I SA/Sz 1030/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 2 grudnia 2014 r., nr [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. Ż. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 29 czerwca 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 grudnia 2014 r. nr [...] ustalającą M Ż zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2009 w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że 28 grudnia 1987 r. podatniczka wraz z mężem nabyła nieruchomość położoną w S przy ulicy T. Mąż podatniczki zmarł 30 stycznia 2009 r. Z uwagi na okoliczność, że podatniczka nie dopełniła obowiązku złożenia informacji o posiadanym przedmiocie opodatkowania, 11 września 2012 r. organ I instancji wezwał podatniczkę do złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1. W dniu 11 lipca 2013 r. podatniczka zgłosiła do opodatkowania grunt o powierzchni [...], budynek mieszkalny o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budynki gospodarcze o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 położone na działce nr [...] w S przy ulicy T. W konsekwencji, 16 lipca 2013 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w celu ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za styczeń 2009 r. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego organ I instancji wskazaną na wstępie decyzją ustalił podatniczce podatek od nieruchomości za styczeń 2009 r. w wysokości [...] zł. Rozstrzygając sprawę organ I instancji nie uwzględnił stanowiska podatniczki, zgodnie z którym zgłoszony do opodatkowania grunt powinien być opodatkowany jako grunt rolny, a znajdujące się na nim nieruchomości powinny podlegać zwolnieniu od opodatkowania jako położone na gruntach rolnych i służące działalności rolniczej. Organ I instancji ustalił bowiem, że 16 lipca 2003 r. zmieniono klasyfikację gruntu z symbolu użytku Bi-RV na Bi, co uzasadnia opodatkowanie nieruchomości podatkiem od nieruchomości. Zmiana nastąpiła na podstawie pisma z dnia 15 lipca 1996 r. nr [...], stanowiącego odpowiedź na wniosek o legalizację samowoli budowlanej. W ocenie organu, fakt, że podatniczka kwestionuje legalność dokonanej zmiany, ze względu na niepoinformowanie podatników o dokonanej zmianie, pozostaje bez wpływu na opodatkowanie nieruchomości, ponieważ organy podatkowe ustalające zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Nadto, organ zauważył, że od 1 kwietnia 2014 r. wygasł obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, gdyż 25 marca 2014 r. nastąpiła aktualizacja użytku i budynków poprzez przywrócenie kwalifikacji gleboznawczej gruntu o symbolu Br-RV oraz poprzez połączenie budynków i zmianę ich funkcji użytkowej w wyniku czego na działce znajdują się obecnie trzy budynki o funkcji produkcyjnej, usługowej lub gospodarczej dla rolnictwa oraz budynek mieszkalny. W tej sytuacji od 1 kwietnia 2014 r. działka podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym. Podatniczka złożyła odwołanie od decyzji, wnosząc o uchylenie decyzji w części dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości od budynków pozostałych oraz gruntów pozostałych. W uzasadnieniu odwołania podatniczka podniosła, że podczas prowadzonego postępowania podatkowego konsekwentnie kwestionowała zapisy w ewidencji gruntów i budynków, wynikające z dokonanej 16 lipca 2003 r. zmiany. W jej ocenie, wpis ten należy uznać za niebyły, gdyż nie został dokonany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2005.240.2027 ze zm.), ani bowiem podatniczka, ani jej mąż, nie zostali poinformowani o dokonaniu przez organ czynności materialno-technicznej polegającej na wprowadzeniu zmiany do ewidencji na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany, ani też nie wydano decyzji administracyjnej w zakresie zmiany kwalifikacji użytku. W tej sytuacji, przy rozstrzyganiu sprawy, organ był uprawniony do nieuwzględnienia zapisów ewidencji i opodatkowania nieruchomości, zgodnie z poprzednimi zapisami w ewidencji, przy uwzględnieniu rolniczego przeznaczenia budynków, które służą do magazynowania sprzętu potrzebnego do hodowli ryb i narybku, magazynowania paszy dla ryb i narybku oraz do przechowywania w basenach odłowionej ryby. Nadto, według podatniczki, organ w żaden sposób nie rozstrzygnął, ani też nie odniósł się do jej wniosku o powołanie biegłego z zakresu geodezji, który miałby rozstrzygnąć, czy wpis do ewidencji gruntów i budynków został dokonany legalnie. Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji, organ powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1116/14, i stwierdził, że podstawą wymiaru podatku są zapisy ewidencji gruntów i budynków aktualne w roku podatkowym, którego dotyczy decyzja. W tej sytuacji, organ odwoławczy stwierdził, że skoro od 16 lipca 2003 r. do 24 marca 2014 r. działka była oznaczona w ewidencji symbolem Bi (inne tereny zabudowane, które nie zaliczają się do użytków rolnych), to organ I instancji prawidłowo opodatkował grunt i posadowione na nim budynki podatkiem od nieruchomości, Nadto, organ I instancji prawidłowo zakwalifikował posadowione na gruncie budynki inne niż mieszkalne do budynków pozostałych i stwierdził, że nie korzystają one ze zwolnienia od opodatkowania, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że do kompetencji organu podatkowego nie należy ocena prawidłowości wpisów dokonanych w ewidencji. Organ ten nie jest umocowany do dokonywania czynności związanych z prowadzeniem postępowania w kwestii wpisów w ewidencji. W konsekwencji, nie jest także zobowiązany do udzielania informacji związanych z postępowaniem przed organem ewidencyjnym. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zebrał pełny materiał dowodowy niezbędny do dokonania koniecznych ustaleń w sprawie wymiaru podatku za 2009 r. Z racji braku uprawnień tego organu do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie wpisów w ewidencji gruntów, bezprzedmiotowe było w postępowaniu przeprowadzenie dowodów, w tym w postaci opinii biegłego, które zmierzałyby do ustalenia stanu gruntu w celu wykazania nieprawidłowości jego oznaczenia w ewidencji. Organ dysponował dowodami świadczącymi o kwestionowaniu przez podatniczkę zmiany wpisu w ewidencji oznaczenia gruntu na symbol Bi, jednakże nie mógł brać pod uwagę przy wymiarze podatku okoliczności, czy wpis był prawidłowo dokonany, czy też nie. Organ odwoławczy podniósł również, że zmiana oznaczenia w ewidencji opodatkowanego gruntu dokonana 25 marca 2014 r. nie odpowiada oznaczeniu sprzed 16 lipca 2003 r., nie można zatem twierdzić, że grunt przez cały czas był gruntem rolnym. Przed 16 lipca 2003 r. grunt był oznaczony symbolem Bi-R, który to symbol w stanie prawnym obowiązującym w tamtym czasie nie oznaczał użytku rolnego. Wówczas, użytkiem takim były grunty oznaczone symbolem jednoczłonowym - R, S, Ł, Ps, Wsr i W, a także dwuczłonowym utworzonym z wymienionych symboli plus symbol B. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie przepisów: 1. art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.2014.849 ze zm., zwanej dalej: "u.p.o.l."), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz art. 7 ust. 4 lit. a i lit. b u.p.o.l., poprzez ich niezastosowanie w związku z przyjęciem, iż współwłaściciele nieruchomości gruntowej winni opłacać podatek od nieruchomości, a posadowione na gruncie budynki nie korzystają ze zwolnienia od opodatkowania, pomimo nieprawnie dokonanych zmian w ewidencji gruntów i budynków i jej nierzetelności; 2. art. 2 ust. 2 u.p.o.l., poprzez jego niezastosowanie w sprawie, co spowodowało, iż użytki o charakterze rolnym opodatkowano podatkiem od nieruchomości; 3. art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2015.520 ze zm., zwanej dalej: "p.g.k."), poprzez przyjęcie wprost danych wynikających z ewidencji gruntów, pomimo, iż istnieje szereg dowodów na nierzetelność tej ewidencji; 4. art. 3 ust. 4 u.p.o.l. w zw. z art. 97 § 1 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613 ze zm., zwanej dalej: "o.p."), poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego wyłącznie wobec jednego ze współwłaścicieli z pominięciem spadkobierców drugiego współwłaściciela; 5. art. 121 o.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do organów podatkowych, w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia wbrew istniejącemu materiałowi dowodowemu; 6. art. 187 § 3 w zw. z art. 229 o.p., poprzez pominięcie okoliczności i faktów znanych organowi z urzędu, a potwierdzonych ostatecznie przez organ w piśmie z dnia 4 marca 2015 r. nr [...], tj. sprawozdania technicznego, kopii dokumentacji architektoniczno-budowlanej, kopii korespondencji z Biura Geodety Miasta zgłoszenia zmian danych ewidencji gruntów i budynków, a także wykazu zmian dotyczących działki i budynków, które to dokumenty łącznie potwierdzają stanowisko skarżącej; 7. art. 191 w związku z art. 180 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 i w zw. z art. 229 o.p., poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie zaniechanie czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w rezultacie orzekanie na podstawie niepełnego materiału dowodowego i tym samym nieustalonego stanu faktycznego; 8. art. 194 § 3 w zw. z