692) przepisu art. 4171 §4 Kodeksu cywilnego stanowiącego, że jeżeli szkoda została wyrządzona przez niewydanie aktu normatywnego, którego obowiązek wydania przewiduje przepis prawa, niezgodność z prawem niewydania tego aktu stwierdza sąd rozpoznający sprawę o naprawienie szkody. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono w oparciu o art. 232 §1 pkt 1 P.p.s.a.