I SA/Sz 231/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.),, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 maja 2017 r. sprawy ze skargi Gminy P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. działającego z upoważnienia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę. Gmina P. (dalej: bądź "Strona" bądź "Skarżąca") wnioskiem złożonym dnia 6 października 2016 r., wystąpiła do Ministra Rozwoju i Finansów o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia, czy pomiędzy Stroną a [...] występuje/ będzie występował związek, o którym mowa w art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016 r. poz. 710 ze zm.; dalej: "u.p.t.u."). oraz czy ewentualne zastosowanie art. 32 ust. 1 u.p.t.u. w przedstawionym zdarzeniu przyszłym jest/ będzie możliwe tylko w przypadku łącznego (jednoczesnego) spełnienia dwóch warunków, tj. zaistnienia związku, o którym mowa w art. 32 ust. 2 u.p.t.u. oraz wystąpienia co najmniej jednej z przesłanek przewidzianych w art. 32 ust. 1 pkt 1-3 u.p.t.u.? W wyniku analizy formalnoprawnej złożonego wniosku oraz postawionych przez Stronę pytań, Dyrektor Izby Skarbowej w B. działający jako upoważniony przez Ministra Rozwoju i Finansów ( dalej "organ interpretacyjny" lub "organ") stwierdził, że w tak określonym zakresie jego merytoryczne rozpatrzenie poprzez wydanie indywidualnej interpretacji - uznającej za prawidłowe lub nieprawidłowe stanowisko Strony - wykraczałoby poza uprawnienie przysługujące organowi w ramach postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. W konsekwencji postanowieniem z dnia z dnia [...] nr [...] organ interpretacyjny odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z ww. wniosku. Strona zaskarżyła ww. postanowienie zażaleniem, zarzucając wydanie przedmiotowego postanowienia z naruszeniem: 1. art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej "O.p.") poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, wskutek czego organ wydał zaskarżone postanowienie, pomimo braku przesłanek; 2. art. 14b § 2 w zw. z § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 14b § 2a O.p. poprzez jego błędne zastosowanie, łącznie skutkujące przyjęciem, że interpretacja rozstrzygałaby nie o skutkach podatkowych dla Strony, lecz o kwestii uprawnień i obowiązków organu podatkowego, wskutek czego organ interpretacyjny odmówił wydania interpretacji indywidualnej. 3. art. 120 i art. 121 § 1 O.p. poprzez działania naruszające zasadę praworządności oraz pogłębiania zaufania do organów podatkowych, ze względu na odmowę przez organ wydania interpretacji indywidualnej, podczas gdy organy podatkowe w identycznych/ analogicznych stan ach faktycznych dotychczas wydawały interpretacje indywidualne. Organ interpretacyjny postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. o odmowie wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozpoznawanej sprawie. Na wstępie organ interpretacyjny przywołał brzmienie art. 14b § 1, § 2, § 2a i § 3 O.p. Następnie wyjaśnił, że organ dokonuje jedynie oceny prawnej w ramach przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, bez możliwości jego modyfikowania, czy też prowadzenia postępowania dowodowego w trybie przepisów O.p. W stosunku tylko do tych okoliczności organ interpretacyjny wyraża swoje stanowisko, które jest ustosunkowaniem się do przedstawionego poglądu (stanowiska wnioskodawcy). Z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Interpretacja przepisów prawa podatkowego wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie. Organ interpretacyjny wskazał, że osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej jest wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Tym samym przepisy wprowadzają istotne ograniczenia w zakresie możliwości wystąpienia o interpretację indywidualną. Ponadto organ interpretacyjny wskazał, że ochrona prawna w zakresie unormowanym w art. 14k-14n O.p. przysługuje podmiotom, które zastosowały się do rozstrzygnięć wydanych na ich rzecz. Przedmiotem interpretacji mogą być przepisy prawa podatkowego zawierające normy prawne adresowane do Strony - normy, do których mogłaby się zastosować. Zakres przedmiotowy omawianej instytucji obejmuje wyłącznie przepisy materialnego prawa podatkowego, a nie przepisy prawa podatkowego o charakterze proceduralnym. Organ interpretacyjny zauważył, że kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest możliwość wydania interpretacji indywidualnej w zakresie uregulowanym treścią art. 32 ust. 1 u.p.t.u. Analizując charakter unormowania zawartego w art. 32 ust. 1 u.p.t.u. organ zwrócił uwagę, że trudno zgodzić się, że treść ww. przepisu kształtuje prawa i obowiązki Strony, gdyż to organ podatkowy prowadzący postępowanie, określi na jego podstawie jej prawa i obowiązki w zakresie wysokości obrotu. Zdaniem organu interpretacyjnego wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiotowej kwestii prowadziłoby do sytuacji rozstrzygnięcia w trybie art. 14b § 1 O.p., o uprawnieniach i obowiązkach innego organu podatkowego. Zaprzeczałoby to funkcji jaką ma pełnić instytucja indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Jednocześnie organ interpretacyjny zaznaczył, że nie neguje faktu, iż dla transakcji dokonywanych pomiędzy Stroną a [...], istotną kwestią jest ustalenie właściwej, pod względem podatkowym, podstawy opodatkowania dokonywanych transakcji (dostaw towarów lub świadczenia usług). Jednakże obowiązek ustalenia wysokości obrotu nie przysługuje organowi interpretacyjnemu, tym samym nie jest możliwe, aby przesądził o sposobie zachowania się innego organu podatkowego względem Strony. Równocześnie w ocenie organu interpretacyjnego trudno wskazać, w jaki sposób Strona miałby zastosować się do interpretacji indywidualnej, skoro nie rozstrzygałaby ona o skutkach podatkowych dla Strony, lecz o kompetencjach proceduralnych danego organu podatkowego. Organ interpretacyjny uznał także, że bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 120 O.p., albowiem, wbrew stanowisku wyrażonemu w zażaleniu, w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku Strony. Końcowo organ zaznaczył, że powołane w uzasadnieniu zażalenia interpretacje indywidualne zapadły w konkretnych sprawach, w związku z czym nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Ponadto wymienione interpretacje zostały wydane przed wprowadzeniem przepisu art. 14b § 2a O.p. obligującego organ interpretacyjny do odmowy wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku są przepisy prawa podatkowego regulującego m.in. uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu, Skarżąca wniosła o uchylenie w całości wydanych w sprawie postanowień i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 165a § 1 w zw. z art. 14h oraz 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, pomimo braku przesłanek, wskutek czego organ interpretacyjny błędnie wydał zaskarżone postanowienie; 2. art. 14b § 2 w zw. z § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 14b § 2a O.p. poprzez jego błędne zastosowanie, łącznie skutkujące przyjęciem, że interpretacja rozstrzygałaby nie o skutkach podatkowych dla Skarżącej, lecz o kwestii uprawnień i obowiązków organu podatkowego, wskutek czego organ nie wydał interpretacji indywidualnej; 3. art. 121 w zw. z art. 14h O.p. poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy w analogicznym stanie faktycznym i przy analogicznej argumentacji prawnej organy podatkowe wydawały interpretacje indywidualne, co w konsekwencji prowadzi do rażącego naruszenia naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych. W związku z powyższym Strona zażądała uchylenia postanowienia wydanego w sprawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca wskazała m.in., że we wniosku o interpretację nie zmierzała do potwierdzenia czy określony stan faktyczny zaistniał bądź nie (co mogłoby być przedmiotem oceny na etapie postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej i wykraczałoby w sposób oczywisty poza kompetencje organu w ramach postępowania interpretacyjnego). Stan faktyczny został bowiem przez Skarżącą opisany, a pytania sprowadzały się nie, co do jego zaistnienia, a co do normatywnych konsekwencji przedstawionego zdarzenia w świetle art. 32 u.p.t.u. Tym samym, pytania sformułowane we wniosku, dotyczyły wykładni (sposobu rozumienia) ww. przepisów art. 32 u.p.t.u. na tle okoliczności wskazanych we wniosku. W ocenie Skarżącej ww. regulacja zawiera pośrednio normę materialnoprawną, z której wynika obowiązek stosowania przez podmioty powiązane cen określanych na warunkach rynkowych. Ponadto, zdaniem Skarżącej, dla oceny przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego nie