I SA/Sz 110/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Kazimiera Sobocińska Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Joanna Wojciechowska Protokolant Anna Kalisiak po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu III raty podatku rolnego za 2008 r. oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S, decyzją z dnia [...] r. o nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 , poz. 60 ze zm.) po rozpatrzeniu sprawy z odwołania K B od decyzji B C z dnia [...] r., znak[....] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu III raty podatku rolnego za [...] r. w kwocie[...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ww. decyzji organ odwoławczy wskazał, że w [...]r. podatnik złożył podanie w sprawie umorzenia podatku rolnego. Swój wniosek K B uzasadnił trudną sytuacją finansową spowodowaną przez suszę. Organ podatkowy pierwszej instancji, po przeprowadzeniu postępowania, wydał decyzję nr [...] z dnia [...] r., w której odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku rolnego – raty III za [..] w kwocie [...] Sprawa dotycząca wniosku z dnia [...] r., wskutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S powyższej, jak i kolejnych decyzji B C (z dnia [...] r., z dnia [...] r.) została ponownie rozpoznana przez organ pierwszej instancji. B C decyzją z dnia [...] r. ostatecznie odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu III raty podatku rolnego za [...] Na wstępie wskazanej wyżej decyzji z dnia [...] r. organ pierwszej instancji wskazał, że na dzień złożenia wniosku na koncie podatkowym prowadzonym dla zobowiązań podatkowych K B widniała zaległość z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego - rata III za [...] w kwocie [...] zł, w tym należność główna w kwocie [...] i odsetki w kwocie [..] zł. Następnie organ podatkowy pierwszej instancji dokonał analizy przesłanki ważnego interesu strony, niezbędnej dla umorzenia zaległości podatkowej zarówno pod względem teoretycznym, jak i w odniesieniu do sytuacji K B. I tak, organ wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zostało ustalone, że podatnik: - posiada gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha wraz z budynkiem mieszkalnym o pow. [...] - szacunkowa wartość [...] zł, - posiada budynki gospodarcze o szacunkowej wartości [...] zł, - posiada inwentarz żywy o szacunkowej wartości [...] zł[...] - posiada inwentarz martwy o szacunkowej wartości[...] : ciągnik ([...].), p, b, h u, a u-s, najmuje pracowników sezonowych - praktykanci, - kontraktacje w bieżącym roku: mleko, - wykazane upadki zwierząt: 1 k - strata [...] zł (brak odszkodowania), - zaciągnięte kredyty: do spłaty pozostała łączna kwota [...] zł + odsetki, - kwota rzeczywistych dochodów osiągniętych w roku [...] (od [...] ł (w tym ze sprzedaży m [...] zł, ze sprzedaży b [...] zł, za koszenie t [...] zł i za p s [...] zł), kwota rzeczywistych wydatków poniesionych na działalność rolniczą w roku [...] (od[...] . do[...] .) wyniosła[...] , - członkowie rodziny zamieszkujący we wspólnym gospodarstwie domowym podatnika: żona T B ([...] gospodarstwo rolne), córka M B ([...] l.), córka M B ([...] l.), syn M B ([...] l.), - miesięczne wydatki na utrzymanie domu i rodziny wynoszą [...] zł: wyżywienie [...] zł, prąd [...] zł, gaz [...] zł, woda [...] zł, telefon [...] zł, zakup opału [....] zł, szkoła dla dzieci (średnia + studia) [...] zł paliwo [...] zł, odzież, buty [...] zł. Ponadto podatnik złożył dodatkowe wyjaśnienia, iż spadły ceny mleka, poniósł koszty związane z uzyskaniem paszy dla bydła, wykaszając trawy na obcych gruntach, zboża jare słabo obrodziły a zebrane plony przewyższyły koszty uprawy. Dalej w uzasadnieniu swojej decyzji organ podatkowy, stosownie do powyższych ustaleń doszedł do wniosku, że podatnik jest w stanie uregulować zobowiązanie podatkowe. Zwrócono uwagę na fakt, że podatnik posiadając gospodarstwo rolne otrzymuje zarówno płatności z [...] (w roku [..] – kwota [...] zł), jak i zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej (w roku [...] – kwota [...] zł). W ocenie organu zapłata kwoty [..] zł tytułem III raty podatku rolnego za [...] r. nie stanowi poważnego uszczerbku finansowego dla podatnika. Organ uznał, że ponoszone przez stronę wydatki na działalność gospodarczą stanowią koszty prowadzenia działalności rolniczej i są w taką działalność