II SAB/Rz 69/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 września 2023 r. sprawy ze skargi D. P. na bezczynność A. S.A. w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje A. S.A. w [...] do rozpoznania wniosku skarżącej D. P. z dnia 3 kwietnia 2023 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi wraz z prawomocnym wyrokiem; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od A. S.A. w [...] na rzecz skarżącej D. P. kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. zarządza zwrot od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz skarżącej D. P. kwoty 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem nadpłaconego wpisu sądowego. D.P. (dalej w skrócie: "skarżąca") reprezentowana przez r. pr. P.S. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność A. S.A. z siedzibą w [...] Oddział w [...] (dalej w skrócie: "Spółka"; "A.") w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Z akt administracyjnych i sądowych sprawy wynika, że skarżąca pismem z 3 kwietnia 2023 r. (data wpływu do siedziby Spółki - 6 kwietnia 2023 r.) zwróciła się o udzielenie informacji publicznej poprzez sporządzenie i przesłanie na jej adres kopii/skanu wszelkiej dokumentacji związanej z posadowieniem i obecnością słupa energetycznego na jej działce o nr (aktualnie) [...] położonej w N. przy ul. [...]. Wnioskodawczyni sprecyzowała, że chodzi przede wszystkim - ale nie wyłącznie - o dokumenty potwierdzające posiadanie przez A. tytułu prawnego do obecności na nieruchomości słupa oraz mapy obrazujące jego lokalizację, bądź jego poprzedników w terenie. Zawnioskowała o przesłanie ich w formie kserokopii, bądź jako skany na elektronicznym nośniku danych na jej adres podany w nagłówku pisma. W odpowiedzi A. – pismo z dnia 26 kwietnia 2026 r. - odmówiła udostępnienia wnioskowanej informacji. Poinformowała, że przedmiotem działalności Spółki jest dystrybucja energii elektrycznej, przesyłanie lub obrót energią, jak i kontrola układów pomiarowych, dotrzymywanie zawartych umów z odbiorcami i prawidłowości rozliczeń (i udzielania w tym zakresie informacji). Wskazała, że spółka nie jest organem administracji publicznej, stąd nie ciąży na niej prawny obowiązek, ani nie leży w jej kompetencji udzielanie odpisów lub kserokopii decyzji administracyjnych. W tej sprawie służy jedynie uprawnienie do wystąpienia do właściwych organów administracji publicznej lub właściwego archiwum państwowego ze stosownym wnioskiem. W gestii tych podmiotów mieści się władztwo administracyjne z zakresu spraw architektoniczno-budowlanych oraz publicznoprawny obowiązek udzielenia stosownych odpisów lub kopii dokumentów. W dniu 29 maja 2023 r. (data wpływu do organu) skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność Spółki w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm. - dalej: "u.d.i.p.") poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że P. nie jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Zarzuciła także naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 poprzez nieudzielenie oczekiwanej informacji publicznej w terminie ustawowym, z jednoczesnym udzieleniem odpowiedzi z przekroczeniem tego terminu. Wobec powyższego zawnioskowała o zobowiązanie Spółki do udzielenia informacji publicznej o którą się ubiega, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Skarżąca powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazała, że do podmiotów wykonujących zadania publiczne zalicza się między innymi przedsiębiorstwa energetyczne i ich wyodrębnione jednostki organizacyjne np. oddziały. W konsekwencji określone informacje związane z wykonywaniem takich zadań przez przedsiębiorstwa energetyczne w tym informacje (zwłaszcza decyzje administracyjne) dotyczące lokalizacji i budowy linii elektroenergetyki na określonej działce co do zasady są uznawane w judykaturze za informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. Przedsiębiorstwa energetyczne niezależnie od sposobu działania (produkcja, przesył, dystrybucja, obrót lub sprzedaż) wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.. Z powyższego wynika, że Spółka jest obowiązana do udzielenia informacji publicznej. Wniosek skarżącej dotyczył elementu ogólnoprzesyłowej sieci dystrybucyjnej. Udzielona przez Spółkę odpowiedź wskazuje, że jest ona w posiadaniu oczekiwanych materiałów, lecz ich nie chce udostępnić. Skoro Spółka posiada materiały i jest obowiązana do ich udostępnienia to powinna zrealizować wniosek skarżącej zgodnie z jego treścią. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wskazała, że w zakresie posadowienia przedmiotowego słupa elektroenergetycznego na działce skarżącej spór pomiędzy P. a skarżącą trwa od wielu lat. Wyjaśniono, że pismem doręczonym 31 sierpnia 2012 r. skarżąca skierowała do A. żądanie o przestawienie słupa elektroenergetycznego znajdującego się na jej działce nr [...] w N. Jednocześnie poinformowała, że będzie ubiegać się o odszkodowanie za użytkowanie przez Spółkę, zawnioskowała o zwolnienie z opłat za energię elektryczną. W odpowiedzi Spółka zażądała wykazania tytułu prawnego do nieruchomości. Kolejnym pismem z 22 października 2014 r. skarżąca ponowiła żądanie usunięcia słupa z jej działki, zażądała odszkodowania i przeniesienia słupa. W piśmie z 17 listopada 2017 r. zażądała rekompensaty za 10 lat za postawienie słupa na jej działce, ponowiła żądanie usunięcia słupa. W odpowiedzi A. zażądała wykazania aktualnego tytułu prawnego do nieruchomości. Wyjaśniono także, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził postępowanie w sprawie legalności budowy linii elektroenergetycznej na działce [...], które zakończyło się wydaniem decyzji umarzającej postępowanie w całości. Jak wyjaśnił organ skarżąca od wielu lat kieruje indywidualne roszczenia wobec A. związane z posadowionymi urządzaniami elektroenergetycznymi na jej działce. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wyjaśnił, że w jego ocenie skarżąca żąda udostępnienia informacji w związku z roszczeniami wysuwanymi wobec Spółki a informacje te pragnie pozyskać w trybie dostępu do informacji publicznej w celu określenia sposobu dalszego działania w przedmiocie żądań wysuwanych wobec Spółki, tj. w indywidualnej sprawie skarżącej. Zakres żądanych informacji, jak i zakres skierowanych żądań jednoznacznie wskazuje, że skarżąca żąda od spółki informacji w związku z roszczeniami wysuwanymi wobec Spółki. Organ podkreślił, że cel złożenia wniosku nie może być oceniany w oderwaniu od całokształtu korespondencji toczącej się pomiędzy Spółką a skarżącą. W niniejszej sprawie wniosek nie powinien być inaczej potraktowany niż próba nadużycia prawa do informacji w trybie u.d.i.p. Nadużycie nie neguje prawa, a jedynie tamuje drogę do jego pozyskania w trybie u.d.i.p. W ocenie organu przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy konkretnej indywidualnej sprawy skarżącej, co pozbawia go waloru informacji publicznej, a co w konsekwencji oznacza, że do rozpatrzenia wniosku skarżącej nie miały zastosowania przepisy u.d.i.p. Wniosek ten nie dotyczył informacji w sprawach publicznych, lecz informacji we własnej, indywidualnej sprawie. W świetle roszczeń wysuwanych przez skarżącą wobec Spółki należy uznać, że wnioskowane informacje/dokumenty nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W takiej sytuacji jeżeli podmiot nie dysponuje taką informacją bądź sprawa nie dotyczy informacji publicznej wówczas nie jest konieczne wydawanie decyzji. Wystarczające jest poinformowanie wnioskodawcy o takim fakcie, co też zostało uczynione w niniejszej sprawie. Nie doszło zatem do bezczynności organu, a tym bardziej do rażącego naruszenia prawa. Spółka odpowiedziała w wymaganej prawem formie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga okazała się zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 4 "P.p.s.a.", który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem W. B. wniosła skargę na bezczynność Burmistrza [...] w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 u.d.i.p. stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, zaś skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W tego rodzaju sprawach, w myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. (art. 149 § 2 P.p.s.a.). W przypadku stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność w udzieleniu informacji publicznej, sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Jakkolwiek przepisy P.p.s.a. nie określają, na czym polega stan bezczynności, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem tym mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Bezczynność, o jakiej mowa wyżej, ma miejsce w szczególności wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez niej informacji publicznej, stosownie do przepisów u.d.i.p. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, do podmiotów wykonujących zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zalicza się m.in. przedsiębiorstwa energetyczne i ich wyodrębnione jednostki organizacyjne (por. wyroki NSA: z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13, z 26 września 2013 r., sygn. akt I OSK 831/13, z 11 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2436/13 oraz z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2874/13). W konsekwencji określone informacje związane z wykonywaniem takich zadań przez przedsiębiorstwa energetyczne, w tym informacje (zwłaszcza decyzje administracyjne) dotyczące lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na określonej działce, co do zasady są uznawane za informacje publiczne w rozumieniu przepisów u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 12 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 2753/13, z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2263/13, z 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2994/13 oraz z 1 października 2014 r., sygn. akt I OSK 314/14). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Spółka realizująca zadanie publiczne w zakresie dystrybucji energii elektrycznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, której udostępnienia domagała się skarżąca. We wniosku z dnia 3 kwietnia 2023 r. skarżąca zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej poprzez sporządzenie i przesłanie na jej adres kopii/skanu wszelkiej dokumentacji związanej z posadowieniem i obecnością słupa energetycznego na jej działce o nr (aktualnie) [...] położonej w N. przy ul. [...]. Wnioskodawczyni sprecyzowała, że chodzi przede wszystkim - ale nie wyłącznie - o dokumenty potwierdzające posiadanie przez A. tytułu prawnego do obecności na nieruchomości słupa oraz mapy obrazujące jego lokalizację, bądź jego poprzedników w terenie. Zawnioskowała o przesłanie ich w formie kserokopii, bądź jako skany na elektronicznym nośniku danych na jej adres podany w nagłówku pisma. Wskazać należy, że postępowanie toczące się na skutek wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma charakter odformalizowany, a jego celem jest sprawne udzielenie wnioskowanej informacji bądź podjęcie innego rozstrzygnięcia uzasadnionego okolicznościami sprawy. Wniosek taki powinien być zatem załatwiony zasadniczo poprzez udzielenie informacji, poinformowanie o braku możliwości jej udostępnienia albo wydanie decyzji odmownej lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Dodać należy, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie musi oznaczać przekazania żądanych informacji lub dokumentów. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jest bowiem jedynie podmiot będący w posiadaniu takich informacji. Jeśli takich informacji lub dokumentów organ nie posiada, wówczas powinien odpowiedzieć na wniosek, wskazując powody braku możliwości udzielenia żądanych informacji czy dokumentów. Podobnie organ powinien postąpić, gdy stwierdzi, że wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Oznacza to, że obowiązkiem Spółki było, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od wpływu wniosku do siedziby Spółki: 1. udostępnienie żądanej informacji (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), bądź 2. wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), bądź 3. udzielenie informacji, w przypadkach o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, z tym że w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), bądź poinformowanie pisemne skarżącego, że Spółka nie posiada żądanej informacji. Po ustaleniu, że adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, o jakich mowa w art. 4 u.d.i.p., należało ustalić i ocenić czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej. O obowiązku udostępnienia przez Spółkę żądanej od niej informacji decyduje jedynie to, czy mieści się ona w kategorii pojęciowej "sprawy publicznej", w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił bowiem w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z tych przepisów można zatem przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną, a dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia, gdy informacja publiczna nie została udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym tak, by wnioskodawca mógł się z nią zapoznać, np. poprzez bezpośredni do niej wgląd, bądź sięgając do publikatora. We wniosku z 3 kwietnia 2023 r. skarżąca wystąpiła do Spółki o udostępnienie dokumentacji techniczno-prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej na nieruchomości stanowiącej jej własność. W świetle tego, co powiedziano wyżej, należy przyjąć, że dokumentacja techniczno-prawna