art. 229 o.p., poprzez jego niezastosowanie i rezygnację przez organ z przeprowadzenia przeciwdowodu w stosunku do dokumentu urzędowego w postaci wypisu z ewidencji gruntów i lokali, co skutkowało przyjęciem, iż dane wynikające z ewidencji gruntów i lokali są prawdziwe, pomimo, iż w toku postępowania podatkowego wielokrotnie podnoszono zarzut zmiany treści ewidencji bez jej wiedzy i zgody właścicieli. Nadto, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z pisma sporządzonego przez Biuro Geodety Miasta z dnia 4 marca 2015 r. nr [...], na okoliczność: • błędnej i bezprawnej zmiany przez organ w 2003 r. charakteru gruntu; • charakteru rolnego gruntu oraz powiązania posadowionych na tym gruncie budynków z działalnością rolniczą. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że z załączonego do skargi pisma z dnia 4 marca 2015 r. wynika, iż zmiana dokonana w 2003 r., polegająca na zmianie klasyfikacji użytku z Bi-RV na Bi, nie została dokonana z wniosku właściciela, a została wprowadzona na podstawie błędnie odczytanych informacji zwartych w piśmie z dnia 15 lipca 1996 r. Jednocześnie w tym piśmie wskazano, że chociaż w latach 2003-2014 zmiana użytku była błędnie ujawniona w ewidencji gruntów i budynków, nie ma możliwości wykreślenia jej z historii, gdyż przepisy prawa obowiązujące w geodezji i kartografii nie przewidują wprowadzenia zmian z datą wsteczną. Skarżąca wskazała, że zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy, dopuścili się szeregu naruszeń proceduralnych, tj. art. 191 w związku z art. 180 § 1, art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p., poprzez zaniechanie działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w rezultacie orzekanie na podstawie niepełnego materiału dowodowego. W ocenie skarżącej, naruszenie przepisów prawa proceduralnego skutkowało oparciem wydanej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, m.in. art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w związku z przyjęciem, że nie znajduje on zastosowania w sprawie, pomimo, iż sporny grunt nigdy nie utracił przymiotu gruntu rolnego. Nadto, brak możliwości wykreślenia zmiany z ewidencji nie stanowi podstawy do zaakceptowania stanowiska organu, zgodnie z którym organ podatkowy w każdej sytuacji jest zobligowany do ustalenia kwoty podatku na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja stanowi dokument urzędowy, a zatem jest najbardziej wiarogodnym środkiem dowodowym, korzystającym z domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone, jednakże, przy wymiarze podatku od nieruchomości, kluczowe znaczenie ma art. 194 § 3 o.p., zgodnie z którym ww. domniemanie autentyczności i zgodności z prawdą mogą zostać obalone poprzez przeprowadzenie tzw. przeciwdowodu. Skarżąca wskazała, że art. 21 p.g.k. nie wyklucza możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu wobec danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, co potwierdzono m.in. w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 22 stycznia 2015 r., III SA/Po 821/14 oraz w wyroku NSA z dnia 5 czerwca 2014 r., II FSK 1581/12. W tej sytuacji organ, był zobowiązany do przeprowadzenia wyjaśniającego postępowania dowodowego w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności do przeprowadzenia przeciwdowodu wobec zapisów zawartych w ewidencji, bowiem skarżąca uprawdopodobniła, że zapisy w niej zawarte są niezgodne ze stanem rzeczywistym. Pomijając dowody obalające domniemanie prawdziwości ewidencji gruntów i budynków, organ naruszył zasadę prawdy obiektywnej. Skarżąca podkreśliła również, że w sprawie organ I instancji występuje w dwojakiej roli, bowiem jest zarówno organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków, jak i organem podatkowym. W tej sytuacji, fakt dotyczący aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w sprawie był znany organowi z urzędu i powinien być uwzględniony w postępowaniu podatkowym. Natomiast, pomijanie okoliczności istotnych dla wyjaśnienia sprawy stanowi o rażącym naruszeniu zasad ogólnych prawa podatkowego. Nie do zaakceptowania jest bowiem sytuacja, w której błędy organu wywołują negatywne konsekwencje dla podatnika, a organ ten ani przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, ani z urzędu nie chce - w trybie art. 194 § 4 o.p. - uwzględnić tych okoliczności, zasłaniając się dyspozycją art. 21 p.g.k. W ocenie skarżącej organy naruszyły również art. 3 ust. 4 u.p.o.l., gdyż podatkiem została obciążona jedynie skarżąca, z pominięciem spadkobierców współwłaściciela nieruchomości Z Ż, który zmarł 30 stycznia 2009 r. Zdaniem skarżącej, brak jest podstaw do obciążenia całością podatku współwłaściciela, skoro - zgodnie z ww. przepisem - za podatek odpowiadają solidarnie współwłaściciele, a organ nie uczynił stroną postępowania spadkobierców Z Ż, pomimo posiadanej wiedzy o tym, że tacy spadkobiercy istnieją. W ten sposób postępowanie podatkowe było prowadzone wyłącznie tylko wobec jednej strony (jednego z właścicieli), pomimo, iż powinno obejmować także spadkobierców Z Ż, którzy ponoszą odpowiedzialność za długi spadkowe na podstawie art. 97 § 1 oraz art. 102 § 2 o.p. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie nie podzieliło zasadności podniesionych w niej zarzutów i wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie 6 kwietnia 2016 r. sąd uwzględnił wniosek dowodowy skarżącej i dopuścił jako dowód uzupełniający - na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. - pismo Geodety Miasta Szczecina z dnia 4 marca 2015 r. nr [...], na okoliczność: • błędnej i bezprawnej zmiany przez organ w 2003 r. charakteru gruntu; • charakteru rolnego gruntu oraz powiązania posadowionych na tym gruncie budynków z działalnością rolniczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Sporna w sprawie jest kwestia prawidłowości dokonanej przez organy podatkowe kwalifikacji dla celów wymiaru podatku od nieruchomości za 2009 r. należącej do skarżącej, jako współwłaścicielki, nieruchomości gruntowej - działki o numerze ewidencyjnym [...] o powierzchni [...] m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej [...] m2 oraz budynkami gospodarczymi o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 - położonej w S przy ulicy T, oznaczonej w 2009 r. w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi, oraz kwestia zwolnienia tej nieruchomości od opodatkowania na postawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., jako gospodarstwa rolnego (rybackiego). Według organów podatkowych, nieruchomość oznaczona symbolem Bi, będąca współwłasnością skarżącej, podlega opodatkowaniu stawkami przewidzianymi dla gruntów i budynków pozostałych oraz budynków mieszkalnych za styczeń 2009 r. i nie korzysta ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., gdyż organy związane są zapisami w ewidencji gruntów i budynków, natomiast - według skarżącej - nieruchomość została wadliwie oznaczona w ewidencji gruntów i budynków symbolem Bi, w wyniku błędnych czynności organu ewidencyjnego, będącego zarazem organem podatkowym, chociaż nie było podstaw prawnych do nadania nieruchomości symbolu Bi, gdyż nieruchomość od momentu jej nabycia (28 grudnia 1987 r.) stanowiła gospodarstwo rolne, w którym prowadzona była hodowla ryb, zatem nie powinna podlegać podatkowi od nieruchomości i korzystać ze zwolnienia podatkowego. Nadto, według organów podatkowych podatnikiem podatku za styczeń 2009 r. powinna być skarżąca, bowiem współwłaściciel nieruchomości zmarł 30 stycznia 2009 r., zatem jego następcy prawni stali się podatnikami dopiero od lutego 2009 r., zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. Przedstawiając na wstępie regulacje prawne znajdujące zastosowania w sprawie, należy przywołać brzmienie (aktualnych na 1 stycznia 2009 r.) przepisów: u.p.o.l., zgodnie z którymi: - działalność rolnicza obejmuje produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych, grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb (art. 1a ust. 1 pkt 6); - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części (art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2); - opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2); - podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, (art. 3 ust. 1; zastrzeżenie nie ma znaczenia w sprawie); - jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 (art. 3 ust. 4; zastrzeżenie nie ma znaczenia w sprawie); - obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1); - zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części: a) służące działalności leśnej lub rybackiej, b) położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej (art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a i lit. b); - dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym (art. 7a ust. 1); Nadto, zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a - zgodnie z art. 7a ust. 2 u.p.o.l. - ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a w szczególności: 1) przed dniem wejścia w życie ustawy; 2) aktów notarialnych; 3) ewidencji decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę; 4) planu zagospodarowania przestrzennego; 5) ewidencji prowadzonych przez urzędy skarbowe; 