I SA/Sz 280/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, maj, czerwiec, listopad i grudzień 2013 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...]; [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...], nr: [...] określającą A. G. (dalej: "Strona", "Skarżący") zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za: - za [...] w wysokości [...], - za [...] w wysokości [...], - za [...] w wysokości [...], - za [...] w wysokości [...], - za [...] w wysokości [...], - za [...] w wysokości [...]. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Strona w [...] prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą pn. P. "[...]" A. G. w K. przy ul. S. (PPHiUB "[...]" A. G.). Strona zgłosiła, jako przeważającą działalności - rozbiórkę i burzenie obiektów budowlanych (PKD 43.11.Z), natomiast faktycznie wykonywała działalność opisaną kodem PKD 41.20.Z - roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych. Strona świadczyła usługi dla podmiotów gospodarczych, opodatkowane według stawek podatkowych [...] % (usługi budowlane związane z budownictwem mieszkaniowym) i [...] % (usługi budowlane), dokumentując je wyłącznie fakturami VAT. Ponadto od dnia [...] Strona jest zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, rozliczającym się za okresy miesięczne. W deklaracjach podatkowych dla podatku od towarów i usług VAT-7 złożonych w organie I instancji Strona wykazała: 1) za [...]: podatek należny [...], kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji [...], podatek naliczony do odliczenia [...], kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego [...]; 2) za [...]: podatek należny [...], podatek naliczony do odliczeni [...], nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc [...]; 3) za [...]: podatek należny [...], kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji [...], podatek naliczony do odliczenia [...], nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc [...]; 4) za [...]: podatek należny [...], kwotę nadwyżki z poprzedniej deklaracji [...], podatek naliczony do odliczenia [...], kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego [...]; 5) za [...]: podatek należny [...], podatek naliczony do odliczenia [...], kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego [...]; 6) za [...]: podatek należny [...], podatek naliczony do odliczenia [...], kwotę podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego [...]. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji wszczął postępowanie kontrolne wobec Strony w sprawie określenia w prawidłowej wysokości rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za [...], [...], [...], [...], [...] i [...] Następnie postanowieniem z dnia [...] włączył do materiału dowodowego: 1) protokół kontroli wraz z wymienionymi w nim załącznikami - przeprowadzonej w dniach od [...] do [...] przez pracowników organu w zakresie prawidłowości wywiązywania się przez Stronę z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...], 2) protokół kontroli podatkowej wraz z załącznikami - przeprowadzonej w dniach od [...] do [...] (z przerwami) przez pracowników organu w zakresie prawidłowości wywiązywania się przez Stronę z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od [...] do [...], 3) zastrzeżenia Strony z dnia [...] do ustaleń zawartych w protokole kontroli oraz pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] - stanowiące odpowiedź na zastrzeżenia Strony, Organ I instancji w trakcie prowadzonej wobec Strony kontroli podatkowej ustalił, iż K. C. prowadzący działalność gospodarczą pn. Zakład Ogólnobudowlany K. C. (ZO K. C.) nie złożył deklaracji VAT-7 w [...] i nie rozliczył się z podatku należnego wynikającego z faktur wystawionych na rzecz PPHiUB "[...]" A. G. W związku z tym organ I instancji przeprowadził wobec K. C. kontrolę w zakresie podatku od towarów i usług. K. C. w związku z okazanymi fakturami złożył w dniu [...] pisemne oświadczenie, w którym wskazał, że w roku [...] nie wykonywał usług budowanych na rzecz Strony, w szczególności prac budowlanych na terenie Jednostki Wojskowej w K. przy ul. W., przy ul. W. oraz przy ul. N. Ponadto podkreślił, że nie przyjął należności wynikających z faktur wystawionych dla Strony oraz że część faktur została wystawiona przez niego, a część przez Stronę. Postanowieniem z dnia [...], organ I instancji włączył do materiału dowodowego ww. oświadczenie, natomiast postanowieniem z dnia [...], prawomocną decyzję z dnia [...] określającą K. C. kwoty do zapłaty z tytułu podatku od towarów i usług za [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w związku z art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z [...] Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "u.p.t.u."),. Z treści decyzji wynika, iż K. C. nie wykonał usług udokumentowanych fakturami wystawionymi w [...] na rzecz Strony. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy oraz poczynione na jego podstawie ustalenia organ I instancji decyzją z dnia [...], nr: [...] określił Stronie w podatku od towarów i usług zobowiązania podatkowe za miesiące: [...], [...], [...], [...], [...] i [...] Decyzję doręczono pełnomocnikowi Strony w dniu [...]