II SAB/Rz 72/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 września 2021 r. sprawy ze skargi P.D. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Prezes Sądu Okręgowego dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego P. D. z dnia 17 maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa III. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego na rzecz skarżącego P. D. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SAB/Rz 72/21 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi P.D. jest bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w [....] dotycząca udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 17 maja 2021 r. P.D. zwrócił się do Prezesa SO w [...] o udzielenie informacji publicznej, kto, w jakiej dacie i jakiej godzinie dokonywał modyfikacji protokołu rozprawy z [...] maja 2021 w sprawie o sygn. akt [...] oraz kto, w jakiej dacie i w jakiej godzinie dokonał ostatnich zapisów na protokole rozprawy z [...] maja 2021 r. Wniósł o przesłanie informacji na podany adres e-mail. W odpowiedzi na wniosek Prezes SO pismem z [...] maja 2021 r. wyjaśnił, że z rozprawy sporządzono protokół, utrwalając jej przebieg za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk i nie dokonywano w nim żadnych modyfikacji. Oprócz tego sporządzony został przez protokolanta pod kierunkiem przewodniczącego pisemny (skrócony) protokół, który został przez nich odręcznie podpisany i nie dokonywano w nim żadnych modyfikacji i zapisów. Odpowiedź została wysłana do skarżącego w dniu 2 czerwca 2021 r. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej P.D. zarzucił Prezesowi SO w [...] naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku. W jego ocenie, udzielona mu przez organ odpowiedź była niepewna i nastąpiła z uchybieniem 14-dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez udostępnienie informacji (czynność materialnotechniczna), a w przypadku gdy istnieją ku temu podstawy prawne, przez odmowę udostępnienia, która przybiera formę decyzji administracyjnej. Oceny tej nie zmienia okoliczność, jeżeli w przekonaniu organu żądane informacje nie stanowią informacji publicznej oraz że nie ciąży na nim obowiązek udzielenia informacji. W ocenie skarżącego, po stronie organu brak jest dobrej woli poddania się kontroli obywatelskiej, a takie stawianie sztucznych barier dla dostępu do informacji dotyczącej pracy urzędnika pogłębia poziom społecznej nieufności wobec systemu wymiaru sprawiedliwości. Nie wolno karać obywateli za właściwe i racjonalne zachowanie i zamykać ludziom drogi do wiedzy i informacji dotyczącej urzędnika i za to, że interesują się działaniem władzy i dbają o właściwy nadzór nad jej funkcjonowaniem. Domaganie się przejrzystości i wiedzy z działania władzy publicznej jest obowiązkiem moralnym każdego obywatela, a urzędnik nie może utrudniać obywatelom możliwości sprawowania społecznej kontroli nad władzą publiczną za pomocą instrumentów przewidzianych w u.d.i.p. W odpowiedzi na skargę Prezes SO w [...] (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Wskazano, że oczywiście bezzasadny jest zarzut, iż Prezes SO w [...] nie udzielił żądanej informacji o tym, kto i w jakiej dacie dokonywał ostatnich zapisów w protokole rozprawy, skoro nikt żadnych zapisów nie czynił. Protokół sporządził protokolant pod kierunkiem przewodniczącego i obydwie te osoby protokół podpisały, o czym skarżący został poinformowany. Nie jest więc prawdą, że Prezes SO nie odpowiedział na pytanie, skoro w odpowiedzi wyraźnie wyjaśniono skarżącemu, że w protokole nie dokonywano żadnych modyfikacji i zapisów. Nie można udzielić odpowiedzi na pytanie kto dokonał danej czynności, jeżeli takiej czynności w ogólnie było. Odpowiedź Prezesa SO jest jasna i jednoznaczna. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informacja publiczna nie dotyczy sfery domysłów. Wnioskiem o udzielenie informacji objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja jest pewną wiadomością dotyczącą faktów, ponieważ bliższa analiza art. 6 u.ś.r. wskazuje, iż wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Faktem jest każda czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Fakt dotyczy zatem konkretnego zdarzenia lub czynności wykonanej przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Informacja powinna istnieć i znajdować się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia. Przekładając powyższe na okoliczności przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że żądana informacja dotyczyła nie sfery faktu, ale domysłu o tym, że w protokole rozprawy dokonywano jakichś zapisów. Tymczasem takich zapisów nikt nie czynił, wobec czego nie może Prezes SO udzielić innej informacji niż ta, którą zgodnie ze stanem faktycznym sprawy przesłał skarżącemu. Odnosząc się do zarzutu przekroczenia terminu na udzielenie odpowiedzi skarżącemu podniesiono, że odpowiedzi na wniosek który wpłynął do organu w dniu [...] maja 2021 r. udzielono w dniu 2 czerwca 2021 r. w godzinach porannych. Zatem nawet gdyby doszło do uchybienia 14-dniowemu terminowi, to uchybienie to można liczyć w zasadzie w godzinach. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania tejże bezczynności albo przewlekłego prowadzenia postępowania. Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, takim jak oczywiście lekceważący stosunek organu do złożonego wniosku strony, duże natężenie braku woli organu w załatwieniu wniosku, działanie organu wbrew określonym standardom, bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki. W przedmiotowej sprawie nieznaczne naruszenie terminu do przekazania informacji wyniknęło z przyczyn ludzkich. Odpowiedź była przygotowana w dniu 31 maja 2021 r., natomiast jej wysłanie z niewielkim opóźnieniem w dniu 2 czerwca 2021 r. spowodowane było szczególnie dużym natężeniem pracy pracowników administracyjnych SO w [...]. Biorąc pod uwagę szczupłość kadr oraz zadania sądu jako jednostki organizacyjnej sądownictwa , nieznaczne opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi, które nie wywołuje zresztą dla skarżącego żadnych negatywnych konsekwencji, nie może być traktowane jako bezczynność. Oceniając zwłokę organu w załatwieniu konkretnej sprawy administracyjnej nie można abstrahować od jej indywidualnego charakteru. Zatem, rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postawę samego skarżącego i właściwych organów, znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego. Organ nie uchybił terminowi ze złej woli, ale wskutek opisanych przyczyn. Znaczenie przedmiotu postępowania dla skarżącego nie była duża. Skarżący nie poniósł szkody, a żądana informacja została mu udzielona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola sądu obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Przedmiotem skargi P.D. jest bezczynność Prezesa SO w [...] związana ze sposobem załatwienia wniosku z [...] maja 2021 r. (doręczonego 17 maja 2021 r.) o udzielenie informacji obejmujących wskazanie podmiotów dokonujących modyfikacji protokołu rozprawy z [...] maja 2021 r. w sprawie [...] wraz ze wskazaniem dat i godzin, w tym podmiotu oraz daty i godziny dokonania ostatnich zapisów w tym protokole. Wg skarżącego, nie został dotrzymany ustawowy 14-dniowy termin od dnia złożenia wniosku na udzielenie odpowiedzi (została ona mu przekazana 2 czerwca 2021 r.), a ponadto jest ona niepełna. Kwestię dostępu do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176, dalej: u.d.i.p.), określając zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, a także tryb udostępniania tej informacji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie w niej określonym. Udostępnienie informacji może nastąpić jednak tylko wówczas, gdy podmiot do którego został skierowany wniosek należy do katalogu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej oraz gdy jest on w posiadaniu informacji mającej charakter publiczny. Na podstawie bowiem art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty o których mowa w ust. 1 i 2 tego artykułu, będące w posiadaniu takich informacji. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne; zgodnie z art. 1 § 1-3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2020 r., poz. 2072 ze zm.), sądy powszechne - a takim jest SO w K. - sprawują wymiar sprawiedliwości w należącym do nich zakresie oraz wykonują inne zadania z zakresu ochrony prawnej (...). W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że reprezentujący SO w [....] Prezes jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania będącej w jego posiadaniu informacji publicznej. Zakres przedmiotowy tej informacji określa art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wymieniając rodzaje spraw, jakich może ona dotyczyć (nie jest to wyliczenie wyczerpujące, o czym świadczy zwrot "w szczególności"). Obejmują one m.in. informację o podmiotach o których mowa w art. 4 ust. 1 i zasadach ich funkcjonowania, a także o danych publicznych (w tym treść i postać dokumentów urzędowych) oraz majątku publicznym; dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.). W doktrynie i orzecznictwie sądowym co do zasady przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia "informacji publicznej", za którą uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej oznacza niepodjęcie - w terminie wskazanym w art. 13 ustawy - stosownych czynności, bądź też niewydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1) lub decyzji o umorzeniu postępowania (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1), jak też udzielenie informacji niepełnej lub niezgodnej z wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie żądana przez wnioskodawcę informacja została zakwalifikowana przez Prezesa SO w [...] jako informacja publiczna, co wprost wynika z udzielonej mu odpowiedzi. Wiązało się to z wymogiem jej udzielenia w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, który w tej sytuacji upływał [...] maja 2021 r. Jak wynika z akt sprawy, opatrzone taką datą pismo Prezesa SO w [...] zawierające odpowiedź na wniosek zostało sporządzone, niemniej do jego wysłania (przekazania wnioskodawcy) drogą elektroniczną doszło dopiero [...] czerwca 2021 r., a więc po tym terminie; fakt ten nie budzi wątpliwości i nie jest to zresztą przez żadną ze stron kwestionowane (w tym przez pełnomocnika Prezesa SO w [...], który w odpowiedzi na skargę – przyjmując analogiczną kwalifikację żądanej informacji jako informacji publicznej - powołał stosowne okoliczności wyjaśniające uchybienie ustawowemu terminowi). W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie – stosownie do § 1a tego artykułu - sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W tym miejscu zwrócenia uwagi wymaga, że mimo jednoznacznego stanowiska tak Prezesa SO w [...] jak i jego pełnomocnika co do uznania wnioskowanej informacji za informację publiczną, Sąd go nie podziela. O ile w świetle unormowań art. 6 u.d.i.p. nie ulega wątpliwości, że protokół rozprawy sądowej jest dokumentem urzędowym i stanowi informację publiczną, to Sąd pragnie jednocześnie zwrócić uwagę na pogląd wyrażony w prawomocnych wyrokach WSA w Rzeszowie z 26 października 2017 r. II SAB/Rz 130/17 - LEX nr 2424816 i z 17 stycznia 2018 r. II SAB/Rz 48/17 – LEX nr 2466911, zgodnie z którym "nie mają charakteru informacji publicznej zapisy z systemu informatycznego dotyczące wytworzenia protokołu rozprawy". Zapisy te odnoszą się bowiem do metodyki wytworzenia dokumentu, a nie jego treści i mają charakter wyłącznie techniczny. Tymczasem zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., informację publiczną stanowi treść dokumentów /w/w wyroki wydane zostały po rozpoznaniu analogicznych skarg P. D., w których okoliczności faktyczne i prawne stanowiące podstawy rozstrzygnięć różniły się o tyle względem przedmiotowej sprawy, że organy do których zostały skierowane wnioski od początku zajęły stanowisko, że wnioskowane do udzielenia informacje nie stanowiły informacji publicznej, o czym w terminie 14 dni poinformowały wnioskodawcę/. Powyższy pogląd Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w całości podziela. Zaakceptował go także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 16 marca 2021 r. III OSK 35/21 – LEX nr 3190596 (oddalającym skargę kasacyjną od w/w wyroku II SAB/Rz 130/17), wskazując dodatkowo, że "zasadniczo dokumentacja o charakterze wewnętrznym bądź też aktywność o charakterze technicznym stanowią taki rodzaj aktywności podmiotu, który nie jest nośnikiem informacji publicznej. Waloru takiej informacji nie mają np. informacje techniczne, dotyczące np. sposobu funkcjonowania danego narzędzia użytkowanego przez organ. Jest to uzasadnione chociażby przyczynami związanymi z potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i integralności danego narzędzia przed ingerencją tak wewnętrzną jak i zewnętrzną. Należy każdorazowo oddzielać problematykę regulowaną u.d.i.p., od problematyki związanej z techniczną sferą funkcjonowania narzędzi, jakimi organ posługuje się realizując zadania publiczne". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. m.in. wyrok NSA z 5 lutego 2008 r. I OSK 807/07 - LEX nr 470867, wyroki WSA w Warszawie z 11 grudnia 2017 r. II SAB/Wa 355/17 – LEX nr 2596266 i WSA w Olsztynie z 29 lipca 2013 r. II SAB/Op 45/13 - LEX nr 1343365). Stosownie do tego, w sytuacji gdy w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca żądał udzielenia informacji niebędących informacjami publicznymi, na organie – w celu uniknięcia ewentualnego zarzutu bezczynności - ciążył obowiązek zawiadomienia go w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, że jego żądanie nie dotyczy informacji publicznej. Udzielenie odpowiedzi po tym terminie – niezależnie od obiektywnej kwalifikacji informacji jako publicznej, ale wobec jednoznacznego przyjęcia przez organ że stanowi ona taką informację – uzasadnia skuteczność zarzutu skarżącego, że Prezes SO w [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu jego wniosku z 17 maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej (o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzeczono w pkt I sentencji wyroku). Odmienne uznanie stanowiłoby nieuprawnioną akceptację dla działań, w których dany organ jako podmiot mieszczący się w katalogu podmiotów obowiązanych do udostępniania znajdującej się w jego posiadaniu informacji publicznej nie podejmuje w terminie żadnych działań, w tym zwłaszcza – jak w odniesieniu do okoliczności sprawy - nie informuje wnioskodawcy że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, ale także nie informuje go w myśl art. 13 ust. 2 u.d.i.p. o powodach opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację (czym pośrednio sam wywołuje u osoby wnioskującej przekonanie o słuszności skargi na bezczynność). W kontekście powyższego, brak było tym samym przesłanek do zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego w myśl art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (ubocznie, abstrahując od kwalifikacji żądanej informacji jako publicznej, nie znajduje zdaniem Sądu potwierdzenia zarzut, że udzielona skarżącemu odpowiedź była niepełna; skoro jak wynika z niej, w zapisie urządzenia rejestrującego na rozprawie obraz i dźwięk nie dokonywano żadnych modyfikacji, tak samo jak w sporządzonym skróconym protokole przebiegu rozprawy, logicznym jest, że ostatnie zapisy zostały dokonane z chwilą zakończenia rozprawy oraz podpisania protokołu przez protokolanta i przewodniczącego, w czym oprócz nich nie uczestniczyły inne osoby urzędowe). Bez znaczenia dla stwierdzenia dopuszczenia się bezczynności przez Prezesa SO pozostawały okoliczności wskazane w odpowiedzi na skargę, w tym minimalne wręcz przekroczenie okresu na udzielenie odpowiedzi. U.d.i.p. nie przewiduje w tym względzie żadnych możliwości badania i oceny przyczyn które doprowadziły do zaistnienia bezczynności, a także czasookresu tej bezczynności. Zostały one jednak wzięte pod uwagę w związku z obligatoryjnością orzeczenia w takim przypadku przez Sąd na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a.; stosownie do tego Sąd stwierdził (pkt II sentencji wyroku), że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (orzeczenie takiego naruszenia zastrzeżone jest dla najbardziej rażących przypadków długotrwałej i uporczywej bezczynności, która w sprawie nie miała miejsca). O należnych skarżącemu kosztach postępowania (obejmujących opłacony od skargi wpis - 100 zł) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, gdyż stosownie do art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w tym trybie (tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów), jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.