6) Centralnego Rejestru Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników. Z powyższego uregulowania prawnego wynika co do zasady, że grunty i budynki (oraz budowle) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jednak z pewnymi wyjątkami, m.in. wówczas, gdy są zakwalifikowane jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy (z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej) oraz, gdy korzystają ze zwolnienia podatkowego, m.in. jako budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej oraz położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Nadto, z przywołanej regulacji wynika, że organy podatkowe zobowiązane są uwzględniać zapisy ewidencji gruntów i budynków dotyczące także symbolu danego użytku, które stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 o.p. i nie są uprawnione do weryfikacji klasyfikacji zawartych w tej ewidencji. O.p. dopuszcza jednak możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Kwestię tę reguluje art. 194 § 3 o.p. stanowiąc, że przepisy § 1 i § 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące np. symbolu użytku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów p.g.k., wywierają skutki materialnoprawne, mające również wpływ na zawartość danych ewidencji podatkowej nieruchomości (art. 7a ust. 2 u.p.o.l.). Stąd też - generalnie - uprawniona jest teza, że dane z ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu. Skład orzekający w sprawie nie podziela poglądu przeciwnego wyrażonego, m.in. w przywołanym przez skarżącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1581/12, iż dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy za pomocą każdego dopuszczalnego prawem dowodu, w szczególności jeżeli dotyczą oznaczenia odpowiednim symbolem danego użytku gruntowego. Skład orzekający akceptuje natomiast argumentację dotyczącą procedury i mocy wiążącej zmian wprowadzanych do ewidencji gruntów i budynków przedstawioną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 października 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 406/13, w którym sąd ten stwierdził, że cyt.: "Ewidencja gruntów i budynków jest jednolitym dla kraju, systematycznie aktualizowanym zbiorem informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami, którą reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm. - art. 2 pkt 8). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tej ustawy, w ewidencji gruntów zawarte są informacje dotyczące m.in.: - położenia gruntów, ich granic i powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, a także oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości; - właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - innych osób prawnych i fizycznych, w których władaniu znajdują się grunty lub ich części. Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1). Właściciele nieruchomości są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2). Na żądanie starosty właściciele nieruchomości, zgłaszający zmiany są obowiązani dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków (art. 22 ust. 3). Przywołana ustawa, chociaż określa przedmiot ewidencji i podstawowe wymagania co do jej zawartości, nie określa jednak zasad jej prowadzenia. Zasady dokonywania wpisów w ewidencji, wprowadzania zmian i aktualizacji ewidencji określa, wydane na podstawie art. 26 tej ustawy, rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Z przepisów rozporządzenia wynika, że ewidencja gruntów obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków, a także dane dotyczące właścicieli, użytkowników wieczystych i innych osób władających nieruchomościami. Dane ewidencyjne odnoszące się do gruntów dotyczą, między innymi numeru działki, numerycznego opisu granic, pola powierzchni działki ewidencyjnej i informacji określających pola powierzchni konturów użytków gruntowych i klas gleboznawczych w granicach działki ewidencyjnej (§ 10, § 11, § 59 i § 60 rozporządzenia). Zgodnie zaś z § 44 pkt 2 rozporządzenia, do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1 rozporządzenia). Dane zawarte w ewidencji są podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych (art. 21 ust. 1 ww. ustawy). Z istoty ewidencji jako urzędowego zbioru danych na temat gruntów, budynków i lokali wynika, że może ona spełniać swoje funkcje tylko przy założeniu aktualności danych ewidencyjnych. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i § 11, w tym właścicieli nieruchomości (§ 46 ust. 1 rozporządzenia). Rodzaje zmian wprowadzanych z urzędu określa § 46 ust. 2 rozporządzenia. Są to zmiany wynikające, m.in. z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych oraz opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych. Wprowadzanie zmian w ewidencji w sytuacji, gdy wymaga to wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, następuje w drodze decyzji administracyjnej (§ 47 ust. 3 rozporządzenia). Starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa, odpowiada za aktualność danych w ewidencji, o czym stanowi § 44 powołanego rozporządzenia, przy czym - wszelkie zmiany powinny być dokonane w oparciu o dane udokumentowane, na co już wskazano powyżej. Zauważyć także należy, że obowiązek wynikający z art. 22 ust. 2 powołanej ustawy, z jednej strony - zapewnia aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną. Ze wskazanych wyżej przepisów wynika, że dane ewidencyjne mają charakter informacyjno-techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej. Ewidencja rejestruje jedynie stany prawne wynikające z określonych dokumentów urzędowych, a zatem stany ustalane w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Dla obywateli i organów państwowych moc wiążącą mają tylko dane dotyczące opisu gruntów (ich położenia, konturu granic, rodzaju użytków, itp.). Uznać zatem należy, że rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości i, że ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny powinien być oparty na odpowiednich dokumentach (prawomocnych orzeczeniach sądowych, ostatecznych decyzjach administracyjnych, czynnościach prawnych dokonanych w formie aktów notarialnych, spisanych umowach i ugodach w postępowaniu sądowym i administracyjnym lub innych dokumentach posiadających moc dowodową dla ustalenia prawa własności). Zatem, istotny w sprawie przepis art. 22 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który stanowi, że osoby, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i art. 51, są obowiązane zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian, nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów, natomiast starosta, jako przedstawiciel Skarbu Państwa, odpowiada za aktualność danych w ewidencji, o czym stanowi § 44 powołanego rozporządzenia, przy czym wszelkie zmiany powinny być dokonane w oparciu o dane udokumentowane, na co już wskazano powyżej (vide: wyrok NSA z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt I OSK 102/09). W wyroku z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 719/07, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w pojęciu aktualizacji ewidencji gruntów i budynków mieści się także usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów bazy danych ewidencyjnych. W przedmiocie zaś aktualności wpisów w ewidencji gruntów i budynków, w kontekście zmian jakie zachodzą na działkach ujętych w ewidencji, należy wyraźnie podkreślić, że w przypadku ewidencji gruntów i budynków nie ma zastosowania zasada wpisu danych z datą wsteczną (np. jak to ma miejsce w przypadku ksiąg wieczystych, tj. z datą złożenia wniosku). Wniosek, że dokonanie zmian w ewidencji z datą wsteczną nie jest możliwe, pośrednio wypływa z przepisów prawa, które normują tryb wprowadzenia tych zmian. Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Zatem, jeżeli zmiany w ewidencji gruntów obejmujące zmiany rodzaju użytków gruntowych zostają wprowadzone w drodze decyzji administracyjnej, to wywołują skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną (vide: wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 2631/11).". Ponadto, należy wskazać, że - zgodnie z § 49 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ww. rozporządzenia - o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. akt II FSK 986/11 wywiódł, że z przytoczonej regulacji wynika, iż datą zmiany treści ewidencji jest data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. Wyłącznie zatem starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Pogląd ten akceptuje także skład orzekający w tej sprawie. Mając na uwadze powyższe uregulowania prawne i przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca wraz z mężem nabyła na mocy umowy sprzedaży, sporządzonej w formie aktu notarialnego 28 grudnia 1987 r., własność nieruchomości rolnej zabudowanej położonej w S przy ulicy T obejmującej także działkę nr [...] z rozpoczęta na niej budową budynku gospodarczego oraz, że organ architektoniczno-budowlany Miasta S wyraził zgodę na użytkowanie rolnicze nabytej nieruchomości (nieruchomość przeznaczona była na cele usług turystyki i wypoczynku - § 2 i § 3). Po dokończeniu budowy, właściciele nieruchomości występowali do organów architektoniczno-budowlanych Miasta S o informację, czy możliwa jest legalizacja wzniesionego budynku gospodarczego, w odpowiedzi na co pismami z 14 września 1994 r. i z 15 lipca 1996 r. zostali poinformowani, że: "Zabudowa związana z funkcją wody i zieleni, budynek mieszkalny z akwarium (do hodowli narybku) i garażem oraz pomieszczenie gospodarcze (pod paszę i sprzęt) nie są sprzeczne z ww. ustaleniami planu." oraz, że: "...istniejąca zabudowa jest zgodna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S uchwalonym dnia 16 maja 1994 r.