. Organ I instancji ustalił, iż w badanym okresie przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez Stronę były usługi remontowe i budowlane, wykonywane także przez podwykonawców. Faktury wystawione przez jednego z podwykonawców - K. C. nie dokumentują operacji gospodarczych opisanych na tych fakturach, tym samym Strona nie była stroną tych zdarzeń. Pomimo tego, faktury zostały ujęte w prowadzonych rejestrach nabyć dla potrzeb podatku od towarów i stanowiły podstawę obniżenia podatku należnego w badanych okresach rozliczeniowych. Organ I instancji przyjął, iż samo przedstawienie faktur przy braku innych dowodów świadczących o przeprowadzeniu transakcji nie potwierdza wykonania operacji gospodarczych. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, pismem z dnia [...] Strona złożyła od niej odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p."), poprzez prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych; 2) art. 122 O.p., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego; 3) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. poprzez nieuznanie faktur dokumentujących nabycia dokonane w [...] od podwykonawcy Strony ZOK K. C. Dyrektor Izby Skarbowej w S. (dalej: organ odwoławczy), w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania i orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Nakreślając ramy prawne sprawy organ odwoławczy wskazał na zakres podmiotowy ustawy, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, obowiązki związane z prowadzeniem przez podatników ewidencji (rejestr zakupów i rejestr sprzedaży). Ponadto zwrócił uwagę na szczególną moc dowodową, jaką z woli ustawodawcy obdarzone zostały m.in. księgi podatkowe, stanowiąc dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów dokonanych na podstawie faktur VAT lub innych dowodów księgowych, stwierdzających fakt operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem. Przy czym warunkiem jest prowadzenie ksiąg w sposób prawidłowy (tj. rzetelnie i w sposób niewadliwy). Organ odwoławczy wskazał, że możliwe jest uzupełnienie danych wynikających z ewidencji zakupów za okres od [...] do [...] prowadzonych dla celów podatku VAT, dowodami uzyskanymi w toku postępowania i określenie podstawy opodatkowania, bez potrzeby jej określenia w drodze oszacowania, tj. na podstawie art. 23 § 2 O.p. Organ odwoławczy podkreślił, że prawidłowo wystawione faktury VAT oraz prawidłowo prowadzone ewidencje dla potrzeb podatku od towarów i usług (zakupu i sprzedaży) są wymogiem niezbędnym do właściwego określenia podstawy opodatkowania, wysokości podatku należnego i naliczonego, a także kwoty podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego lub kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W tym zakresie powołał także orzeczenia sądów administracyjnych. Argumentował również, iż o podatku naliczonym oraz należnym przesądza nie tyle samo istnienie faktury, lecz dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu między podmiotami wskazanymi w fakturze. W efekcie nie każda faktura kreuje prawo do pomniejszenia podatku należnego o kwotę podatku od towarów i usług w niej wskazaną. Zdaniem organu odwoławczego przyjęte przez niego stanowisko potwierdza Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia [...] sygn. akt C-255/02 H. Odnosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, organ odwoławczy podkreślił, że księgi podatkowe Strony, tj. ewidencje zakupów VAT za okres będący przedmiotem postępowania nie spełniały wymogów określonych przepisem art. 193 § 2 O.p., gdyż dokonano w nich zapisów na podstawie faktur dokumentujących nabycia usług, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji podjął niezbędne działania w celu wyjaśnienia zaistniałego w sprawie stany faktycznego oraz zasadnie zakwestionował wystawione na rzecz Strony faktury VAT: nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia ...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...]. Jak wskazał organ odwoławczy, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że K. C. nie wykonał usług dokumentowanych ww. fakturami, o czym świadczy m.in.: – zawieszenie działalności gospodarczej przez K. C. od dnia [...], która została wykreślona w dniu [...] w związku z zawieszeniem trwającym dłużej niż 2 lata; – nie złożenie przez K. C. deklaracji VAT-7 po zawieszeniu działalności od [...] a [...], składanie za kolejne lata składał deklaracje PIT-28. Przychody wykazano w deklaracji za [...] tj. za rok, w którym dokonano zawieszenia działalności. Ostatnią deklarację złożono za [...] w dniu [...] – nie wykazano w niej przychodów podlegających opodatkowaniu; – nie zatrudnianie przez K. C. pracowników, gdyż w okresie od [...] [...] do chwili wykreślenia z rejestru CEiDG w [...] nie złożył deklaracji PIT-4R, PIT-11 i innych informacji w zakresie płatnika podatku od wypłacanych wynagrodzeń pracownikom; – nie posiadanie przez K. C. urządzeń, sprzętu itp. co świadczy o braku możliwości technicznych wykonania usług opisanych w kwestionowanych fakturach - brak zakupów inwestycyjnych; – zakres robót objętych fakturami wystawionymi K. C., który wskazuje, że nieprawdopodobnym jest, aby w tak krótkim okresie wykonał tak szeroki zakres usług budowlanych nie posiadając służących ku temu niezbędnych zasobów. Ponadto organ odwoławczy zauważył, iż niezależnie od powyższych ustaleń, kluczowym dowodem w sprawie jest oświadczenie K. C. złożone w dniu [...], w toku prowadzonej wobec niego kontroli podatkowej. Stwierdził on, iż w [...] nie wykonywał usług budowlanych na rzecz Strony oraz że część faktur została wystawiona przez niego, a część przez Stronę. Organ odwoławczy poddał analizie również materiał dowodowy zgromadzony w toku przeprowadzonych przez organ I instancji przesłuchań. W dniu [...] dokonano przesłuchania Strony, która zeznała, iż zatrudniała różnych podwykonawców, w tym M. T. i K. C.. Ponadto po okazaniu mu dwunastu faktur VAT, na których jako ich wystawca figurował K. C. wskazał, że dziewięć z nich wystawił on sam, a pozostałe trzy kontrahent. Potwierdził, iż należności z nich wynikające regulowane były w częściach w formie gotówkowej. Dodatkowo organ odwoławczy uznał wyjaśnienia Strony zawarte w odwołaniu za niewiarygodne. Organ odwoławczy poddał badaniu również wynik przesłuchania w charakterze świadka M. T. przeprowadzonego w dniu [...]. Świadek potwierdził swoją współpracę z przedsiębiorstwem PPHiUB "[...]" A. G., a ponadto poświadczył o znajomości z K. C. Zdaniem organu wypowiedzi jednak nie potwierdziły realizacji przez ww. kontrahenta usług na rzecz Strony. Dodatkowo organ odwoławczy ustosunkował się także do nieudanej próby przeprowadzenia przesłuchania w charakterze świadka K. C. w zakresie przebiegu transakcji udokumentowanych spornymi fakturami VAT. Ponadto, organ odwoławczy zwrócił uwagę na skierowane do "S." S.A. Oddział Budownictwa Ogólnego pismo z dnia [...] o potwierdzenie transakcji z PPHiUB "[...]" A. G. oraz udzieloną w związku z nim odpowiedzią z dnia [...] Spółka wskazała, iż umowa podwykonawcza w pkt [...] - warunki ogólne, zawiera informacje dotyczące dalszych podwykonawców. Jednakże Strona nie zgłaszała dalszych podwykonawców. W ocenie organu odwoławczego, istotnym dowodem w sprawie jest rozbieżność w powierzchni elewacji wykonanej z płytek klinkierowych wynikająca z porównania wartości widniejących w dokumentacji ([...]), powierzchni elewacji udokumentowanej fakturami sprzedaży ([...]) – zlecenie dot. wykończenia budynku usługowo-handlowego w K. przy ul. W. oraz wykonania w związku z datowaniem faktur dokumentujących robót przy wykonaniu ogrodzenia - zlecenie na rzecz L. Także w tym zakresie wyjaśnień Strony nie zaakceptował organ odwoławczy. Wątpliwości organu odwoławczego budzi także okoliczność dokonywania przez Stronę na rzecz kontrahenta płatności wynagrodzenia w formie gotówkowej, tym bardziej, iż rzekome płatności wyniosły łącznie [...]. Z dokonanych ustaleń wynika również, że wyrażony w treści odwołania z dnia [...] zarzut co do naruszenia przepisów dotyczących procedury prowadzonego postępowania jest nietrafny i nie znajduje uzasadnienia w przedstawionym w decyzji organu I instancji stanie faktycznym sprawy. Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania podatkowego jest wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Tym samym dokonana przez organ I instancji ocena zgromadzonych w sprawie dowodów nie nosi znamion dowolności. Ustosunkowując się do treści art. 122 O.p. organ odwoławczy stwierdził, iż podatnik nie jest zwolniony z obowiązku aktywności w zakresie dowodzenia stawianych tez. Podsumowując organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż nie doszło do jakiegokolwiek naruszenia prawa, czy to materialnego czy to proceduralnego. Odnosząc się natomiast do zamieszczonego w odwołaniu wniosku Strony o przesłuchanie w charakterze świadków: M. M. i K. C. organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] argumentując odmówił przeprowadzenia ww. dowodów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w części dotyczącej zakwestionowanych faktur VAT dokumentujących nabycie usług od podwykonawcy – ZO K. C., na łączną kwotę: [...] (netto), podatek od towarów i usług: [...] oraz zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Dodatkowo Skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który został rozpoznany postanowieniem z dnia [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów: – art. 120, art. 121 § 1, art. 122 O.p. przez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania i niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, – art. 187 § 1, art. 191 O.p przez nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego i poprzez dowolne uznanie, że faktury VAT dokumentujące nabycia w badanym okresie, usług podwykonawcy: ZO K. C., na łączną kwotę: [...] (netto), podatek od towarów i usług: [...], nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji, – art. 188 O.p. poprzez odmowę przesłuchania zgłoszonych świadków, – art. 88 ust.3a pkt 4 lit a u.p.t.u. poprzez jego zastosowanie. W uzasadnieniu skargi, Skarżący przedstawił szeroką argumentację do ww. zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u.: "W zakresie, w jaki towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, (...)". W myśl ust. 2 pkt 1 lit. a tego artykułu, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Zgodnie natomiast z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.: "Nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności". Ponadto, stosownie do art. 106 ust. 1 u.p.t.u. podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży, datę dokonania sprzedaży, cenę jednostkową bez podatku, podstawę opodatkowania, stawkę i kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. Zgodnie z art. 109 ust. 3 u.p.t.u.: "Podatnicy, z wyjątkiem podatników wykonujących wyłącznie czynności zwolnione od podatku na podstawie art. 43 i 82 ust. 3 oraz zwolnionych od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, są obowiązani prowadzić ewidencję zawierającą: kwoty określone w art. 90, dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżające kwotę podatku należnego oraz kwotę podatku podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego lub zwrotowi z tego urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej, a w przypadkach określonych w art. 120 ust. 15, art. 125, 134, 138 - dane określone tymi przepisami niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej.". Na ewidencję taką składają się: rejestr zakupów i rejestr sprzedaży. Prawidłowe jej prowadzenie jest niezbędne dla spełnienia obowiązków wynikających z art. 99 ust. 1 i art. 103 ust. 1 u.p.t.u., tj. do składania deklaracji podatkowych oraz do obliczania i wpłacania podatku - za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. W myśl art. 99 ust. 12 u.p.t.u. zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Stwierdzić należy, że prawidłowo w zaskarżonej decyzji wskazano, iż wyrażone w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. prawo do odliczenia podatku naliczonego oparte jest na założeniu, że wartość podatku zapłaconego przez podatnika w cenie zakupionych przez niego towarów/usług, nie będzie stanowić dla niego ostatecznego kosztu, przez co podatnik ma zapewnioną możliwość odzyskania podatku naliczonego. Prawo to jest bowiem podstawowym prawem podatnika, jest też ono fundamentalnym elementem systemu podatku od towarów i usług, który umożliwia zachowanie zasady neutralności tego podatku. Prawo to może być jednak realizowane przez podatnika jedynie przy spełnieniu ustawowo określonych warunków formalnych, tj. m.in. związku zakupów ze sprzedażą opodatkowaną, czy też zachowaniem terminu dokonania odliczenia. Ponadto, przy korzystaniu z prawa do odliczenia podatku naliczonego szczególnego znaczenia nabiera fakt posiadania dokumentu stanowiącego jego podstawę, w szczególności faktury VAT. Zatem, prawidłowo wystawione faktury VAT oraz prawidłowo prowadzone ewidencje dla potrzeb podatku od towarów i usług (zakupu i sprzedaży) są wymogiem niezbędnym do właściwego określenia podstawy opodatkowania, wysokości podatku należnego i naliczonego, a także kwoty podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego lub kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Faktura VAT jest dokumentem szczególnego rodzaju, gdyż stanowi ona podstawę rozliczenia się podatnika w zakresie tego podatku z budżetem państwa, poprzez złożenie deklaracji podatkowej dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz wpłacenia do urzędu skarbowego podatku z niej wynikającego. W systemie rozliczeń należności i zobowiązań pieniężnych faktura VAT pełni więc m.in. rolę dokumentu identyfikującego i określającego podmioty transakcji, tj. sprzedawcę i nabywcę. Zatem tylko faktura rzetelna od strony podmiotowej i przedmiotowej, tzn. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą, daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego w niej podatku. Odnosząc przytoczony stan prawny i powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że – wbrew zarzutom skargi - stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony w postępowaniu podatkowym i prawidłowo zastosowano do tego stanu obowiązujące przepisy prawa. Stwierdzić bowiem należy, że w postępowaniu podatkowym zgromadzono obszerny materiał dowodowy, w tym w postaci faktur, zawarte umowy na roboty, protokoły odbioru robót, zeznań Strony, zeznań świadka M. T., wyjaśnień S. S.A. Oddział Budownictwa Ogólnego w P., protokoły z kontroli podatkowej prowadzonej wobec Skarżącego i protokół badania ksiąg podatkowych, oświadczenie K. C., prawomocną decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] wydaną wobec K. C. Decyzją tą wskazany organ podatkowy określił K. C. kwoty podatku od towarów i usług do zapłaty zgodnie z art. 108 ust. 1 u.p.t.u., związane z wystawieniem m.in. kwestionowanych faktur VAT na rzecz Skarżącego. W uzasadnieniu tej decyzji organ podatkowy stwierdził, że K. C. nie mógł być wykonawcą zafakturowanych robót, gdyż jak ustalono nie dysponował odpowiednim sprzętem (co wynika z analizy kwot deklaracji VAT-7 złożonych w urzędzie - brak zakupów inwestycyjnych), środkami transportu ani odpowiednim zasobem kadrowym (w okresie od [...] [...] do chwili wykreślenia z rejestru CEIDG w [...] nie złożył deklaracji PIT-4R, PIT-11 i innych informacji w zakresie płatnika podatku od wypłacanych wynagrodzeń pracownikom) umożliwiającym świadczenie usług budowlanych w rozmiarach wynikających z ujawnionych przez organ podatkowy faktur VAT. Ustalono też, że K. C. nie dokonywał zakupu usług budowlanych, nie wynajmował także sprzętu budowlanego ani środków transportu. Ponadto, co istotne, K. C. w toku prowadzonej wobec niego kontroli podatkowej w dniu [...] oświadczył, iż w [...] nie wykonywał usług budowlanych na rzecz PPHiB "[...]" A. G., zwłaszcza nie wykonywał prac na terenie Jednostki Wojskowej w K. przy ul. W., przy ul. W. oraz przy ul. N., nie przyjął należności wynikających z faktur wystawionych dla przedsiębiorstwa "[...]" A. G. Z ustaleń wynika także, że K. C. zawiesił działalność gospodarczą od dnia [...] (wykreślona w dniu [...]), nie składał deklaracji VAT-7 po zawieszeniu działalności od [...] a [...], przychody wykazano w deklaracji za [...] tj. za rok, w którym dokonano zawieszenia działalności. Ostatnią deklarację złożono za [...] w dniu [...] - nie wykazano w niej przychodów podlegających opodatkowaniu a w ramach rozliczenia podatku dochodowego podatnik za kolejne lata składał deklaracje PIT-28. W związku z tym organ podatkowy stwierdził, że faktury VAT: nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...], nr [...] z dnia [...] wystawione na rzecz firmy Skarżącego nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Uznać więc należy, że skoro w odrębnym postępowaniu ostatecznie stwierdzono, że faktury otrzymane przez Skarżącego, wystawione przez K. C., nie odpowiadają rzeczywistości, to w istocie brak było podstaw do odmiennej oceny prawnej tych samych okoliczności w postępowaniu prowadzonym wobec Strony. Bezspornie decyzje podatkowe [...] przedmiot dokumentów urzędowych w rozumieniu przepisu art. 194 O.p., a w odniesieniu do ostatecznej decyzji administracyjnej przyjmuje się - biorąc pod uwagę zasadę trwałości decyzji administracyjnych - iż dopóki dokument urzędowy, będący decyzją administracyjną, znajduje się w obiegu prawnym, dopóty należy go oceniać zgodnie z jego treścią. Dokument urzędowy korzysta więc z domniemania prawdziwości tego, co urzędowo zostało w nim stwierdzone, co oznacza, że nie podlega on swobodnej ocenie, gdyż za udowodnione należy przyjąć to, co wprost wynika z dokumentu. Wprawdzie – stosownie do art. 194 § 3 O.p. – istnieje możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, jednak nie można stwierdzić, aby w przedmiotowym postępowaniu podatkowym Skarżący skutecznie podważył domniemanie prawdziwości wskazanej decyzji podatkowej. Podnoszone w skardze okoliczności, że K. C. nie brał aktywnego udziału w tych postępowaniach same w sobie domniemania prawdziwości tej decyzji nie podważają. Stwierdzić też należy, że w rozpoznawanej sprawie wskazana decyzja ostateczna była dowodem istotnym i ważącym ale nie jedynym. Z akt sprawy wynika bowiem, że rozstrzygnięcie oparte zostało nie tylko na okolicznościach ustalonych i przedstawionych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej dotyczącej K. C. ale także na innych dowodach wyczerpująco zgromadzonych, rozpatrzonych i ocenionych, które potwierdzają ustalenia zawarte w tej decyzji ostatecznej. Jak wyżej stwierdzono, organ podatkowy oprócz powołania się na wymienioną decyzję, dokonał w sprawie szeregu czynności, celem zgromadzenia pełnego materiału dowodowego. Organ odwoławczy w skrupulatny sposób odniósł się do treści poszczególnych zeznań, wskazał na istotne informacje z nich płynące, wątpliwości, różnice, czy zamierzone zbieżności i rozbieżności. Każdy dowód ocenił we wzajemnym związku z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Wprawdzie Skarżący w swoich zeznaniach potwierdzał fakt wykonania przez K. C. prac wykazanych w fakturach, jednak zasadnie organ odwoławczy zauważył, że zeznania te nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Istotne jest przy tym, że Skarżący przy dokonywaniu zleceń w [...] nie sprawdzał i nie posiadał wiedzy, czy K. C. posiada odpowiednie zaplecze techniczne (sprzęt i pracowników). Swoją wiedzę Skarżący, jak wynika to z wyjaśnień złożonych przed organem podatkowym w piśmie z dnia [...] będącym odpowiedzią na wezwanie organu z dnia [...] opierał o okoliczności znane Skarżącemu z roku [...], kiedy spotkał się Skarżący z K. C. przy wykonywaniu robót budowlanych dla tego samego zleceniodawcy. Zgodnie zaś ze złożonym wyjaśnieniem Skarżącego w ww. piśmie, wartość zafakturowanych przez K. C. robót obejmowała koszty robocizny i sprzętu. Przy czym jak wskazał Skarżący w odwołaniu, okoliczność braku sprzętu czy samochodów z uwagi na to, że ciężki sprzęt dostarczał on sam, była dla Skarżącego bez znaczenia. Ten brak zainteresowania Skarżącego jest tym bardziej niezrozumiały, przy uwzględnieniu znacznych rozmiarów zlecanych prac w samym [...] K. C. czy znanej Skarżącemu okoliczności częstej nieobecności K. C. w związku z pracą za granicą. Ponadto, wbrew stanowisku Skarżącego, przesłuchany M. T. nie potwierdził obecności na budowie K. C., jak również wykonania prac przez jego firmę, potwierdził tylko to, że K. C. miał takie prace wykonywać. Uznać więc należy, że również zeznania tego świadka nie potwierdziły jednoznacznie wykonywania prac przez K. C. na tych inwestycjach. Fakt ten, jak również oświadczenie K. C., wykonywanie pracy za granicą przez K. C., brak zatrudniania pracowników przez K. C., brak stosownego sprzętu przez K. C., również w istotny sposób podważa wiarygodność zeznań Skarżącego, który mając wiedzę o wykonywaniu pracy przez K. C. za granicą zeznał, że nieobecność ta nie miała wpływu na możliwość wykonania przez niego kwestionowanych prac, bowiem roboty te realizowane miały być przez jego pracowników. Okoliczność ta tj. częsta nieobecność K. C. wpływała także na przedstawiony przez Skarżącego sposób dokumentowania zakwestionowanych robót. Skarżący nie zastosował się także do zapisów umów zawartych ze S. S.A., z których wynikało, iż miał obowiązek zgłaszania swoich