I SA/Sz 208/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 14 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika wyznaczonego z urzędu – adwokata [...] o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2002-2005 wraz z odsetkami, ustalonego w formie karty podatkowej p o s t a n a w i a: przyznać adwokatowi [...] od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w kwocie [...] złotych, która obejmuje kwotę [...] złotych z tytułu opłaty, powiększoną o kwotę [...] złotych tytułem [...] podatku od towarów i usług. Postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wobec tego, Okręgowa Rada Adwokacka w Szczecinie, jako pełnomocnika z urzędu wyznaczyła adwokata [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 26 lipca 2012 r. oddalił skargę. W orzeczeniu tym Sąd przyznał również na rzecz ww. adwokata kwotę [...] zł powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczony został pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 14 sierpnia 2012 r. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku, żądając uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznania pełnomocnikowi skarżącej wyznaczonemu z urzędu wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały przez nikogo opłacone w całości lub części. Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 6 listopada 2014 r. (sygn. akt II FSK 2659/12) oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wskazał w odniesieniu do wniosku pełnomocnika Skarżącego, ustanowionego w ramach prawa pomocy, o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne, że w wyroku nie zawarto postanowienia dotyczącego tej kwestii z uwagi na to, że stosownie do art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny. Dodać należy, że protokołu rozprawy przed NSA w dniu 6 listopada 2014 r. (kopię protokołu przekazano do WSA w dniu 2 lutego 2015 r.) wynikało, że po wywołaniu sprawy nikt się nie stawił w imieniu strony skarżącej. We wniosku z dnia 23 grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. Na koniec pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu zostały uregulowane w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), zwanego dalej "rozporządzeniem". Przepis § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne w postępowaniu przed sadami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynoszą 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, (...) nie mniej niż [...] zł. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawka minimalna w innej sprawie niż w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna wynosi [...]zł. Stosownie zaś do § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 (opłata za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego), sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Odnosząc przytoczoną regulację prawną do okoliczności sprawy, wskazać należy, że z akt sądowych wynika, iż adwokata dla strony skarżącej ustanowiono przed wydaniem wyroku przez sąd pierwszej instancji. Zatem pełnomocnik [...] reprezentował stronę skarżącą w postępowaniu sądowoadministracyjnym zarówno w pierwszej instancji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie, jak i w drugiej instancji przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W ramach postępowania kasacyjnego pełnomocnik z urzędu sporządził i wniósł w terminie skargę kasacyjną, jednakże nie brał udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wobec tego, Sąd przyznał pełnomocnikowi z urzędu, wynagrodzenie w wysokości [...] zł. Opłata za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego stanowi 50% stawki minimalnej ([...] zł) oraz obejmuje 23% podatku od towarów i usług ([...] zł). Stawkę podatku Sąd ustalił na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Ponadto, Sąd miał na uwadze, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (stosownie do § 20 ww. rozporządzenia). Z tych względów, orzec należało jak na wstępie, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia.