I SA/Sz 1154/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi M. J. organ prowadzący P.N. "[...]" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu części dotacji pobranej w nadmiernej wysokości i wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z odsetkami za zwłokę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej M. J. organ prowadzący P. N. "[...]" w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: "Organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza Miasta [...] (dalej: "Organ I instancji") z dnia [...] r. nr [...] w części dotyczącej kwot dotacji podlegających zwrotowi przez M. J., prowadzącą [...] (dalej: "Skarżąca") i utrzymało w mocy decyzję w pozostałym zakresie. Zaskarżoną decyzję wydano w następującym stanie faktycznym. [...] (dalej: "Przedszkole") było prowadzone przez Skarżącą od dnia 1 września 2001 r. na podstawie Zaświadczenia Nr [...] wydanego przez Burmistrza Miasta [...]. W latach 2012-2013 Przedszkole to otrzymało dotację z budżetu Gminy Miejskiej [...] na podstawie Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli niepublicznych oraz innych form wychowania przedszkolnego. Jak wskazał organ, w dniach od 26 listopada 2013 r. do 28 listopada 2013 r. Inspektor ds. kontroli zarządczej Urzędu Miasta [...] przeprowadził kontrolę w Przedszkolu w zakresie ilości dzieci zgłoszonych i faktycznie uczęszczających oraz celowości wydatkowania dotacji udzielonej z budżetu Gminy Miejskiej [...]. Kontrola obejmowała II półrocze roku szkolnego 2012/2013, czyli miesiące od marca do sierpnia roku 2013. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono między innymi, że Przedszkole nie składało informacji miesięcznych o liczbie dzieci na wymaganym druku (Uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] r. w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji dla przedszkoli niepublicznych oraz innych form wychowania przedszkolnego). Ponadto za miesiące lipiec i sierpień 2013 r. Przedszkole w ogóle nie złożyło informacji o liczbie dzieci. Przedszkole nie złożyło także informacji kwartalnych do czego obligowała wskazana wyżej uchwała. Czynności kontrolne wykazały także, że w okresie od marca do sierpnia 2013 r. Przedszkolu wypłacono dotację z budżetu Gminy Miejskiej [...] na dzieci, które nie spełniały kryterium wiekowego, określonego w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r., poz. 2156 ze zm. – dalej zwanej: "u.s.o."), czyli dzieciom w wieku poniżej 2,5 lat. Kolejne czynności kontrolne odbyły się w dniach od 21 lipca 2014r. do 22 lipca 2014 r. Z uwagi na nieprzedstawienie na żądanie kontrolujących przez Skarżącą, dokumentów potwierdzających wydatkowanie dotacji, kontrola objęła swym zakresem tylko ilość dzieci zgłoszonych i faktycznie uczęszczających do Przedszkola. W efekcie przeprowadzonej kontroli ustalono, że Przedszkolu w latach 2012-2013 wypłacono dotację z budżetu Gminy Miejskiej [...] na dzieci, które nie spełniały kryterium wiekowego, określonego w u.s.o., czyli dzieciom w wieku poniżej 2,5 lat. Kolejną nieprawidłowością, jaką stwierdziła kontrola było bezzasadne złożenie informacji miesięcznych o liczbie dzieci za miesiące lipiec i sierpień 2012 r. oraz lipiec i sierpień 2013 r., gdyż Skarżąca sporządziła je w oparciu o stan liczebny dzieci w miesiącu czerwcu 2012 r. - dla informacji dotyczących lipca i sierpnia 2012 r. i czerwcu 2013 r. - dla informacji dotyczących lipca i sierpnia 2013 r. Powodem zakwestionowania tych dokumentów był czas faktycznego przebywania dzieci w Przedszkolu. Zgodnie z kartami zgłoszeń, terminem końcowym uczęszczania dzieci do Przedszkola był dzień 30 czerwca odpowiednio roku 2012 i roku 2013. Uznano, że w okresie pomiędzy kontrolą, która odbyła się w listopadzie 2013 r., a kontrolą z lipca 2014 r. Skarżąca dokonała zmian w treści kart zgłoszeniowych dzieci w odniesieniu do daty końcowej pobytu dziecka w przedszkolu. Zmiana ta polegała na naniesieniu korektora biurowego w miejscu, gdzie wydrukowana została data kończąca pobyt dziecka w przedszkolu (30 czerwca) i odręcznie długopisem wpisanie nowej daty (31 sierpnia). Mając na uwadze powyższe Organ I instancji stwierdził, że dotacja dla Przedszkola w miesiącach lipiec-sierpień 2012 r. i lipiec-sierpień 2013 r. nie należała się z uwagi na rzeczywisty brak dzieci na stanie w tych miesiącach. Potwierdzeniem tego było również to, że kilkoro dzieci z Przedszkola prowadzonego przez Skarżącą w miesiącach lipiec-sierpień 2012 r. i 2013 r. faktycznie uczęszczało do innego niepublicznego przedszkola działającego w mieście [...[ i temu przedszkolu wypłacono dotację na te dzieci. Czynności kontrolne nie objęły celowości wydatkowania dotacji udzielonej z budżetu Gminy Miejskiej [...], gdyż Skarżąca odmówiła przedstawienia dokumentów potwierdzających poniesione wydatki, a sfinansowanych środkami pochodzącymi z dotacji z budżetu Gminy Miejskiej [...]