II SO/Rz 7/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o wymierzenie A spółka z o.o. w [...] z/s w [...] grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) w sprawie ze skargi A.K. na bezczynność A spółka z o.o. w [...] z/s w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - p o s t a n a w i a - I. wymierzyć A spółka z o.o. w [...] z/s w [...] grzywnę w wysokości 200 zł (dwieście złotych), II. zasądzić od A spółka z o.o. w [...] z/s w [...] na rzecz A.K. kwotę 100, 00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem wniosku A.K. w niniejszej sprawie jest wymierzenie A spółka z o.o. w [...] z/s w [...], dalej "Spółka", grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami), dalej "P.p.s.a." wobec niezastosowania się do obowiązku przekazania sądowi akt administracyjnych w terminie w sprawie ze skargi A.K. na bezczynność Spółki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarejestrowaną po sygn. akt II SAB/Rz 32/17 Z akt sprawy wynika, że ww. skarga na bezczynność wpłynęła do siedziby Spółki 3 lutego 2017 r. W dniu 5 maja 2017 r. Spółka nadała w placówce pocztowej operatora wyznaczonego przesyłkę zawierającą powyższą skargę wraz z aktami administracyjnymi na adres Sądu. W odpowiedzi z dnia 5 maja 2017 r. na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej z uwagi na brak podmiotowości Spółki w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udostępniania informacji publicznej. Wyjaśniła, że nie wykonuje zadań publicznych zleconych na podstawie wyraźnego upoważnienia władzy publicznej dotyczącego np. przewozu osób. W tym zakresie nie jest więc podmiotem zobowiązanym do udzielania zawnioskowanych informacji. Spółka prowadzi jedynie działalność we własnym imieniu i na własny rachunek i pozostaje poza zakresem podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji będących przedmiotem wniosku skarżącego. Spółka ponadto jest zobowiązana do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa na podstawie art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r., a zagadnienia zawarte we wniosku skarżącego takową stanowią, zaś ich udzielenie naraziłoby Spółkę na ujawnienie informacji istotnych z punktu widzenia działalności operacyjnej Spółki. W tym samym piśmie udzielił odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny wnosząc o jego oddalenie jako bezpodstawnego w konsekwencji braku po stronie Spółki podmiotowości w postępowaniu administracyjnym dotyczącym udostępniania informacji publicznej. W uzasadnieniu wyjaśniła, że Spółka nie jest obowiązana do udostępnienia informacji publicznej, a ponadto informacje objęte wnioskiem A.K. dotyczące organizowania kontroli biletów objęte wnioskiem nie są związane z realizacją zadań publicznych i nie posiadają przymiotu informacji publicznej. Zarządzeniem z dnia 20 czerwca 2017 r. wezwano Spółkę do wyjaśnienia czy jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r. poz. 764) w zakresie publicznego transportu zbiorowego, na podstawie umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu drogowego, potwierdzenia zgłoszenia przewozu lub decyzji o przyznaniu otwartego dostępu (art. 5 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1867 ze zm., dalej "u.op.t.z.") oraz czy posiada uprawnienie do otrzymywania finansowanych z budżetu państwa dopłat do przewozów w rozumieniu art. 8a ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (t.j. Dz. U. 2012, poz. 1138 ze zm.), a tym samym czy stosownie do art. 8 ust. 4 pkt 1 – 3 powołanej wyżej ustawy: 1) posiada zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym, wydane zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.); 2) stosuje kasy rejestrujące posiadające pozytywną opinię ministra właściwego do spraw finansów publicznych, które umożliwiają określenie kwoty dopłat do przewozów w podziale na poszczególne kategorie ulg ustawowych; 3) zawarła umowę z samorządem województwa określającą zasady przekazywania przewoźnikom dopłat. W odpowiedzi na w piśmie z dnia 21 czerwca 2017 r. Spółka wyjaśniła, ze jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu u.op.t.z., posiada podpisaną przez Marszałka Województwa [...] umowę do otrzymywania dopłat do przewozów finansowanych z budżetu państwa, posiada aktualne ważne zezwolenie na wykonywanie krajowego transportu osób, stosuje kasy rejestrujące mające pozytywną opinię właściwego ministra, posiada zawartą z samorządem województwa umowę, która określa przekazywanie dopłat do przewozów osób uprawnionych ustawowo do ulgowych przejazdów środkami transportu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Stosownie zaś do art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2-2c P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2016 r. (M.P. z 2017 r., poz. 183) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2016 r. wyniosło 4047, 21 zł . Stosownie natomiast do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm. – zwana dalej "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Oznacza to, że obowiązek przekazania Sądowi akt sprawy i odpowiedzi na skargę, poza nadzwyczajnym przypadkiem wymienionym w