powinien mieć wpływu art. 14b § 2a O.p. Jednocześnie Skarżąca wskazała, że w jej ocenie brak jest podstaw, aby organ interpretacyjny w rozpoznawanej sprawie inaczej interpretował art. 32 u.p.t.u., niż czyniły to organy w dotychczas wydanych indywidualnych interpretacjach prawa podatkowego (powołanych w uzasadnieniu skargi). Skarżąca podkreśliła, że uprawnienie do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego zgodnie z art. 165a § 1 O.p. przysługuje organom podatkowym jedynie w sytuacji, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 O.p., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, a te przesłanki w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały. W związku z powyższym, w ocenie Skarżącej, w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do wydania postanowień o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie interpretacji prawa podatkowego na podstawie art. 165a § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny, wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu (decyzji albo postanowienia) podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. W świetle art. 3 § 2 P.p.s.a kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.). W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 §1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Sąd wskazuje ponadto, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Sporne w rozpoznawanej sprawie jest to, czy organ interpretacyjny zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącej, a zatem, czy prawidłowo uznał, że przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe oraz odnoszące się do nich pytania, nie pozwalały na wydanie interpretacji, jako niemieszczące się w ramach tej instytucji prawnej. Ustalając istotę sporu w rozpoznawanej sprawie Sąd wskazuje również, że jak wskazała sama Skarżąca jej celem było uzyskanie potwierdzenia, czy na tle przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego występuje związek wskazany w art. 32 u.p.t.u i czy ewentualne zastosowanie art. 32 ust. 1 u.p.t.u. jest możliwe tylko w przypadku łącznego (jednoczesnego) spełnienia dwóch warunków, tj.: zaistnienia związku, o którym mowa w art. 32 ust. 2 u.p.t.u. oraz wystąpienia co najmniej jednej z przesłanek przewidzianych w art. 32 ust. 1 pkt 1- 3 u.p.t.u. Sąd wyjaśnia, że stosownie do art. 165a § 1 O.p. (mającym zastosowanie do wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14h O.p.) organ interpretacyjny wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji indywidualnej, gdy wniosek o jej wydanie został wniesiony przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w tej sprawie nie może być wszczęte. Ponadto jak wynika z art. 14b § 2a O.p. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonego postanowienia) przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych oraz organów kontroli skarbowej. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, organ uznał, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 14b § 2a O.p., co w ocenie Sądu skutkuje koniecznością uznania, że de facto zachodzi druga z przesłanek wymienionych w art. 165a § 1 O.p., mianowicie wystąpienie innej przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania. Należy zauważyć, że wprawdzie przesłanka ta nie została w przepisach O.p. zdefiniowana, to jednak zgodnie z wypracowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego, przyczyna ta może dotyczyć zakresu przedmiotowego wniosku. Interpretacja może być wydana wtedy, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Z kolei przedmiot interpretacji indywidualnej stanowią przepisy prawa podatkowego. Powyższe oznacza, że organowi wolno dokonać wykładni tylko tych przepisów, które zawierają akty prawne wymienione rodzajowo w art. 3 pkt 2 O.p. Ocena stanowiska podatnika, a w konsekwencji wydanie interpretacji indywidualnej, są zatem możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego (por. WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Po 519/15 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd zaznacza również, że interpretacja indywidualna nie jest uniwersalnym instrumentem, mającym na celu rozwianie wątpliwości podatnika dotyczących interpretacji jakichkolwiek przepisów prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 maja 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2658/11), zaś