I SA/Sz 23/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 maja 2025 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej informacji Skarbowej (organ) ocenił, że nie jest prawidłowe stanowisko H. I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. (spółka) w sprawie obowiązków spółki jako płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. W uzasadnieniu tej treści rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że spółka opisała stan faktyczny, w którym prowadzi działalność w przeważającej części w zakresie produkcji konstrukcji metalowych i ich części. Spółka jest podatnikiem podatku od osób prawnych oraz jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Ma nieograniczony obowiązek podatkowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Zarząd spółki jest dwuosobowy. Podstawą prawną wypłaty wynagrodzenia prezesowi zarządu jest uchwała nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników. W związku z powyższym na spółce ciążą obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. Prezes zarządu, którego wniosek dotyczy jest jednocześnie wspólnikiem. Spółka jako ubezpieczający zawarła indywidualną umowę ubezpieczenia na życie A. ze składką regularną oraz możliwością uiszczania składek dodatkowych, wskazując jako ubezpieczonych członka zarządu, będącego jednocześnie wspólnikiem. Umowa ubezpieczenia została zawarta z towarzystwem ubezpieczeń A.2 Spółka Akcyjna. Produkt ubezpieczeniowy jest połączeniem ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym. Przedmiotem ubezpieczenia jest życie ubezpieczonego prezesa zarządu. Zakres ubezpieczenia obejmuje śmierć ubezpieczonego w okresie ubezpieczenia albo dożycie przez niego daty dożycia określonej w umowie. Uposażeni, czyli osoby uprawnione do otrzymania świadczenia z tytułu śmierci ubezpieczonego, określeni są zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia. Osobą uposażoną nie jest spółka. Umowa ubezpieczenia nie stanowi grupowej umowy ubezpieczenia. Jest indywidualną umową ubezpieczenia. Ubezpieczyciel podął decyzję o objęciu ochroną oraz o wysokości składki za ryzyko ubezpieczeniowe, badając wiele czynników (wiek, stan zdrowia, rodzaj wykonywanej pracy itp.). Umowa ubezpieczenia tworzy pozapłacowy składnik wynagrodzenia szeroko pojęty jako benefit. W ramach tejże umowy wszystkie składki będą opłacane przez spółkę, która wystąpiła w roli ubezpieczającego. Umowa ubezpieczenia ma charakter ochronno - inwestycyjny, zaś składki opłacane przez spółkę składają się z dwóch części: obowiązkowej składki regularnej oraz dobrowolnej składki dodatkowej, która również powiększy wysokość sumy ubezpieczenia na życie w razie śmierci ubezpieczonego. Umowa ubezpieczenia zawiera liczne opłaty, między innymi za: zarządzanie aktywami, udział w zysku, ryzyko ubezpieczeniowe oraz opłatę administracyjną. Przedmiotem umowy ubezpieczenia jest życie ubezpieczonego oraz inwestowanie przez ubezpieczyciela w sposób wskazany przez ubezpieczającego i na ryzyko ubezpieczającego środków, pochodzących ze składek wpłacanych z tytułu umowy w ramach Ubezpieczeniowych Funduszy Kapitałowych w okresie, na jaki umowa została zawarta (co potwierdza, że umowa ma charakter ochronno - inwestycyjny). Celem umowy ubezpieczenia jest ochrona życia ubezpieczonego oraz długofalowe budowanie kapitału. Zawarcie opisanej umowy wiąże się z inwestycją w instrumenty finansowe oferowane w postaci Ubezpieczeniowych Funduszy Kapitałowych o zróżnicowanym profilu ryzyka. Ze względu na inwestycyjny charakter umowy ubezpieczenia wysokość świadczeń uzależniona będzie od wartości zgromadzonych środków, czyli od wartości rachunku (sumy części bazowej rachunku oraz części wolnej rachunku). Dodatkowe umowy pozwolą na rozszerzenie ochrony o ubezpieczenie od chorób, ubezpieczenie od nieszczęśliwego wypadku, operacji, pobytu w szpitalu w wyniku wypadku, inwalidztwa itp. Ubezpieczający, czyli spółka, nie jest uprawniona do otrzymania świadczenia z umowy ubezpieczenia. Spółka nie jest wskazana jako uprawniona w tej umowie, a są nimi ubezpieczony lub uposażeni, czyli członkowie rodziny ubezpieczonego. Spółka może np. dokonać konwersji (tj. zmiany sposobu podziału jednostek funduszy) na rachunkach. Spółka może również dokonać cesji praw, wynikających z umowy, na