stanowiąca podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej na działce stanowiącej własność skarżącej, posiada walor informacji związanej z wykonywaniem zadania publicznego przez Spółkę, dotyczy bezpośrednio sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie u.d.i.p. Świadczenie usług publicznych w zakresie przesyłania, dystrybucji i magazynowania paliw gazowych następuje za pośrednictwem urządzeń infrastruktury technicznej, której lokalizacja i posadowienie dokonywane są w oparciu o kwalifikowane akty administracyjne pochodzące od organów władzy publicznej, co w świetle przepisów u.d.i.p. oznacza, że informacje te zawierają informację odnoszącą się do sfery realizacji zadań publicznych podmiotu zobowiązanego, tworzą więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p., będąc rodzajem informacji o treści takich aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych, co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP, który statuuje obywatelskie prawo do informacji publicznej. Nie ma znaczenia prawnego świetle przepisów u.d.i.p., wobec brzmienia art. 2 u.d.i.p., okoliczność, że skarżąca jednocześnie realizuje swoje roszczenia cywilnoprawne wobec Spółki. Wyjaśnić należy, że zainteresowani, kierując swój wniosek do podmiotu zobowiązanego, nie muszą wykazywać, w jakim celu żądana informacja publiczna jest im potrzebna. Jedynie w przypadku żądania dotyczącego udzielenia informacji publicznej przetworzonej, konieczne jest wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Gdyby natomiast istniał alternatywny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej, wówczas wyłączone byłoby stosowanie u.d.i.p., o czym stanowi art. 1 ust. 2 tej ustawy. Jednak możliwości zwrócenia się z analogicznym wnioskiem do właściwych organów administracji publicznej o wydanie kserokopii ewentualnych decyzji administracyjnych, będących przedmiotem zainteresowania skarżącego, nie należy utożsamiać z istnieniem alternatywnego trybu dostępu do żądanej informacji publicznej. To wnioskodawca bowiem decyduje o tym, od którego z ewentualnych dysponentów informacji publicznej chciałby ją uzyskać. Jedynie istnienie innej regulacji, której przepisy pozwalałyby na uzyskanie objętych wnioskiem decyzji administracyjnych, wyłączyłoby tryb z u.d.i.p. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie takiego trybu nie ma, wszak samo przedsądowe formułowanie indywidualnych roszczeń cywilnoprawnych przez skarżącą wobec Spółki i podejmowanie prób negocjacji w tym względzie, nie wyłącza możliwości domagania się – w trybie u.d.i.p. – udostępnienia dokumentacji techniczno-prawnej stanowiącej podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej na działce stanowiącej własność skarżącej, a więc dokumentacji tworzącej sferę faktów publicznych. Wniosku o udostępnienie tego rodzaju dokumentacji nie można też oceniać w kategoriach nadużycia prawa. Nie ma tu znaczenia cel udostępnienia żądanej informacji. W wyroku z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt I OSK 314/14, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Dokumenty urzędowe będące w posiadaniu przedsiębiorstwa energetycznego nie tracą charakteru informacji publicznej w przypadku, gdy ich udostępnienia domaga się osoba fizyczna pozostająca lub mogąca pozostawać w sporze cywilnoprawnym z tym przedsiębiorstwem". Podobny pogląd Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyroku z 9 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2532/13 i w wyroku z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 833/19. Identyczne stanowisko w prawnie tożsamym stanie faktycznym zajął NSA w wyroku z dnia 24 maja 2023 r., III OSK 494/23. Sąd w całości je podziela, akceptując podaną w nim argumentację. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zobowiązał skarżony organ w punkcie pierwszym wyroku do rozpoznania i rozstrzygnięcia wniosku skarżącej z dnia 3 kwietnia 2023 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. w punkcie drugim wyroku orzeczono, że bezczynność skarżonego organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, albowiem organ ten mógł mieć uzasadnione wątpliwości co do charakteru zgłaszanego żądania. Ponadto organ niezwłocznie zajął stanowisko w przedmiocie wniosku, nie zlekceważył skarżącej. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w punkcie trzecim wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. W pkt IV wyroku zwrócono skarżącej kwotę nadpłaconego wpisu na podstawie art. 225 P.p.s.a.