I SA/Sz 247/12

Dnia 31 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś.w sprawie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Pismem z dnia 17 maja 2012 r. skarżący F. S. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. w sprawie podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 w/w ustawy. Przesłanką tą jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 powołanej ustawy, mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76). Do wykonania nie kwalifikują się więc wszelkie odmowne akty administracyjne, jak również większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, a więc nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania. Skarżący złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r., w którym organ ten stwierdził, że wobec nieuzupełnienia braków formalnych odwołania nie została spełniona przesłanka do prowadzenia postępowania odwoławczego. Pismem z 17 maja 2012 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w uzasadnieniu wskazując na podjęcie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. działań egzekucyjnych – wystawienie tytułów wykonawczych i zawiadomienia o zajęciu praw majątkowych. Wymaga wyjaśnienia, iż postanowienie, o którego wstrzymanie wykonania skarżący wnosi jest orzeczeniem procesowym, nie wymaga wykonania. Z uwagi na swój charakter nie powoduje zatem bezpośrednich skutków, o których mowa w cytowanym przepisie art. 61 § 3 ustawy, wniosek o wstrzymanie jego wykonania nie może więc być uwzględniony. Nie nakłada bowiem na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw, czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie należy wyjaśnić, że Sąd nie może wstrzymać działań egzekucyjnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że orzeczenia w tym zakresie należą do właściwości organów egzekucyjnych (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 29 maja 2008r. I FSK 402/08, z 24 lutego 2005r. OZ 1592/04). Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji postanowienia.