organ interpretacyjny nie ma obowiązku udzielania porad prawnych, tym bardziej, że kompetencje z tego zakresu nie wynikają z norm obowiązującego prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2159/12 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto Sąd podkreśla, że choć art. 14b § 1 O.p. stanowi o tym, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydaje się na wniosek zainteresowanego, w jego indywidualnej sprawie, to błędne jest rozumienie tego przepisu w ten sposób, że każdy wniosek podatnika o wydanie interpretacji podatkowej w jego indywidualnej sprawie zobowiązuje organ do wydania takiej interpretacji. Leżące u podstaw wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnych prawo podatnika do uzyskania informacji o sposobie rozumienia określonych przepisów prawa podatkowego nie ma bowiem charakteru absolutnego. Jego realizacja nie jest bezwarunkowa, a wręcz przeciwnie, obwarowana została przez ustawodawcę pewnymi przesłankami, na jakich prawo to może znaleźć swój wyraz w procesowej formie pisemnej interpretacji podatkowej w indywidualnej sprawie podatnika. Warunki te, to nie tylko wymogi formalne wniosku o jej udzielenie, jak obowiązek wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz przedstawienie własnego stanowiska, ale w równym stopniu także kryteria materialnoprawne, tj. związane m.in. z tym, o co pyta podatnik. Sąd przyznaje, że użyte w art. 14b § 1 O.p. pojęcie przepisów prawa podatkowego należy rozumieć szeroko, tj. jako odnoszące się także do przepisów procesowych (a nie tylko materialnoprawnych), to jednak argumentacja ta pomija - istotny na gruncie indywidualnych interpretacji podatkowych - argument, że ich przedmiotem mogą być tylko takie przepisy, których potencjalnym adresatem jest podatnik a nie organ podatkowy. Konstatacja ta pozostaje w zgodzie z ratio legis wprowadzenia omawianej instytucji do O.p. Wypada przy tej okazji podkreślić, że celem interpretacji indywidualnej jest wskazanie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega - na gruncie prawa podatkowego - skutki prawne przedstawionego przez niego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a w przypadku błędnego stanowiska wnioskodawcy wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 lipca 2014 r., I SA/Gd 517/14 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że prawidłowo przyjął organ interpretacyjny, że odpowiedź na postawione we wniosku pytania może być udzielona jedynie przez organ podatkowy w toku przeprowadzonego postepowania podatkowego, nie zaś przez organ interpretacyjny w trybie przewidzianym dla wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Sąd wskazuje bowiem, że zgodnie z powołanym we wniosku art. 32 ust. 1 u.p.t.u. w przypadku gdy między nabywcą a dokonującym dostawy towarów lub usługodawcą istnieje związek, o którym mowa w ust. 2, oraz w przypadku gdy wynagrodzenie jest: 1) niższe od wartości rynkowej, a nabywca towarów lub usług nie ma zgodnie z art. 86, art. 86a, art. 88 i art. 90 oraz z przepisami wydanymi na podstawie art. 92 ust. 3 pełnego prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, 2) niższe od wartości rynkowej, a dokonujący dostawy towarów lub usługodawca nie ma zgodnie z art. 86, art. 86a, art. 88 i art. 90 oraz z przepisami wydanymi na podstawie art. 92 ust. 3 pełnego prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a dostawa towarów lub świadczenie usług są zwolnione od podatku, 3) wyższe od wartości rynkowej, a dokonujący dostawy towarów lub usługodawca nie ma zgodnie z art. 86, art. 86a, art. 88 i art. 90 oraz z przepisami wydanymi na podstawie art. 92 ust. 3 pełnego prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego - organ podatkowy określa podstawę opodatkowania zgodnie z wartością rynkową, jeżeli okaże się, że związek ten miał wpływ na ustalenie wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług. Zgodnie z natomiast z treścią art. 32 ust. 2 u.p.t.u. związek, o którym mowa w ust. 1, istnieje, gdy między kontrahentami lub osobami pełniącymi u kontrahentów funkcje zarządzające, nadzorcze lub kontrolne zachodzą powiązania o charakterze rodzinnym lub z tytułu przysposobienia, kapitałowym, majątkowym lub wynikające ze stosunku pracy. Związek ten istnieje także, gdy którakolwiek z wymienionych osób łączy funkcje zarządzające, nadzorcze