ubezpieczonego, wtedy powyższe prawa do dysponowania środkami, jak i konwersje jednostek uczestnictwa pozostaną w jego kwestii (ubezpieczonego). Podstawa prawna dokonywania świadczenia z tytułu polisy ubezpieczeniowej na rzecz prezesa zarządu wynika z uchwały zarządu spółki. Umowa ubezpieczenia przewiduje regularne, comiesięczne opłacanie składek z możliwością wpłacania kwot dodatkowych w dowolnym momencie trwania umowy. Główny rachunek składa się z części bazowej, gdzie składki regularne zapisywane są w postaci jednostek UFK oraz części wolnej, gdzie składki dodatkowe również są zapisywane w postaci jednostek UFK. Opłacane składki (regularne i dodatkowe) są przeznaczane na cele inwestycyjne. Składki regularne oraz dodatkowe mogą być nadpłacane przez ubezpieczającego. W trakcie trwania umowy ubezpieczający może dokonywać częściowych wypłat ze środków zgromadzonych na rachunku, pod warunkiem utrzymania minimalnego salda części bazowej rachunku, przy czym w okresie pierwszych 5 lat umowy częściowa wypłata świadczenia wykupu jest możliwa wyłącznie z części wolnej rachunku, gdzie zapisywane są składki dodatkowe. Wniosek o wypłatę środków w trakcie trwania ubezpieczenia może składać wyłącznie spółka jako ubezpieczający. Ubezpieczony nie ma takiego uprawnienia i do chwili faktycznej wypłaty środków z polisy na jego rzecz nie ma on żadnego prawa do tych środków (do momentu wypłaty środków z umowy zgodnie z dyspozycją spółki ubezpieczony nie ma żadnych uprawnień do tych środków). Dysponentem środków zgromadzonych w części inwestycyjnej w trakcie ich gromadzenia będzie spółka, zaś z chwilą wypłaty - ubezpieczony lub osoba trzecia, ale nie ubezpieczający. Co do zasady prawa do ochrony nie można przenieść na nikogo innego. Otrzymane przez ubezpieczonego środki w wyniku wykupu częściowego w trakcie trwania umowy mogą pochodzić z części inwestycyjnej - rachunek regularny lub dodatkowy. Środki, pochodzące z części inwestycyjnej, mogą być większe niż suma wpłaconych składek, ponieważ są inwestowane w fundusze kapitałowe. Ubezpieczający oraz ubezpieczony przez okres pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zawarto umowę, nie mogą wypłacić kwoty stanowiącej wartości odstąpienia od umowy, nie mają możliwości zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy ani wypłaty z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie. Umowa zawarta jest na czas określony (na 20 lat). Okres ten wynika z potrzeby zapewnienia odpowiednio długiego czasu, pozwalającego na zbudowanie zamierzonego kapitału w oparciu o regularne wpłaty oraz długofalowego budowania relacji między ubezpieczającym. Z punktu widzenia spółki, celem objęcia prezesa zarządu ubezpieczeniem na życie jest dodatkowa motywacja oraz zwiększenie lojalności wobec spółki (ubezpieczony będzie mniej chętny do rezygnacji ze współpracy w sytuacji, gdy spółka będzie opłacać za niego składki ubezpieczeniowe z częścią kapitałową). Ubezpieczony będzie również pracował wydajniej wiedząc, że jest objęty ochroną ubezpieczeniową. Zatem, opłacanie wskazanych składek przez spółkę służy umacnianiu więzi ubezpieczonego ze spółką i podtrzymywaniu współpracy. Dodatkowe benefity pozapłacowe stanowiłyby dodatkowe świadczenia dla nich. Jest to dodatek do wynagrodzenia (pozapłacowy element), który w przyszłości wpłynie bezpośrednio na jego sytuację finansową, ale też wpłynie pozytywnie na morale. Ubezpieczenie na życie dla prezesa zarządu może przysłużyć się efektywności wykonywanych przez niego zadań. Daje poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji. Benefity dla kluczowych osób w spółce służą zapewnieniu płynności w prowadzeniu biznesu i nie są standardem na polskim rynku, ale przyczyni się to do zwiększenia tej grupy osób, które podejmą współpracę ze spółką w przyszłości. Opłacanie składek przez spółkę sprzyja większemu zaangażowaniu ubezpieczonego w efektywną pracę na rzecz spółki. Przełoży się pośrednio na mniejszą rotację w firmie, stabilizację i tym samym wpłynie na wysokość przychodów spółki, na zachowanie i zabezpieczenie źródła przychodów. Zawarta umowa ma na celu budowanie stosunku lojalności między ubezpieczonym a ubezpieczającą spółką, umacnianie więzi z przedsiębiorstwem. Zatem opisany wydatek może być uznany za koszt, pozostający pośrednio w związku