wkalkulowane, podobnie jak ryzyko jej prowadzenia. Odnosząc się do podnoszonej okoliczności poniesienia strat na skutek suszy, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych (wyrok WSA w O z dnia [...] r. , sygn. akt I SA/Ol 137/08) B C stwierdził, że przypadek podatnika nie jest odosobniony i dotyczy wielu rolników na terenie gminy (w tym również spłacających kredyty zaciągnięte w związku z prowadzoną działalnością rolniczą), w związku z tym nie stanowi to o nadzwyczajnej sytuacji podatnika, a umorzenie podatku z tego powodu mogłoby doprowadzić do nadużywania tej instytucji przez innych podatników. Za niedopuszczalne organ uznał przenoszenie tego rodzaju ryzyka i negatywnych skutków działalności rolniczej na budżet gminy. W związku z powyższym organ podatkowy odstąpił od ustalenia, czy wnioskowana przez podatnika ulga jest dopuszczalną pomocą publiczną (pomocą "de minimis" – art. 67 b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 87 i 88 Traktatu WE), argumentując, że stwierdzenie braku przesłanki do jej udzielenia z powodu braku ważnego interesu podatnika i interesu publicznego w przedmiotowej sprawie wyklucza udzielenie pomocy z art. 67 b Ordynacji podatkowej. Od powyższej decyzji podatnik złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S, w którym zarzucił, że decyzja ta jest krzywdząca, ponieważ z powodu suszy poniósł straty w produkcji rolnej. Ponadto, w uzasadnieniu odwołania K B wskazał na regulację art. 13c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, dotyczącą przyznawania rolnikom ulg w spłacie podatku przez zaniechanie jego ustalenia lub poboru w całości lub w części w wysokości zależnej od rozmiarów strat spowodowanych klęską w gospodarstwie rolnym, zwracając uwagę, iż klęska suszy uznawana jest za klęskę żywiołową w rozumieniu powołanych przepisów, uprawniającą do skorzystania z ulgi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...]r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów odwołania, w pierwszej kolejności przytoczył przepis art. art. 67 a § 1 ust. 3 Ordynacji podatkowej, wyjaśnił pojęcia "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", wskazał na uznaniowy charakter decyzji o umorzeniu oraz konieczność wnikliwego i wyczerpującego zbadania stanu faktycznego konkretnej sprawy w celu zastosowania wskazanej ulgi (zasady z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej). Organ drugiej instancji dokonując następnie oceny zaskarżonego negatywnego rozstrzygnięcia w zakresie wniosku K B stwierdził, że przeprowadzone postępowanie podatkowe było prawidłowe. Organ odwoławczy zwrócił uwagę w szczególności na wypełnienie przez organ pierwszej instancji zaleceń zawartych we wcześniejszych decyzjach kasacyjnych i dokonaną ocenę przesłanek "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" w okolicznościach mającej miejsce suszy, jak również weryfikację wniosku podatnika w kontekście przesłanek określonych w art. 67 b Ordynacji podatkowej (pomoc "de minimis") z nawiązaniem do stosownych regulacji wspólnotowych. Następnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za właściwą analizę i ocenę materiału dowodowego przeprowadzoną przez organ pierwszej instancji podzielając stanowisko, iż poniesionych przez podatnika strat na skutek suszy w jego sytuacji finansowej (przy występującej nadwyżce przychodów nad wydatkami) nie można uznać za okoliczność wyjątkową, losową, przemawiającą za umorzeniem zaległości podatkowej. W kwestii powołanego w odwołaniu art. 13 c ustawy o podatku rolnym, organ odwoławczy wyjaśnił podatnikowi, iż zawarta w nim instytucja zaniechania ustalania i poboru podatku rolnego w sytuacji klęski suszy, nie może mieć zastosowania w jego przypadku, ponieważ stanowi odrębną ulgę podatkową, zależną od spełnienia innych przesłanek, których nie można utożsamiać z przesłankami ulgi z art. 67a i nast. Ordynacji podatkowej, o której udzielenie podatnik się ubiega. Końcowo organ odwoławczy w swojej decyzji stwierdził, iż umorzeniu zaległości podatkowej w tym konkretnym przypadku sprzeciwia się cel i sens instytucji umorzenia, a także majątkowy charakter podatku rolnego, związanego z samym faktem posiadania użytków rolnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S z dnia[...]