I SA/Sz 1490/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpatrzeniu w dniu 11 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego z odpłatnego zbycia nieruchomości za 2009 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. L. W. wraz ze skargą na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. złożył w skardze wniosek o zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności, potraktowany przez sąd jako złożony na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.") wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może orzec o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17.07.2006r. o sygn. akt: I FZ 281/06, (OSP 2007/6/76), w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z 31.I.2006 r., II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z 14 września 2005 r., II FZ 580/05, niepubl.). Podzielając powyższe poglądy zauważyć należy, iż w rozpoznawanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Jest to rodzaj rozstrzygnięcia nienoszącego znamion wykonalności. Orzeczenie to nie nadaje bowiem stronie uprawnień oraz nie ustala obowiązków o charakterze prawno-materialnym, takich jak np. nałożenie zobowiązań pieniężnych. Stosownym wnioskiem mogłaby być natomiast objęta decyzja (jeżeli byłaby objęta skargą do Sądu) określająca bądź ustalająca zobowiązanie, w wyniku której wszczęto postępowanie egzekucyjne. To ona kreuje zobowiązanie pieniężne, które podlega przymusowemu ściągnięciu (wykonaniu) w trybie egzekucji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy należało orzec na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jak w sentencji postanowienia.