przyczynowym z przychodem lub ze źródłem przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Na kanwie opisanych okoliczności spółka powzięła wątpliwości prawne co do tego, czy: 1) wydatki poniesione na składki na ubezpieczenie na życie prezesa zarządu stanowią koszty uzyskania przychodów spółki; 2) środki pieniężne otrzymane przez ubezpieczonych na skutek dokonania wykupu częściowego bądź całkowitego z polisy przez spółkę na rzecz ubezpieczonych, stanowią przychód zwolniony od podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ zaznaczył, że niniejsza interpretacja indywidualna dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych (pytanie nr 2). W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych (pytanie nr 1) zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie. Zdaniem spółki, środki pieniężne otrzymane przez ubezpieczonych na skutek dokonania wykupu częściowego bądź całkowitego z polisy przez spółkę na rzecz ubezpieczonych, stanowią przychód zwolniony od podatku dochodowego od osób fizycznych zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2025.163 ze zm. - ustawa o PIT). Spółka nawiązała przy tym do art. 5a pkt 14, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT. Organ nie zgodził się ze spółką. Zwrócił uwagę na art. 8 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2025.111 ze zm. - O.p.) oraz na art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1, ust. 2, ust. 2a ustawy o PIT i wywiódł, że za przychody należy uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Pojęcie nieodpłatnego świadczenia było przedmiotem interpretacji w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. FSP 9/02, w myśl której "dla celów podatkowych pojęcie "nieodpłatnego świadczenia" (...) ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony - por. art. 353 KC), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (...)." Następnie organ przypomniał art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 13 pkt 7, art. 41 ust. 1 ustawy o PIT oraz art. 805 § 1, § 2, art. 808 § 1, art. 829 § 1, art. 831 § 1 ustawy Kodeks cywilny (Dz.U.2024.1061 ze zm. - K.c.) i motywował, że opłacanie przez spółkę (ubezpieczającego) składki w ramach umowy indywidualnego ubezpieczenia na życie stanowi przychód członka zarządu z działalności wykonywanej osobiście w dacie zapłaty składki firmie ubezpieczającej. Członek zarządu zostaje objęty ochroną ubezpieczeniową, a zatem ma miejsce przysporzenie majątkowe. Powyższe oznacza, że spółka, jako płatnik, będzie obowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia do właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy z tego tytułu. W opisanym stanie faktycznym, spółka opłaca za ubezpieczonego składkę, którą osoba ta musiałaby sfinansować z własnych środków, gdyby na własną rękę przystąpiła do analogicznego ubezpieczenia. Niewątpliwie zatem prezes zarządu uzyska korzyść z tego tytułu, że opłaty składki dokonuje za niego spółka jako ubezpieczający. Zdaniem organu, składka opłacona przez spółkę (ubezpieczającego), w ramach umowy indywidualnego ubezpieczenia na życie i dożycie, za ubezpieczonego, stanowi przychód ubezpieczonego członka zarządu z art. 13 pkt 7 ustawy o PIT, a w takiej sytuacji spółka jest płatnikiem. Z kolei na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 4, art. 24 ust. 15, ust. 15a, art. 30a ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT organ stwierdził, że środki z umowy ubezpieczeniowej do wysokości uprzednio zapłaconych przez spółkę składek nie stanowią przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT, a więc nie mogą być objęte zwolnieniem przedmiotowym. W przedstawionych okolicznościach nie ma zastosowania zwolnienie określone w art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT. Sam wykup części lub całości polisy - poza dochodem, o którym mowa w art. 24 ust. 15 ustawy o PIT - nie stanowi przychodu podatkowego. Wykup dotyczy bowiem środków, które podlegają opodatkowaniu (w wysokości zapłaconej składki przez spółkę) z tytułu przyznania członkowi zarządu prawa do świadczenia z polisy. W konsekwencji ich późniejsza wypłata - poza dochodem, o którym mówi art. 24 ust. 15 ustawy o PIT - dokonana na skutek wykupu polisy przez spółkę nie powoduje powstania przychodu i dlatego