. K B wniósł o jej uchylenie jak i poprzedzającej ją decyzji B C z dnia [... r. W uzasadnieniu skargi skarżący nie wskazując konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone zaskarżonym rozstrzygnięciem, powołuje się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S z dnia [..] r., sygn. akt I SA/Sz 632/09 w przedmiocie odmowy umorzenia skarżącemu zaległości podatkowej z tytułu IV raty podatku rolnego za [...] r. W ocenie autora skargi sprawy o umorzenie III i IV raty podatku rolnego są ze sobą powiązane, zaś organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do wymienionego orzeczenia. Zdaniem skarżącego, po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej, każda pomoc udzielana przez państwo musi być poprzedzona specjalną uchwałą rady miasta, a nie decyzją burmistrza. Ponadto, skarżący wskazuje, iż w chwili uchwalania ustawy o podatku rolnym w 1984 r. nie istniała dowolność burmistrza do podejmowania decyzji o umorzeniu zaległości podatkowych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny właściwy jest do kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Decyzja taka jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 cyt. ustawy. Wprawdzie skarżący w skardze nie sformułował konkretnych zarzutów naruszenia przez organ podatkowy przepisów prawa materialnego ani procesowego, jednakże Sąd z urzędu, stosownie do art. 134 p.p.s.a, zobowiązany jest do rozstrzygania w granicach danej sprawy, co oznacza, że bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu i ma uprawnienie uwzględnić skargę z powodów innych niż te, które przytoczono w skardze. Zaskarżona decyzja, oceniana według powyższego kryterium zgodności z prawem nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 p.p.s.a, nie narusza bowiem ani przepisów prawa materialnego ani procesowego. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy podatkowe w sposób zasadny odmówiły K B umorzenia zaległości w podatku rolnym. Na wstępie należy wyjaśnić, iż sądy administracyjne, dokonując kontroli decyzji dotyczących ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, nie zastępują organów administracyjnych - nie dokonują ustaleń faktycznych, nie umarzają zaległości podatkowych, ani nie zmieniają zaskarżonych decyzji. Ulgi w spłacie zobowiązań stanowią wyjątek od konstytucyjnej zasady powszechności i równości wszystkich obywateli w zakresie opodatkowania (każdy obywatel płaci podatki) i jako takie mają zastosowanie w sytuacjach szczególnych, po spełnieniu ściśle prawem przewidzianych warunków. Regulacja prawna dotycząca ulgi podatkowej, o której zastosowanie ubiegał się K B swoim wniosku z dnia [...] r., tj. umorzenie III raty podatku rolnego za [...] znajduje się w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, ze zm.) w art. 67 i nast. powołanych prawidłowo jako podstawa materialnoprawna rozstrzygnięcia zarówno w zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu pierwszej instancji. Zasadnie zatem w uzasadnieniu decyzji a następnie w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wyjaśnił skarżącemu, iż w jego sprawie nie ma zastosowania przepis art. 13 c ustawy z dnia 15 listopada 2008 r. o podatku rolnym kreujący odrębną ulgę opartą na innych przesłankach, wyjaśniając istotę obu instytucji. W związku z tym, iż składający wniosek podatnik prowadzi działalność rolniczą prawidłowo w uzasadnieniu obu decyzji zostały również przytoczone i omówione przepisy zarówno krajowe (art. 67 b Ordynacji), jak i wspólnotowe (art. 87 i art. 88 TWE) dotyczące udzielenia ulg przedsiębiorcom. Ustawodawca podzielił bowiem ulgi dla przedsiębiorcy na dwie grupy: niestanowiące pomocy publicznej i stanowiące pomoc publiczną. Te ostatnie zaś podzielił na takie, które: stanowią pomoc de minimis i stanowią inną pomoc publiczną. Wskazany podział obliguje organ podatkowy do ustalenia w pierwszej kolejności, jakiego charakteru pomocy dotyczy wniosek strony, w dalszej kolejności zaś czy ewentualna pomoc jest dopuszczalna, a w przypadku ulgi dotyczącej pomocy publicznej - rozpoznania jej w świetle wspólnotowych i krajowych przepisów regulujących dopuszczalność jej udzielania, a następnie dokonanie oceny czy wnioskodawca spełnia warunki do zastosowania określonej ulgi. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał we wniosku z dnia [...] ., o jaki rodzaj pomocy wnioskuje, jednakże organy w toku postępowania prawidłowo uznały, iż pomoc publiczna podatnikowi nie przysługuje wobec stwierdzenia braku przesłanki ważnego interesu podatnika. Podkreślić bowiem należy, że niezależnie od tego czy mamy do czynienia z pomocą publiczną czy nie, postępowanie w obu przypadkach sprowadza się do przeanalizowania "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Zgodnie z art. 67a §1 pkt 3 Ordynacji podatkowej (w związku z art. 67 b Ordynacji podatkowej), w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Takie sformułowanie przepisu przesądza o jego uznaniowości, co oznacza, że organ może a nie musi umorzyć zaległości podatnika. To w gestii organów podatkowych pozostaje zatem ocena, czy w konkretnej sprawie występują okoliczności uzasadniające umorzenie, jak również zakres ewentualnego umorzenia. Właściwa ocena występowania bądź braku wymienionych przesłanek winna być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całego materiału dowodowego, poprzedzona wyczerpującym zebraniem materiału dowodowego oraz dokładnym wyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych. Pozostawienie przez ustawodawcę organom podatkowym w wyżej wskazanym przepisie wyłącznej kompetencji dla dokonania oceny, czy okoliczności faktyczne konkretnej sprawy przemawiają za ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym w umorzeniu zaległości podatkowych, oznacza, że organ podatkowy dysponuje także pewnym zakresem swobody zarówno w wykładni pojęć: "ważny interes podatnika" i "interes publiczny" (ustawa pojęć tych nie definiuje) jak i podjęcia ostatecznej decyzji o zastosowaniu ulgi. Nawet zaistnienie w okolicznościach konkretnej sprawy przesłanki ważnego interesu podatnika może skutkować zatem rozstrzygnięciem negatywnym dla podatnika. Należy zauważyć, że zaległość, stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania, dotyczy zaległości obejmującej III ratę podatku rolnego za[....] ., w kwocie [...] zł, która to zaległość należy do źródeł dochodów własnych gminy. Zatem to właściwy organ gminy (w tym przypadku burmistrz), działający jako organ podatkowy, umocowany na podstawie art. 13 Ordynacji podatkowej, wydając decyzję o umorzeniu zaległości rozstrzyga o tym, czy gmina zrezygnuje z wierzytelności swojego budżetu wobec rolnika. Sąd administracyjny ani też żaden inny organ (w tym organ samorządu terytorialnego w drodze uchwały) nie ma kompetencji rozstrzygać w tym zakresie, czy też w jakikolwiek sposób wyegzekwować od ww. organu podatkowego podjęcie indywidualnej decyzji zgodnej z oczekiwaniami podatnika. Żadne przepisy zarówno prawa krajowego, jak i wspólnotowego po wejściu Polski do Unii Europejskiej, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie obligują organu podatkowego do poprzedzania wydania decyzji w sprawie umorzenia podatku rolnego jakąkolwiek uchwałą organu kolegialnego gminy, ani też nie mogą tej decyzji zastępować. Organ odwoławczy swą decyzję odmowną oparł na twierdzeniu, że w sprawie nie zachodzi ważny interes podatnika. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu pierwszej instancji podatnikowi szeroko wyjaśniono zakres powyższego pojęcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż ważny interes podatnika występuje w sytuacjach szczególnych, w których niemożność uregulowania zaległości podatkowych jest spowodowana przypadkami losowymi, takimi jak: klęski żywiołowe powodujące utratę majątku, trwała niezdolność zarobkowania wywołana chorobą, kalectwo, itp. Są to oczywiście jedynie przykładowe sytuacje. Przyjmuje się, że skoro umorzenie zaległości podatkowej czy też odsetek od tej zaległości jest instytucją nadzwyczajną, to tym samym ważny interes podatnika musi posiadać tę samą cechę, a co za tym idzie musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika. Mając na uwadze takie rozumienie ważnego interesu podatnika, po dokonaniu analizy sytuacji majątkowej podatnika, należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w jego przypadku nie można mówić o ważnym interesie przemawiającym za umorzeniem podatku. Jak wynika z załączonego do akt sprawy materiału dowodowego, zebranego w sposób wyczerpujący, skarżący posiada dobrą sytuację majątkową. Przypomnieć należy, że podatnik posiada zabudowane gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha (łączna szacunkowa wartość gruntów i budynków to [...] zł), posiada szczegółowo opisany w decyzji organu pierwszej instancji inwentarz żywy (szacunkowa wartość [...] zł), maszyny i urządzenia