I SA/Sz 139/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Protokolant starszy inspektor sądowy Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lipca 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2017 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej A. S. kwotę [...]([...] złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...]. nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2019.900 j.t.ze zm.; dalej: "O.p."), art. 6c ust. 2, art. 6h, art. 6j ust. 3a, art. 6m ustawy z dnia [...] r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2018.1454 j.t. ze zm.; dalej: "u.c.p.g."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze - po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Burmistrza Miasta D. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od stycznia do grudnia 2017 r. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego i z akt sprawy wynika, że Burmistrz Miasta D. ww. decyzją z [...] r. r. określił A. S. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca"), właścicielce nieruchomości położonej w D. przy ul. [...], wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od stycznia do grudnia 2017 r. w kwocie [...]zł miesięcznie. Organ zastosował metodę, według której, w przypadku nieruchomości takich jak: hotele, pensjonaty, domy opieki, internaty oraz inne o podobnej funkcji opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zużytej wody za rok poprzedni z danej nieruchomości oraz stawki opłaty. Strona nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem w złożonym odwołaniu wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji. Decyzji tej zarzuciła naruszenie art. 6j ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w związku z § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej D. poprzez przyjęcie, że uchwała może dotyczyć obiektu Strony, tj. [...], bowiem obiekt ten nie jest hotelem, pensjonatem, domem opieki, internatem oraz innym o podobnej funkcji. W obiekcie tym nie są, jak uznaje Strona, świadczone usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy z dnia [...] r. o usługach turystycznych lecz usługi medyczne zgodnie z ustawą z dnia [...] r. o działalności leczniczej, w formie całodobowego zakładu rehabilitacji leczniczej. Zaskarżoną do tutejszego Sądu ww. decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Uzasadniając podjęte w sprawie rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że wszyscy właściciele nieruchomości zamieszkałych lub zamieszkałych sezonowo są obligatoryjnie objęci systemem gospodarowania odpadami Komunalnymi (art. 3 ust. 2 pkt 3 u.p.c.g. ). Opłata ta ma odzwierciedlać koszty zagospodarowania odpadów od momentu ich odebrania aż do ostatecznego ich przetworzenia w regionalnej instalacji przetwarzania odpadów komunalnych). Jak dalej wskazał organ II instancji, zgodnie z art. 6c ust. 1 u.c.p.g., gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy zaś na podstawie ust. 2 tego artykułu, rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, objąć systemem odbierania odpadów komunalnych właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Uchwała ta dotyczy przede wszystkim tych właścicieli nieruchomości niezamieszkałych przez mieszkańców, na których jest prowadzony określony rodzaj działalności (art. 6c ust. 3). Organ wyjaśnił, że przyjęty sposób ustalania wysokości opłaty opiera się na systemie składania deklaracji przez właścicieli nieruchomości na których powstają odpady (art. 6m), w której zobowiązany do złożenia tej deklaracji samodzielnie dokonuje obliczenia wysokości opłaty. System ten, powoduje że złożenie poprawnej deklaracji nie wymaga wydawania decyzji administracyjnych o wysokości tej opłaty. W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody(uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w D. z dnia [...] r. i ustalania stawek tych opłat oraz ustalenia opłaty za pojemnik o określonej pojemności). Tylko w tych przypadkach wójt jest uprawniony do określenia wysokości opłaty w drodze decyzji za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na terenie nieruchomości, gdzie nikt nie mieszka albo mieszka sporadycznie, a powstają odpady komunalne, stawka opłaty zależna jest od ilości zebranych odpadów, wyrażonej w pojemnikach o określonej pojemności, (art. 6j ust. 3b u.p.c.g). W myśl dotychczasowego orzecznictwa sądowo-administracyjnego, skoro właściciel nieruchomości ma obowiązek złożyć deklarację o wysokości opłaty na podstawie art. 6m ust. 1 u.p.c.g. lub na podstawie art. 6m ust. 2 tej ustawy, a takiej deklaracji nie złożył, skutkuje to decyzyjnym określeniem wysokości opłaty na podstawie art. 6o, to oznacza, że decyzja zastępuje tę deklarację, której nie złożono. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę, że zgodnie z art.6q u.p.c.g., w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosowane są przepisy O.p., zaś decyzja określająca opłatę stanowi decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 O.p. Organ odwoławczy wskazał dalej, iż właścicielem nieruchomości zlokalizowanej w D. przy ul. [...], która należy do nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, jest Strona. Na terenie tej nieruchomości Strona prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna pod firmą [...] P. (księga rejestrowa rpwdl stan na [...] r.), który działa jako zakład leczniczy. Z wymienionych dokumentów wynika, że działalność ta dotyczy świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne w zakresie rehabilitacji leczniczej prowadzonych w stacjonarnych, całodobowych obiektach krótkotrwałego zakwaterowania (kod PKD takiej działalności: 86 - opieka zdrowotna, świadczenia zdrowotne w zakresie rehabilitacji leczniczej). Jak dalej wskazał organ odwoławczy, z akt sprawy wynika, że Strona, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na terenie przedmiotowej nieruchomości, prowadzi też [...] "A.- T.", oferując na stronie internetowej również wczasy, kolonie i obozy młodzieżowe, aktywne wakacje, zielone szkoły i przedszkola, szkolenia oraz wynajem domków letniskowych, gdyż Ośrodek składa się z 5 budynków i posiada 400 miejsc noclegowych w pokojach 2-, 3-, i 4-osobowych oraz bogate zaplecze. Mając na uwadze ww. okoliczności organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca zgodnie z art. 6j ust 3 u.p.c.g. jako podstawowy sposób ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, przyjął iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalonej przez radę gminy za pojemnik o określonej pojemności (podstawa: art. 6k ust. 1 pkt 2 wskazanej wyżej ustawy). Jak przyjął organ odwoławczy - w zaskarżonej decyzji, taką metodę organ I instancji zastosował do naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w D.. Jako dowód w tym zakresie organ ten wskazał, że w aktach sprawy znajduje się raport jednostki odbierającej odpady z nieruchomości przy ul. [...] w D., zawierający roczne zestawienie pojemników z odpadami odbieranymi w [...]. z tej nieruchomości, który to wykaz stanowił dla organu I instancji podstawę określenia Stronie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w rozpoznawanej sprawie. Reasumując Kolegium zauważyło, iż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter ekwiwalentnego świadczenia obowiązkowego, które obowiązkowo należy uiszczać dopóty, dopóki spełnia się ustawowe przesłanki, precyzowane w odpowiednich uchwałach będących aktami prawa miejscowego. Obliczeń wysokości przedmiotowej opłaty organ oparł na faktycznej ilości odebranych odpadów z przedmiotowej nieruchomości w 2017r., której właścicielem jest Strona. Znajdujące się w aktach niniejszej sprawy zestawienie ilości pojemników na odpady odebranych z tej nieruchomości, sporządzone zostały przez jednostkę odbierającą te pojemniki, i stanowi to podstawowy dowód w niniejszej sprawie. Określając wysokość zobowiązania pieniężnego organ oparł na rzeczywistej ilości odebranych odpadów w 2017 r. z nieruchomości na której prowadzona jest działalność gospodarcza. Strona zaskarżyła decyzję organu odwoławczego skargą wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz o zasadzenie zwrot kosztów postepowania wraz z ewentualnymi kosztami zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła: 1) błąd w ustaleniach faktycznych, który doprowadził Burmistrza Miasta D. do ustalenia, że na terenie nieruchomości Skarżącej zlokalizowanej w D. przy ul. [...] świadczone są usługi hotelowe, gdy w rzeczywistości Skarżąca świadczy na nich usługi rehabilitacyjne poprzez stacjonarny zakład rehabilitacji leczniczej; 2) błąd w ustaleniach faktycznych, który doprowadził do wniosku SKO, że decyzja Burmistrza miasta D. została wyssana na podstawie zestawienia faktycznie odebranych odpadów, gdy w decyzji Burmistrz jasno wskazuje, że decyzje oparł na ilości zużytej wody w obiekcie za 2016 r.; 3) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6j ust. 3a u.p.c.g. w zw. z § 1 ust. 2 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej D. poprzez przyjęcie, że uchwała może dotyczyć obiektu Skarżącej, tj. [...] P. , podczas gdy obiekt ten nie jest: hotelem, pensjonatem, domem opieki, internatem oraz innym o podobnej funkcji, nie jest to również obiekt, w którym są świadczone usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy z dnia 9 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych, obecnie w obiekcie Skarżącej świadczone są usługi rehabilitacyjne zgodnie z ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej w formie całodobowego zakładu rehabilitacji leczniczej; 4) błąd logiczny decyzji SKO, w rzeczywistości Kolegium przyznało rację Skarżącej w sposób dorozumiany wskazując, że Burmistrz powinien odbierać odpady z nieruchomości Skarżącej na podstawie zadeklarowanych pojemników, ewentualnie korygując ją potem decyzją, gdyby faktycznie odebrano więcej pojemników z obiektu Skarżącej niż zadeklarowane, jednocześnie organ odwoławczy utrzymał decyzję Burmistrza w mocy, z uzasadnienia wynika, że SKO powinno uchylić i zmienić decyzję Burmistrza oraz orzec zgodnie z żądaniem Skarżącej albo przekazać ją do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca przedstawiła argumenty na ich poparcie. Ponadto Skarżąca załączyła do skargi protokół z czynności sporządzony z naczelnikiem urzędu skarbowego w sprawie odliczeń podatku VAT, z którego wynika, że w 2016 r. świadczyła ona głównie usługi rehabilitacyjne (zwolnione z VAT), tylko 6,25 % świadczonych przez Skarżącą usług stanowiły usługi objęte podatkiem. Protokół ten dotyczy całej działalności Skarżącej, w tym sprzedaży imprez turystycznych w innych obiektach, z którymi współpracuje. Na rozprawie w dniu [...] r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") dopuścił dowód z ww. dokumentu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uznał, że skarga w rozpoznawanej sprawie jest zasadna. W rozpatrywanej skardze Skarżąca podniósł zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego (błąd w ustaleniach faktycznych oraz błąd logiczny organu odwoławczego ) i materialnego. Gdy w skardze zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w pierwszej kolejności – co do zasady - rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organy w wydanych decyzjach jest prawidłowy i ustalony został w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez te organy przepis prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć prawidłowość zastosowania przez organy przepisów postępowania. Sąd wskazuje, zatem że zgodnie z art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (zasada zaufania). Kolejną zasadą, która powinna znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji jest zasada przekonywania, o której mowa w art. 124 O.p. Zgodnie z nią organ podatkowy winien wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Zgodnie z kolei z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd podkreśla przy tym, że utrzymanie w mocy decyzji nie oznacza, jak pozornie wskazuje art. 233 § 1 pkt 1 O.p., iż organ odwoławczy nie musi przeprowadzić postępowania odwoławczego polegającego na zbadaniu sprawy i podjęciu ponownego rozstrzygnięcia. Utrzymanie decyzji w mocy oznacza, że treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego, choć tożsama z rozstrzygnięciem organu I instancji, stanowi wynik przeprowadzonego samodzielnie przez organ wyższego stopnia postępowania. Przepis art. 127 O.p. statuuje bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania sprawa będzie w jej całokształcie ponownie przedmiotem postępowania przed organem II instancji. Rodzi to w konsekwencji obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Dwuinstancyjność oznacza zatem, że każda sprawa powinna być rozstrzygnięta dwukrotnie, a zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu. (por. T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Dwuinstancyjność postępowania oznacza, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie. Jeżeli zaś sąd stwierdza naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, to nie może uznać tej okoliczności za nieistotną (por. wyrok NSA z dnia 30 marca 2004 r., FSK 169/04). Jednocześnie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania i rozstrzygnięcia nie może się ograniczyć do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, obejmującej jedynie niektóre elementy stanu faktycznego lub tylko niektórych z podniesionych w odwołaniu zarzutów. Organ odwoławczy jest obowiązany do rozpatrzenia wszystkich zarzutów odwołania. Brak rozpatrzenia wszystkich zarzutów odwołania stanowi kwalifikowaną wadę rozstrzygnięcia organu odwoławczego, równoznaczną z brakiem rozstrzygnięcia całości sprawy. Zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nie pozwala na ignorowanie okoliczności czy też zarzutów podniesionych przez stronę. Ponadto poczynione w toku postępowania odwoławczego ustalenia faktyczne i ich ocena prawna powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji odwoławczej. Zgodnie bowiem z art. 210 § 4 O.p. uzasadnienie powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie powinno zabraknąć zredagowanych w sposób należyty motywów decyzji (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r., III SA/Wa 2154/07, WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008 r., III SA/Wa 488/08). Uzasadnienie faktyczne i prawne jest jednym z niezbędnych elementów decyzji. Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności. Niezbędne jest też wykazanie jakie znaczenie dla potrzeb rozstrzyganej sprawy mają dowody wskazane przez organ w uzasadnieniu decyzji. Tylko decyzja spełniająca te kryteria może w pełni realizować zasady ogólne postępowania wyrażające się w prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie do organów (art. 121 § 1 O.p.) oraz przekonywaniu polegającym na wyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy (art. 124 ab initio O.p.). Innymi słowy decyzja, którą otrzymuje strona powinna być pełna, tzn. powinna w swoim uzasadnieniu dawać kompletną informację co do tego, jakie elementy zadecydowały o takim określeniu praw lub obowiązków strony, które wyrażono w rozstrzygnięciu. Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że dokonana kontrola zaskarżonej decyzji dowodzi, że treść uzasadnienia rozstrzygnięcia organu II instancji zawiera na opis stanu faktycznego oraz stwierdzenia poprawności ustaleń poczynionych przez organ I instancji – jednakże treść tego uzasadnienia wskazuje na możliwość braku kompleksowego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy z uwagi m.in. na sprzeczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji z jej rozstrzygnięciem. Sąd zauważa bowiem, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji (utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji) zawiera wnioski stojące w całkowitej sprzeczności z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji jak i rozstrzygnięciem zaskarżonej decyzji. Jak bowiem wynika z zaskarżonej decyzji organ II instancji po pierwsze wskazywał, że po wnikliwej analizie akt sprawy i zarzutów odwołania ustalił stan faktyczny w sposób analogiczny do organu I instancji uznając, że zgromadzone w sprawie dowody potwierdzają, że na nieruchomości położonej przy ul. [...] w D., a będącej własnością Skarżącej, oprócz działalności rehabilitacyjnej prowadzona jest działalność hotelowa, Skarżąca oferuje bowiem wynajem miejsc noclegowych zarówno w pokojach budynków tam zlokalizowanych jak i w domkach letniskowych. W oparciu o takie ustalenia organ odwoławczy uznał, że w przepisach art. 6j ust. 3 ustawy u.p.c.g. jako podstawowy sposób ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, ustawodawca przyjął iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalonej przez radę gminy za pojemnik o określonej pojemności(podstawa: art. 6k ust. 1 pkt 2 u.p.c.g.). Jak dalej wskazał organ odwoławczy "W zaskarżonej obecnie decyzji, taką metodę organ I instancji zastosował do naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] w D.. Jako dowód w tym zakresie w aktach sprawy znajduje się raport jednostki odbierającej odpady z nieruchomości przy ul. [...] w D., zawierający roczne zestawienie pojemników z odpadami odbieranymi w 2017r. z tej nieruchomości. Organ na podstawie w/w rocznego wykazu ilości odebranych odpadów za cały 2017 r. w zaskarżonej decyzji określił na rzecz właścicielki nieruchomości położonej przy ul. [...] w D. opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wskazać też należy, że przy naliczaniu w/w opłaty nie jest istotne przeznaczenie nieruchomości (np. w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego), tylko faktyczny sposób jej wykorzystywania". Sąd zauważa, że wbrew jednak powyższym twierdzeniom organu odwoławczego, które uzasadniać miały wydane w sprawie rozstrzygnięcie, organ I instancji nie ustalił Skarżącej spornej opłaty w oparciu o iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ustalonej przez radę gminy za pojemnik o określonej pojemności (podstawa: art. 6k ust. 1 pkt 2 wskazanej wyżej ustawy) tak jak tego domagała się Skarżąca w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu przed tutejszym Sądem. Organ I instancji nie ustalił spornej opłaty także w oparciu o dowód w postaci raportu jednostki odbierającej odpady z nieruchomości przy ul. [...] w D., zawierającego roczne zestawienie pojemników z odpadami odbieranymi w 2017r. z tej nieruchomości. Przeciwnie organ I instancji uznał, że ww. przepis art. 6k ust. 1 pkt 2 wskazanej wyżej ustawy nie ma w rozpoznawanej sprawie zastosowania i ustalając Skarżącej sporną opłatę zastosował metodę, według której, w