nie może być objęta zwolnieniem przedmiotowym. W świetle powyższego spółka nie ma obowiązku pobrania podatku z tego tytułu. Spółka złożyła skargę na powyższą interpretację indywidualną: Zarzuciła naruszenie: - art. 13 ust. 7, art. 11 ust. 1 ustawy o PIT przez uznanie, że opłacanie składki przez spółkę w ramach umowy indywidualnego ubezpieczenia w części inwestycyjnej stanowi przychód członka zarządu z działalności wykonywanej osobiście, gdy po stronie członka zarządu nie powstaje żadna wymierna korzyść materialna w związku z zawarciem umowy ubezpieczenia w części inwestycyjnej; - art. 121 § 1, art. 14h O.p. z powodu: - pominięcia ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych oraz interpretacji indywidualnych w podobnych sprawach; - niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego; - nieustalenia prawidłowego stanu faktycznego; - wybiórczego dopasowania okoliczności sprawy do stanowiska organu. W następstwie formułowanych zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu zarzutów i wniosków zawartych w skardze spółka motywowała, że w przypadku opłacenia części inwestycyjnej składki nie powstaje żadna wymierna korzyść materialna w czasie pełnienia funkcji członka zarządu. Zgodnie zaś z ugruntowanym w doktrynie i orzecznictwie poglądem (por. wyrok sygn. II FSK1256/11) w przypadku świadczeń nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany, nie hipotetyczny (wartość otrzymanego świadczenia, nie możliwość skorzystania ze świadczenia). W opisanych okolicznościach o przychodzie można byłoby mówić, gdyby ubezpieczony skorzystał z postawionych do dyspozycji świadczeń, a ponadto możliwe byłoby ustalenie wartości tego świadczenia według metod określonych w ustawie o PIT. Rzekoma korzyść, na którą powołał się organ, w postaci składki zapłaconej przez spółkę nie stanowi przychodu członka zarządu w chwili opłacenia tej składki, bo członek zarządu nie otrzymuje żadnej realnej i dającej się oszacować korzyści majątkowej. Korzyść w postaci wypłaty z ubezpieczenia może (ale nie musi) nastąpić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Przez czas trwania ubezpieczenia i zgromadzenia środków na rachunku inwestycyjnym (głównym i dodatkowym) podmiotem wyłącznie uprawnionym do zgromadzonych tam środków jest spółka. Natomiast z chwilą faktycznej wypłaty uprawnienie do tych środków zyskuje członek zarządu. W przekonaniu spółki, organ bezpodstawnie przyjął, że beneficjentem wypłaconych w przyszłości świadczeń z tytułu umowy ubezpieczenia będzie członek zarządu. Z wniosku bezspornie wynika, że może to być członek zarządu, a także członkowie jego rodziny. Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga spółki nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana interpretacja indywidualna organu jest zgodna z prawem. W myśl art. 57a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm. - P.p.s.a.) skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowę wydania tych opinii, opinię w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinię zabezpieczającą w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowę wydania opinii zabezpieczającej w sprawie opodatkowania wyrównawczego może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W sprawie sygn. II FSK 825/22 (por. strona internetowa orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w świetle art. 57a P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, rozpoznając skargę na interpretację indywidualną, nie może uwzględnić naruszeń prawa innych niż wskazane w tejże skardze, nawet jeżeli takie naruszenia dostrzeże. W jego gestii pozostaje tylko kontrola, czy wskazane w skardze przepisy zostały naruszone przez organ podatkowy i to w sposób określony w skardze. Nie może zatem podjąć się z własnej inicjatywy poszukiwania naruszeń prawa, które nie zostały wskazane w skardze, zastępując w ten sposób stronę w obowiązku właściwego sformułowania jej zarzutów. Sąd nie ma bowiem ani prawa, ani obowiązku domyślać się intencji autora skargi lub jego argumentacji. Stąd też, nawet jeżeli w toku kontroli sądowoadministracyjnej odnajdzie wady interpretacji indywidualnej, a te nie znalazły się w granicach zarzutów skargi, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie. Zasada ta znajduje swój wyraz również w art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd, zgodnie z którym art. 57a i art. 134 § 1 P.p.s.a. należy interpretować w ten sposób, że w przypadku skarg na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny podlega ograniczeniu wyłącznie do kontroli zarzutów skargi sformułowanych w sposób określony w art. 57a (por. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn.: I FSK 1576/16, I FSK 1778/16, I FSK 704/18, I FSK 1095/18, II FSK 1071/20 - dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny podsumował swoje rozważania stwierdzeniem, że obowiązkiem sądu pierwszej instancji jest dokonanie wyłącznie kontroli zasadności zarzutów skargi. Wobec tego, na potrzeby oceny prawnej zarzutów zawartych w skardze spółki, trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o PIT przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Wbrew przekonaniu spółki, art. 13 ustawy o PIT nie zawiera ust. 7. Natomiast art. 13 pkt 7 ustawy o PIT stanowi, że za przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2, uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych. Przyjmując konsekwentnie za wzorzec sądowej kontroli legalności art. 11 ust. 1 i art. 13 pkt 7 ustawy o PIT, należy zaakceptować stanowisko organu, który trafnie przyjął, że równowartość składek, jakie spółka płaci, czy będzie płacić na rzecz ubezpieczenia prezesa zarządu spółki, to przychody prezesa zarządu spółki na gruncie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu nieodpłatnych świadczeń. W ten sposób prezes zarządu spółki niewątpliwie otrzymuje określoną korzyść bez jakiegokolwiek ekwiwalentu, a więc pod tytułem darmym. Sam nie ponosi wydatku w postaci równowartości składek na ubezpieczenie, które za niego i na jego rzecz płaci spółka (por. też: uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn.: FPS 9/02, II FPS 1/06, II FPS 1/10; wyrok Trybunału Konstytucyjnego sygn. K 7/13; PIT. Komentarz, A. Bartosiewicz, R. Kubacki - wszystkie dostępne w elektronicznym systemie LEX). Także kolejny zarzut sformułowany w skardze nie podważał legalności kontrolowanej interpretacji indywidualnej. Wbrew przekonaniu spółki, organ nie mógł naruszyć art. 121 § 1, art. 14h O.p. z powodu, jak to ujęła spółka: - pominięcia ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych oraz interpretacji indywidualnych w podobnych sprawach; - niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego; - nieustalenia prawidłowego stanu faktycznego; - wybiórczego dopasowania okoliczności sprawy do stanowiska organu. Po pierwsze - organ prawidłowo odczytał i odniósł do okoliczności opisanych przez spółkę art. 11 ust. 1, art. 13 pkt 7 ustawy o PIT - w kontekście rozpoznania przychodów podatkowych prezesa zarządu spółki z tytułu nieodpłatnych świadczeń ze strony spółki. Organ uczynił to przy uwzględnieniu konsekwentnego stanowiska prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego, Trybunału Konstytucyjnego oraz poglądu wrażanego w doktrynie, do których sąd nawiązał we wcześniejszych rozważaniach. Po drugie zaś - organ wydał interpretację indywidualną jedynie w granicach wniosku spółki. Prawo nie daje organowi interpretacyjnemu innej możliwości, szerszych uprawnień. W konsekwencji organ - co do zasady - nie rozpatrywał materiału dowodowego, nie ustalał stanu faktycznego, a więc nie sposób zasadnie mówić o wybiórczym dopasowaniu przez organ okoliczności sprawy do przyjętego stanowiska prawnego. Chociaż przedmiotem wniosku spółki i w następstwie zaskarżonej interpretacji indywidualnej był art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT, określający przesłankę zwolnienia podatkowego, to wykładnia tej przesłanki zaprezentowana przez organ nie mogła być przedmiotem wypowiedzi sądu stosownie do art. 57a, art. 134 § 1 P.p.s.a. Przepis art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o PIT nie został objęty zarzutami sformułowanymi w skardze. Spółka nie nawiązała do tej regulacji prawnej także w uzasadnieniu skargi. Skoncentrowała się natomiast wyłącznie na pojęciu przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń, ale zaprezentowała nieprawidłowe przekonanie co do obowiązującego stanu prawnego w tej materii. Z powodów omówionych wyżej niezasadna skarga spółki podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.