I SA/Sz 1231/13

Dnia 2 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpatrzeniu w dniu 2 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika wyznaczonego z urzędu adwokata J. Z. – L. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi H. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności zobowiązania w podatku od spadków i darowizn p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. H. P. – zwany dalej: "Skarżącym" w piśmie z dnia 4 października 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 7 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności zobowiązania w podatku od spadków i darowizn. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r. Sąd odrzucił skargę. Skarżący w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej tj. w dniu 4 grudnia 2013 r. złożył na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata (ewentualnie doradcy podatkowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 20 stycznia 2014 r. przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w Szczecinie, jako pełnomocnika z urzędu wyznaczyła adwokata J. Z. - L. W piśmie z dnia 24 marca 2014 r. adwokat J. Z. – L. złożyła wniosek o przyznanie od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za sporządzenie opinii prawnych (z dnia 24 marca 2014 r.) "w przedmiocie zasadności wnoszenia skargi kasacyjnej od postanowienia WSA w Szczecinie z dnia 08.11.2013 r.". Do wniosku pełnomocnik załączył, także odpis opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniosek pełnomocnika nie zawiera oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone przez H. P. w całości lub części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Wniosek pełnomocnika nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów zasady te reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) – dalej: "rozporządzenie", które w § 19 (rozdział 6) stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik niewątpliwie podjął czynności, których efektem było sporządzenie przez niego opinii prawnej z dnia 24 marca 2014 r., nie mniej należy zwrócić uwagę na treść przepisu § 20 rozporządzenia, zgodnie z którym wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Przepis § 20 rozporządzenia nie pozostawia wątpliwości, że wspomniane oświadczenie powinno być wyraźnie sformułowanie we wniosku adwokata o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy udzielonej stronie postępowania z urzędu. Samo żądanie w tym zakresie, bez stosownego oświadczenia, nie jest wystarczające. Brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w przepisie § 20 rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006r., II FSK 862/05, LEX 242945, postanowienie NSA z dnia 18 października 2005 r., II FZ 625/05, niepubl., postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ390/08). W związku z powyższym, na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 1 pkt 3 i § 20 rozporządzenia, postanowiono jak w sentencji.