lub kontrolne u kontrahentów. Ustawodawca w treści powyższych przepisów przyznaje więc organom podatkowym kompetencję do określania podstawy opodatkowania zgodnie z wartością rynkową w sytuacjach, gdy występujący pomiędzy podatnikami podatku od towarów i usług związek miał wpływ na ustalenie wysokości wynagrodzenia z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług. W omawianym przepisie określono przesłanki, których wystąpienie uprawnia organ podatkowy do oszacowania podstawy opodatkowania (obrotu) dla danych transakcji. Uwzględniając powyższe i zgadzając się ze stanowiskiem wyrażonym w orzeczeniach sądów administracyjnych należy zgodzić się z organem interpretacyjnym, że procedura wynikająca z ww. regulacji dotyczy uprawnień i obowiązków organu podatkowego, co oznacza, że wydanie interpretacji indywidualnej na postawione we wniosku pytania wiązałoby się z dokonaniem ex ante oceny działań organu podatkowego względem Skarżącej przez pryzmat wskazanego art. 32 u.p.t.u. Istotnie zatem ewentualnie wydana interpretacja sprowadzałaby się do analizowania uprawnień a zarazem obowiązków jakie w tym przypadku ustawodawca zarezerwował dla organu podatkowego, a nie Skarżącej. Natomiast ocena czy pomiędzy podmiotami wymienionymi we wniosku występuje związek, o którym mowa w art.32 ust. 2 u.p.t.u. może być dokonana jedynie w toku postępowania podatkowego przy przeprowadzeniu w tym zakresie niezbędnych dowodów przez właściwy organ podatkowy, dla którego przeprowadzenia organ interpretacyjny nie posiada stosownych umocowań prawnych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1390/16, WSA we Wrocławiu z dnia 2 września 2015 r., I SA/Wr 1270/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu organ interpretacyjny trafnie odnotował w zaskarżonym postanowieniu, iż adresatem omawianego art. 32 u.p.t.u. jest organ podatkowy, który w okolicznościach zdefiniowanych w tym przepisie, uzyskuje kompetencję do określenia obrotu z tytułu dostawy towaru bądź świadczenia usługi. Końcowo podkreślić należy, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą być jedynie te przepisy prawa podatkowego, które są skierowane do podmiotu zainteresowanego uzyskaniem interpretacji. Tylko bowiem interpretacja takich przepisów daje się zastosować w toku rozliczania zobowiązań podatkowych. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, że w pojęciu przepisów prawa podatkowego, o których mowa w art. 14b § 1 O.p., nie mieszczą się przepisy skierowane do organów podatkowych. Zadane więc przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji pytania sugerują, iż jej intencją było uzyskanie interpretacji indywidualnej, która zagwarantuje, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) zostanie stwierdzone, iż pomiędzy podmiotami nie zachodzi związek, o którym mowa w art. 32 ust. 2 u.p.t.u. Zrealizowanie przez organ interpretacyjny oczekiwania Skarżącej oznaczałoby, że Minister Rozwoju i Finansów wyręczyłby organy podatkowe, przesądzając, że w sprawie nie zaistnieją przesłanki do określenia podstawy opodatkowania. W takiej sytuacji, interpretacja indywidualna nie mogłaby spełniać przypisywanej jej funkcji gwarancyjnej. Mając na uwadze powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, zasadnie przyjął organ interpretacyjny, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki z art. 165a § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. oraz z art. 14b § 2a O.p. Tym samym, w ocenie Sądu, zarzuty w zakresie naruszenia ww. przepisów oraz art. 233 § 1 pkt 1 O.p. i art. 14b § 2 O.p. oraz art. 121 O.p. w zw. z art. 14 h O.p. uznać należało za bezzasadne. Reasumując Sąd dostrzega, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ interpretacyjny prawidłowo wskazał na brak podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku i wypowiedzenia się, co do istnienia pomiędzy wskazanymi podmiotami powiązania, o jakim mowa w art. 32 ust. 1 u.p.t.u. jak i przesłanek takiego uznania. Powyższa kwestia nie dotyczy bowiem interpretacji przepisów prawa podatkowego, które mogą podlegać ocenie w ramach wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 O.p. Ponadto Sąd uznał, że uwzględnienie wniosku Skarżącego w rozpoznawanej sprawie stanowiłoby naruszenie powyżej przytoczonego art. 14b § 2a O.p. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.