II SO/Rz 2/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku A. Spółki z o.o. z siedzibą w T. o wymierzenie Prezydentowi Miasta [...] grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę, -postanawia- wymierzyć Prezydentowi Miasta [...] grzywnę w kwocie 3000,- zł (trzy tysiące). II SO/Rz 2/10 U Z A S A D N I E N I E We wniosku, który wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w dniu 7.01.2010 r., skarżąca A. Spółka z o.o. z siedzibą w T. /dalej: skarżąca/ wnosiła o wymierzenie Prezydentowi Miasta [...] grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a. i wyjaśniła, że w dniu 10.06.2009 r. wpłynęła do Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni skarga skarżącej na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie zajęcia pasa drogowego. Akta administracyjne w tej sprawie są oznaczone numerem [...]. Prezydent Miasta [...] nie przekazał Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, do czego był zobowiązany na podstawie art. 54 § 2 p.p.s.a. Do wniosku skarżąca dołączyła skargę na bezczynność, na której widnieje prezentata Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni z dnia 10.06.2009 r. W odpowiedzi na wniosek /opatrzony datą 29.01.2010 r./, Prezydent Miasta wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny w której potwierdził, że faktycznie nie przekazano do Sądu skargi skarżącej na bezczynność organu, złożonej w dniu 10.06.2009 r. Wyjaśnił, ze za oddaleniem wniosku przemawiają n/w okoliczności: Otóż w dniu 22.06.2009 r. wydał decyzję o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia wcześniej udzielonego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].08.2009 r., nr [...] uchyliło jednak jego decyzję z dnia [...].06.2009 r. W innej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 18.06.2009 r., sygn. akt II SA/Rz 111/09 zajął stanowisko, że w przypadku nabycia urządzeń umieszczonych w pasie drogowym przez inny podmiot dopuszczalne jest stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, uzyskanego przez podmiot zbywający. Organ tego poglądu nie podzielał, zatem zwrócił się do prokuratora o zaskarżenie powyższego wyroku Sądu, lecz w listopadzie 2009 r. okazało się, że to nie nastąpi. Wobec tego w dniu [...].12.2009 r. została wydana decyzja, zgodna z żądaniem skarżącej, w której stwierdzono wygaśnięcie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez J. K., zaś zezwolenie wydano dla skarżącej. Wskazaną decyzję doręczono pełnomocnikowi spółki w dniu 8.01.2010 r. W konkluzji odpowiedzi na wniosek organ skonstatował, że skoro sprawa administracyjna została zakończona decyzją, zatem skarga na bezczynność jest bezprzedmiotowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny. Stan faktyczny sprawy, wynikający z akt administracyjnych Prezydenta Miasta [...] nr [...] – przedstawia się następująco: W dniu 22.06.2007 r. wpłynął do Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni wniosek skarżącej o treści: "W związku z nabyciem na własność urządzeń umieszczonych w pasie drogowym /ul. O. w R./ na mocy decyzji nr [...] wnoszę o wydanie decyzji na ich utrzymanie wraz z wymierzeniem stosownych opłat". /k. 3/ Prezydent Miasta [...], po rozpatrzeniu tego wniosku, decyzją z dnia [...].09.2007 r., Nr [...] – umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji na utrzymanie urządzeń umieszczonych w pasie drogowym ul. O. na mocy decyzji nr [...]. Na skutek odwołania Zakładu Gazowniczego w R., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].11.2007 r., nr [...] – uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...].09.2007 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji /k. 19/. Na skutek zażalenia skarżącej, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...].04.2009 r., nr [...] – uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Prezydentowi Miasta 30-dniowy termin do załatwienia sprawy /k. 20/. W dniu 10.06.2009 r. wpłynęła do Miejskiego Zarządu Dróg i Zieleni skarga na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wydania decyzji na zajęcie pasa drogowego /k. 5-6 akt sądowych/. Decyzją z dnia [...].06.2009 r., nr [...] Prezydent Miasta odmówił stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...].11.2006 r., znak: [...] na zajęcie pasa drogowego ul. O. w R. Na skutek odwołania