podwykonawców w celu uzyskania niezbędnej zgody na prowadzenie przez nich prac na danej inwestycji. Wprawdzie fakt taki bezspornie może mieć znaczenie przede wszystkim w sporach pomiędzy stronami stosunku cywilnego, jednak nie można nie zauważyć, że takie zachowanie Skarżącego dodatkowo poddaje w wątpliwość jego twierdzenie o wykonywaniu prac przez K. C. Zdaniem Sądu, na ocenę wiarygodności zeznań Skarżącego oraz przedłożonych dowodów (umów, protokołów odbioru robót, faktur) wpływa też wskazywany gotówkowy sposób dokonywania płatności. Zasadnie bowiem organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, jednym z elementów racjonalnego gospodarowania środkami pieniężnymi przez przedsiębiorcę jest stworzenie warunków, które zabezpieczą go przed ewentualnymi zarzutami co do nieregulowania należności. Ma to szczególne znaczenie, gdy kwoty należności, jakie uiszcza przedsiębiorca, są znaczne. Wskazać więc należy, że zgodnie z treścią spornych faktur VAT Skarżący przekazał K. C. gotówkę łącznie w wysokości [...]. Taki sposób dokonywania zapłaty stanowił więc naruszenie art. 22 ust. 1 ww. ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - (przekazana kwota przekraczała równowartość [...]). Podkreślić tu należy, że ustanowiony w tej ustawie wymóg dokonywania płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy ma istotne znaczenie, także właśnie dla celów dowodowych, pozwalających na kontrolę przepływów finansowych. Również na co zwraca uwagę organ, nie sposób nie zauważyć, że Skarżący poza fakturami na których stosował różne adnotacje o płatności w gotówce ("gotówka", "zapłacono gotówką"), nie przedłożył żadnego pokwitowania, dowodów KP czy bankowych poświadczających uiszczenie wskazanej w fakturze kwoty na rzecz K. C. W trakcie przesłuchania Skarżący zeznał co prawda, że odnotowywał przekazywane kwoty w kalendarzu ale takowego na etapie postępowania nie przedłożył. Zgodzić się też należy z organem, że wobec stosowania przez Skarżącego zamiennie zapisu na fakturach o treści "zapłacono gotówką" lub " gotówka", przemawia za różnicowaniem przez Skarżącego rozliczeniami, co daje podstawy do wyciągnięcia oceny, że sam zapis na fakturze nie jest równoznaczny z zapłatą. Fakt, jak podnosi Skarżący, że w taki sposób tj. w gotówce, rozliczał się także z M. T. nie potwierdza, że faktycznie została przekazana gotówka dla K. C. za wykonane prace, jeśli zważyć, że M. T. potwierdził w zeznaniu otrzymanie zapłaty gotówką, takiego potwierdzenia brak jest jednakże ze strony K. C. Wskazać też należy, że dodatkowo organ I instancji podjął się analizy zarówno treści faktur wystawionych przez K. C., protokołów odbioru robót budowlanych, zestawiając je z umowami i fakturami związanymi ze zleceniem tych prac firmie Skarżącego przez inwestorów. Bezspornie dostrzeżone niezgodności w zakresie dat, tak faktur jak i deklarowanych wykonanych robót, w przypadku zlecenia pochodzącego od L., a polegające na wystawieniu faktury dnia [...] przez K. C. na wykonane roboty odebrane protokołem odbioru dnia [...] (karta [...] akt administracyjnych), w sytuacji sprzedaży przez Skarżącego na rzecz L. tych usług fakturą dnia [...], wskazują, że faktura z dnia [...] nie obrazuje rzeczywistego przebiegu transakcji. Wbrew stanowisku Skarżącego czym innym jest przedpłata, zaliczka na poczet wykonania robót a czym innym jest ich sprzedaż. Bezspornie w przypadku faktury z [...] nie mamy do czynienia z przedpłatą/zaliczką. Nie budzi także wątpliwości, że w związku z robotami wykończeniowymi budynku usługowo-handlowego w K. przy ul. W., w posiadaniu Skarżącego są faktury z daty [...] i z daty [...] (do zlecenia nr [...] – obejmujące ułożenie płytek [...] – zapis na fakturze z [...]), z daty [...] i z daty [...] (obejmująca ułożenie płytek [...] – zapis na fakturze z [...]). Przy czym organ nie kwestionuje, że zleceniem nr [...] objęto ułożenie płytek - [...], zaś zgodnie ze zleceniem nr [...] objęto [...] i jak wskazuje Skarżący zwiększyło to zlecenie z [...] na [...]. Nie zmienia to faktu, że z treści faktur na których jako sprzedawca wskazany jest Zakład Ogólnobudowlany K. C. wynika, że została wykonana przez K. C. elewacja z płytek klinkierowych o powierzchni [...]. Wbrew stanowisku Skarżącego ocena organu wynika wprost z treści wskazanych faktur a nie błędu sumowania wartości. Skoro jak wskazuje Skarżący K. C. miał wykonać roboty wykończenia elewacji (ułożenie płytek) na powierzchni [...] to choćby z tego powodu wskazane faktury nie dokumentują rzeczywistych usług. W ocenie Sądu, uznać więc należy, że całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że prace budowlane wykazane w zakwestionowanych fakturach nie mogły być wykonane przez K. C. Wbrew stanowisku Skarżącego to nie wyłącznie oświadczenie K. C. legło u podstaw dokonanego rozstrzygnięcia, o czym była mowa. W związku z tym prawidłowo w zaskarżonej decyzji uznano, że Skarżący nie działał w dobrej wierze i miał świadomość uczestniczenia w nielegalnym procederze. To właśnie Skarżący miał przecież najlepszą wiedzę na temat wykonania robót na ww. inwestycjach, a zatem wiedział, że prac tych nie wykonał K. C.. Świadomie zatem uwzględniał w swoich rozliczeniach podatkowych nierzetelne faktury wystawione przez K. C., nie mógł więc działać w dobrej wierze. Skoro zatem faktury wystawione przez K. C. nie dokumentowały faktycznych zdarzeń rodzących obowiązek podatkowy u ich wystawcy (uznane też w odrębnym postępowaniu za "puste" faktury), to faktury te – stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u.- nie dawały Skarżącemu prawa do odliczenia wykazanego w nich podatku. Zasadnie więc w zaskarżonej decyzji określono Skarżącemu prawidłowe kwoty zobowiązań podatkowych za wskazane okresy rozliczeniowe, z wyłączeniem kwot podatku naliczonego wykazanego w zakwestionowanych fakturach. Dodatkowo wskazać należy, że do uznania, iż usługa została wykonana, nie wystarczy samo zawarcie umowy, wystawienie faktur VAT oraz zapłata umówionej ceny. Warunkiem koniecznym jest bowiem wykonanie świadczenia przez kontrahenta. Odnosząc się więc do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów VI Dyrektywy Rady EWG z dnia 17 maja 1977 r., a tym samym błędnego zastosowania art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., gdyż prawo do odliczenia podatku naliczonego nie może pomijać jego fundamentalnej cechy, jaką jest neutralność tego podatku (art. 17-20 dyrektywy), a do realizacji tego prawa wystarczy związek zakupów z działalnością gospodarczą – Sąd uznał ten zarzut za chybiony. Niewątpliwie bowiem, zarówno przepisy I, jak i VI Dyrektywy, a także obowiązującej w tym zakresie od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1), prawo do odliczenia podatku naliczonego odnosiły (a Dyrektywa 112 odnosi nadal) do sytuacji, gdy "towary lub usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika" (art. 168 Dyrektywy 112). Zasadę tę powtórzył krajowy ustawodawca w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Oczywistą konsekwencją takiej zasady jest więc przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., który nie pozwala na odliczenie podatku wykazanego w fakturze nie dokumentującej rzeczywistej czynności (dostawy towaru lub wykonania usługi). Przy braku takiej dostawy lub usługi nie można bowiem mówić o ich "wykorzystywaniu" na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika. Skoro z przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. wynika, że tylko taka faktura stanowi podstawę do odliczenia podatku, która dokumentuje rzeczywistą transakcję, zatem organy podatkowe uprawnione i zobowiązane są do badania tej kwestii. Wynika z tego, że samo otrzymanie (posiadanie) faktury VAT nie jest wystarczającym i przekonującym dowodem rzeczywistej transakcji, lecz fakt ten może być badany i zweryfikowany przez organy podatkowe. Zatem to podatnik jest odpowiedzialny za materialną prawidłowość faktury, tj. zgodność ze stanem rzeczywistym. Ponieważ kwestie te mogą być kontrolowane przez organ podatkowy i ta zgodność faktury ze stanem rzeczywistym może być podważana, podatnik we własnym interesie – niezależnie od wymogów ewidencyjnych określonych m.in. w art. 96, art. 99 i art. 109 u.p.t.u. – powinien zadbać o należyte, przekonujące dokumentowanie dokonywanych transakcji gospodarczych. Chodzi tu więc o rzetelne, staranne prowadzenie działalności i takie jej dokumentowanie, aby nie powstały wątpliwości co do rzetelności faktur i transakcji. Skoro więc sporne faktury, którymi posługiwał się Skarżący nie dokumentują rzeczywistych transakcji, to określony w nich podatek niewątpliwie nie był podatkiem naliczonym w rozumieniu art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. W takiej sytuacji umożliwienie Podatnikowi skorzystania z prawa do odliczenia podatku z faktur dokumentujących czynności, które faktycznie nie zostały dokonane i nie zrodziły obowiązku podatkowego u ich wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług. Zauważyć tu jednak należy również, że w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej opowiedziano się za koniecznością ochrony nabywcy, który działał w dobrej wierze. Trybunał wskazał m.in., iż odmowa prawa do odliczenia podatku VAT wymaga udowodnienia na podstawie obiektywnych przesłanek, że podatnik będący odbiorcą usług lub dostaw stanowiących podstawę prawa do odliczenia wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcje te wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie (vide: wyrok z [...] w połączonych sprawach A. K., R., C-439/04 i C-440/04). W wyroku z [...] w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11, Trybunał stwierdził, że nie można bezpodstawnie ograniczać prawa do odliczenia VAT i wymagać od podatnika dokonywania wstępnej kontroli kontrahentów, chyba że zostanie udowodnione, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Również w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych wskazuje się na taką potrzebę ochrony dobrej wiary podatnika. Zasadnie jednak w zaskarżonej decyzji uznano, że Skarżący miał świadomość uczestniczenia w nielegalnym procederze. Istotne dla takiej oceny jest też i to ale nie jedyne, że w oświadczeniu K. C. wprost przyznał, że wystawił tzw. puste faktury dla Skarżącego. Sąd nie stwierdził zatem w zaskarżonej decyzji naruszenia wskazywanych w skardze (lub innych) przepisów prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe jako dowód dopuściły, wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem. Zebrano więc w sposób wyczerpujący i rozpatrzono cały materiał dowodowy. W tym zakresie nie można więc zgodzić się z zarzutem skargi, że nie rozpatrzono