II SAB/Rz 55/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. U. T. na przewlekłość Gminy [...] w sprawie uchwalenia zasad bezprzetargowej sprzedaży lokali postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi A. U. T. z dnia 30 marca 2016 r., uzupełnionej następnie pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. jest przewlekłość postępowania Rady Miejskiej polegająca na braku określenia zasad bezprzetargowej sprzedaży lokalowej w zakresie bonifikat przyznawanych dotychczasowym najemcom. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca kilkakrotnie zwracała się do Zarządu Miasta i Gminy z prośbą skorzystania z prawa pierwszeństwa w zakupie lokalu, który wynajmuje. Uchwałą z dnia [...] lutego 1994 r., Nr [...] Rada Miejska wyraziła zgodę Zarządowi Miasta i Gminy na sprzedaż dwóch lokali w budynku mieszkalnym A. położonych w miejscowości S. stanowiących własność mienia komunalnego na rzecz głównych najemców. Następnie uchwałą z dnia [...] lipca 1994 r. Zarząd Miasta i Gminy przeznaczył do sprzedaży dwa lokale. Jak wynika z późniejszych pism skierowana w dniu 22 lipca 1994 r. oferta sprzedaży lokalu nie została zaakceptowana. Uchwałą z dnia [...] listopada 2013 r., Nr [...] Rada Miejska ponownie wyraziła zgodę na sprzedaż w trybie bezprzetargowym lokalu, wskazując równocześnie w § 3, że traci moc uchwała z dnia [...] lutego 1994 r., Nr [...]. Aktualnie Skarżąca domaga się doprecyzowania w uchwale zasad bezprzetargowej sprzedaży. W piśmie z dnia 15 czerwca 2016 r. wyjaśniła również, że pismem z dnia 27 listopada 2015 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyraźnie opisała przewlekłość postępowania administracyjnego, od której rozpoznania Prezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego się uchylił. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi, która powinna była zostać wcześniej skierowania do organu nadrzędnego – Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a ponadto, że Rada Gminy, jako organ uchwałodawczy w zakresie uchwalania zasad zbycia nieruchomości i ustalania bonifikaty sama decyduje o konieczności podjęcia takiej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sądy administracyjne orzekają także ( poza wypadkami określonymi w art. 3 § 2 P.p.s.a.) w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przepisy szczególne w tym zakresie zawiera ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2016r., poz. 446 ze zm.; dalej: "ustawa o samorządzie gminnym"). Art. 101 ust.1 ustawy stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z kolei zgodnie z art. 101a ustawy o samorządzie gminnym przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Z treści tych przepisów wynika, że w przypadku uchwał lub zarządzeń organu gminy skardze do sądu administracyjnego podlega bądź to podjęty przez organ akt tj. uchwała bądź zarządzenie, bądź brak działania organu w tym zakresie ( bezczynność). Prowadzi do wniosku, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie podlega ewentualna przewlekłość organu gminy w tym zakresie. Wykładania taka odpowiada konstytucyjnej zasadzie określoności ustawowej, o której mowa w art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie tym przepisem właściwość sądu administracyjnego musi być określona w ustawie. Wyżej wymienione przepisy wyraźnie stanowią o działaniu albo o braku działania, jako przedmiocie kontroli sądowoadministracyjnej, a nie o przewlekłym działaniu. Tymczasem ze złożonej do tutejszego Sądu skargi z dnia 30 marca 2016 r., uzupełnionej pismem z dnia 15 czerwca 2016 r., wynika, że Skarżąca kontroli sądu poddała przewlekłe działalnie Rady Miejskiej w zakresie braku ustaleń zasad bezprzetargowej sprzedaży lokalu "z uwzględnieniem i odniesieniem się do prawa najemców do zastosowania bonifikaty przy sprzedaży". Jednoznaczne wskazanie przedmiotu skargi, jako skargi na przewlekłe postępowanie, czynią ją z opisanych wyżej powodów i na podstawie art. 3 § 3 w zw. z art. 101 i 101a ustawy o samorządzie gminnym, niedopuszczalną. Z tych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę. Ponadto stwierdzić również należy, że skargę wnosi się w terminie określonym w art. 53 § 2 P.p.s.a. ( uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/2007), najpóźniej 60 dni od dnia skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Na podstawie art. 101 i 101 a ustawy o samorządzie gminnym organem właściwym, do którego należy skierować wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest organ, którego działanie lub brak działania jest przedmiotem skargi - w niniejszej sprawie Rada Miejska w [...], a nie jak twierdzi Skarżąca - Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Za pośrednictwem tego organu należy również wnieść skargę do Sądu ( postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 351/14; postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 659/11 cbois.nsa.gov.pl). W aktach znajduje się pismo skierowane do Gminy z dnia 28 lipca 2015 r., które w ocenie Sądu można potraktować jako spełniające wymóg wyczerpania administracyjnego toku instancji. Nawet gdyby przyjąć, z korzyścią dla Skarżącej, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowała do właściwego organu – Radu Miejskiej w [...] w dniu 3 września 2015 r. ( brak pisma w aktach sprawy, w aktach znajduje się wyłącznie opisane wcześniej pismo z dnia 28 lipca 2015 r.), to termin do wniesienia skargi upływał w dniu 2 listopada 2015 r. W świetle powyższego wnosząc skargę w dniu 30 marca 2016 r. Skarżąca nie dochowała terminu do jej wniesienia. Zatem również i z tych przyczyn skarga podlegałaby odrzuceniu na podstawie art. 58 1 pkt 6 P.p.s.a. w zw. z art. 101 i 101 a ustawy o samorządzie gminnym. Niezależnie od przyczyn odrzucenia skargi Sąd stwierdza, że art. 18 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm. ) a także art. 67 i 68 ustawy gospodarce nieruchomościami nie przewidują obowiązku rady gminy w zakresie uchwalenia zasad przyznawania bonifikaty.