skarżącej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].08.2009 r., nr [...] uchyliło w/w decyzję Prezydenta Miasta i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...].12.2009 r., Prezydent Miasta stwierdził wygaśnięcie decyzji przezeń wydanej z dnia [...].11.2006 r., nr [...], obejmującej zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ul. O. w R. przez umieszczenie przyłącza gazu przez J. K., zaś w punktach II, III i IV decyzji zezwolił skarżącej na zajęcie pasa drogowego ul. O. w R. poprzez umieszczenie przyłącza gazowego o powierzchni rzutu poziomego 3,525m2 i ustalił stosowne opłaty. Prezydent Miasta skargę na jego bezczynność oraz akta sprawy przekazał do Sądu w dniu 2.02.2010 r. /k. 5 i 8 akt sadowych oznaczonych sygnaturą II SAB/Rz 3/10/. Natomiast odpowiedź na skargę przesłał do Sądu w dniu 17.02.2010 r. Oceniając przedstawiony stan faktyczny sprawy to na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. jest pismem wszczynającym odrębne postępowanie w rozumieniu art. 63 p.p.s.a., od którego na podstawie art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a. pobiera się wpis sądowy /por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 7.04.2008 r., II FPS 1/08 – ONSAiWSA nr 3/2008, poz. 42/. Art. 54 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 p.p.s.a., organ, o którym mowa w § 1 przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Z ostatnio powołanym przepisem wiąże się art. 55 § 1, wedle którego w razie niezastosowania się organu do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a., oprócz celu dyscyplinującego organ do respektowania obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., spełnia także funkcję represyjną i prewencyjną /por. uzasadnienie uchwały 7 sędziów NSA z dnia 3.11.2009 r., II GPS 3/09 – ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 2/. Jak to wynika z ustaleń faktycznych, skarga na bezczynność wpłynęła do organu w dniu 10.06.2009 r., a przekazana została Sądowi z aktami sprawy w dniu 2.02.2010 r. /data nadania/, czyli z ponad sześciokrotnym przekroczeniem terminu, o jakim mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Odpowiedź na skargę wpłynęła do Sądu jeszcze później /18.02.2010 r./ i to dopiero po wezwaniu organu do złożenia odpowiedzi /k. 9 akt sądowych II SAB/Rz 4/10/. Skoro Prezydent Miasta nie dopełnił w terminie ustawowego obowiązku, określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., zatem Sąd na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 i art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Wysokość grzywny mieści się w granicach art. 154 § 6 p.p.s.a. W dacie orzekania nie było jeszcze ogłoszone obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r., zatem Sąd kierował się obwieszczeniem z dnia 19.02.2009 r., według którego przeciętne wynagrodzenie miesięczne wynosiło w 2008 r. 2578,26 zł /MP nr 11, poz. 138/. Wysokość grzywny zdaniem Sądu jest adekwatna do zakresu uchybienia terminu. Z art. 210 § 2 p.p.s.a. wynika, że jeżeli orzeczenie zostało wydane na posiedzeniu niejawnym, to wówczas sąd z urzędu orzeka o kosztach postępowania sądowego należnych stronie, ale nie dotyczy to strony, która była reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego. W przedmiotowej sprawie skarżąca była reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, który we wniosku o wymierzenie organowi grzywny, ani w innym piśmie nie żądał przyznania należnych skarżącej kosztów postępowania sądowego, zatem w takiej sytuacji Sąd nie orzekał o kosztach postępowania sądowego. Okoliczności przedstawione w odpowiedzi na skargę zdaniem Sądu nie usprawiedliwiają zaniechania obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 p.p.s.a., zatem nie mogły stanowić podstawy do oddalenia wniosku. Na końcu należy dodatkowo wyjaśnić, że pełnomocnictwo z dnia 26.11.2008 r. udzielone przez skarżącą m. innymi r. pr. B. O., umocowuje tegoż pełnomocnika do reprezentowania skarżącej przed wszystkimi sądami, czyli także przed sądami administracyjnymi i zostało podpisane przez prezesa i wiceprezesa zarządu skarżącej, tj. B. P. i M. J. Pełnomocnictwo nie zostało wypowiedziane, przeciwnie zostało potwierdzone przez obecnych dwóch członków zarządu w oświadczeniu z dnia 18.02.2010 r., które znajduje się w aktach sądowych II SAB/Rz 4/10, zatem jest skuteczne.