całości materiału dowodowego oraz dokonano niewłaściwej oceny materiału dowodowego uznając, że faktury VAT dokumentujące nabycia w badanym okresie, usług podwykonawcy Firmy Zakład Ogólnobudowlany K. C., nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji, w tym odmowę przesłuchania w charakterze świadków M. M. i ojca K. C., samego K. C. Wnioski te zmierzały do wykazania, że K. C. wykonał wskazane w zakwestionowanych fakturach roboty. Organy oparły rozstrzygnięcie o materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania kontrolnego i podatkowego, w tym dokumentację udostępnioną przez Skarżącego (faktury, umowy, zlecenia, protokoły), wyjaśnienia i zeznania Skarżącego, zeznania świadka, wyjaśnienia inwestora, materiał zgromadzony w toku postępowania prowadzonego przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. wobec kontrahenta Skarżącego tj. K. C. Skarżący miał zapewniony w postępowaniu aktywny udział. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania. Jednym z przejawów tego udziału są kierowane do organu pisma, składane wnioski dowodowe. Z faktu, że nie wszystkie zostały uwzględnione bądź poczynione ustalenia nie odpowiadają tezom Skarżącego, nie wynika bowiem naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz zasady prawdy obiektywnej. Z akt sprawy wynika natomiast, że Strona była informowana o przeprowadzanych czynnościach, była zapoznawana z zebranym materiałem i mogła wypowiadać się co do zebranych dowodów. Skarżący był przy tym przesłuchiwany jako strona i w tych zeznaniach także odnosił się do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, jak również odnosił się do zebranych dowodów, wnosząc m.in. pismem z dnia [...] zastrzeżenia do protokołu kontroli i z dnia [...] zastrzeżenia i dowody uzupełniające do ustaleń zawartych w protokole badania ksiąg podatkowych, odpowiadając na wezwania organu w toku postępowania i składając stosowne wyjaśnienia, składał wnioski dowodowe. Należy podkreślić, że szeroko argumentowana i eksponowana jest w skardze kwestia niekompletnego materiału dowodowego, jako wynik pominięcia dowodów wnioskowanych przez stronę. Wnioski te, zmierzały do wykazania, że K. C. wykonał usługi objęte zakwestionowanymi fakturami. W związku z tym zauważenia wymaga, że złożone w postępowaniu przed organem II instancji ww. wnioski dowodowe zostały formalnie rozstrzygnięte postanowieniem z dnia [...], znak: [...],[...], którym odmówiono przeprowadzenia wnioskowanych dowodów, wskazując, że w istocie organ nie kwestionuje faktu sporządzenia dokumentacji w postaci umów, faktur, protokołów odbioru robót, która to dokumentacja stanowi materiał zgromadzony w toku postępowania, który został poddany analizie i ocenie – a taka teza dowodowa co do przesłuchania M. M. została postawiona. Faktu bowiem istnienia dokumentacji organ nie kwestionował a organ prowadził postępowanie w celu weryfikowania wykonania robót objętych tymi dokumentami przez K. C. Ponadto co do płatności wypowiedział się także sam K. C. a Skarżący pomimo wyjaśnień złożonych podczas przesłuchania nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów potwierdzających przekazanie zapłaty za kwestionowane roboty, przy czym co było wskazane samo przekazanie lub nie płatności, wiedza co do przekazania, nie przemawia za wykonaniem robót objętych fakturami. Oddalając powyższe wnioski organ pierwszej instancji podał przyczyny swego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu są one, w okolicznościach sprawy, trafne. Za nieuzasadniony uznać należy w okolicznościach niniejszej sprawy zarzut pominięcia przez organ dowodu z przesłuchania K. C.. Jak wynika to z akt sprawy organ I instancji wezwał pismem z dnia [...] K. C. do stawienia się w charakterze świadka. Wezwanie to nie zostało podjęte. Stąd zarzut w tym zakresie mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, w tym prawomocną decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] określającą K. C. kwotę do zapłaty na podstawie art. 108 u.p.t.u. jest nieuzasadniony Podobnie należy ocenić zarzut nie uzyskania dokumentacji księgowej K. C. Jak wynika to z decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] K. C. nie przedłożył pomimo wezwań tej dokumentacji. Zauważyć należy w tym miejscu, że wbrew stanowisku Skarżącego oświadczenie K. C. nie było jedynym dowodem w sprawie na podstawie którego organ zakwestionował wiarygodność faktur mających dokumentować roboty wykonane przez K. C. co zostało przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Fakt, że Skarżący nie godzi się ze stanowiskiem organu, że ocenia wskazane okoliczności w sposób odmienny, nie stanowi o podnoszonych w skardze naruszeniach. Całościowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego zdaniem Sądu nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Ocena pojedynczych dowodów w oderwaniu od całości zgromadzonego materiału dowodowego przeczyłaby nakazowi art. 191 O.p. Wskazać też należy, że sądowi z urzędu wiadomym jest, że wyrokiem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 710/16 oddalił skargę A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] oraz odsetek za zwłokę od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od dochodów z działalności gospodarczej. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - skargę oddalił.