II SAB/Rz 79/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi P.D. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w {...} w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązuje Komendanta Komisariatu Policji w {...} do rozpoznania wniosku skarżącego P.D. z dnia 22 kwietnia 2025 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z doręczeniem odpisu prawomocnego wyroku, 3) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) w pozostałym zakresie skargę oddala, 5) zasądza od Komendanta Komisariatu Policji w {...} na rzecz skarżącego P.D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 22 maja 2025r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga P.D. (dalej: Skarżący) na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w {...}(dalej: Komendant Policji/organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że wnioskiem z 22 kwietnia 2025 r. Skarżący zwrócił się do Komendanta o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej pracy Radnych oraz Burmistrza {...}(dalej: Burmistrz) A.K. i okoliczności związanych z pozbawieniem {...}przychodu w związku z likwidacją niedzielnej giełdy, tj.: 1) czy Komendant Policji podjął i jakie kroki sprawdzające po likwidacji niedzielnej giełdy i powszechnie i publicznie wiadomej wiedzy o rażących nieprawidłowościach przy podjęciu uchwały skutkującej likwidacją niedzielnej giełdy i o niegospodarności publicznymi pieniędzmi w kwocie ponad miliona zł w skali roku oraz po skardze Wojewody {...}zaskarżającej uchwałę likwidującą niedzielną giełdę? 2) czy Komendant Policji ustalił w jaki sposób Burmistrz zamierza uzupełnić w budżecie kwotę przez najbliższe lata która nie wpłynie do budżetu z tytułu przychodów z niedzielnej giełdy i pozbawienia {...}przychodu w kwocie ponad miliona zł w skali roku, 3) czy Komendant Policji ustalił jaką kwotę zabezpieczył Burmistrz w przyszłym budżecie na procesy sądowe związane z roszczeniami mieszkańców i 233 firm działających na niedzielnej giełdzie w związku z ich stratami finansowymi poniesionymi z tytułu pozbawiania ich niedzielnych przychodów i stratami poniesionymi w inwestycje (np. w lokale, infrastrukturę parkingową, itp.) związane z działalnością niedzielnej giełdy 4) czy Komendant Policji po uzyskaniu informacji o złożeniu skargi przez Wojewodę {...} dopełnił ustawowego obowiązku wynikającego z art. 304 § 2 k.p.k. i zawiadomił inne organy kontrolne RP (Prokuratora, CBA, ABW) o jeszcze innych nadużyciach władzy, naruszaniu Konstytucji, o dyskryminacji i o nieprawidłowościach dotyczących niegospodarnością i zarządzaniem publicznymi pieniędzmi przez Radnych i Burmistrza {...} 5) przesłanie scanu postanowienia o wszczęciu przez Policję w {...}postępowania wyjaśniającego dotyczącego nadużycia władzy przez Radnych i Burmistrza w związku podjęciem uchwały likwidującej niedzielna giełdę, 6) przesłanie scanów zawiadomień do Prokuratury, CBA, ABW potwierdzających dopełnienie ustawowego obowiązku wynikającego z art. 304 par 2 k.p.k. Pismem z 5 maja 2025 r. Komendant Policji poinformował Skarżącego, że: - w odniesieniu do pytania nr 1 - nie jest organem właściwym do przeprowadzania czynności sprawdzających po likwidacji niedzielnej giełdy w{...}; - w zakresie pytań nr 2 - 4 przedmiotowy wniosek nie może być uznany za wniosek o dostęp do informacji publicznej, gdyż informacje publiczne dotyczą sfery faktów. W trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2022 r. poz.902), dalej: u.d.i.p., nie można domagać się wyrażenia opinii na dany temat, oceny, dokonania interpretacji czy odpowiedzi na zadane pytania. Nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej informacje o prawie, jego stosowaniu, interpretacji. Wniosek o informację publiczną musi dotyczyć faktów, a nie stosowania prawa w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej; - w odniesieniu do żądań nr 5 - 6 - postanowienie o wszczęciu postępowania w trybie przepisów kodeksu postępowania karnego, czy też zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa czy wszczęcie danego postępowania dotyczą spraw indywidualnych, które nie stanowią informacji publicznej. Żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej. Informacja w konkretnej sprawie o charakterze indywidualnym, w tym także o konkretnych czynnościach procesowych podejmowanych ew. przez organ w toku postępowania w tej sprawie oraz znajdujące się w aktach dokumenty dotyczące indywidualnej sprawy, a następnie prowadzonego postępowania nie stanowią informacji publicznej. Nie można przyjąć, że akta spraw prowadzonych przez organy Policji, czy wszczynane postępowania karne bez względu na ich rodzaj i