I SA/Sz 1296/16

Dnia 10 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na uchwałę Nr [...] Rady Miasta z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta [...]oraz sposobu ich pobierania p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Rada Miasta [...] (dalej: "Rada") w dniu 25 czerwca 2012 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta [...] oraz sposobu ich pobierania. [...] (dalej: "Skarżący"), pismem z dnia 19 września 2016 r. wezwał Radę do usunięcia naruszenia prawa poprzez unieważnienie w całości opisanej powyżej uchwały Nr [...]. Wezwanie Skarżącego wpłynęło do Rady w dniu 26 września 2016 r. (data z prezentaty). Rada nie udzieliła Skarżącemu odpowiedzi na to wezwanie. W dniu 24 listopada 2016 r., reprezentujący Skarżącego pełnomocnik złożył w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] (dalej: "Sąd") pismo z dnia 28 października 2016 r., stanowiące skargę na ww. uchwałę. Jednocześnie, w związku z wniesioną skargą, w kasie Sądu uiszczono kwotę [...] zł tytułem wpisu sądowego. W dniu 29 listopada 2016 r., z uwagi na regulację zawartą w art. 54 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), Sąd przesłał tę skargę Radzie w celu sporządzenia przez organ odpowiedzi na skargę i nadesłania jej Sądowi wraz z aktami sprawy. Rada odebrała skargę w dniu 30 listopada 2016 r. W dniu 29 grudnia 2016 r., działający w imieniu Rady pełnomocnik przesłał Sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w której wniósł o odrzucenie skargi, a ewentualnie o jej oddalenie, i przedstawił argumentację na poparcie swojego stanowiska. Pismem z dnia 13 grudnia 2016 r. (nadanym w dniu 14 grudnia 2016 r. w urzędzie pocztowym) pełnomocnik Skarżącego złożył oświadczenie o cofnięciu skargi z uwagi na wniesienie jej po terminie. W związku z tym wniósł również o zwrot uiszczonego wpisu od skargi w całości na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że każda skarga wpływająca do sądu administracyjnego podlega w pierwszej kolejności badaniu pod względem zachowania wymogów formalnych, jak również terminu do jej złożenia. Dopiero stwierdzenie, że skarga została wniesiona w ustawowym terminie oraz, że czyni zadość warunkom określonym właściwymi przepisami, pozwala na rozpatrywanie innych wniosków związanych z dalszym biegiem postępowania zainicjowanego skargą. Mając na uwadze przyczynę cofnięcia skargi, a mianowicie, wniesienie skargi po ustawowym terminie, zaistniała podstawa odrzucenia skargi, nie można bowiem było uwzględnić cofnięcia skargi przez Skarżącego w sytuacji złożenia jej po terminie. Na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.), każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem, o jakim mowa wyżej, warunkuje możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały. W myśl bowiem art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 p.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu, wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania. Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wskazanym przypadku, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II OPS 2/07 (ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60) przyjął, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Uchwała ta ma zastosowanie w niniejszej sprawie, albowiem rozstrzyga ona kwestie związane z terminem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy. Co więcej, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, jest związany treścią tej uchwały, zgodnie z treścią art. 269 § 1 p.p.s.a. Jak już wskazano wyżej, stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Jeżeli natomiast organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, to termin do wniesienia skargi wynosi sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zasadniczą kwestią jest wyjaśnienie relacji między dwoma terminami, o których mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Z analizy tego przepisu wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przed upływem tego terminu należy wnieść skargę. Wskazać jednocześnie należy, że zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego lub za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej, sąd ten lub organ powinien przekazać sprawę właściwemu organowi, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje data nadania skargi przez sąd (lub organ) pod adres właściwego organu (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, LEX nr 505351). W rozpoznawanej sprawie Skarżący w dniu 26 września 2016 r. wniósł do Rady wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzez (cyt.)"stwierdzenie unieważnienie w całości (stwierdzenie nieważności, a ewentualnie uchylenie w całości) uchwały nr [...]". Organ nie udzielił na to wezwanie żadnej odpowiedzi. Uznać zatem należało, że ostatecznym terminem do złożenia skargi do sądu administracyjnego był dzień 25 listopada 2016 r. Skarżący złożył skargę w dniu 24 listopada 2016 r., jednakże wbrew ww. przepisom wniósł ją bezpośrednio do Sądu, podczas gdy należało ją złożyć za pośrednictwem Rady. Sąd przekazał tę skargę Radzie w dniu 29 listopada 2016 r., co oznacza, że jej złożenie nastąpiło z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił odrzucić skargę (pkt 1 sentencji). Natomiast, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od tej skargi (pkt 2 sentencji).