[...] nie wymaga decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolniczej. Uzasadniam to tym, że grunty opisane wyżej zgodnie z opinią Głównego Specjalisty ds. klasyfikacji gruntów Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w S zostały wytworzone z gleb pochodzenia mineralnego.". W toku postępowania skarżąca wskazywała, że bez wiedzy jej oraz męża co do działki nr [...] został zmieniony symbol użytku z B-RV na Bi, chociaż ich wniosek skierowany do organu budowlano-architektonicznego Miasta S dotyczył legalizacji budynku, a nadto, że sąsiednie działki tworzące ich gospodarstwo rolne (rybackie) oraz działka sąsiada pozostały niezmienione, tj. pozostawiono symbol B-RV. Skarżąca wskazywała także, że zarówno organ ewidencyjny, jak i organ podatkowy, to ten sam organ, zatem okoliczność dotycząca aktualizacji ewidencji gruntów i budynków w sprawie była znana organowi z urzędu i powinna była być uwzględniona w postępowaniu podatkowym w momencie dokonania zmiany, a nie po wielu latach od jej dokonania. Nadto, według skarżącej, skoro z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że zmiana symbolu nastąpiła niezgodnie z prawem, tj. wbrew intencji wnioskujących o legalizację budynku, a nie o zmianę symbolu użytku, oraz wobec tego, że nie zostali oni poinformowani o sposobie zakończenia postępowania z ich wniosku, to nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której błędy organu wywołują negatywne konsekwencje dla podatnika, a organy podatkowe, ani przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, ani z urzędu, nie uwzględniają - w trybie art. 194 § 3 o.p. - tych okoliczności, zasłaniając się dyspozycją art. 21 p.g.k. Dodatkowo, pismo Geodety Miasta S z dnia 4 marca 2015 r. nr [...], które sąd dopuścił jako dowód uzupełniający z dokumentu, potwierdza, że zmiana użytku w 2003 r. została błędnie wprowadzona na podstawie wadliwie odczytanych informacji z pisma z dnia 15 lipca 1996 r. i bez wniosku właściciela oraz, że nieruchomość ta została nabyta na cele rolne i tworzyła całość funkcjonalną z działkami [...],[...] i [...] stanowiącymi stawy rybne, jak też, że na terenie działki prowadzona była wyłącznie działalność rolnicza, także w latach 2003-2014. Powyższe okoliczności jednoznacznie potwierdzają, że organy podatkowe - mimo prowadzenia postępowania i gromadzenia dokumentacji dotyczącej trybu zmiany symbolu użytku na działce [...] oraz posiadania informacji o błędnie wprowadzonej zmianie do ewidencji gruntów i budynków - nie oceniły tej okoliczności w sposób zgodny z art. 187 § 1 o.p., tj. nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, jak również naruszyły przepis art. 191 o.p. statuujący tzw. zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez pominięcie w istocie dowodów potwierdzających wadliwy trybu wprowadzenia zmian do tej ewidencji, co w konsekwencji oznacza także naruszenie przepisu art. 194 § 3 o.p., zgodnie z którym przepisy § 1 i § 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Nadto, wobec tego, że z akt sprawy wynikał, iż symbol użytku widniejący w ewidencji gruntów i budynków w roku podatkowym (2009) nie odpowiadał rzeczywistemu stanowi, która to okoliczność powinna była być znana organowi z urzędu, skoro organ podatkowy i organ ewidencyjny, to ten sam organ administracji samorządowej, co dodatkowo potwierdzały dokumenty przedstawione przez skarżącą, i na mocy których od 25 marca 2014 r. zaktualizowano symbol użytku przywracając mu oznaczenie jako zabudowanemu gruntowi ornemu klasy V (Br-RV), to taka praktyka organów podatkowych, jak przyjęta w rozpoznawanej sprawie, narusza zasadę zaufania organów podatkowych do podatników, określoną w art. 121 § 1 o.p., gdyż może rodzić przypuszczenie, że organy podatkowe nie wydają na czas decyzji wymiarowych ustalających prawidłową wysokość podatku, mimo posiadanych z urzędu informacji o zmianie oznaczenia ewidencyjnego gruntów i budynków, mających wpływ na podniesienie wysokości podatku, celem uzyskania wyższych przychodów podatkowych z odsetek od zaległości podatkowych, liczonych od dnia następnego po