rolnicze (o wartości [..] zł), w gospodarstwie zatrudnia pracowników sezonowych, kontraktuje mleko, ponosi znaczne wydatki na działalność rolniczą (w[...].. była to kwota [...] zł), spłaca kredyty o wartości [...] zł (bez odsetek). Dochody za [...] r. (od [..] do[...] ) wyniosły [...] zł. Ponadto otrzymuje płatności z [...] (w [...] r. kwota [....] zł), a także zwrot podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego (w roku [...] kwotę - [...] zł). Dodatkowo jak wynika ze zgromadzonych dowodów w roku podatkowym, w którym ubiegał się u umorzenie raty podatku skarżący zakupił dzierżawione nieruchomości rolne od [...] za kwotę [..] zł; inwestycję sfinansował w części ze środków własnych w kwocie [...] zł oraz z kredytu w kwocie [...] zł. (akt notarialny Rep. A nr [...] w aktach administracyjnych sprawy). Zdaniem Sądu, twierdzenia podatnika, iż w świetle opisanej sytuacji, skutki mającej miejsce suszy wpłynęły na jego sytuację finansową i uniemożliwiły wywiązanie się z zobowiązań podatkowych nie znajdują żadnego uzasadnienia. Słusznie zatem organy podatkowe obu instancji analizując stan faktyczny sprawy udzieliły jednoznacznej odpowiedzi w kwestii wystąpienia ważnego interesu podatnika i stwierdziły, że nie znajduje się on aktualnie w trudnej sytuacji ekonomicznej, dysponuje bowiem znacznym majątkiem w postaci gospodarstwa rolnego o znacznych rozmiarach, stanowiącego źródło dochodów, jak i wykazano, że spłaca swoje zobowiązania. Należy podkreślić, że ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Ponadto należy zauważyć, że w toku postępowania podatkowego strona nie wskazała, żadnych innych, nadzwyczajnych okoliczności (poza suszą i ponoszeniem wydatków na działalność rolniczą) przemawiających za uznaniem ich za ważny interes podatnika w rozumieniu art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, a podatnik był przecież zawiadamiany o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Oznacza to, że organy podatkowe należycie zapewniły stronie czynny udział w postępowaniu, stwarzając możliwość uzupełnienia materiału dowodowego w tym zakresie, złożenia dodatkowych wyjaśnień. Sąd przypomina, że przesłanką umorzenia zaległości podatkowej (czy odsetek) jest wykazanie przez podatnika istnienia jego ważnego interesu lub też interesu publicznego. Każda sprawa o udzielenie ulgi podatkowej rozpoznawana jest w sposób indywidualny. Jak to wyjaśnił podatnikowi organ odwoławczy, ulgi podatkowe mają charakter wyjątkowy i są prawem ściśle związanym z osobą podatnika. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 2008 r. wydanym w sprawie II FSK 198/07, "to co jest ważnym interesem dla podatnika nie może być określane przez organ podatkowy lecz wyłącznie przez tego podatnika. Organ bowiem upoważniony jest jedynie do oceny przedstawionego przez podatnika własnego interesu z punktu widzenia interesu publicznego". Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym (art. 67a a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej), jak i przepisami procedury administracyjnej (art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej). W opinii Sądu, przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy organy podatkowe wzięły pod uwagę wszystkie istotne okoliczności faktyczne, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonej decyzji, a ocena tych okoliczności nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów. Sąd stwierdza, że przedstawionym we wniosku okolicznościom trafnie odmówiono w zaskarżonej decyzji waloru wyjątkowości uzasadniającego umorzenie zaległości podatkowych. Końcowo, skład orzekający podziela stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, odnoszące się do nieuwzględnienia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S z dnia [...] r. (sygn. akt I SA/Sz 632/09), uchylającego decyzje organów podatkowych w przedmiocie umorzenia skarżącemu kolejnej – IV raty podatku rolnego za [...] r. Jak słusznie zauważył organ, w obu sprawach toczyły się odrębne postępowania podatkowe, aczkolwiek z udziałem tego samego podatnika. Jednakże wyrok rozstrzygający w sprawie umorzenia K B IV raty podatku i ocena w nim zawarta nie ma charakteru prejudycjalnego względem zaskarżonej decyzji, co oznacza, że nie wiąże organu (ani Sądu) przy wydawaniu rozstrzygnięcia dotyczącego III raty. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.