I SA/Sz 120/12

Dnia 26 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia części zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2007 r. z odsetkami, za 2009 r. z odsetkami oraz odmowy umorzenia odsetek za X, XI 2008 r., II-XI 2009 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący B. S. pismem z dnia [...] r. wniósł skargę na wyżej wskazaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. o Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia części zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2007 r. z odsetkami, 2009 r. z odsetkami oraz odmowy umorzenia odsetek za X, XI 2008 r., II-XI 2009 r. Ww. skarga zawiera również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawiając w tym zakresie żadnego uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej zasady ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. W świetle wyżej powołanych przepisów wskazać należy, że – po pierwsze – wstrzymaniu podlegają tylko takie akty i czynności organów podatkowych, które posiadają przymiot wykonalności, po drugie zaś – może ono wywodzić się jedynie z wniosku skarżącego, który obowiązany jest wykazać w nim zaistnienie jednej z dwóch przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszym postępowaniu strona wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie umorzenia części zaległości podatkowych. Należy wskazać, że orzeczenie to jako takie nie podlega wykonaniu – czy to dobrowolnie przez stronę, czy też w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 513/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z istoty zaś ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym wynika, że przedmiotem wniosku o ochronę tymczasową może być jedynie akt podlegający wykonaniu w chwili orzekania o wstrzymaniu jego wykonania (por. też postanowienie NSA z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FZ 278/2009). Dlatego zachodzi podstawa do uznania,, że decyzja w sprawie umorzenia zaległości podatkowych, jako nienadająca się do wykonania, nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Już zatem z tego powodu wniosek skarżącego w niniejszej sprawie jest niezasadny. Niezależnie od powyższej przyczyny odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, samoistną podstawę uniemożliwiającą uwzględnienie przedmiotowego wniosku skarżącego stanowi w niniejszym przypadku zaniechanie jego uzasadnienia, a więc niewykazanie zaistnienia okoliczności wymaganych art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym zakresie Sąd nie działa z urzędu, na obecnym bowiem etapie postępowania takie działanie oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu. Tymczasem badanie legalności przedmiotowej decyzji może nastąpić dopiero we właściwym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, kończącego się wydaniem przez Sąd wyroku po zamknięciu rozprawy (art. 133 § 1 in principio p.p.s.a.). Tym samym w niniejszym postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie był uprawniony do poszukiwania okoliczności uzasadniających złożony przez stronę wniosek (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" z 2009 r., nr 2, poz. 22). W tym stanie rzeczy, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 61 § 5 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.