upływie terminu płatności, ze szkodą dla podatników. Mając także na uwadze przywołane wyżej regulacje prawne dotyczące obowiązku aktualizowania przez starostę danych ewidencyjnych w ewidencji gruntów i budynków oraz niedopuszczalności dokonywania zmiany z datą wsteczną, jak też, że wpisy do ewidencji wywołują skutek na przyszłość - ex nunc, a nie wstecz- ex tunc, należało uznać, że organ ewidencyjny, nie informując w odpowiednim momencie organu podatkowego o wprowadzonej zmianie oznaczenia użytku do ewidencji gruntów i budynków, dopuścił się zaniedbania, którego skutki nie powinny obciążać podatnika. Oceniając także argument organu odwoławczego zamieszczony in fine uzasadnienia zaskarżonej decyzji, iż zmiana oznaczenia w ewidencji opodatkowanego gruntu dokonana 25 marca 2014 r. nie odpowiada oznaczeniu istniejącemu sprzed 16 lipca 2003 r. (gdyż przed 16 lipca 2003 r. grunt był oznaczony symbolem Bi-R, który to symbol w stanie prawnym obowiązującym w tamtym czasie nie oznaczał użytku rolnego, bowiem wówczas użytkiem takim były grunty oznaczone symbolem jednoczłonowym - R, S, Ł, Ps, Wsr i W, a także dwuczłonowym utworzonym z wymienionych symboli plus symbol B), należy stwierdzić, że argument ten jest nieuprawniony z dwóch przyczyn, po pierwsze - z żadnych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, jaki w istocie symbol użytku miała działka [...] przed 16 lipca 2003 r., po drugie - z dokumentów znajdujących się a aktach sprawy wprost wynika, że skarżąca z mężem nabyła 28 grudnia 1987 r. gospodarstwo rolne i prowadziła na nim hodowlę ryb, także w latach 2003-2014, co potwierdził Geodety Miasta S w piśmie z dnia 4 marca 2015 r., zatem każde oznaczenie zabudowanego gruntu ornego, na którym prowadzona jest hodowla ryb objęta jest przepisem art. 2 ust. 2 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej oraz regulacją art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a i lit. b u.p.o.l., zgodnie z którymi zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części służące działalności leśnej lub rybackiej, położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Odnosząc się końcowo do zarzutu skargi, że podatnikiem podatku za styczeń 2009 r. powinni być także spadkobiercy Z Ż, który zmarł 30 stycznia 2009 r., należy wskazać, że następcy prawni zmarłego współwłaściciela stali się podatnikami dopiero od lutego 2009 r., zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., stanowiącym, iż obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Zatem, prawidłowo organy podatkowe skierowały decyzje do skarżącej, jako jedynego żyjącego współwłaściciela obowiązanego, według tych organów, do uiszczenia podatku za styczeń 2009 r. Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Mając na uwadze przedstawione regulacje prawne, ich interpretację i przywołane orzecznictwo sądów administracyjnych, jak też stwierdzenie, że organy podatkowe w toku postępowania podatkowego naruszyły przepisy postępowania podatkowego, tj. art. 187 § 1, art. 191 i art. 194 § 4 oraz w art. 121 § 1 o.p., które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organy te nieprawidłowo w konsekwencji nie zastosowały w sprawie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 2 oraz art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a i lit. b u.p.o.l., stanowiących podstawę do wyłączenia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków znajdujących się na działce nr 10/8, wchodzącej w skład gospodarstwa rybackiego, to należało - na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. - zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję uchylić. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490) oraz w związku z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804), na które składają się: wpis od skargi w wysokości [...] zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł oraz koszty zastępstwa procesowego ustalone od wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości [...] zł, łącznie [...] zł. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a., sąd wskazuje, aby w dalszym postępowaniu organ podatkowy I instancji uwzględnił ocenę prawną przedstawioną wyżej co braku podstaw do opodatkowania nieruchomości znajdujących się na działce nr [...] i umorzyły postępowanie podatkowe w tym przedmiocie. Nadto, wobec stwierdzenia, że nieuprawnione było w ogóle objęcie podatkiem od nieruchomości ww. nieruchomości, kwestia przedawnienia terminu do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe (art. 68 § 1 i § 2 o.p.) pozostaje bez wpływu na wynik dalszego postępowania podatkowego.