. W związku z zaistniałą sytuacją Organ I instancji zwrócił się do Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej w Sz. (dalej: "Prezes RIO") z prośbą o przeprowadzenie kontroli gospodarki finansowej Przedszkola w związku z otrzymaną dotacją z budżetu Gminy Miejskiej [...] w latach 2012-2013. Prezes RIO w Sz. przychylił się do wystosowanego wniosku i w okresie od 29 maja 2015 r. do 25 czerwca 2015 r. Regionalna Izba Obrachunkowa w Sz. (dalej też "RIO") przeprowadziła kontrolę doraźną w zakresie wykorzystania przez Przedszkole dotacji przyznanych i przekazanych z budżetu Miasta [...] w latach 2012-2013 oraz kontrolę doraźną w Mieście [...]. Kontrolerzy RIO w Sz. stwierdzili, iż Przedszkole w latach 2012-2013 pobrało z budżetu Gminy Miejskiej [...] dotację w nadmiernych wysokościach oraz nieprawidłowo wydatkowało część dotacji. Powodem pobrania przez Przedszkole dotacji w nadmiernych wysokościach było wykazywanie dzieci w wieku poniżej 2,5 roku życia w informacjach miesięcznych przekazywanych do Urzędu Miasta [...], a stanowiących podstawę do ustalenia wysokości dotacji. Jako część dotacji wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem uznano sfinansowanie zakupu artykułów żywnościowych, przeznaczonych na przygotowanie posiłków dla dzieci (pomimo, iż w kartach zgłoszeniowych dzieci do Przedszkola zawieranych z rodzicami - opiekunami prawnymi jednoznacznie wskazano, że w ramach wnoszonej przez wyżej wymienione osoby opłaty stałej Przedszkole zobowiązuje się do zapewnienia dziecku wyżywienia w formie śniadania, obiadu i podwieczorka). Kolejnymi wydatkami zakwestionowanymi przez kontrolerów RIO były usługi noclegowe (w hotelach lub lokalach mieszkalnych) wraz z opłatami parkingowymi, wydatki na przejazd osoby współpracującej z Dyrektorem Przedszkola L. J. (mężem Skarżącej) oraz opłacenie składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy również osoby współpracującej z Dyrektorem Przedszkola, mężem Skarżącej. RIO skierowała do Skarżącej pismo wskazujące na nieprawidłowości ujawnione podczas kontroli i dała możliwość wypowiedzenia się co do zawartych w nim zaleceń. Urząd Miasta [...] zwrócił się do Prezesa RIO w Sz. z prośbą o przekazanie informacji o sposobie wykonania wniosków pokontrolnych lub przyczynach ich nie wykonania oraz informacji dotyczącej zastrzeżeń do wniosków pokontrolnych. Z otrzymanej dokumentacji wynikało, że skierowane przez Skarżącą zastrzeżenia do wniosków pokontrolnych nie zostały rozpatrzone przez Kolegium RIO z uwagi na ich nieterminowe złożenie. Na mocy przysługującego prawa Skarżąca poinformowała Prezesa RIO w Sz. o niewykonaniu wniosków pokontrolnych zawartych w wystąpieniu pokontrolnym. W trakcie kontroli kontrolerzy RIO w Sz. zakwestionowali następujące wydatki sfinansowane środkami pochodzącymi z otrzymanej dotacji z budżetu Gminy Miejskiej [...]: - zakup artykułów żywnościowych, przeznaczonych na przygotowywanie posiłków dla dzieci w kwotach ogółem [...] zł w 2012 r. i [...] zł w 2013 r. pomimo, iż w umowach - kartach zgłoszeniowych zawieranych z rodzicami (opiekunami prawnymi) dziecka wskazano jednoznacznie, że w ramach wnoszonej przez wyżej wymienione osoby opłaty stałej za pobyt dziecka Przedszkole zobowiązuje się do zapewnienia temu dziecku wyżywienia, które obejmuje: śniadania, obiady i podwieczorki; - usługi noclegowe, pobyty w hotelach, wynajem umeblowanych lokali mieszkalnych oraz opłaty za parking w kwotach: [...] zł w 2012 r. i [...] zł w 2013 r., które zostały poniesione w związku z uczestnictwem Skarżącej wraz z osobą współpracującą - mężem w szkoleniach i konferencjach; - bilety za przejazd na trasie [...] i [...] osoby współpracującej - męża Skarżącej w kwocie [...] zł w 2012 r. i [...] zł w 2013 r.; - opłacenie składek na ubezpieczenia społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy za osobę współpracującą – męża Skarżącej w łącznej kwocie [...] zł w 2012 r. Jak podkreślono, wydatki poniesione na usługi noclegowe, parking, bilety na przejazd oraz opłacenie składek ubezpieczeniowych za męża organu prowadzącego Przedszkole nie były związane z kształceniem, wychowaniem i opieką, w tym profilaktyką społeczną i wobec tego nie mogły być finansowane dotacją. Zakwestionowane wydatki dotyczyły tylko i wyłącznie potrzeb Skarżącej i jej męża, a nie potrzeb przebywających w przedszkolu dzieci. W kontekście zakwestionowania przez organ wydatków poniesionych przez Przedszkole na sfinansowanie wyżywienia dzieci w Przedszkolu organ zwrócił uwagę na fakt, iż w kartach zgłoszeniowych dzieci (zawieranych z rodzicami, opiekunami prawnymi) wskazano jednoznacznie na finansowanie wyżywienia właśnie przez rodziców, opiekunów prawnych. Opłata za wyżywienie była częścią wnoszonej opłaty stałej za pobyt dziecka w Przedszkolu i obejmowała: śniadania, obiady i podwieczorki, a Przedszkole zobowiązało się do zapewnienia dziecku posiłków wskazanych w dokumencie zgłoszeniowym. Dodatkowo w przypadku nieobecności dziecka w Przedszkolu opłata za wyżywienie była zwracana, a jej rozliczenie następowało na koniec miesiąca. W tej sytuacji wydatki na zakup artykułów żywnościowych nie mogły być sfinansowane środkami pieniężnymi pochodzącymi z dotacji z budżetu Gminy Miejskiej [...] i uznać je należało za wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Ponadto, organ zwrócił uwagę na to, że stosownie do art. 67a w związku z art. 84a u.s.o. korzystanie z posiłków w szkole (przedszkolu) jest odpłatne, a do ponoszenia opłat za posiłki zobowiązani są rodzice lub uczniowie. Pokrywanie kosztów wyżywienia dzieci przez rodziców w ramach opłaty miesięcznej za pobyt dziecka w przedszkolu oznacza, że wydatek ten nie mógł być sfinansowany z dotacji. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, że dotacja (publiczne środki finansowe), byłaby zyskiem przedsiębiorcy prowadzącego przedszkole, co nie wypełniałoby celu dotacji, która może być ona wydatkowana tylko na cele określone w art. 90 ust. 3d u.s.o., to znaczy wyłącznie na wydatki bieżące w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. W takiej sytuacji nie było możliwe ponowne finansowanie ze środków dotacji wydatków związanych z wyżywieniem dzieci, które tak naprawdę sfinansowali już rodzice. Dlatego też wydatki na zakup wyżywienia i artykułów żywnościowych uznano za wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Mając na uwadze powyższe Organ I instancji określił Skarżącej kwotę: 1. dotacji w kwocie [...] zł pobranej w nadmiernej wysokości w latach 2012-2013, przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy Miejskiej [...] przez Skarżącą wraz z odsetkami, określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi w następujący sposób: - od kwoty [...] zł począwszy od dnia 16 września 2015 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł począwszy od dnia 23 września 2014 r.; 2. dotacji w kwocie [...] zł wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w latach 2012-2013 (to jest [...] zł za 2012r, i [...] zł za 2013r.), przypadającej do zwrotu do budżetu Gminy Miejskiej [...] przez Skarżącą wraz z odsetkami, określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi w następujący sposób: - od kwoty za grudzień 2012 r. – [...] zł od daty przekazania środków, tj. od dnia 20 grudnia 2012 r., - od kwoty za listopad 2012 r. – [...] zł od daty przekazania środków, tj. od dnia 26 listopada 2012 r., - od kwoty za grudzień 2013 r. – [...] zł od daty przekazania środków, tj. od dnia 19 grudnia 2013 r., - od kwoty za listopad 2013 r. – [...] zł od daty przekazania środków, tj. od dnia 27 listopada 2013 r. Nie zgadzając się z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem, Skarżąca wniosła odwołanie, podnosząc, że ustalenie kwoty podlegającej zwrotowi było bezprzedmiotowe. W dniu 10 czerwca 2016 r. Skarżąca złożyła dodatkowe pismo, w którym podtrzymała swoje stanowisko w sprawie, wskazując, że prawomocnym wyrokiem SO w K. VII Wydział Cywilny sygn. akt [...] Gmina Miejska [...] została zobowiązana do zapłaty dotacji na dzieci sześcioletnie w lipcu i sierpniu roku 2012 i 2013. W ocenie sądu dotacja należała się na każde dziecko niezależnie czy dotyczyło okresu wakacyjnego. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję Organu I instancji w części dotyczącej kwot dotacji podlegających zwrotowi i w tym zakresie ustaliło: 1. kwotę dotacji w wysokości [...] zł za pobraną w nadmiernej wysokości w latach 2012-2013, przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy Miejskiej [...] przez Skarżącą wraz z odsetkami, określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi w następujący sposób: - od kwoty [...] zł. począwszy od dnia 26 września 2015 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł. począwszy od dnia 26 września 2015 r. do dnia zapłaty; 2. kwotę dotacji w wysokości [...] zł. za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem w latach 2012-2013 (to jest [...] zł za 2012 r. i [...] zł za 2013r.), przypadającą do zwrotu do budżetu Gminy Miejskiej [...] przez Skarżącą wraz z odsetkami, określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi w następujący sposób: - od kwoty [...] zł za styczeń 2012 r. - od daty przekazania środków, tj. od dnia 23 stycznia 2012 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za luty 2012 r. - od dnia 22 lutego 2012 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za marzec 2012 r. - od dnia 26 marca 2012 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za kwiecień 2012r. - od dnia 25 kwietnia 2012 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za maj 2012 r. - od dnia 25 maja 2012 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za czerwiec 2012 r. - od dnia 25 czerwca 2012 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] z. za lipiec 2012 r. - od dnia 26 lipca 2012 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za sierpień 2012 r. - od dnia 31 sierpnia 2012 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za wrzesień 2012r. - od dnia 