przypadku nieruchomości takich jak: hotele, pensjonaty, domy opieki, internaty oraz inne o podobnej funkcji opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zużytej wody za rok poprzedni z danej nieruchomości oraz stawki opłaty. Powyższe wskazuje, że brak jest możliwości jednoznacznego ustalenia jakie ostatecznie motywy stanowiły podstawę uznania przez organ II instancji za zasadne rozstrzygnięcia organu I instancji. Powyższe, w ocenie Sądu, wskazuje na możliwość braku kompleksowego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy. Z uzasadnienia zaskarżonego aktu nie wynika bowiem, czy przeprowadzone zostało ponowne postępowanie wyjaśniające, czy ustalono stan faktyczny i prawny sprawy w kontekście złożonego odwołania i na podstawie, których konkretnie dowodów. Powyższe uniemożliwiło Sądowi dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji w odniesieniu do prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd ponownie wskazuje, że zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów jest jedną z podstawowych zasad postępowania podatkowego (art. 121 O.p.). Nie jest ona zrealizowana, jeśli np. organ niestarannie, z pominięciem reguł określonych przepisami prawa, sporządzi uzasadnienie decyzji, co w świetle powyższego miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Przy czym zasadę tę należy traktować nie tylko jako postulat ustawodawcy wobec organów orzekających w sprawie, ale jako przesłankę oceny ich działania, a to oznacza, iż naruszenie tej zasady może stanowić wystarczającą podstawę do uchylenia aktu administracyjnego, nawet jeżeli w toku postępowania nie naruszono innych przepisów O.p. Strona postępowania, aby móc działać w zaufaniu do organu musi znać przesłanki, jakimi kierował się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Dlatego równie istotne jak przestrzeganie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów jest przestrzeganie zasady przekonywania (art. 124 O.p.). Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia, jest właśnie uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ należycie i wyczerpująco nie wyjaśni stronie jakie okoliczności faktyczne i prawne wziął pod uwagę w toku załatwienia sprawy lub nie odniesie się do argumentów podnoszonych przez stronę. Prawidłowe uzasadnienie decyzji jest jednym z istotnych warunków wpływających na umocnienie praworządności w administracji publicznej. Wskazać jednocześnie należy, że w wyroku z dnia 28 kwietnia 2000 r., I SA/Łd 269/98, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli uzasadnienie decyzji ostatecznej jest wadliwe w ten sposób i z tego powodu, że nie spełnia celów i przesłanek art. 210 § 4 O.p., sąd administracyjny nie jest uprawniony ani też zobowiązany do tego, aby w uzasadnieniu wydanego wyroku uzasadnić rozstrzygnięcie sprawy za organ. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2010 r., II FSK 1067/09 stwierdzając, że sąd administracyjny nie może kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżone braki tych aktów. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w sferę "administrowania" zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych. Tym samym rozpoznanie pozostałych zarzutów skargi okazało się przedwczesne. Reasumując Sąd wskazuje, że organ II instancji nie przeprowadził prawidłowego, ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej granicach, co uzasadnia naruszenie zasady dwuinstancyjności określonej w art. 127 O.p. oraz szeregu przepisów O.p. t.j. art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 233 § 1 pkt 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego, organ II instancji rozpoznając sprawę ponownie zobowiązany będzie uwzględnić powyższe wskazania Sądu. W szczególności organ dokona: precyzyjnego wskazania zarzutów Skarżącego i odniesienia się do nich, wskazania dowodów na podstawie których dokonano ustaleń stanu faktycznego znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy i dokonania ich oceny a swoją decyzję uzasadni w sposób wyczerpujący i zbieżny z dokonanym rozstrzygnięciem a ponadto w sposób odnoszący się do rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia zawartych w decyzji organu I instancji, czyniąc w szczególności zadość art. 210 § 4 O.p. Sąd wskazuje, że wady zaskarżonej decyzji uniemożliwiały pozostawienie jej w obrocie prawnym. Z tych względów należało orzec, jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) (pkt I wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a w związku z art. 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a. zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarżącego kwotę [...]zł.