art. 54 § 3 P.p.s.a., ma charakter bezwzględny. W konsekwencji organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi musi w taki sposób wykonać nałożony na niego obowiązek przekazania powyższych dokumentów Sądowi, aby w sytuacji, gdy skarżący skorzysta z przyznanego mu na mocy art. 55 § 1 P.p.s.a. uprawnienia, móc skutecznie udowodnić dochowanie ustawowego terminu. Użyte przez ustawodawcę w art. 55 § 1 P.p.s.a. sformułowanie "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny oznacza, że podejmując rozstrzygnięcie w tej sprawie Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc m.in. przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., a także okoliczność, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Niemniej jednak, co należy podkreślić, wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązków, nawet jeżeli dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 nakazuje bowiem przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco - restrykcyjny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006r. sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, nr 6 z 2006, poz. 156). Do jej wymierzenia wystarcza niewykonanie w terminie obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 P.p.s.a. Przed przystąpieniem do oceny zasadności wniosku o wymierzenie grzywny, jak również skargi na bezczynność Sąd zobligowany jest ocenić czy spółka należy do kręgu podmiotów obowiązanych do udostępnienie informacji publicznej. Dopiero pozytywna odpowiedź na tak postawione pytanie będzie równoznaczna z przyjęciem, iż organ zobligowany był do przekazania Sądowi skargi na bezczynność, a tym samym będzie przesądzać o dopuszczalności zarówno skargi, jak i wniosku o wymierzenie grzywny i będzie skutkować merytorycznym ich rozpatrzeniem. Drugą kwestią jest to czy informacja objęta wnioskiem skarżącego stanowi informację publiczną, a zatem czy adresat wniosku zobligowany był do rozpatrzenia wniosku o jej udostępnienie. Ta kwestia nie podlega ocenie w postępowaniu z wniosku o wymierzenie grzywny, ale na etapie rozpoznawania skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że po myśli art. 4. ust. 1 u.d.ip. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie ulega wątpliwości, że Spółka nie należy do kategorii podmiotów wymienionych w pkt 1, 2, 3, i 4. W ocenie Sądu należy jednak zarówno do kategorii podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.ip. Wyjaśnić przyjdzie, że choć Spółka jest przedsiębiorcą bez majątkowego udziału Skarbu Państwa czy też jednostki samorządu terytorialnego, to jako podmiot administracji w znaczeniu funkcjonalnym, wykonuje zadania publiczne z zakresu transportu publicznego, a co więcej jak sama przyznaje dysponuje także majątkiem publicznym w formie dopłat do biletów ulgowych. Te cechy aktywności Spółki wpisują się w zakres normy art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Takie też stanowisko obecnie dominuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym czego przykładem są w szczególności poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego wypowiedziane w wyrokach: z 17 października 2013 r., OSK 952/13; z 6 marca 2013 r., I OSK 2917/12 i z dnia 17 lipca 2013 r., I OSK 1390/13 (wszystkie opubl. w CBOSA). Z powyższego wynika, że Spółka zobligowana była do przekazania Sądowi akt sprawy wszczętej skargą A.K. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy zarejestrowanej pod sygnaturą II SAB/Rz 32/17 wynika, że skarga A.K. na bezczynność Spółki w przedmiocie udzielenia informacji publicznej wpłynęła na adres Spółki w dniu 3 lutego 2017 r., zaś do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przekazana została przez Spółkę wraz z aktami administracyjnymi sprawy i odpowiedzią na skargę przesyłką nadaną w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 5 maja 2017 r., natomiast wpłynęła w dniu 8 maja 2017 r. Zestawiając powyższe daty stwierdzić należy, że Spółka uczyniła zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 55 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. z 76 - dniowym przekroczeniem terminu. Termin ten upływał bowiem w dniu 18 lutego 2017 r. W tej sytuacji, gdy skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zostały przekazane do Sądu ze wskazanym powyżej opóźnieniem całkowite odstąpienie od jej wymierzenia przeczyłoby przypisanej tej instytucji funkcji. Sąd wymierzając grzywnę wziął pod uwagę także wysokość opóźnienia i uwzględnił, że wielkość grzywny ma być adekwatna do wielkości opóźnienia oraz to, że ostatecznie Spółka przekazała skargę do Sądu, jakkolwiek nie usprawiedliwiła przyczyn opóźnienia. Z uwagi na powyższe skoro organ nie wykonał w terminie ustawowego obowiązku i ustalone w sprawie okoliczności odpowiadają dyspozycji art. 55 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 154 § 6 P.p.s.a., zatem Sąd uznał wniosek skarżącego za uzasadniony, i wymierzył Spółce w pkt I postanowienia grzywnę w wysokości 200 zł. O zwrocie kosztów postępowania, w pkt II sentencji, orzeczono na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 200 w zw. z art. 210 § 2 P.p.s.a.