25 września 2012r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za październik 2012 r. - od dnia 25 października 2012r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za listopad 2012 r. - od dnia 26 listopada 2012 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za grudzień 2012 r. - od dnia 20 grudnia 2012 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] z. za styczeń 2013 r. - od dnia 23 stycznia 2013 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za luty 2013 r. - od dnia 25 lutego 2013 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za marzec 2013 r. - od dnia 25 marca 2013 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za kwiecień 2013 r. - od dnia 25 kwietnia 2013 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za maj 2013 r. - od dnia 24 maja 2013 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za czerwiec 2013 r. - od dnia 25.06.2013 r., do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za lipiec 2013 r. - od dnia 23 lipca 2013 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za sierpień 2013 r. - od dnia 26 sierpnia 2013 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za wrzesień 2013 r. - od dnia 25 września 2013 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za październik 2013 r. - od dnia 25 października 2013 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za listopad 2013 r. - od dnia 27 listopada 2013 r. do dnia zapłaty, - od kwoty [...] zł za grudzień 2013 r. - od dnia 19 grudnia 2013 r. do dnia zapłaty, Uzasadniając podjęte stanowisko, Organ odwoławczy przywołał obowiązujące w sprawie przepisy prawa, uznając, że odwołanie zasługuje w części na uwzględnienie. Organ odwoławczy dokonał następujących ustaleń: 1) Odnośnie dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w łącznej kwocie [...] zł w latach 2012-2013, na która składała się: - kwota [...] zł wynikająca z pobranej dotacji na 15-cioro dzieci, które nie spełniały kryterium wieku. W 2012 r. (9-cioro dzieci) była to kwota [...] zł obliczona według stawki na jedno dziecko [...] zł pomnożona przez 18 miesięcy. W 2013 r. (6-cioro dzieci) była to kwota [...] zł obliczona według stawki na jedno dziecko [...] zł pomnożona przez 22 miesięcy - Organ odwoławczy uznał, że podlegała ona zwrotowi do budżetu gminy z uwagi na to, że nie zostało spełnione kryterium wieku, nadto w § 4 ust. 3 statutu Przedszkola obowiązującego do dnia 31 sierpnia 2013 r. zapisano, że w Przedszkolu jest 5 oddziałów obejmujących dzieci w wieku od 2,5 do 6 lat zaś zapis przewidujący przyjęcie dzieci młodszych, które ukończyły 2 lata został wykreślony jako sprzeczny z ustawą, - Odnośnie kwoty [...] zł wynikającej z pobranej dotacji na dzieci w miesiącach lipiec-sierpień 2012 r. i lipiec-sierpień 2013 r., kiedy przedszkole było nieczynne. W 2012 r. była to kwota [...] zł, w 2013 r. - kwota [...] zł – Organ odwoławczy uznał, że zwrotowi podlegała tylko ta część dotacji, która została pobrana na dzieci, które w miesiącach wakacyjnych uczęszczały do innych, czynnych w tym czasie przedszkoli, tj. 6-cioro dzieci w 2012 r. oraz 5-cioro dzieci w 2013 r. czyli [...] zł za 2012 r. (6 x [...] zł.) oraz [...] zł za 2013 r. (5 x [...] zł.), co razem dawało kwotę [...] zł. Podsumowując Organ odwoławczy wyjaśnił, że do zwrotu do budżetu Miasta [...] podlegała łącznie kwota [...] zł, na którą składały się kwota dotacji [...] zł na dzieci poniżej 2,5 roku życia oraz dotacja [...] zł wypłacona na dzieci w okresie wakacyjnym, które uczęszczały w tym czasie do innych przedszkoli. 2) odnośnie dotacji w łącznej kwocie [...] zł. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w latach 2012-2013, na którą składały się: a) wydatki na zakup artykułów żywnościowych przeznaczonych na przygotowanie posiłków dla dzieci w kwocie [...] zł w 2012 r. i [...] zł w 2013 r. – uznano, że nie mogły być finansowane z budżetu gminy z uwagi na to, że opłata za wyżywienie była częścią opłaty za pobyt w Przedszkolu, a zatem ponoszącymi opłaty za posiłki byli rodzice dzieci, b) wydatki na zapłatę noclegów w hotelach, wynajem lokali mieszkalnych, opłaty za parking w kwocie [...] zł (2012 r.) i [...] zł (2013 r.) oraz wydatki za bilety autokarowe na trasie [....] i [...] dla osoby współpracującej z Przedszkolem L. J. (męża Skarżącej) w kwocie [...] zł (2012 r.) i [...] zł (2013 r.) – uznano, że nie były związane bezpośrednio z działalnością oświatową rozumianą jako proces kształcenia, wychowania i opieki i były to koszty funkcjonowania podmiotu prowadzącego przedszkole niepubliczne, stanowiące typową działalność wspomagającą, skierowaną na obsługę, c) wydatki na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy za osobę współpracującą L. J. w wysokości [...] zł (2012 r.) – uznano, że nie były związane z kształceniem, wychowaniem i opieką, w tym profilaktyką społeczną bowiem dotyczyły wyłącznie potrzeb Skarżącej i jej męża a nie na potrzeby dzieci. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji w części ustalającej kwotę dotacji do zwrotu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: I. naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 - dalej zwanej: "k.p.a.") polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym zwłaszcza nieodniesienie się przez Organ odwoławczy do uznania przez organ wydatków poniesionych m.in. na usługi prowadzenia księgowości, zakup żywności czy płyt chodnikowych za wydatki niemożliwe do rozliczenia w ramach dotacji przyznanej prowadzonemu przez skarżącą Przedszkolu. - art 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, - art. 6 k.p.a poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, art. 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia Skarżącej o możliwości wypowiedzenia się przez stronę na temat zebranego materiału dowodowego przy wykorzystaniu materiału zgromadzonego w wyniku postępowania prowadzonego przez RIO, - art. 220 § 2 k.p.a. poprzez żądanie poświadczenia faktów wskazanych w oświadczeniach strony bez wskazania normy prawnej na jakim oparto takie żądanie. II. Naruszenie prawa materialnego, tj: - art. 90 ust. 3d w związku z art. 5 ust. 7 u.s.o., w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym kontrolą - przejawiające się niewyjaśnieniem istoty pojęć wychowania, kształcenia i opieki oraz sztucznym rozdzieleniu działalności przedszkola na proces wychowawczo-dydaktyczny i zadania organu prowadzącego oraz nadinterpretację ww. przepisu, poprzez stwierdzenie, że organ prowadzący przedszkole z własnych środków powinien finansować zadania wynikające z art. 5 ust. 7 u.s.o., nie może finansować wydatków zakupowych z dotacji powyżej kwoty [...] zł,  - błędną interpretację poprzez niezgodne z treścią przepisu kwestionowanie możliwości dokonania wydatków na zadania organu prowadzącego określone w art. 5 ust. 7 u.s.o., podczas gdy z brzmienia tego przepisu wprost wynika, że dotacja może być wykorzystana miedzy innymi na zadania organu prowadzącego określone w art. 5 ust. 7 u.s.o., - błędną interpretację art. 5 ust. 7 u.s.o. poprzez przyjęcie, że wydatki na zadania organu prowadzącego określone w tej normie nie są wydatkami bieżącymi związanymi z bieżącą działalnością Przedszkola, - błędną interpretację art. 83a ust. 1 u.s.o. poprzez przyjęcie, że prowadzenie przedszkola na podstawie wpisu do ewidencji placówek oświatowych jest prowadzeniem działalności gospodarczej i przez to błędne uznanie, że wynagrodzenie wraz ze składkami dla osoby zatrudnionej w przedszkolu i wykonującej rzeczywiście na rzecz przedszkola zadania między innymi konserwatora oraz zaopatrzeniowca nie jest wykonywaniem zadań na rzecz przedszkola oraz w konsekwencji błędne uznanie takiej osoby jako współpracownika w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w absolutnym oderwaniu od brzmienia ustawy o systemie oświaty, - art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze. zm. – dalej zwanej: "u.f.p.") - poprzez niewłaściwe zastosowanie, - art. 252 u.f.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła szeroką argumentację na poparcie stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę uznał, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego skarga okazała się uzasadniona. Zdaniem Sądu na uzasadnienie bowiem zasługują zarzuty naruszenia przepisów postępowania polegającego na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia sprawy, jakkolwiek zarzuty te są zdaniem Sądu nie zawsze usprawiedliwione wskazanymi przez Stronę okolicznościami. Po pierwsze wskazać bowiem należy, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał się na kontrolę przeprowadzoną u Skarżącej w dniach od 26 listopada 2013 r. do 28 listopada 2013 r. przez Inspektora ds. kontroli zarządczej Urzędu Miasta [...] oraz jej ustalenia, Strona zaś kwestionowała istnienie podstawy prawnej do przeprowadzenia tej kontroli. Tymczasem Sąd zauważa, iż w aktach sprawy brakuje jakichkolwiek materiałów dotyczących wskazanej kontroli. Akta sprawy organu I instancji rozpoczynają się bowiem pismem zawiadamiającym Stronę o zamiarze wszczęcia kontroli z dnia 25 czerwca 2014 r. (k. 3 akt I instancji), a zatem kontroli innej, późniejszej niż ta o której mowa wyżej, trwającej od 26 listopada 2013 r. do 28 listopada 2013 r., na którą powołuje się organ. Jak potwierdza dokładna analiza akt przedłożonych Sądowi, brak w nich jakichkolwiek materiałów dotyczących kontroli przeprowadzonej w dniach od 26 listopada 2013 r. do 28 listopada 2013 r włącznie z protokołem z tej kontroli. Za to np. dwukrotnie (tj. w aktach organu I jak i II instancji) umieszczono protokół z dnia 25 lipca 2014 r. z kontroli przeprowadzonej w dniach 21-22 lipca 2014 r. (k. 40 akt I instancji oraz w formie kserokopii bez numeru pomiędzy kartą 8 a kartą 9 akt postępowania odwoławczego), dwukrotnie też znalazło się w aktach sprawy wystąpienie pokontrolne z dnia 8 września 2014 (k. 10 akt organu odwoławczego, oraz k. 42 akt I instancji). Wskazany