charakter zawierają informację o jego działalności. Dostęp do całości oraz części akt spraw prowadzonych przed organami państwa, a także informacja o czynnościach procesowych prowadzonych w sprawie indywidualnej nie posiada waloru publicznego, zatem pozostaje poza regulacją ustawy o dostępie do informacji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W związku z powyższym skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku, orzeczenie, że naruszenie procedury, bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości (za lekceważenie przepisów oraz za parafowanie nie podpisanej odpowiedzi). W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ nie udzielił rzetelnej odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, informując, że wnioskowana informacja nie należy do informacji publicznej i brak podstaw prawnych do udzielenia odpowiedzi. Zdaniem skarżącego organ mając wiedzę o wpływaniu osób trzecich na działania władz lokalnych i widząc nieprawidłowości w pracy Radnych i Burmistrza Gminy przy podjęciu uchwały skutkującej ogromną niegospodarnością publicznymi pieniędzmi w połączeniu z nieprawidłowościami i ukrywaniem rzeczywistej listy protestujących przeciwko likwidacji niedzielnej giełdy jako funkcjonariusz publiczny miał ustawowy obowiązek wynikający z art. 304 par 2 k.p.k. zawiadomić jeszcze inne organy państwa o tym co się dzieje na terenie podlegającym jego bezpośredniemu nadzorowi oraz miał ustawowy obowiązek jako Policjant podjąć czynności w celu wszczęcia śledztwa i uniemożliwienia generowania ogromnych strat finansowych na majątku wspólnym mieszkańców wynikłym w wskutek podjęcia przez Radnych i Burmistrza rażąco niekorzystnej finansowo uchwały. Skarżący podniósł, że odmowa udzielenia informacji wydana być musi w formie decyzji. W jego ocenie pismo zawierające odpowiedź Komendanta Policji nie jest decyzją, gdyż nie posiada w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Nie sprecyzowano w nim wyraźnego rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia. Brak też pouczenia o prawie do zaskarżenia. Nie można więc było uznać, że wydano decyzję administracyjną w zakresie odmowy udzielania informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że skarżącemu w części została udzielona informacja publiczna oraz został on poinformowany, iż żądana przez niego informacja w pozostałym zakresie nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p., gdyż w ocenie organu, nie stanowi ona informacji publicznej. Zaznaczono, że tryb informacji publicznej nie jest trybem właściwym by zadawać pytania czy stawiać zarzuty organom administracyjnym czy organom ścigania wobec toczących się postępowań administracyjnych czy innych. Organ nie podziela stanowiska skarżącego jakoby dopuścił się zwłoki w rozpatrzeniu wniosku złożonego przez skarżącego. Wniosek skarżącego organ otrzymał 22 kwietnia 2025 r., zaś odpowiedzi udzielił pismem z 5 maja 2025 r. Zdaniem organu brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania jego bezczynności w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024r., poz.935), dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Należy wyjaśnić, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi bowiem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Z art. 13 u.d.i.p. wynika że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w takim przypadku sąd: - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. W judykaturze ukształtował się pogląd, że gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź obowiązany podmiot nie dysponuje w ogóle daną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r. II SA 2867/02). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji. Istota skargi w niniejszej sprawie dotyczy kwestionowania bezczynności organu w zakresie złożonego przez skarżącego w dniu 28 marca 2025 r. wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Według skarżącego Komendant Policji nie udzielił mu w ustawowym terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. rzetelnej odpowiedzi. Natomiast zdaniem organu brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania jego bezczynności w niniejszej sprawie. Organ podniósł, że skarżącemu w części została udzielona informacja publiczna oraz został on poinformowany, iż żądana przez niego informacja w pozostałym zakresie nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p., gdyż w ocenie organu, nie stanowi ona informacji publicznej. Odpowiedź na wniosek skarżącego, który wpłynął do organu 22 kwietnia 2025 r., została udzielona 5 maja 2025 r. Należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Jest to zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przy czym art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji publicznych, o czym przekonuje użycie w jego treści słów "w szczególności". Tak szerokie pojmowanie prawa dostępu do informacji publicznej ma umocowanie konstytucyjne. Art. 61 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP stanowią, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej określa art. 4 u.d.i.p., wymieniając m.in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. Przepisy u.d.i.p. nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi, które nie zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.) obowiązek ich udostępnienia w trybie wnioskowym bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku wniesienia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, obowiązkiem Sądu w pierwszej kolejności jest wówczas zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez tę ustawę. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że informacja objęta wnioskiem z 22 kwietnia 2025 r. ma charakter informacji publicznej, ponieważ dotyczy gospodarowania majątkiem publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.), a organ, do którego skarżący skierował wniosek tj. Komendant Komisariatu Policji w{...}, jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne, w związku z czym – jako organ władzy publicznej - jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu należy przyznać rację skarżącemu, że organ pozostaje w bezczynności w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej. W przekonaniu Sądu odpowiedzi udzielonej przez organ nie można bowiem uznać za przedstawienie informacji pełnej i adekwatnej do żądania skarżącego. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. W odniesieniu do argumentacji organu przedstawionej w odpowiedzi na skargę wskazującej na przyczyny nie przedstawienia skarżącemu żądanej informacji (nie jest to informacja publiczna, brak możliwości jej udzielenia, niewłaściwość organu), należy podkreślić, że każda z wymienionych przez organ sytuacji wymagała od organu stosownego działania. Stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują, informuje się wnioskodawcę w formie zwykłego pisma. Zaznaczenia wymaga, że na równi z niepodjęciem czynności tego rodzaju orzecznictwo sądowoadministracyjne traktuje przedstawienie informacji innej niż ta której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub nieadekwatnej do treści wniosku (por. wyrok NSA z 20 października 2021 r. III OSK 1092/21). Taka sytuacji zaistniała w niniejszej sprawie w zakresie pkt 4 wniosku. Odnosząc te rozważania teoretyczne do realiów niniejszej sprawy w aspekcie pytań zadanych organowi, należy wskazać, że występujący z nimi P.D. interesował się działaniami podejmowanymi przez Komendanta Policji w {...}w związku ze sprawą likwidacji giełdy samochodowej przez władze gminy. Pytania były konkretne i rzeczowe. Czy Komendant "podjął kroki", czy "ustalił" czy "zawiadomił inne organy". Na tak zadane pytania powinna zostać udzielona konkretna odpowiedź w ramach procedury dostępu do informacji publicznej, z uwzględnieniem formy jakie poszczególne rodzaje odpowiedzi wymagają. Oczywiście nie należy do postępowania nieniejszego ocena zasadności czy konieczności podejmowania takich kroków przez Komendanta, a jedynie rozważenie czy tego typu pytania stanowią informację publiczną i czy Komendant na tak właśnie zadane pytania odpowiedział. Uzyskana przez P.D. odpowiedź nie spełnia wymogów stawianych przez ustawę. Jest ogólna, odnosi się do wielu aspektów sprawy związanej z giełdą, nie odnosząc się jednak do istoty zadanych pytań. Jeszcze raz przy tym należy podkreślić, że nie można w tym postępowaniu dokonywać oceny działania Komendanta a jedynie można uzyskać informację co do podjętych działań. Ponieważ Komendant nie odpowiedział co do istoty zadanych pytań sąd stwierdził jego bezczynność co do całości wniosku. Z tego względu Sąd uznał, że należało w wyroku (pkt 2) zobowiązać organ - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność o takim charakterze ma miejsce wtedy, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające w jakimkolwiek zakresie winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych obowiązków, czyli terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (zob. wyrok NSA z 24 maja 2018 r. II OSK 381/18). W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Z tego względu Sąd uznał, że zarzucana bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając zwrot kosztów postępowania sądowego stanowiących uiszczony w sprawie wpis od skargi w wysokości 100 zł.