II SO/Rz 7/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 19 lipca 2011 r. sprawy ze skargi G. B. w przedmiocie wymierzenia grzywny Burmistrzowi Miasta wobec nie przekazania akt -umorzyć postępowanie sądowe- Wnioskiem z dnia 24 maja 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) G. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o wymierzenie Burmistrzowi Miasta [...] grzywny z tytułu niewykonania obowiązku przekazania Sądowi skargi z dnia 29 kwietnia 2011r. na bezczynność organu i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 29 kwietnia 2011r. złożył za pośrednictwem Burmistrza Miasta [...] skargę na bezczynność tego organu. Stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia jej wniesienia. Mimo ustawowego obowiązku Burmistrz Miasta [...] tego nie uczynił. Wprawdzie skarżący otrzymał w dniu 16 maja 2011r. pismo nr [...], w którym Burmistrz Miasta "złożył przeprosiny", lecz są one dla skarżącego mało przekonywujące. G. B. wskazał, że treść otrzymanego pisma jest niezgodna ze stanem faktycznym. Informacje o które wnioskował nie były udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej, a kopie oświadczeń, które otrzymał "nie wypełniają treści wniosków". W dalszej części skarżący wymienił jakich oświadczeń nie otrzymał oraz które oświadczenia nie zostały udostępnione w Biuletynie. Analizując zasadność wniosku o wymierzenie grzywny Sąd, w oparciu o akta niniejszej sprawy, jak również sprawy o sygn. akt II SAB/Rz 33/11, dokonał następujących ustaleń. W dniu 29 kwietnia 2011r. (data złożenia pisma w siedzibie organu) G. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...]. Dnia 27 maja 2011 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym – dowód: koperta zalegająca w aktach sprawy o sygn. akt II SAB/Rz 33/11 – k. 12) Burmistrz przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ww. skargę G. B. wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. W dniu 5 lipca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przekazał ww. wniosek Burmistrzowi Miasta [...]. W dniu 7 lipca 2011r. do tut. Sądu wpłynęło pismo Burmistrza Miasta [...], w którym wniesiono o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny. W uzasadnieniu podkreślono, że działając na podstawie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę G. B. z dnia 29.04.2011 r. organ przekazał wraz z aktami sprawy, przy odpowiedzi na skargę, w dniu 27 maja 2011r. Powyższe zatem dokonano z zachowaniem terminu określonego ww. normie prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ - zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast stosownie do art. 54 § 2 P.p.s.a., organ, o którym mowa w cytowanym § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Z kolei przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny określonej art. 154 § 6, a postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 P.p.s.a.). Wskazania wymaga, że w niniejszej sprawie, w odniesieniu do terminu, w którym powinno nastąpić przekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zastosowanie znajduje przepis szczególny, tj. art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001 r. Nr 112 poz. 1198). Przedmiotem skargi była bowiem bezczynność w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Zgodnie z powołanym przepisem przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Oznacza to, że przewidziany w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązek przekazania sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 P.p.s.a., ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność, przewlekłość są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów Sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 P.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Mając na uwadze wyżej powołane przepisy wskazać należy, że z akt sprawy ze skargi G. B. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] (II SAB/Rz 33/11) wynika, że skarżący złożył w dniu 29 kwietnia 2011r. (data złożenia pisma w siedzibie organu), skargę na bezczynność tegoż organu. Dnia 27 maja 2011 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym – dowód: koperta zalegająca w aktach sprawy o sygn. akt II SAB/Rz 33/11 – k. 12) Burmistrz przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ww. skargę G. B. wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Zestawiając zatem powyższe daty stwierdzić należy, że organ nałożony na niego obowiązek wykonał z przekroczeniem terminu piętnastu dni. Ostatni dzień terminu przypadał na 14 maja 2011r. (sobota), a mając na względzie treść art. 83 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, termin ten w przedmiotowej sprawie kończył się w dniu 16 maja 2011r. (poniedziałek). Ostatecznie skargę G. B. wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy organ przekazał w dniu 27 maja 2011r. Wskazać należy, że użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 P.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. W doktrynie przyjmuje się, że "jeżeli przyjąć, że wymierzenie grzywny jest środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, to konsekwentnie trzeba uznać, że dopełnienie tego obowiązku – choćby z uchybieniem terminu, ale zanim sad orzeknie w tej sprawie – czyni postępowanie w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym i należy je umorzyć." (por. J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" – Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2006 – wydanie 2 – str. 167). Reasumując, skład orzekający uznał, że choć wypełnienie obowiązku tj. przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nastąpiło z przekroczeniem 15 - dniowego terminu, to jednak w dniu rozpoznawania wniosku o wymierzenie grzywny obowiązek ten został wykonany tj. skarga, odpowiedź na skargę i akta administracyjne sprawy znajdowały się w Sądzie. Zważywszy, że nałożenie grzywny ma na celu zdyscyplinowanie organu, a ustawodawca w przepisie art. 55 P.p.s.a. nie zawarł regulacji analogicznej do zamieszczonej w art. 154 § 3 tejże ustawy, to a contrario instytucja grzywny nie mogła w tej sytuacji znaleźć zastosowania (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 3 lipca 2008r., sygn. II SO/Po 3/08, - publ. baza: www.cbois.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 i art. 55 § 1 w zw. z art. 54 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.