brak jakichkolwiek dokumentów pochodzących z kontroli przeprowadzonej u Skarżącej w dniach od 26 listopada 2013 r. do 28 listopada 2013 r. przez Inspektora ds. kontroli zarządczej Urzędu Miasta [...], w tym protokołu ze wskazanej kontroli, po pierwsze nie pozwala zdaniem Sądu na powoływanie się przez organ na ustalenia poczynione w ramach tej kontroli, po drugie wyklucza jakąkolwiek możliwość kontroli prawidłowości tych ustaleń przez Sąd. Sąd zauważa dodatkowo, że organ odwoławczy wyjaśnił w odpowiedzi na zarzuty Strony co do braku podstaw prawnych do przeprowadzenia kontroli, iż istniała podstawa do przeprowadzenia kontroli w dniach 21-24 lipca 2014 r., w postaci zapisów uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] r. Z poglądem powyższym Sąd się w pełni zgadza. Zarazem jednak zauważa, że skoro organ powołuje się również na wyniki kontroli przeprowadzonej od dnia 26 listopada 2013 r. do 28 listopada 2013 r. to winien odnieść się do zarzutów Strony co do podstaw do przeprowadzenia również tej kontroli. Uchwała z dnia [...] r. niewątpliwie podstawą taką być nie mogła, albowiem w listopadzie 2013 r. jeszcze nie obowiązywała. Wskazać należy też, że co prawda Strona nie miała prawa do odmowy przedstawienia dokumentów potwierdzających poniesienie wydatków, w ramach kontroli przeprowadzonej w dniach 21-24 lipca 2014 r., zaś Sąd w pełni podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, że ciężar dowodu w sprawie prawidłowości wykorzystania dotacji spoczywa na Stronie, która jest beneficjentem takiej pomocy. Jednakże zauważyć należy, że w trakcie później wszczętego postępowania administracyjnego Strona istotnie nie została wezwana do przedłożenia jakichkolwiek dokumentów, na etapie zaś postępowania odwoławczego (o czym później), poprzez brak informacji o możliwości końcowego wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonych materiałów, możliwości przedłożenia dowodów w istocie ją pozbawiono. Po drugie podkreślić trzeba, że organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji, zmienił stanowisko co do wysokości kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości za lata 2012-2013, uznając, w przeciwieństwie do organu I instancji, że dotacja taka przysługiwała Stronie co do zasady za miesiące wakacyjne lipiec-sierpień, kiedy przedszkole było nieczynne. Sąd zauważa w tym miejscu, że organ odwoławczy, przyznając co do zasady prawo Strony do dotacji za okres wakacji, uznał za zasadne orzec o zwrocie dotacji pobranej na konkretne dzieci, które w miesiącach wakacyjnych uczęszczały do innych przedszkoli. Tymczasem w aktach sprawy co prawda istnieją materiały potwierdzające, iż sześcioro dzieci w roku 2012 było zgłoszone w miesiącach wakacyjnych do Przedszkola [...] (karty zgłoszeń: [...] – stanowiące załącznik do k. 61 akt I instancji), jednak w tychże aktach brak dowodów na to, że w wakacje roku 2013 pięcioro dzieci wskazanych w decyzji organu odwoławczego, uczęszczało do innych przedszkoli. Po trzecie, o czym już wspomniano, zauważyć należy, że pomimo iż, jak wynika z akt sprawy, w postępowaniu odwoławczym został zgromadzony obszerny materiał dowodowy, to przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy nie zawiadomił Strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie całości zgromadzonego materiału. Strona tymczasem zarzuciła, iż poprzez brak zawiadomienia jej o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego przez organ odwoławczy materiału dowodowego, został naruszony art. 6 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 10 k.p.a. Strona wskazała, iż brak tej czynności pozbawił ją możliwości uzupełnienia materiału dowodowego, jak również złożenia stosownych i niezbędnych wyjaśnień. Wyjaśniła, iż mogłaby zwrócić organowi uwagę choćby na korektę rozliczenia dotacji, na zakres czynności osoby współpracującej, na listę dzieci zgłaszaną do dotacji wraz z wykazywanymi tam nr PESEL, a wreszcie wskazać, że RIO wprost wskazywało, iż Skarżąca miała nadwyżkę wydatków bieżących nad kwotą otrzymanej dotacji. Skarżąca mogłaby również złożyć do akt sprawy faktury obejmujące "wsad do kotła" pokrywane środkami od rodziców, wykazując w ten sposób, że dzienny koszt "wsadu do kotła" przekraczał [...] złotych i wynosił średnio około [...] złotych, co w sposób oczywisty dowodziłoby, że nie nastąpiło podwójne pokrycie danego wydatku. Nadto nie wiedząc, jakie dokumenty udostępnione zostaną przez Regionalną Izbę Obrachunkową, Skarżąca nie miała wiedzy o jakie dowody należy uzupełniać materiał dowodowy dla wykazania, że dotacja wydatkowana została w sposób należyty, a liczba dzieci zgłaszana była w sposób prawidłowy, zgodnie z ustaleniami poczynionymi z poprzednimi władzami Gminy Miasta [...]. Sąd oceniając podniesiony zarzut musi zgodzić się, że art. 10 § 1 k.p.a. gwarantuje stronie prawo wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do całości materiału dowodowego. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań. Tymczasem w aktach sprawy brak dowodu, że organ odwoławczy, po zgromadzeniu całości materiału będącego podstawą wydania decyzji, pouczył Stronę o przysługującym jej prawie. Uzasadnia to wniosek, że organ odwoławczy naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 k.p.a. Sąd zgadza się ze Stroną, że nie można uznać, iż wypełnienie powyższego obowiązku, nastąpiło przez doręczenie Stronie znajdującego się w aktach sprawy zawiadomienia z dnia 11 sierpnia 2016 roku o nowym terminie załatwienia sprawy i dostępności akt w dniach od 29 sierpnia do 2 września 2016 r. Rzeczywiście z treści powyższego zawiadomienia nie wynika, że organ zebrał już cały materiał w sprawie, a wręcz na odwrót, że istnieje potrzeba zwrócenia się do Regionalnej Izby Obrachunkowej w Sz. o dokumenty znajdujące się w posiadaniu tego organu, co jest przyczyną przedłużenia postępowania. W pełni zgodzić należy się z przywołanym przez Stronę wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 862/08, wskazującym, że zawarte w treści art. 10 § 1 k.p.a. sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o ten moment postępowania, w którym organ administracji, po zakończeniu postępowania dowodowego, przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia. Trafnie zatem wskazuje Strona, że mogła domniemywać, iż po otrzymaniu tychże dokumentów przez organ odwoławczy, organ ten zawiadomi o tym Stronę i umożliwi jej zapoznanie się z całym zgromadzonym materiałem dowodowym, a także umożliwi jej ewentualne uzupełnienie tegoż, po zapoznaniu się z istniejącym materiałem. Zawarta zatem w piśmie z dnia 11 sierpnia 2016 r informacja dla Strony iż "z prawa wglądu do akt" będzie mogła skorzystać w dniach od 29.08 do 2.09.2016 r. nie mogła być traktowana przez Stronę jako informacja o możliwości końcowego zapoznania i wypowiedzenia się co do całości zebranego materiału, a jedynie jako zapewnienie realizacji prawa Strony do czynnego udziału w postępowaniu poprzez wgląd do akt sprawy "w każdym stadium postępowania". Niezależnie od powyższego z akt sprawy w ogóle nie sposób ustalić kiedy organ odwoławczy zakończył zbieranie dowodów w sprawie oraz czy po dacie 11 sierpnia 2016 r. do organu wpłynęły dokumenty z RIO. Sąd zauważa, że powyższe pismo z dnia 11 sierpnia 2016 r. znajduje się na karcie nr 25 akt organu odwoławczego. Niewątpliwie po tej dacie organ gromadził dalsze dowody w sprawie, o czym świadczy, iż w aktach znajdują się kolejne dowody w postaci dokumentów, oznaczone do numeru [...]. Jednak w dalszej części akt sprawy nie ma żadnego dowodu potwierdzającego, że po 11 sierpnia 2016 r. jakieś dokumenty z RIO do organu odwoławczego wpłynęły (np. pismo przewodnie czy też dokumenty poświadczone za zgodność bądź w jakikolwiek inny sposób oznaczone przez pracowników RIO). Od karty nr 28 w aktach odwoławczych znajdują się co prawda zestawienia wydatków, które zgodnie z nagłówkami na zestawieniach zostały zakwestionowane przez RIO, bądź wyliczenia, ale są one podpisane wyłącznie nazwiskiem Przewodniczącej składu orzekającego SKO, bądź też zawierają podpis nieczytelny (k. 28-54), co może sugerować fakt ich sporządzenia w Kolegium. Co do zasady jednak nie wiadomo kto, na jakiej podstawie i kiedy wskazane dokumenty sporządził, a nadto (o ile nie sporządzono ich w Kolegium) w jaki sposób organ odwoławczy wszedł w ich posiadanie. Co jednak najistotniejsze okoliczności sprawy wskazują, że wskutek braku końcowego zawiadomienia i wobec wcześniejszego pouczenia z dnia 11 sierpnia 2016 r., że dowody w sprawie będą jeszcze gromadzone, do tych dokumentów Strona nie mogła się odnieść przed wydaniem decyzji. Zauważyć nadto należy, iż z akt sprawy wynika, że w dacie 11 sierpnia 2016 r., tj. w dniu w którym toczyło się postępowania odwoławcze i w którym wystosowano do Strony pismo informujące o nowym terminie załatwienia sprawy oraz potrzebie uzyskania dokumentów z RIO, do RIO o przekazanie dokumentów zwrócił się nie organ odwoławczy który prowadził postępowanie, lecz organ I instancji, (k. 24 akt postępowania odwoławczego). Dodatkowo w aktach sprawy znajduje się pismo RIO kierowane do organu odwoławczego (k. 19), ale pochodzące z dnia 22 lipca 2016 r. tj. sprzed sporządzenia pisma z dnia 11 sierpnia 2016 r., z którego wynika, iż przekazano za nim część dokumentów do potrzeb postępowania odwoławczego. Również z pisma z dnia 22 lipca 2016 r. wynika, że zostało one sporządzone w odpowiedzi na pismo organu I instancji, nie zaś organu odwoławczego. Można z tego wywodzić, że w trakcie postępowania odwoławczego, w istocie postępowanie dowodowe w sprawie prowadził organ I instancji. Co prawda zgodnie z art. 136 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynikało, iż organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jednak akt sprawy nie wynika, aby organ odwoławczy postępowanie takie organowi I instancji zlecił. Zwrócić należy uwagę, że w postępowaniu administracyjnym zgodnie z art. 14 k.p.a. obowiązuje zasada pisemności i zlecenie takie winno mieć formę pisemną. Takie postępowanie zdaniem Sądu naruszało zasadę dwuinstancyjności wynikającą z art. 15 k.p.a. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu w sprawie została też naruszona zasada dwuinstancyjności poprzez to, iż na etapie postępowania odwoławczego zgromadzono znaczną część materiału dowodowego, który winien lec u podstaw wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, obszernością niemal dorównujący materiałowi zgromadzonemu w I instancji. Otóż do istoty zasady dwuinstancyjności postępowania należy nakaz dwukrotnego rozpatrywania sprawy, rozumiany jako konieczność dwukrotnego rozważenia materiału dowodowego, najpierw przez organ I instancji, a następnie przez organ odwoławczy. Zasadą jest zatem skoncentrowanie postępowania dowodowego w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego. Organ II instancji jest uprawniony wyłącznie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego – stwierdzenie przez organ odwoławczy konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części stanowi przesłankę do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (zob. np. tezę drugą wyroku NSA z 10 marca 1995 r., SA/Wr 1699/94, LEX nr 26588; wyrok NSA z 27 września 1995 r., III SA 57/95, LEX nr 26980; wyrok NSA z 22 kwietnia 1997 r., I SA/Ka 6/96, LEX nr 29795; wyrok NSA z 20 maja 1998 r., IV SA 2058/97, LEX nr 43276; wyrok NSA z 25 czerwca 1998 r., IV SA 1409/96, LEX nr 43238; wyrok NSA z 14 października 1999 r., IV SA 1313/98, LEX nr 48725; wyrok NSA z 3 grudnia 1999 r., IV SA 2393/98, LEX nr 48673). W niniejszej sprawie powyższe wymogi nie zostały spełnione. Nie sposób bowiem uznać, że przeprowadzone przed organem odwoławczym postępowanie, choćby z uwagi na jego obszerność, miało charakter wyłącznie uzupełniający. W efekcie zamiast uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, na etapie postępowania odwoławczego, zgromadzono znaczną część dowodów, które winny stać się podstawą wydania decyzji pierwszoinstancyjnej i być rozpatrzone także przez organ I instancji. Sąd zarazem wskazuje, iż część zarzutów Strony, dotyczących naruszenia przepisów postępowania należy uznać co do zasady za nietrafne. Przede wszystkim nietrafne są zarzuty co do nieodniesienia się przez Kolegium do zakwestionowania wydatków na usługi księgowe i zakup płyt chodnikowych – organy bowiem takich wydatków w niniejszym postępowania nie kwestionowały. Nietrafne były też zarzuty dotyczące braku możliwości wykorzystania materiałów zgromadzonych w ramach innych procedur, w tym kontroli przeprowadzonych przez inne organy. Zgodnie bowiem z art. 75. § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Prawidłowo włączone do akt postępowania dokumenty (w tym protokoły kontroli) mogą stanowić dowód w sprawie, o ile w myśl art. 81 k.p.a. strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Jednak, jak już wskazano, w niniejszej sprawie na etapie postępowania odwoławczego, przed wydaniem decyzji, Strona takiej możliwości została pozbawiona. Pozbawiło ją to również, zdaniem Sądu, możliwości zgłoszenia własnych dowodów, a także wypowiedzenia się choćby co do np. wiarygodności dowodów zgromadzonych w postępowaniu odwoławczym. Powyższe zdaniem Sądu bez wątpienia mogło mieć wpływ na wynik postępowania. W efekcie przyjąć należy, że w sprawie doszło do naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 6,7 i 8 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak działania w sposób budzący zaufanie do organów, a także art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie Strony przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, co w efekcie skutkowało naruszeniem również art. 81 k.p.a. poprzez uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione, pomimo iż Strona nie miała możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych w postępowaniu odwoławczym dowodów, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Na uznanie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. i wynikającej z niego zasady dwuinstancyjności postępowania. Wobec stwierdzonych nieprawidłowości Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję. Zarazem Sąd wskazuje, iż z uwagi na uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania, w tym związanych z kwestiami dowodowymi, przedwczesne byłoby rozważanie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przytoczoną powyżej ocenę prawną i zapewni przeprowadzenie postępowania dowodowego zgodnego z regułami k.p.a., doprowadzając do zgromadzenia w sprawie niezbędnego dla jej rozstrzygnięcia wyczerpującego materiału dowodowego, z zachowaniem przy tym pełni praw Strony postępowania administracyjnego. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Na zasądzone koszty postępowania sądowego w kwocie [...] zł składają się: uiszczony wpis od skargi w wysokości [...] zł, oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł.