I SA/Sz 1484/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 maja 2015 r. sprawy ze skargi E. [...] z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 rok oddala skargę. Decyzją z [...] r. o nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy i Miasta G. z dnia [...] r. o nr [...] w sprawie określenia [...] C. Spółka z o.o. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia [...] r. wszczęto postępowanie w sprawie określenia [...] C. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości. Decyzją z dnia [...] r., wydaną z upoważnienia Burmistrza Gminy i Miasta G., w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. określono ww. Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że [...] C. od 1998 r. jest dzierżawcą od Agencji Nieruchomości Rolnych gruntów w D., w tym działki nr [...] i działki nr [...]. Działki te w części o powierzchni [...] ha oznaczone są symbolem Bz, a w części o powierzchni [...] ha symbolem dr. Powoduje to, że w tej części działki podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła, że dzierżawi od Agencji Nieruchomości Rolnych gospodarstwo rolne, na którym prowadzi działalność rolniczą, co czyni bezprawnym opodatkowanie gruntu przez organ pierwszej instancji podatkiem od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało następnie, że na podstawie umowy dzierżawy nieruchomości rolnej z dnia 30 czerwca 1998 r. zawartej pomiędzy [...] C. Sp. z o.o. a Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa, aneksowanej ostatnio w dniu 31 grudnia 2013 r., Spółka [...] C. jest dzierżawcą nieruchomości rolnej "[...]" położonej na terenie gminy G. o ogólnej powierzchni [...] ha. W skład tej nieruchomości wchodzą m.in. działki nr [...]. Zgodnie z załączonymi do akt wydrukami z dnia 18 lutego 2014 r. z ewidencji gruntów, działka nr [...] w części o powierzchni [...] ha oznaczona jest symbolem Bz, a w części o powierzchni [...] ha symbolem dr. Odnosząc powyższe ustalenia do stanu prawnego, organ wskazał następnie, że na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, które nie stanowią użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. O zakwalifikowaniu gruntu do użytków rolnych, czy gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych oraz lasów przesądza oznaczenie gruntów w ewidencji gruntów i budynków (art. 1a ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. Nr 193 z 2010 r., poz. 87, ze zm.). Zgodnie z § 68 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454, ze zm.) symbol Bz oznacza tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, a symbol dr - drogi. Zarówno grunty o symbolu Bz jak i dr nie zaliczają się, zgodnie z powołanym rozporządzeniem, do użytków rolnych. W związku z powyższym grunty będące przedmiotem niniejszego postępowania podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Następnie, organ podkreślił, że sposób wykorzystywania gruntów ma jedynie znaczenie przy gruntach rolnych. Na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty stanowiące użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jeśli zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, jak też w ustawie o podatku rolnym nie występują takie regulacje, z których wynikałoby, że grunty niebędące użytkami rolnymi są opodatkowane podatkiem rolnym z racji ich rolniczego wykorzystywania. Zatem bez znaczenia w sprawie pozostaje sposób wykorzystania opodatkowanych gruntów. Jak również zaliczenie ich do nieruchomości rolnej "[...]". [...] C. sp. z o.o. jako dzierżawca gruntów od Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w S., dawniej AWRSP, jest zatem podatnikiem podatku od nieruchomości w zakresie tychże gruntów na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W dalszym ciągu uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że ze względu na wydzierżawienie Spółce przedmiotowych gruntów przez Agencję nie ma w sprawie zastosowania art. 3 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa lub będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa i jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Dzierżawa powoduje bowiem, że istnieje posiadanie zależne, które wyklucza posiadanie faktyczne, to jest bez tytułu prawnego. Fakt, że Spółka jest przedsiębiorcą powoduje, że przy opodatkowaniu gruntów niestanowiących użytków rolnych ma zastosowanie najwyższa stawka podatkowa, to jest dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, że grunt oznaczony symbolem Bz położony jest na działce rolnej i jako teren zadrzewiony oraz zakrzewiony nie podlega podatkowi od nieruchomości. Grunt ten nie pełnił nigdy funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej, a obecnie stanowi miejsce zrzutu ścieków z ujęcia wodnego wodociągów goleniowskich oraz siedlisko bobrów. Działka [...] o powierzchni [...] m² stanowi natomiast drogę ale nie znajduje się we władaniu spółki, chociaż Agencja Nieruchomości Rolnych pobiera czynsz dzierżawny od tego terenu. W skardze wskazano, ze jest to droga asfaltowa administrowana przez Zarząd Powiatowy Dróg Publicznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z argumentacją jak w rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w przedstawionym wyżej zakresie, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na jej wynik. Spór w niniejszej sprawie dotyczy w istocie ustalenia stanu faktycznego i jego oceny, prowadzącej do uznania Spółki za podatnika podatku od nieruchomości odnoście gruntów znajdujących się w jej posiadaniu stawkami jak od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie strony skarżącej, organ dopuścił się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów dokonując ustalenia charakteru gruntów na podstawie ewidencji gruntów. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela tego stanowiska. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), dalej, w skrócie "u.p.g.k.", w brzmieniu obowiązującym w 2014 r., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Wskazać należy, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych zaprezentowane w zaskarżonej decyzji o prawidłowości objęcia podatkiem od nieruchomości gruntów dzierżawionych przez spółkę na podstawie umowy dzierżawy nieruchomości rolnej zawartej 30 czerwca 1998 r. pomiędzy Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa (wydzierżawiającym) a [...] C. Spółka z o.o. z siedzibą w S. Umowa ta, aneksowana w dniu 31 grudnia 2013 r., dotyczy nieruchomości rolnej "[...]" położonej na terenie gminy G., oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu D. jako część działki nr [...] (po aktualizacji i podziale: działki [...]) o łącznej powierzchni [...] ha na co składają się: grunty orne ([...]ha), łąki ([...]ha), pastwiska ([...] ha), lasy ([...] ha), grunty rolne zabudowane ([...] ha), drogi ([...] ha), rowy ([...] ha), tereny rekreacyjno- wypoczynkowe ([...] ha), nieużytki ([...] ha) oraz budynki, budowle i urządzenia trwale z nimi związane (zgodnie z załącznikiem 3 do umowy). Z ewidencji gruntów załączonej do akt sprawy wynika, że na działce [...] znajduje się m.in. użytek oznaczony symbolem Bz o powierzchni [...]ha a na działce [...] użytek oznaczony symbolem dr o powierzchni [...] ha. Zgodnie z § 68 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 454, ze zm.) symbol Bz oznacza tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, a symbol dr - drogi. Zarówno grunty o symbolu Bz jak i dr nie zaliczają się, zgodnie z powołanym rozporządzeniem, do użytków rolnych. Na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, które nie stanowią użytków rolnych, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Okoliczność natomiast, że Spółka jest przedsiębiorcą powoduje, że przy opodatkowaniu gruntów niestanowiących użytków rolnych ma zastosowanie najwyższa stawka podatkowa, to jest dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 1 a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Zdaniem Sądu, orzekającego w niniejszej sprawie, przepis art. 21 ust. 1 u.p.g.k. nie wymaga wykładni stanowiąc wprost o tym, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatku; przez podstawę wymiaru podatku należy rozumieć zarówno określenie przedmiotu opodatkowania, zaliczenie do właściwej stawki podatkowej jak i objęcie określonych gruntów zwolnieniem od opodatkowania. Innymi słowy - nie można pominąć zapisów dotyczących danego obszaru, a wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu wyroku z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie II FSK 1661/12 (powyższe orzeczenie oraz pozostałe przywołane w niniejszej sprawie dostępne są na stronie internetowej:www.orzecenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał o utrwalonych w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądach w przedmiocie znaczenia ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości. Unormowania art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. a) i e) u.p.o.l. w zw. z przepisem art. 21 u.p.g.k. nie pozostawiają wątpliwości, że przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości, dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z wyżej opisywanej ewidencji. Tym samym, oparcie rozstrzygnięcia na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków jest jak najbardziej prawidłowe i nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że dysponując wiążącymi danymi z ewidencji, organy podatkowe nie miały podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wykazania innego charakteru nieruchomości niż wynikający z tych właśnie ewidencji. W wyroku z 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji; przy wymiarze podatku od nieruchomości dla organów podatkowych wiążące są więc dane znajdujące się ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane zawarte w ewidencji gruntów (przywołano również wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 listopada 2009 r., II FSK 836/08, z 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, z 12 marca 2009 r., II FSK 49/08, z 2 kwietnia 2009 r., II FSK 1949/07). W innym orzeczeniu (wyrok z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10), Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji. Na istotę i znaczenie unormowań art. 21 ust. 1 u.p.g.k. dla wymiaru podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynków wskazywał także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z 27 lutego 2012 r. (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11). Na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.g.k., ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli zatem w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą podatnik przeprowadzi skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów i budynków, dopiero wówczas pojawi się możliwość zmiany sposobu opodatkowania nieruchomości. Natomiast do czasu zmiany, obowiązujące w niej zapisy wiążą, w tym przedmiocie, wszystkie organy i sądy; prawidłowa klasyfikacja gruntów ujawniona w ewidencji gruntów i budynków nie może być kwestionowana w postępowaniu w sprawie podatku od nieruchomości. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien sam wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, a następnie - w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń - na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości. Konkludując, podzielić zatem należy stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., że w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawie o podatku rolnym nie występują takie regulacje, z których wynikałoby, że grunty niebędące użytkami rolnymi są opodatkowane podatkiem rolnym z racji ich rolniczego wykorzystywania, co wskazuje, że bez znaczenia w sprawie pozostaje sposób wykorzystania opodatkowanych gruntów, jak również zaliczenie ich do nieruchomości rolnej "[...]". Mając na uwadze powyższe rozważania, należało uznać, że nie doszło w sprawie ani do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, ani do naruszenia przepisów prawa materialnego, zatem na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić.