I SA/Sz 145/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi J. R. na uchwałę Z. Z. G. D. O. z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie wyboru metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. zasądza od Z. Z. G. D. O. na rzecz strony skarżącej J. R. kwotę [...]([...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. R. (dalej: "strona" lub "skarżąca") wniosła skargę na podjętą przez Związek Gmin Dolnej Odry w Chojnie (dalej: "organ") uchwałę Nr 13/2021 z dnia 15 października 2021 r., w której wskazała na brak podstawy prawnej do przyjęcia przez organ regulacji z § 2 ust. 1 ww. uchwały. W treści skargi skarżąca wskazała, że ww. przepis ustala stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w odniesieniu do nieruchomości, w których średniomiesięczne zużycie wody nie przekracza 3,5 m3, w stałej wysokości 43,05 złotych miesięcznie od gospodarstwa domowego. Zdaniem skarżącej zapis uchwały jest niezgodny z ustawą z 13 września 1996 r. o utrzymanie porządku i czystości w gminach (Dz. U. z 2021 r., poz. 888 ze zm., dalej "u.c.p.g.") oraz z art. 2, art. 7 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Według skarżącej przedmiotową uchwałą wprowadzono stawkę opłaty minimalnej za gospodarowanie odpadami komunalnymi, podczas gdy w statucie Związku Gmin Dolnej Odry oraz ww. ustawie z 13 września 1996 r. stawka minimalna nie istnieje. Jej zdaniem skoro ustawodawca nie dał możliwości tworzenia opłaty minimalnej, to organ działający na podstawie tej ustawy nie może jej wprowadzać bez podstawy prawnej w prawie lokalnym jakim jest uchwała Zgromadzenia Związku Gmin Dolnej Odry. Zdaniem skarżącej Zgromadzenie jako organ władzy publicznej narusza art. 7 Konstytucji poprzez dyskryminowanie ekonomicznie części społeczeństwa w postaci nakładania "domiaru", bez względu na zużycie wody, który jest w istocie "karą administracyjną". Skarżąca wskazała, że bez względu na to ile zużyje ona wody (skarżąca posiada liczniki), pomimo obowiązku przedłożenia faktur, podstawą do naliczenia jest odgórnie nałożone zużycie wody 3,5 m3, pomnożone przez ustaloną stawkę 12,3 zł dla wszystkich, co daje kwotę minimalną 43,05 zł. Jest to kwota taka sama dla wszystkich mieszkańców. Zaistniała sytuacja dotyczy również i jej gospodarstwa. Skarżąca nie zgadza się z uzasadnieniem uchwały, w którym wskazane jest, że część gospodarstw domowych ponosi niewspółmiernie niską opłatę co do wysokości kosztów odbioru odpadów komunalnych. Wg niej organ nie zbadał z czego wynika różnorodność opłat oraz co było przyczyną zbyt niskich opłat przez część mieszkańców. W jej ocenie uchwała wydana została bez podstawy prawnej i samo użycie słowa "postanowiono" użyte zostało zbyt dowolnie. W jej ocenie tak stanowione prawo jest naganne moralnie, nieskuteczne i rodzi brak zaufania zarówno do prawa jak i władzy publicznej. Narusza tym samym również art. 2 oraz 32 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Organ wskazał przede wszystkim na fakt, iż skarżąca nie wykazała interesu prawnego w złożeniu skargi, o którym mowa w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z dnia 2022, poz. 559 ze zm., dalej: "u.s.g.") Powołała się jedynie na ogólne normy konstytucyjne wyrażone w przepisach art. 2, art. 7 i 32 ust. 2 Konstytucji RP. Zdaniem organu skarżąca nie wykazała w jaki konkretnie sposób ww. przepisy mogłyby przesądzać w niniejszym przypadku o naruszeniu indywidualnego, jednostkowego interesu prawnego skarżącej przez zaskarżoną uchwałę. W ocenie organu skarżąca nie wykazała w jaki sposób miałaby być dyskryminowana i wobec jakiej grupy podmiotów, tzn. w jaki konkretnie sposób pewna grupa podmiotów miałyby być uprzywilejowana a inna dyskryminowana. Ponadto skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że znajduje się w grupie podmiotów do których odnosi się § 2 ust. 1 zaskarżonej uchwały, tj. że prowadzi ona gospodarstwo domowe, w którym średniomiesięczne zużycie wody nie przekracza 3,5 m3. Skarżąca wskazała bowiem że jest ona emerytką po przepracowaniu 35 lat pracy, dzieci już się usamodzielniły, a mąż nie żyje. Nie może to jednak stanowić dowodu na to, iż znajduje się ona w grupie podmiotów dyskryminowanych, ani tym bardziej stanowić dowodu na charakter tej dyskryminacji. W tej sytuacji nie może być żadnych wątpliwości, że interes prawny nie został skutecznie wykazany przez skarżącą. W związku z otrzymaniem przez skarżącą odpowiedzi na skargę, pismem z dnia 4 marca 2021 r. ustosunkowała się ona do twierdzeń organu. Wyjaśniła, że cała sytuacja dotyczy również jej gospodarstwa, czego wyrazem są załączone do pisma faktury dokumentujące zużycie wody. Wskazała na przykłady sytuacji, kiedy to ilość produkowanych odpadów komunalnych znacząco się od siebie różni (np. w gospodarstwo jednoosobowym a w gospodarstwie siedmioosobowej rodzina) i że to ta kwestia stanowi meritum tej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego z daty ich podjęcia. W świetle art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego. Kontrola legalności Uchwały nr 13/2021 Zgromadzenia Związku Gmin Dolnej Odry przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie doprowadziła do wniosku, że jest ona sprzeczna z prawem. Wzorcem normatywnym dla oceny jej legalności były, oprócz przepisów Konstytucji RP, przepisy prawa w ich brzmieniu obowiązującym w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały. Przedmiotem kontrolowanego w sprawie aktu był wybór metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenie stawki tej opłaty dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej uchwały były m.in. przepisy art. 40 ust. 1 i art. 41 u.s.g. oraz art. 6j ust. 2 i 2a i art. 6k ust. 1 pkt 1, ust. 2, 2a i ust. 3 u.c.p.g. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zagadnienia, czy zaskarżona uchwała - w świetle przywołanej w niej podstawy prawnej - stanowi akt prawa miejscowego. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Mając na uwadze przytoczone powyżej brzmienie art. 94 Konstytucji RP przedstawiciele doktryny podkreślają wykonawczy charakter uchwał. Wynika to wprost m.in. z art. 40 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy, przepis ten znajduje zastosowanie do zgromadzenia związku gmin na podstawie art. 69 ust. 3 u.s.g. Wykonawczy charakter uchwał stanowiących prawo miejscowe oznacza, że są one wydawane na mocy i w celu szczegółowej realizacji określonych unormowań materialnoprawnych przyjętych w ustawach upoważniających, przy czym nie jest wystarczające upoważnienie zawarte w ustrojowych ustawach samorządowych, ale konieczne jest upoważnienie zawarte w ustawach szczególnych i to upoważnienie o charakterze szczegółowym, a nie upoważnienie generalne (tak: D. Dąbek, Prawo miejscowe samorządu terytorialnego, Bydgoszcz-Kraków 2003, Oficyna Wydawnicza BRANTA, s. 160 i n.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Zgromadzenia Związku Gmin Dolnej Odry nr 13/2021 z dnia 21 października 2021 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty. Szczegółowe upoważnienie ustawowe dla tego rodzaju uchwał przewiduje przepis art. 6k u.c.p.g. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Wynika to wprost m.in. z art. 6c ust. 2 u.c.p.g., w którym ustawodawca upoważnił rady gmin do uregulowania, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, materii odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Natomiast na podstawie art. 6c ust. 1 ww. ustawy gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Co prawda w art. 6c ust. 1 u.c.p.g. ustawodawca nakazując gminom zorganizowanie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, nie wskazuje, w jakiej formie ma to nastąpić, tym niemniej z wykładni systemowej przepisu nie budzi wątpliwości, że następuje to w analogicznej formie, jak wskazana w art. 6c ust. 2, tj. uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego. Należy zauważyć, że w u.c.p.g. ustawodawca, obok wyrażenia "uchwała stanowiąca akt prawa miejscowego", posługuje się wyrażeniem "uchwała" (art. 6c, art. 6j, art. 6k), przy czym w obu przypadkach dotyczy to uregulowań o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Uznać zatem należy że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, a adresatami tej uchwały są wszystkie osoby określone ogólnie, tj. zobowiązane do ponoszenia opłat określonych w uchwale. Adresaci uchwały określeni zostali generalnie, a nie imiennie. Uchwała dotyczy sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych. Zaskarżona uchwała ma charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 marca 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 31/20 LEX nr 2945453). Adresatem zaskarżonej uchwały jest także skarżąca, która jako osoba zamieszkująca na terenie jej obowiązywania i zobowiązana do ponoszenia opłat na podstawie zaskarżonej uchwały niewątpliwie posiada interes prawny o jakim mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. w jej zaskarżeniu. Do wykazania istnienia interesu w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały wbrew stanowisku organu nie jest konieczne wykazanie przez skarżącą, że mieści się ona w gronie podmiotów, które zużywają do 3,5 m3 wody, w każdej sytuacji jest ona bowiem adresatem tejże uchwały. Uwzględnienie skargi na akt prawa miejscowego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., skutkuje - zgodnie z art. 147 § 2 tej ustawy - stwierdzeniem jego nieważności w całości lub części albo stwierdzeniem, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały; doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych. Zgodnie z art. 91 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1 zdanie pierwsze). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego (art. 94 ust. 1 u.s.g.). Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. W orzecznictwie sądów administracyjnych i piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały (aktu) organu gminy. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być akceptowane w demokratycznym państwie prawnym. Zalicza się do nich naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. np. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 452/17, LEX nr 2312916 oraz przywołane tam wyroki i pozycje z doktryny). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić zatem tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256). Nie każde zatem naruszenie prawa kwalifikuje się do stwierdzenia nieważności uchwały. Odkodowania norm zaskarżonej uchwały należy dokonywać w pierwszej kolejności przy zastosowaniu reguł wykładni językowej, a ta nie pozostawia wątpliwości co do zapisów uchwały. W rozpoznawanej sprawie Uchwała 13/2021 - jak podano w jej podstawie prawnej - została podjęta na podstawie art. 40 ust. 1 w z. z art. 69 ust. 3 u.s.g. oraz art. 6j ust. 1 pkt 2 ust. 2 i ust. 3f i art. 6k ust. 1 pkt 1, ust. 2, 2a pkt 2 i 4 i ust. 3 i 4a oraz art. 3 ust. 2a u.c.p.g. Przepis art. 6k ust. 1 pkt 1 u.c.p.g. (w brzmieniu obowiązującym mającym zastosowanie w sprawie) zawiera ustawowe upoważnienia dla rady gminy do podjęcia uchwały w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz do ustalenia stawki takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy. Stosownie do art. 6k ust. 2 u.c.p.g. rada gminy, określając stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, bierze pod uwagę: 1) liczbę mieszkańców zamieszkujących daną gminę; 2) ilość wytwarzanych na terenie gminy odpadów komunalnych; 3) koszty funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6r ust. 2-2b i 2d; 4) przypadki, w których właściciele nieruchomości wytwarzają odpady nieregularnie, w szczególności to, że na niektórych nieruchomościach odpady komunalne powstają sezonowo. Ponadto art. 6k ust. 2a u.c.p.g. określa maksymalne stawki opłat za odpady komunalne zbierane i odbierane w sposób selektywny, a art. 6k ust. 3 - w sposób nieselektywny. Podkreślić w tym miejscu należy, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały ustawodawca nie przewidywał możliwości ustalenia minimalnej stawki opłaty ani też możliwości łączenia metod z ust. 1 i ust. 2 art. 6j u.c.p.g. Stanowisko dotyczące braku możliwości łączenia metod ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z art. 6j ust. 1 i ust. 2 u.c.p.g. potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 września 2021 r w sprawie o sygn. akt III FSK 2853/21 wskazując, że: "upoważnienie ustawowe dla rady gminy do uchwalenia wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi obejmuje metodę ustalania takiej opłaty - albo w oparciu o kryteria przewidziane w ustępie pierwszym art. 6j, które mogą stanowić: liczba mieszkańców, ilość zużytej wody lub powierzchnia lokalu mieszkalnego, albo w oparciu o przewidziane w ustępie 2 kryterium o charakterze ryczałtowym - od gospodarstwa domowego. Natomiast na mocy ustępu 2a rada gminy może różnicować stawki opłaty, stanowiące jej element kalkulacyjny, w oparciu o wymienione w tym przepisie kryteria, jak: powierzchnia lokalu, liczba mieszkańców, rodzaj terenu oraz rodzaj zabudowy. Jakkolwiek rada gminy może stosować łącznie różne kryteria różnicujące stawki opłaty, to nie jest upoważniona do modyfikowania przewidzianych w ustawie metod ustalania opłaty; a zatem jeżeli wybrała metodę przewidzianą w ustępie 1, nie może łączyć jej z metodą wybraną w ustępie 2." W zaskarżonej do tutejszego sądu uchwale Zgromadzenie w § 1 dokonało wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy: 1) w przypadku nieruchomości, w której średniomiesięczne zużycie wody nie przekracza 3,5 m3 opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi będzie ponoszona od gospodarstwa domowego; 2) w przypadku pozostałych nieruchomości opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn średniomiesięcznej ilości m3 zużytej wody na nieruchomości i stawki opłaty określonej w § 2 ust. 2, przy czym opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie może wynieść więcej niż 7,8% przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem za gospodarstwo domowe, zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawie przeciętnego miesięcznego dochodu rozporządzalnego na 1 osobę ogółem, ogłoszonego w poprzednim roku kalendarzowym. W § 2 ust. 1 ustaliło stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, o której mowa w § 1 pkt 1 w wysokości 43,05 zł miesięcznie za gospodarstwo domowe, z zastrzeżeniem ust. 3 i 5. W ust. 2 natomiast ustaliło stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, o której mowa w § 1 pkt 2, na których zamieszkują mieszkańcy w wysokości 12,30 zł za każdy m3 zużytej wody z danej nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 4 i 6. Lektura powyższych uregulowań prowadzi do jednoznacznego wniosku o tym, dokonując wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami uchwałodawca dokonał połączenia metod wskazanych w art. 6j ust. 1 i 2 u.c.p.g. bowiem w przypadku nieruchomości dla której średniomiesięczne zużycie wody nie przekracza 3,5 m3 opłata ma być ponoszona od gospodarstwa domowego. Nie mamy więc tutaj do czynienia z różnicowaniem stawek w ramach wybranej jednej metody dla danej nieruchomości, a z zastosowaniem dwóch różnych metod wymienionych w ust. 1 i 2 art. 6j u.c.p.g. Ponadto wskazać należy, że jak słusznie podniosła skarżąca taki sposób skonstruowania opłaty prowadzi do ustalenia minimalnej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami. Ocena zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że narusza ona wskazane powyżej przepisy prawa, tj. art. 6k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6j ust. 2 i ust. 2a u.c.p.g., regulowanie metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami w sposób odmienny niż uczynił to ustawodawca stanowi bowiem naruszenie ustawowego upoważnienia zawartego w art. 6k ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6j ust. 2 i ust. 2a u.c.p.g. Jak już wcześniej wskazano - z mocy art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego, w tym rada gminy jako jej organ stanowiący, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów tylko na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa, którą w okolicznościach niniejszej sprawy jest u.s.g. Z przepisów art. 7 Konstytucji RP i art. 40 u.s.g. wynika w sposób jednoznaczny, że zasada praworządności wymaga, aby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Skoro gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy na podstawie upoważnień ustawowych, to podejmowane przez radę gminy uchwały muszą mieć umocowanie w obowiązujących przepisach prawa i nie mogą przepisów tych naruszać (zob. wyrok NSA z dnia 6 maja 2016 r. sygn. akt II FSK 16/16 LEX nr 2064744). Dokładnie te same uwagi należy odnieść do zgromadzenia związku gmin do którego przepis art. 40 u.s.g. ma zastosowanie z mocy art. 69 ust. 3 u.s.g. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Sąd uznał, że ze względu na treść poszczególnych zapisów uchwały i uregulowanie jej przedmiotu w postaci wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi należało stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu w całości, stwierdzenie nieważności jedynie § 1 i § 2 zaskarżonej uchwały prowadziłoby bowiem do sytuacji, której niewyeliminowane z porządku prawnego pozostałyby jedynie przepisy o znaczeniu porządkowym i technicznym.